ကိုယ်တော် တော်တော်လေး စိတ်ပျက်မိတယ်

ရင်းနှီးနေကျ နန်းတော်၊ ရင်းနှီးနေကျ စာကြည့်ဆောင်။

ဆင့်ခေါ်မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာစောင့်ဆိုင်းနေသော ချင်ဖုန်းသည် တည်ငြိမ်နေသည်။

သူ၏လက်ရှိအစွမ်းနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အစွမ်းတို့ဖြင့် သူ့ပတ်လည်မှ မျက်လုံးများက သူ့အပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေသည်ကို သူ မကြာမီပင် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဘေးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပေါ်လာလိုက်ပျောက်သွားလိုက်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး ထိုသူ၏မျက်နှာကို မျက်နှာဖုံးဖြူတစ်ခုဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသည်။

'စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနကလား' ဟု ချင်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် မှန်းဆလိုက်သည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနသည် ကိုးထပ်အကျဉ်းထောင်မှ အကျဉ်းသားများနှင့် အစွမ်းထက်မိစ္ဆာများ၊ တစ္ဆေများကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ရှိရုံသာမက မင်းနေပြည်တော်နှင့် မင်ဧကရာဇ်ကို လျှို့ဝှက်ကာကွယ်ပေးနေသော အင်အားအကြီးဆုံးတပ်ဖွဲ့လည်း ဖြစ်သည်မှာ မှတ်သားထိုက်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် စာကြည့်ဆောင်အပြင်ဘက်တွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနမှ အစောင့်အကြပ်များစွာ ရှိနေခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။

ခဏတာစဉ်းစားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သော မိန်းမစိုး လီသည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"သခင်လေးချင်၊ အရှင်မင်းကြီးက အထဲဝင်ဖို့ ဆင့်ခေါ်နေပါတယ်"

"ကောင်းပါပြီ။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းအသာငြိမ့်လိုက်ပြီး မိန်းမစိုး လီနောက်မှ စာကြည့်ဆောင်ထဲသို့ လိုက်ပါသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ခြံဝင်းထောင့်တစ်နေရာမှ အရိပ်များကြားမှ အံ့ဩသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်ကြီး ရီမြန်၊ အဲ့ဒီကောင်လေးက ခုနက သခင်ကြီးရဲ့တည်ရှိမှုကို အာရုံခံမိသွားပုံပဲ။"

လေဟာနယ်ထဲမှ အဝေးတစ်နေရာမှ အသံတစ်ခုက ပြန်ဖြေသည်။

"စတုတ္ထအဆင့်မှာတောင် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာ၊ သာမန်မဟုတ်တာတော့ သေချာတာပေါ့။ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို ဒီလောက်တန်ဖိုးထားတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး။"

စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ မိန်းမစိုး လီက လမ်းတွင်အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် သခင်ကြီးဒန်မော့၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးမည့်ကိစ္စမှာ မကြာမီပင် နိဂုံးချုပ်သွားသည်။

မင်ဧကရာဇ်က သူ၏လက်ထဲမှ စာချွန်လွှာကို ချလိုက်ပြီး လေးနက်စွာဆိုလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးဒန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေက ကိုယ်တော်ရဲ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခုဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆိုရင် သခင်ကြီးဒန်က မဟာချန်အတွက် ဘယ်လောက်အရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို နားလည်သင့်တယ်။"

ဒီစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပြန်ဖြေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပါ့မယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

မင်ဧကရာဇ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်နောက်မှီကို အနည်းငယ်မှီလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ဝင်းပသွားသည်။

သူနှင့် ချင်ဖုန်းတို့သည် အကြောင်းအရာများစွာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဆွေးနွေးကြပြီး အများစုမှာ အနောက်ပိုင်းဒေသ စစ်ချီခြင်း၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များအကြောင်း ဖြစ်သည်။

"...သာမန်စစ်သားတွေရဲ့အစွမ်းကို စုစည်းပြီး အစွမ်းထက်မိစ္ဆာတွေကို တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ စာပေရတနာမျိုးအကြောင်း ကိုယ်တော်တစ်ခါမှမကြားဖူးဘူး။"

"အဲ့ဒီရတနာက အခုမင်းလက်ထဲမှာလား။"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ အဖြူရောင်စာလိပ်တစ်လိပ်ကို ချက်ချင်းထုတ်ယူလိုက်ရာ ဒါက သူချုံးယွီမြို့တွင် ရေးသားခဲ့သော 'မဟာလေပြင်းတေးသီချင်း' ကဗျာပင်ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်အထိ ၎င်းပေါ်မှ လက်ရေးများသည် မှိန်ဖျော့သောရွှေရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေဆဲပင်။

ရတနာထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော စာကြည့်ဆောင်သည် ရုတ်တရက် ဓားချင်းခုတ်သံ၊ မြင်းခွာသံများဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ပြင်းထန်သောလေတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး မင်ဧကရာဇ်၏ နဂါးဝတ်ရုံတော်ကို လေထဲတွင်လွင့်တက်သွားစေကာ စားပွဲပေါ်မှ စာရွက်စာတမ်းများကို တရှဲရှဲမြည်သွားစေသည်။

မိန်းမစိုး လီ၏မျက်နှာမှာ အံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ မင်ဧကရာဇ်လည်း ထိုနည်းတူပင်။

သူတို့သည် စစ်မြေပြင်အလယ်တွင် ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စစ်သည်တော်များ၏ တိုက်ခိုက်သံ၊ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ သူတို့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"သတ်" ဟူသောစကားလုံးက နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်စွာထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတို့၏အံ့ဩမှုကြားတွင် နှစ်ဦးစလုံး အဖြူရောင်စာလိပ်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မင်ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"လေပြင်းထန်လာပြီ၊ တိမ်တွေမြင့်တက်လာပြီ၊ အာဏာစက်က မြေတစ်ပြင်လုံးကို လွှမ်းခြုံလျက်၊ ငါတို့ရဲ့ဇာတိမြေကို ပြန်လာခဲ့ပြီ။ ကမ္ဘာ့လေးမျက်နှာကိုစောင့်ကြပ်ဖို့ ရဲရင့်တဲ့စစ်သည်တော်တွေကို ဘယ်မှာရှာနိုင်မလဲ။"

စကားလုံးများဆုံးသွားသည်နှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော ခံစားမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မင်ဧကရာဇ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသောခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အကယ်၍ မဟာချန်၏ စစ်သည်တော်များအားလုံး ဒီလောက်ရဲရင့်ပြီး မကြောက်မရွံ့ဖြစ်ကြမည်ဆိုလျှင် မိစ္ဆာများနှင့် တစ္ဆေများကို ဘာကြောင့်ကြောက်ရွံ့နေရမည်နည်း။

အရမ်းကောင်းတယ်

ရိုးရှင်းသောစကားလုံးတစ်လုံးဖြင့် မင်ဧကရာဇ်သည် သူ၏လက်ရှိစိတ်အခြေအနေကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

သူသည် အဖြူရောင်စာလိပ်ကို စားပွဲပေါ်တွင်ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး သူ၏ညာလက်ဖဝါးဖြင့် ၎င်းအပေါ်သို့ ပွတ်သပ်နေကာ လက်လွှတ်ချင်စိတ်မရှိပေ။

"မင်းရဲ့ပါရမီက ကိုယ်တော်မင်းကိုခန့်အပ်ထားတဲ့ အစိုးရအဖွဲ့၏ အဓိပတိအမတ်ကြီးရာထူးနဲ့ တကယ်ပဲထိုက်တန်ပါတယ်။"

မင်ဧကရာဇ်က ခေါင်းလှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီစာပေရတနာကို ပုံတူပွားလိုက်ရင် တခြားပဉ္စမအဆင့် စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်တွေကို သူ့ရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ပြသစေနိုင်မှာလား။"

"ဒါဆိုရင် မဟာချန်ရဲ့စစ်သည်တော်တွေနဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ချေးယူပြီး ငါတို့က မိစ္ဆာတွေနဲ့တစ္ဆေတွေကို ထောင့်တိုင်းကနေ ရှင်းလင်းဖယ်ရှားနိုင်မှာပဲ။"

ဒီ 'မဟာလေပြင်းတေးသီချင်း' ကို ချင်ဖုန်းကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သည်။ ဒါက အတိုင်းအဆမဲ့ စွမ်းအားရှိသော ရတနာတစ်ခုပင်။

ပြီးတော့ ဒီရတနာကို အခြားအဆင့်မြင့် စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ကျင့်ကြံသူများက ပုံတူပွားနိုင်ပြီး အခြားစာပေသူတော်စင်များကို ၎င်း၏စွမ်းအားကို အသုံးချစေနိုင်သည်။

ပုံတူပွားထားသော စာပေရတနာများသည် မူရင်းနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် စွမ်းအားတွင် များစွာအားနည်းသွားမည်မှာ မလွဲမသွေပင်...

ချင်ဖုန်းသည် ရတနာ၏ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို ကျင့်ယန်မြို့တွင်ရှိစဉ်ကတည်းက သိခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် ဘယ်တုန်းကမှ မစမ်းသပ်ဖူးသောကြောင့် အမှန်အတိုင်းသာ ပြန်ဖြေနိုင်ခဲ့သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးလည်း ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သိပ်မရှင်းလင်းပါဘူး။"

မင်ဧကရာဇ်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။

"အရေးမကြီးပါဘူး၊ ကိုယ်တော်တစ်ယောက်ယောက်ကို မဟာစာပေအကယ်ဒမီကိုလွှတ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ရဲ့ နိုင်ငံတော် ဆရာကို မေးမြန်းခိုင်းလိုက်မယ်။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး 'မဟာလေပြင်းတေးသီချင်း' ကို ပြန်လည်ရယူရန် လက်လှမ်းလိုက်ရာ မင်ဧကရာဇ်၏ခန္ဓာကိုယ်က တမင်တကာဖြစ်စေ၊ မတော်တဆဖြစ်စေ စာလိပ်ကို ကာထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

မင်ဧကရာဇ်က ရယ်ကျဲကျဲဆိုကာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ချင်မိသားစုက မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ သစ္စာရှိခဲ့တယ်။ ငါတို့ဘိုးဘေးတွေက မဟာချန်အတွက် နယ်မြေကိုချဲ့ထွင်ခဲ့ပြီး မိစ္ဆာတွေ၊ တစ္ဆေတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။"

"အခု ချင်မိသားစုက မင်းလိုပညာတတ်တစ်ယောက်ကို မွေးဖွားပေးခဲ့တယ်၊ ဒါက မဟာချန်အတွက် တကယ့်ကောင်းချီးပဲ။"

"အရှင်မင်းကြီး မြှောက်စားလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုး တတ်နိုင်တာလေးပဲ လုပ်ခဲ့တာပါ။ စာပေရတနာနဲ့ပတ်သက်လို့တော့..."

ချင်ဖုန်းက စာလိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မင်ဧကရာဇ်က အခြေအနေကိုအခွင့်ကောင်းယူပြီး ချင်ဖုန်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"ချင်ဖုန်း၊ မင်းမင်းနေပြည်တော်မှာ နာမည်ကြီးလာပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်းရဲ့စံအိမ်တော်ကို ထိမ်းမြားဖို့လာကမ်းလှမ်းတဲ့သူတွေ မပြတ်မလပ်ရှိနေတယ်လို့ ကိုယ်တော်ကြားတယ်။"

"မင်းသင့်တော်တဲ့တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့ပြီလား။ တွေ့ပြီဆိုရင် ကိုယ်တော့်ကိုပြောပြ၊ ကိုယ်တော် ယဉ်ကျေးမှု့ဝန်ကြီးဌာနကနေတစ်ဆင့် ထိမ်းမြားလက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ပေးလို့ရတယ်။"

"အရှင်မင်းကြီး နောက်တော်မူနေပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုး အိမ်ကမိန်းမနှစ်ယောက်နဲ့တင် ကျေနပ်နေပါပြီ။ ပိုပြီးမတောင့်တရဲပါဘူး။"

သူ၏မိန်းမများမရှိသော်လည်း ချင်ဖုန်းသည် ကျောရိုးထဲစိမ့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး အလျင်အမြန် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာ ဇနီးမယား၊ မောင်းမတွေအများကြီးရှိတာက သာမန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့မိန်းမနှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကိုထူးခြားတာပဲ။"

မင်ဧကရာဇ်က တွေးတောဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းဆီကို ထိမ်းမြားဖို့လာတဲ့သူတွေကို မင်းစိတ်မဝင်စားတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး။"

ချင်ဖုန်း အနည်းငယ်ကြောင်သွားသည်၊ ဒီစကားဝိုင်းက လမ်းကြောင်းလွဲသွားသလိုပင်။

ချင်ဖုန်း၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကိုမြင်သော် မင်ဧကရာဇ်က ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ သခင်ကြီးဒန်ကိစ္စအတွက် မင်းကိုဆင့်ခေါ်တာအပြင် ဒီနေ့ဆွေးနွေးချင်တဲ့ နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခုရှိသေးတယ်။"

ချင်ဖုန်းက မျက်နှာထားတည်တည်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး မိန့်ကြားတော်မူပါ။"

"အန်းယာက ကိုယ်တော့်မျက်စိထဲကတောင်မထွက်တဲ့သူပဲ။ မင်းလိုပဲ သူကလည်း ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ရဲ့ နိုင်ငံတော် ဆရာရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ကို ကျင့်ကြံနေတယ်။ မင်းက သူ့ကို အစ်မကြီးလို့ခေါ်သင့်တယ်။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာမှာ ခဲသွားပြီး သူတုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။ သူတိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေရုံသာ။

"နိုင်ငံတော် ဆရာက ကိုယ်တော့်ကို တစ်ခါပြောဖူးတယ်၊ အန်းယာရဲ့ပါရမီက မနိမ့်ဘူး၊ သူက မသွေးရသေးတဲ့ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးပဲတဲ့။ စနစ်တကျသွေးပေးရင် သူက စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ရဲ့ အဆင့်မြင့်နယ်ပယ်တွေကို သေချာပေါက်ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သူကလည်း မဟာချန်အတွက် အကျိုးပြုနိုင်ပြီး ကိုယ်တော်ရဲ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို လျော့ပါးစေနိုင်မှာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်က ကျင့်ကြံမှုအပေါ်မှာ အပြည့်အဝမရှိဘူး။"

"သူက မင်းထက်စောပြီး လမ်းကြောင်းပေါ်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ကိုယ်တော့်ဆီက အရင်းအမြစ်အမျိုးမျိုးကို ရရှိခဲ့ပေမယ့် သူက အခုမှ ဆဋ္ဌမအဆင့်ဖြစ်တဲ့ ကံကြမ္မာ ဟောကိန်းထုတ်ခြင်း နယ်ပယ်ကိုပဲ ရောက်သေးတယ်၊ ပဉ္စမအဆင့်ဖြစ်တဲ့ ခန့်ညားထည်ဝါသော သီလနယ်ပယ်ရဲ့ တံခါးခုံကိုတောင် မထိတွေ့ရသေးဘူး။"

"ကိုယ်တော် တော်တော်လေး စိတ်ပျက်မိတယ်။"

ဒီစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းသည် ကျင့်ယန်မြို့တွင် အန်းယာနှင့် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က အချိန်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ ထိုစဉ်က သူမ၏ကျင့်ကြံအဆင့်သည် သူ့ထက်မြင့်သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူမက နောက်ကျကျန်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူအကြောင်းရင်းအချို့ကိုတော့ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သူ၏သံသယများသာ မှန်ကန်ခဲ့လျှင် မဟာချန်၏ ကျော်ကြားသော ရတနာစုစည်းပြာသာဒ်ကို အန်းယာက အမြဲတမ်းစီမံခန့်ခွဲနေခဲ့သည်။တချို့သောကိစ္စများအပေါ် အာရုံစိုက်မှုများစွာပေးနေရသည့်အတွက် သူမ၏ကျင့်ကြံမှု နောက်ကျကျန်နေခဲ့သည်မှာ နားလည်နိုင်စရာပင်။

သို့သော် သူ့ကိုရှုပ်ထွေးစေသောအရာမှာ သူ၏ရှေ့မှ မင်ဧကရာဇ်သည် ရတနာစုစည်းပြာသာဒ်၏ တကယ့်နောက်ကွယ်မှ သူဌေးကြီးဖြစ်သည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မင်ဧကရာဇ်သည် အန်းယာ၏ တိုးတက်မှုနှေးကွေးရခြင်းအကြောင်းရင်းကို သိသင့်သည်။

သို့သော် ယခု သူ၏စကားများက ချင်ဖုန်းကို သံသယဝင်သွားစေသည်...

ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် သူသည် လက်အုပ်ချီကာ နှစ်သိမ့်စကားအနည်းငယ်သာ ဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးပါတယ်၊ လူတိုင်းရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းခရီးက ထူးခြားပြီး ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာရှိပါတယ်တဲ့။"

"မင်းသမီးအန်းယာက အဆက်မပြတ်စုဆောင်းပြီး ရုတ်တရက်ဉာဏ်အလင်းပွင့်တတ်တဲ့ လူအမျိုးအစားဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး အရမ်းကြီးစိုးရိမ်တော်မမူပါနဲ့။"

"ဒီစကားတွေမှာ အမှန်တရားအချို့တော့ရှိသားပဲ။"

မင်ဧကရာဇ်က ခေါင်းအသာငြိမ့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ထူးဆန်းသောအမူအရာပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီး၊ မိန့်ကြားခဲ့တာတွေက ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ သိပ်ပြီးမသက်ဆိုင်သလိုပဲနော်။"

ဒီစကားကိုကြားသော် မင်ဧကရာဇ်က ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကိုကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာနှင့် စကားတစ်လုံးချင်းဆိုလိုက်သည်။

"ကိုယ်တော်က မင်းက သူ့အားလပ်ချိန်တွေမှာ ယာအန်းရဲ့လေ့ကျင့်မှုကို လမ်းညွှန်မှု အချို့ပေးစေချင်တယ်။"

"???"