အမွေ

"ဒီအချိန်မှာတော့ လင်းသာ့ချွေ့၊ မင်းတို့မိသားစုက လင်းလောင်စန်းပိုင်တဲ့ ငွေသား တဲလ် ၄၀ ထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပေးရမယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့အမွေဝေစုကိုလည်း ပေးလိုက်။"

သူ ဒီလိုပြောလိုက်တာနဲ့၊ လင်းညီအစ်ကိုတွေရဲ့မျက်နှာတွေက မကျေမနပ်ဖြစ်သွားကြသည်။

"ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ ပိုက်ဆံအားလုံးကို ယွမ်ရှန်းအပေါ်မှာ သုံးပြီးသွားပြီ။" ပထမဦးလေးလင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ပိုက်ဆံအားလုံး သုံးပြီးသွားပြီ။" ဒုတိယဦးလေးလင်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မိသားစုခွဲနေမှတော့၊ လောင်စန်းရဲ့မိသားစုကလည်း အဘိုးအဘွားနှစ်ယောက်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သင့်တာမဟုတ်လား။" စတုတ္ထဦးလေးလင်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

သူ ဒီလိုပြောပြီးနောက်မှာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စကားပြောလာကြသည်။

သူတို့ညီက သေသွားပြီ။ သူတို့က သူတို့ရဲ့မရီးနဲ့ ကလေးတွေကို အဘိုးအဘွားတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခိုင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ လင်းမိသားစုရဲ့ တခြားသားတွေအားလုံး သေသွားပြီလား။

ရွာသူကြီးရဲ့ မျက်ခုံးတွေလည်း တွန့်သွားသည်။

"လင်းလောင်စန်း သေသွားပြီ။ လျိုမိသားစုက သူတို့ရဲ့ယောက္ခမတွေကို ထောက်ပံ့ဖို့ တာဝန်မရှိဘူး။ လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ လင်းရှောင်ကျစ်အတွက်တော့၊ မင်းတို့အားလုံးရှိနေမှတော့၊ သူတို့က သူတို့ရဲ့အဘိုးအဘွားတွေကို ထောက်ပံ့ဖို့ တာဝန်မရှိဘူး။" ရွာသူကြီးက လေးနက်သောအသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူတို့က ထွက်သွားပြီး ပိုက်ဆံယူသွားရုံပဲလား။" စတုတ္ထဦးလေးလင်းက ဒေါသထွက်နေသည်။

ရွာသူကြီးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟွန်း။ ဒါက ဥပဒေပဲ။ မင်းက နန်းတွင်းဥပဒေကို မေးခွန်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"

တခြားမိသားစုတွေဆိုရင်၊ သူတို့က သူတို့ညီရဲ့မိသားစုကို ဂရုစိုက်ကြမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လင်းမိသားစုက သူတို့ကို အကုန်ခြစ်စားချင်နေတယ်။ ရှောင်ယွဲ့က ဒီလိုလုပ်တာ မဆန်းပါဘူး။

စတုတ္ထဦးလေးလင်းရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး၊ သူက နောက်ထပ်ဘာမှမပြောရဲတော့ဘူး။

ရွာသူကြီးရဲ့အကြည့်က လင်းမိသားစုဝင်တွေအပေါ်မှာ လှည့်ပတ်သွားသည်။

"နန်းတွင်းဥပဒေအရ၊ ငွေစ ၄၀ ကို ဝေစုငါးခုခွဲရမယ်။ လင်းမိသားစုရဲ့ အဘိုးအဘွားနှစ်ယောက်က ဝေစုနှစ်ခုရပြီး၊ ဇနီးနဲ့ကလေးတွေက ကျန်တာကိုရမယ်။ လင်းမိသားစုက သူတို့ကို ငွေစ ၂၄ စ ပေးရမယ်။"

"ပြီးတော့ ပိုင်ဆိုင်မှုရှိသေးတယ်။ လင်းလောင်စန်းက လင်းမိသားစုရဲ့အိမ်ကနေ ဝေစုတစ်ခုရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဲ့ဒီမှာမနေတော့မှာမို့၊ မင်းတို့က သူတို့ကို ငွေသားပေးရမယ်။"

"မင်းတို့အိမ်က ပရိဘောဂတွေနဲ့ပေါင်းပြီး တန်ဖိုးက ငွေစ ၁၅၀ ရှိမယ်။ ဝေစု ၅ ခုခွဲလိုက်ရင်၊ တစ်ယောက်ကို ငွေစ ၃၀ ကျမယ်။ ဒီငွေစ ၃၀ ကို အဘိုးအဘွားနှစ်ယောက်နဲ့ လင်းလောင်စန်းရဲ့ဇနီးနဲ့ကလေးတွေကြားမှာ တန်းတူခွဲဝေပေးရမယ်၊ ဒါဆို သူတို့က..."

"၁၈ စ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ရွာသူကြီး ခဏရပ်သွားသည်။

သူက တိတ်တဆိတ်တွက်ချက်လိုက်ပြီး၊ လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငွေစ ၁၈ စ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ခုနက ငွေသိမ်းတဲ့သူအနေနဲ့ ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို တွေးမိတော့၊ ရွာသူကြီးက သူမရဲ့ဂဏန်းသင်္ချာအရည်အချင်းကို အံ့ဩသွားသည်။

"နောက်တစ်ခုက လယ်မြေ။ လင်းမိသားစုမှာ မြေဧက ၂၀ ရှိတယ်။ အတူတူပဲခွဲဝေလိုက်ရင်..."

"၂.၄ ဧက။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အဖြေကို အမြန်တွက်ချက်လိုက်သည်။

ရွာသူကြီး ထပ်ပြီးကြောင်သွားသည်။ ဒီတစ်ခါ ဂဏန်းသင်္ချာက ပိုရှုပ်ထွေးတယ်။ ပေသီး၊ စက္ကူနဲ့ ဘောပင်မပါဘဲ၊ သူက တွက်လို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက အဖြေကို ချက်ချင်းရလိုက်တယ်။

"အဟမ်း၊ ကန်းထျန်း၊ ဟွိုင်ယွီကို မှင်နဲ့စက္ကူယူခိုင်းလိုက်။" သူက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စာတစ်စောင်ရေးရမှာကို တွေးပြီး၊ ရွာသူကြီးက သူ့ရဲ့အကြီးဆုံးသားကို ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ အဖေ။" လီကန်းထျန်းက အမြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ၊ လင်းမိသားစုရဲ့မျက်နှာတွေက စိုးရိမ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

မြေက သူတို့ရဲ့အရေးအကြီးဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။ မြေ ၂.၄ ဧကပေးလိုက်ရရင် သူတို့ရဲ့စားနပ်ရိက္ခာထောက်ပံ့မှုက အများကြီးလျော့ကျသွားလိမ့်မယ်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ကတော့ လင်းမိသားစုကို ပြုံးပြီးကြည့်နေသည်၊ သူမရဲ့အကြည့်က နောက်ဆုံးမှာ လင်းသာ့ချွေ့အပေါ်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

"အဘိုး၊ ကျွန်မတို့ လင်းမိသားစုရဲ့မြေကို မလိုချင်ပါဘူး။"

သူမ ဒီလိုပြောလိုက်တာနဲ့၊ လင်းမိသားစုက ချက်ချင်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရွာသူကြီးတောင် အံ့ဩသွားလေသည်။

***