လျိုရှီ ပျော်ရွှင်နေတယ်

သူမ၏သမီးသည် ယနေ့ မြို့ထဲတွင် ငွေစ ၃၀၅ စ ရရှိခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် နောက်ထပ် ငွေသား ၂၀ တဲလ် ရရှိနိုင်သည်ကို ကြားသောအခါ၊ သူမသည် လုံးဝကြောင်သွားသည်။

ပြီးခဲ့သည့်ညက၊ သူတို့ ငွေသား ၄၂ တဲလ် ရရှိသောအခါ မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်ဟု သူမ ထင်မြင်ခဲ့သည်။ ယခုတော့မူ ရုတ်တရက်ကြီး သူတို့အပေါ် ငွေမိုးရွာနေသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

သူမအခုထိ အိပ်ပျော်ပြီး အိပ်မက်များမက်နေသလားဟုပင် ထင်မိသွားတာကြောင့် သူမမျက်နှာကို ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်ဆိတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။

"အိုး..." နာတယ်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမမိခင်၏အပြုအမူကြောင့် ရယ်မောမိပြီး လျိုရှီ၏လက်ကို အလျင်အမြန် ထိန်းလိုက်သည်။

"အမေ၊ ဒါ အစစ်အမှန်ပဲ။ သမီးတို့ မကြာခင် ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝမှာနေရတော့မယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် သူမ၏သမီးထံ ပြေးသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"အဟင့်... အဟင့်..."

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီ၏နောက်ကျောကို ပုတ်ပြီး သူမကို စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။

"အမေ၊ ဘာလို့ငိုနေတာလဲ။ သမီးတို့ အိမ်ပုံနဲ့ ပရိဘောဝတွေဝယ်ဖြည့်ဖို့အကြောင်း မစဉ်းစားသင့်ဘူးလား..."

"အမေ ပျော်လို့ပါ... ဟင့်..."

သူမသည် နောက်ထပ်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး လျိုရှီကို ဆက်လက်နှစ်သိမ့်ခဲ့ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းတွင်၊ သူမသည် ငိုကြွေးနေသော သူမ၏မောင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်၊ လျိုရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် ထရပ်လိုက်သည်။

"အမေတို့ အခုချမ်းသာပြီ၊ အမေတို့ ပိုကြီးတဲ့အိမ်တစ်လုံး ဆောက်ရမယ်။" သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

အနာဂတ်တွင်၊ သူမသည် သူမ၏သမီးအတွက် သားမက်တစ်ဦး ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။ သူမ၏သား ကြီးပြင်းလာသောအခါ၊ သူသည်လည်း အိမ်ထောင်ပြုရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။ အိမ်သည် သူတို့အားလုံးအတွက် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်ဖို့ ပိုကြီးရန် လိုအပ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာ ဝင်းပသွားသည်။ သူမသည် သူမ၏မိခင်သည် ဤသို့သောအရာများကို စဉ်းစားနေမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"သမီးတို့ ရွာသူကြီးရဲ့အိမ်လို အုတ်နဲ့အုပ်ကြွပ်နဲ့ အိမ်တစ်လုံးဆောက်မယ်။ သမီးတို့မှာ အခန်းတွေအများကြီးရှိမယ်။ မီးဖိုချောင်ကြီးတစ်လုံး၊ ထင်းတဲတစ်လုံးနဲ့ ကျီတစ်လုံးလည်း လိုအပ်မယ်။"

လျိုရှီ ခဏရပ်သွားသည်။

"အုတ်နဲ့အုပ်ကြွပ်ဟုတ်လား။" ၎င်းတို့သည် ဈေးမပေါပေ။

"ဟုတ်တယ် သမီးပေးတဲ့ငွေကို အရင်သုံးပါ။ မလုံလောက်ရင်၊ သမီးမှာ နောက်ထပ်ရှိသေးတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

သူမတွင် ငွေစ ၁၀၀ တန်ဖိုးရှိသော ငွေလက်မှတ်၊ ငွေစ ၅၅ စနှင့် ကြေးပြားများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူမ ရူယီ စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောင်းချနိုင်သော သားကောင်ပမာဏသည် လျော့နည်းသွားမည်ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် ငွေရှာရန် ယုံကြည်စိတ်ချရသောနည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်မလားဆိုသည်ကို ကြည့်ရှုရမည်။

လျိုရှီ ခဏရပ်သွားသည်။

သူမသည် သူတို့တွင် ယခု ငွေသား ၃၅၀ တဲလ် ကျော်ရှိသည်ကိုနှင့်၊ ငွေကို သူမ၏သမီးက ရှာဖွေခဲ့သည်ကို သတိရမိလိုက်သည်။ သူမသည် သူမသမီး၏အမြင်ကို လေးစားရမည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ အမေ သမီးစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှေ့သို့တိုးပြီး လျိုရှီ၏မျက်နှာကို နမ်းလိုက်သည်။

"တကယ်ကို ကလေးပဲရှိသေးတာပဲ။" လျိုရှီသည် ရယ်မောမိသည်။

လင်းရှောင်ကျစ်သည် ထိုအရာကိုမြင်ပြီး သူလည်း သူ့မိခင်ကိုလည်း နမ်းချင်သွားသည်။

လျိုရှီသည် ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏သားငယ်လေးကို ပွေ့ဖက်ပြီး သူ့ကို သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နမ်းခွင့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် အဝတ်လျှော်ခြင်းကို အပြီးသတ်ရန် အပြင်သို့ထွက်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပထမဦးစွာ ကြိမ်ခြင်းနှင့် တုတ်ကို အဒေါ်ဝမ်၏အိမ်သို့ ပြန်ပို့ခဲ့သည်။ ထို့နောက်၊ သူမသည် လက်သမားစွန်း၏အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။

သာ့ရှီရွာသည် ကြီးမားသောကြောင့်၊ လက်သမားအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေသူအချို့ ရှိသည်။

ပြီးခဲ့သည့်ညက၊ လက်သမားစွန်း၏ဇနီးသည် သူမထံမှ တောဝက်သားဝယ်ရန် လာခဲ့သည်။ အဒေါ်ဝမ်သည် သူတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပြီး၊ လက်သမားစွန်း၏ လက်သမားပညာသည် အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ အိမ်နီးချင်းရွာမှလူများပင်လျှင် ပရိဘောဂပြုလုပ်ရန် သူ့ထံသို့ လာကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားပြီး၊ ရွာသားများကို မြင်သောအခါ၊ သူမသည် ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်ကာ၊ လက်သမားစွန်း၏အိမ်သို့ လမ်းညွှန်တောင်းခဲ့သည်။

အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လက်သမားစွန်းတစ်ယောက် ခြံဝင်းထဲတွင် သစ်သားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လှည်းတစ်စီးကို တွန်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

လက်သမားတစ်ဦး၏အိမ်ဖြစ်သည့်အတိုင်း။ မြေပေါ်တွင် သစ်သားများနှင့် သစ်သားအမှုန်အမွှားများစွာ ရှိသည်။

"ဦးလေးစွန်း။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါ်ပြီး တံခါးဝသို့ သွားခဲ့သည်။

***