သတိကြီးနေသော မင်းသား

အန်းယာ၏ နန်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ရောက်ရှိလာသည်။

သူခရီးမှပြန်ရောက်သောအခါ သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများထံမှ အံ့ဩဖွယ်လူသား ချင်ဖုန်းသည် နန်းတော်သို့ရောက်ရှိလာပြီး အန်းယာ၏နန်းဆောင်သို့ပင် ရောက်ရှိနေကြောင်း သိရှိလိုက်ရသဖြင့် သူချက်ချင်းအလျင်အမြန် လိုက်လာခဲ့သည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကိုမြင်သော် အစေခံမလေးတစ်ဦးက ချက်ချင်းလေးစားစွာဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ အရှင်မင်းသမီးကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား။"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ခေါင်းညိတ်ရန်ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက်တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

"မလိုပါဘူး။ ငါကိုယ်တိုင်ပဲဝင်သွားလိုက်မယ်။"

အစေခံမလေး၏ တုံ့ပြန်မှုကိုမစောင့်ဘဲ သူသည် အန်းယာ၏နန်းဆောင်ထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ချင်ဖုန်းလျှောက်သွားခဲ့သော လမ်းအတိုင်းလိုက်ရင်း အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ကန်ရေပြင်ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာရောက်ရှိသွားသည်။

အဝေးတစ်နေရာမှ တလက်လက်တောက်ပနေသော လှိုင်းများရှိသည့် နွေဦးရာသီမြင်ကွင်းကြားတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

သို့သော် ချောမောသောယောက်ျားနှင့် လှပသောအမျိုးသမီးတို့၏ ပုံရိပ်သည် လူတို့ကို ယောက်ျားနှင့်မိန်းမတို့၏ ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို အမြဲတမ်းစဉ်းစားမိစေသည်။

သို့သော် ဒါက လက်မခံနိုင်စရာပင်။

ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှ သူလျှိုများ၏ ကာမရာဂဘက်ယိမ်းသော အကဲဖြတ်ချက်များနှင့် ဒီနှစ်ဦး၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော တည်ရှိမှု...

အားကြီးသောရန်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားကာ ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်ဆီသို့ အလျင်စလိုလျှောက်သွားတော့သည်။

သူသည် သူ၏ခြေသံများကို ဖုံးကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ကာမဂုဏ်လိုက်စားနေသော စုံတွဲကို ခြိမ်းခြောက်ရန် မျှော်လင့်နေရာ အဆောင်ထဲမှ လူနှစ်ယောက်ကို သဘာဝကျကျ သတိပြုမိသွားစေခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်းသည် အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ လင်းလက်သွားသည်။ သူ့ကိုကူညီမည့်သူ ရောက်လာပြီ။ မဟုတ်ရင် အန်းယာ၏အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့် သူဘယ်အချိန်မှ ထွက်သွားနိုင်မည်နည်း။

အန်းယာက သူမ၏အစ်ကိုကိုမြင်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အရင်ကနှင့်မတူတော့ပေ။ သူမသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း လျင်မြန်စွာပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမရှေ့သို့တိုးကာ နူးညံ့စွာဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုတော်၊ ခမည်းတော်စီစဉ်ပေးခဲ့တာတွေ အားလုံး ပြီးစီးသွားပြီလား။ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီကိုလာလည်ဖို့ အားလပ်ချိန်ရသွားတာလဲ။"

ပုံမှန်အတိုင်းလေသံဖြစ်သော်လည်း ဒါက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကို တစ်ကိုယ်လုံး မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် သူအများကြီးမစဉ်းစားဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင်ရပ်လိုက်ပြီး အန်းယာကို သူ၏ကိုယ်တစ်ခြမ်းဖြင့် ကာလိုက်ကာ ပြုံးရင်းဆိုလိုက်သည်။

"သခင်လေးချင်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက အံ့ဩစရာကောင်းပြီး ကျွန်တော်အရမ်းလေးစားပါတယ်။"

"ကျွန်တော်တို့ မကြာခဏတွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အရေးမရဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ သခင်လေးချင် လာလည်တယ် ကြားတော့ လက်လွှတ်မခံချင်ခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ့ သခင်လေးချင်က ဘာလို့ဒီရောက်နေတာလဲ။"

'ဒါက လေးစားတဲ့အကြည့်လား။ ဘာလို့ခင်ဗျားက ငါ့ကို သတိထားနေသလို ခံစားနေရတာလဲ...' ချင်ဖုန်းက အကြောင်းစုံကိုသိသော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဒါက ရှက်စရာကိစ္စတစ်ခုမှမဟုတ်ဘဲ၊ သူဒီအခွင့်အရေးကိုသုံးပြီး သူ့အကျပ်အတည်းကနေ လွတ်မြောက်နိုင်သေးသည်။

'ဧကရာဇ်ရဲ့အမိန့် ဟုတ်လား။'

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ဒီစကားများကြောင့် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။ သူတစ်စုံတစ်ခုကို မှန်းဆမိသွားပုံရပြီး အန်းယာကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဒီခန့်မှန်းချက်က အလွန်ယုတ္တိမတန်ဟု ခံစားနေရသည်။

ချင်ဖုန်းက အန်းယာနှင့်မထိုက်တန်လို့တော့မဟုတ်ပေ။ တစ်ဖက်လူ၏အိမ်မှ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ရင်ဆိုင်ရန်မလွယ်ကူသောကြောင့်ပင်။ အန်းယာသာ ချင်စံအိမ်တော်သို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့လျှင် သူမဘယ်လိုနေရာယူနိုင်မည်နည်း။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် အိမ်တွင်လှပသော မောင်းမတော်များစွာရှိခြင်းက မည်မျှနာကျင်စရာကောင်းသည်ကို သူနားလည်သည်။ အဆက်မပြတ်သော ပရိယာယ်များနှင့် ကြံစည်မှုများမှာ တကယ့်ကိုခေါင်းခဲစရာပင်။

သူသည် သူ၏ညီမငယ် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို မလိုလားပေ။

ပြီးတော့ တိုင်းပြည်တစ်ပြည်၏ မင်းသမီးတစ်ပါးအနေဖြင့် အန်းယာသည် အခြားအမျိုးသမီးများနှင့် လင်ယောက်ျားတစ်ဦးကို မျှဝေခံစားရန်မလိုအပ်ပေ။

'ဒီလိုလား။'

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အကြောင်းမရှိဘဲ မင်းတို့ကို နှောင့်ယှက်မိသလိုပဲ။ ဒီနေ့ရဲ့ညွှန်ကြားမှုက အဆုံးသတ် သွားပြီလား မသိဘူး။ အချိန်လည်းနောက်ကျနေပြီထင်တယ်။"

'ငါ့အစ်ကိုက ဘာလို့ဒီနေ့ ဒီလောက်စကားများနေရတာလဲ...'

အန်းယာက သွားကြိတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။

ချင်ဖုန်းသည် နတ်ပြည်မှတေးသံကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လျင်မြန်စွာဆိုလိုက်သည်။

"ပြီးခါနီးပါပြီ။ အလျင်လိုရင် အမှားများတတ်ပါတယ်။ တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ အများကြီးရှင်းပြတာက ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်စေပြီး နားလည်ဖို့ခက်ခဲပါတယ်။"

သူက 'ချီသုံးထောင် ရှုမြင်ကွက်' ကို ကိုယ်တိုင်သင်ကြားပေးခဲ့သော်လည်း ဉာဏ်မကောင်းတဲ့ မင်းသမီးကွင်းပြင်က ဒါလေးတောင်မသင်နိုင်ဘူး။

ဒီအချက်ကနေ သူမကိုသင်ပေးဖို့ဆိုတာ တစ်ရက်တည်းနဲ့ပြီးမယ့်ကိစ္စမဟုတ်ဘူးဆိုတာ မြင်နိုင်တယ်၊ ဒီနေရာကနေလွတ်မြောက်ဖို့က လက်ရှိမှာအရေးအကြီးဆုံးကိစ္စပဲ။

ချင်ဖုန်းသည် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဧကရာဇ်ကိုလှည့်စားမှုဖြင့် စွပ်စွဲပြီး ထွက်ခွာမသွားအောင် တားဆီးမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အန်းယာက တိုးညင်းစွာဆိုလိုက်သည်။

"ဒီနေ့အတွက် ဒီမှာပဲရပ်ကြရအောင်။ ခမည်းတော်ပြောခဲ့တာကိုပဲ မှတ်ထားလိုက်ပါ။ ရှင့်အားလပ်ချိန်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို လာလမ်းညွှန်ပေးပါ။ ဒီနေ့ ရှင့်ရဲ့လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ ကျွန်မတကယ်ပဲ ထိုးထွင်းဉာဏ်အချို့ရရှိခဲ့ပါတယ်။"

'ထိုးထွင်းဉာဏ် ဟုတ်လား၊ မင်း 'ချီသုံးထောင် ရှုမြင်ကွက်' ကိုတောင် မသင်တတ်သေးဘဲနဲ့များ။ အားလပ်ချိန်အတွက်ဆိုရင်တော့ ဒါကငါဆုံးဖြတ်ရမယ့်ကိစ္စမဟုတ်ဘူးလား...'

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ အရှင်မင်းသမီး၊ စိတ်ချပါ။"

ဒီစကားကိုကြားသော် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ချက်ချင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ညီတော်ချင်ကို ကျွန်တော်နဲ့ အတူခေါ်သွားပါရစေ။ နောက်ဆုံးတော့ နန်းတော်က တော်တော်လေးရှုပ်ထွေးပြီး သာမန်လူတွေက ထွက်လမ်းရှာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့က မတော်တဆ ခမည်းတော် ဒါမှမဟုတ် မယ်တော်မိဖုရားရဲ့ အိပ်ဆောင်တော်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့ရင် ကြီးမားတဲ့ မရိုမသေမှုဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား။"

"ညီတော်ချင်က အရမ်းအားနာတတ်တာပဲ။"

သူတို့၏အတွေးများ ကွဲပြားနေသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးမှာ တော်တော်လေး တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူတို့၏ခြေလှမ်းများမှာ လျင်မြန်လှသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် အန်းယာ၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အန်းယာသည် ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်တွင် အချိန်အတော်ကြာရပ်နေပြီး ထိုနေ့က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။ သူမသည် သူမ၏လက်ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပန်းများကဲ့သို့တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် မပြုံးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသဖြင့် သူမသည် သူမ၏အစေခံမလေးကိုခေါ်ပြီး လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"နောင်အနာဂတ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်လာလည်ရင် ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်ဆုံးငါ့ကို အကြောင်းကြားဖို့ မှတ်ထား။"

အစေခံမလေးသည် စကားများနောက်ကွယ်မှ ဆိုလိုရင်းကိုနားလည်ပြီး တုန်ယင်စွာဆိုလိုက်သည်။

"ဒီအစေခံက တကယ်တော့ အကြောင်းကြားချင်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက တားမြစ်ခဲ့ပြီး ဒီအစေခံက မလွန်ဆန်ရဲခဲ့ပါဘူး။"

"ငါ့အစ်ကိုတော် နောက်လာခဲ့ရင် ငါဒီမှာမရှိဘူးလို့ပြောလိုက်။"

"အာ။"

အစေခံမလေးသည် ခဏတာရှုပ်ထွေးသွားပြီး အကြောင်းရင်းကိုနားမလည်နိုင်သော်လည်း ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဒီအစေခံ နားလည်ပါပြီ။"

အစေခံမလေးထွက်ခွာသွားစဉ် အန်းယာသည် သူမ၏ထွက်ခွာသွားသောပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း 'ချီသုံးထောင် ရှုမြင်ကွက်' ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ အစေခံမလေး၏ကိုယ်ပေါ်မှ ချီစွမ်းအင်ကို ရှင်းလင်းစွာလေ့လာလိုက်နိုင်သည်။

သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးရိပ်တစ်ခုဖြင့် သူ့ဘာသာရေရွတ်လိုက်သည်။

"ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီကောင်က သင်ကြားတဲ့နေရာမှာ တကယ်တော်တာပဲ။"

……

အန်းယာ၏နန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက်နှေးကွေးသွားသည်။

နှစ်ဦးသား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးစကားစမြည်ပြောဆိုကြပြီး အများစုမှာ ချင်ဖုန်း၏ ပြောစမှတ်တွင်သော အကြောင်းအရာများသာဖြစ်သည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသသို့ ခရီးစဉ်နှင့်ပတ်သက်၍ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်က အချိန်အတော်ကြာကျဆင်းနေခဲ့တာ။"

"ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ရဲ့ နိုင်ငံတော် ဆရာကလွဲရင် လူတွေက ဒါကိုမေ့နေခဲ့တာကြာပြီ။ ညီတော်ချင်ကပဲ ဒါကို လူအများကြားထဲပြန်ရောက်အောင် ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့တာ။"

"မင်းက စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်မှာလည်း ဒီလိုအသုံးဝင်မှုတွေရှိတယ်ဆိုတာကို လောကကြီးကိုနားလည်စေခဲ့တယ်။"

"စစ်သားအများအပြားရဲ့အင်အားကို စုစည်းနိုင်တဲ့ စာပေရတနာကို ကျွန်တော်အရမ်းစိတ်ဝင်စားတယ်။ ညီတော်ချင်က ကျွန်တော့်ကိုလေ့လာဖို့ ထုတ်ပြပေးလို့များရနိုင်မလား။"

ဒီစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူတစ်ခုခုမေ့နေသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဒီသတိပေးမှုရပြီးနောက်မှသာ သူအမှတ်ရသွားသည်။ ဒီသတိပေးမှုရပြီးနောက် သူ 'မဟာလေပြင်းတေးသီချင်း' သည် နန်းတွင်းစာကြည့်ဆောင်တွင် ကျန်နေသေးပြီး ပြန်လည်မယူရသေးကြောင်း အမှတ်ရသွားသည်။

အခြေအနေကို အမှန်အတိုင်းရှင်းပြပြီးနောက် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသောမျက်နှာအမူအရာပြပြီး သူ၏ဖခင်အတွက် ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက သူကလက်လွှတ်မခံချင်လို့ လေ့လာဖို့ရက်အနည်းငယ်လောက် သိမ်းထားချင်တာဖြစ်မယ်။"

"ညီတော်ချင် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ခမည်းတော်ကျေနပ်သွားတာနဲ့ သူကိုယ်တိုင်ပြန်ပေးပါလိမ့်မယ်။"

'ခင်ဗျားခုနကပြောခဲ့တာကို ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ရောတကယ်ယုံရဲ့လား...' ချင်ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။"

ထိုအချိန်တွင် ချင်ဖုန်း၏မျက်ခုံးများ ရုတ်တရက်တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကိုခံစားလိုက်ရပြီး ရှေ့သို့ကြည့်လိုက်သည်။ လူတစ်စုက သူ့ထံချဉ်းကပ်လာသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ယောက်ျားများဖြစ်ပြီး အများစုမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဒီလူများ၏ဝတ်စုံကို မှတ်မိသည်။ သူတို့သည် မြင့်မြတ်သည်ဟုဆိုသော်လည်း ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှု သို့မဟုတ် ကျင့်ဝတ်သိက္ခာများစွာမရှိသော နန်းတွင်းဆေးဆရာများဖြစ်ရမည်။

သူသတိထားလိုက်သည်မှာ ထိုအကြောင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ခုနက သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သောကြောင့်ပင်။

'ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ။' ချင်ဖုန်းက လူအုပ်ကိုကြည့်လိုက်သည်။

နန်းတွင်းဆေးဆရာများသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကိုမြင်သောအခါ သဘာဝကျကျဦးညွှတ်ကြသည်။ ရိုသေသမှုများပြီးဆုံးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးအနားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားကြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာ ဘာတစ်ခုမှမမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

'ငါမှားနေတာလား။ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့အငွေ့အသက်က ဒီလူတွေဆီကလာတာမဟုတ်ဘူးလား။'

လူအုပ်ကြီးထွက်ခွာသွားစဉ် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦး၏မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။