လက်သမားစွန်း

အလုပ်များနေသော လက်သမားစွန်းသည် မော့ကြည့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်သည်။

"အော်၊ ရှောင်ယွဲ့။ ဝင်လာခဲ့လေ။" သူသည် သူလုပ်နေသောအလုပ်ကို ရပ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တံခါးကိုတွန်းပြီး ခြံဝင်းငယ်လေးထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့မိန်းမကို ရှာနေတာလား။" လက်သမားစွန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့ကိုရှာနေသည်ဟု မထင်သောကြောင့် ပြုံးပြီးမေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ဦးလေးကို ရှာနေတာပါ။ ဦးလေးကို စားပွဲငယ်တစ်လုံးနဲ့ ထိုင်ခုံလေးလုံး လုပ်ခိုင်းချင်လို့ပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

ဒါဆိုရင် သူ့အတွက် စီးပွားရေးပဲ။

သူသည် အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် အော်ပြောလိုက်သည်၊ "ရှောင်ယွဲ့ ရောက်နေတယ်။ သူ့အတွက် သောက်စရာတစ်ခွက် ယူလာပေးဦး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မလိုအပ်ကြောင်း ပြောရန် အပြု၊ အဒေါ်စွန်း၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီ။"

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့အိမ်မှာ လက်ဖက်ရည်မရှိဘူး။" လက်သမားစွန်းက ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မနီးမဝေးရှိ စားပွဲငယ်တစ်လုံးသို့ စကားပြောရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

"စားပွဲက ဘယ်လောက်ကြီးလဲ။ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိလား။" လက်သမားစွန်းက မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမရှေ့ရှိ စားပွဲငယ်ကို ကြည့်ပြီး ၎င်းသည် သင့်တော်သည်ဟု ထင်မြင်လိုက်သည်။

သူတို့၏ ကျိုးပဲ့နေသော စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံတို့သည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက အနားယူသင့်သည်။ ယခု သူမတွင် ငွေရှိပြီး လင်းမိသားစု၏ အဘွားကြီးက လာရောက်လုယက်မည်ကို မစိုးရိမ်ရတော့သည့်အတွက်၊ သူမသည် အသစ်တစ်စုံကို သေချာပေါက် ရရှိသင့်သည်။

"ဦးလေးရဲ့စားပွဲက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ထင်တယ်။ ကျွန်မတို့မိသားစုတစ်စုလုံး အတူတူစားနိုင်အောင် ထိုင်ခုံ ၄ လုံးပဲ ထပ်ထည့်ပေးပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် စားပွဲကြီးတစ်လုံးကိုလည်း လိုချင်သော်လည်း၊ သူမ၏အိမ် တည်ဆောက်ပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင်၊ ၎င်းအတွက် နေရာရှာရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

သူမသည် စားပွဲငယ်တစ်လုံးကို အရင်ယူမည်။ အိမ်ဆောက်ပြီးသောအခါ၊ စားပွဲငယ်ကို မီးဖိုချောင်တွင် အသုံးပြုနိုင်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါက လွယ်ပါတယ်။ ငါ နောက်မှ လုပ်ပေးမယ်။ ညနေပိုင်းဆို မင်းအိမ်ကို ပို့ပေးနိုင်ပါတယ်။" သူသည် ကနဦးက ၎င်းသည် သူတို့အတွက် သေးငယ်လွန်းနိုင်သည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သော်လည်း၊ ထို့နောက် အိမ်တွင် ယောက်ျားမရှိသည်ကို သတိရမိလိုက်သောကြောင့်၊ စားပွဲငယ်သည် သူတို့သုံးယောက်အတွက် အမှန်တကယ် လုံလောက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်ညက၊ သူ၏ဇနီး ပြန်လာပြီး လင်းမိသားစုအကြောင်း အားလုံးကို သူ့အား ပြောပြခဲ့သည်။ သူတို့သုံးယောက်သည် အလွန်သနားစရာကောင်းသည်။

ဒါကြောင့် လက်သမားစွန်းသည် သူတို့အတွက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြုလုပ်ပေးမည်ဟု တွေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် ဝင်းပသွားသည်။

"ဘယ်လောက်ကျပါသလဲ။" သူမက မေးလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင်၊ အဒေါ်စွန်းသည် သောက်စရာတစ်မျိုးကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး သူမကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။ တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက်၊ သူမသည် ၎င်းသည် အရသာရှိသည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဒေါ်စွန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သနားစွာ ကြည့်ပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့ကို ဈေးနည်းနည်းနဲ့ ယူလိုက်ပါ။" သူမက ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်တာ မဟုတ်တာ..." လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား။" လက်သမားစွန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်။" သူက သူ၏ဇနီးကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက နေ့တစ်ဝက်စာ အလုပ်နဲ့ ပစ္စည်းဖိုးပဲ။ ငါ မင်းကို ဒင်္ဂါး ၁၂၀ ပဲယူမယ်။" သူက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အံ့ဩသွားသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ဦးလေးစွန်း..." သူမက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လက်သမားစွန်းက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဖြတ်ပြောရန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီဈေးနှုန်းနဲ့ ငါ အရှုံးမရှိဘူး။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါက လျှော့ဈေးအများကြီးမဟုတ်ပါဘူး။ သူက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သိပ်မယူပါဘူး။" အဒေါ်စွန်းက သူမကို နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူမ အိမ်ဆောက်ပြီးသောအခါ၊ သူ့ကို စီးပွားရေးပိုမိုဆောင်ကြဉ်းပေးရမည် သို့မဟုတ် သူမ အမဲလိုက်သောအခါ သူတို့ကို သူမ၏သားကောင်အချို့ကို ပေးရမည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

"အော် ဟုတ်သားပဲ၊ မင်းတို့ အိမ်ကို ဘယ်တော့ဆောက်မှာလဲ။ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိသလား။" အဒေါ်စွန်းက ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခဏရပ်သွားသည်။

"အော်၊ ကျွန်မတို့ အခု စီစဉ်နေပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိဘူးလေ။ ကျွန်မ နောက်မှ ဦးလေးဝမ်ရဲ့အိမ်ကို သွားပြီး သူတို့ကို မေးမလို့။"

ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို တွေးမိသောအခါ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လက်သမားစွန်းနှင့် အဒေါ်စွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဦးလေးတို့မှာ သိတဲ့လူရှိလား။" သူမက သူတို့ကို မေးလိုက်သည်။

***