ဒါပဲလား

ချင်ဖုန်းသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့်အတူ နန်းတော်မှထွက်ခွာလာစဉ် နေဝင်ချိန်ဖြစ်နေပြီး ကောင်းကင်တစ်ခွင်တွင် ပန်းနုရောင်အသွေးများဖြင့် လှပနေသည်။

မူလက သူသည် အကြီးအကဲဒန်၏ အခြေအနေကိုစစ်ဆေးရန် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် ဒီအချိန်တွင်တော့ သွားရန်မသင့်တော်ပေ။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနှင့် ခဏတာနှုတ်ဆက်စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ရထားလုံး မောင်းသူတစ်ဦးကိုရှာပြီး ချင်စံအိမ်တော်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင် နန်းတော်ထဲ၌ ခံစားခဲ့ရသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်အကြောင်းကိုသာ စဉ်းစားနေမိသည်။

"အချုပ်အနှောင်မဲ့ နယ်ပယ်ရဲ့ စတုတ္ထအဆင့်ကို ဝင်ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါ့ရဲ့စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက အရင်ကထက် အများကြီးသာလွန်သွားပြီ။ ဒီသတ်ဖြတ်လိုတဲ့အငွေ့အသက်က အခြေအမြစ်မရှိဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာတာတော့ သေချာပေါက်မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ငါလမ်းလျှောက်လာတဲ့ လမ်းရှည်တစ်လျှောက်မှာ နန်းတွင်းဆေးဆရာအဖွဲ့နဲ့ပဲ တွေ့ခဲ့တာ။"

"သတ်ဖြတ်လိုတဲ့အငွေ့အသက်က နန်းတွင်းဆေးဆရာတွေကြားထဲမှာ ပုန်းအောင်းမနေခဲ့ဘူးဆိုရင် နန်းတော်ထဲကို ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေတာများလား။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ ဘယ်သူက ငါ့အပေါ်မှာ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့အငွေ့အသက်ကို ထုတ်ဖော်ပြသမှာလဲ။"

ချင်ဖုန်းသည် အတွေးထဲသို့ နစ်မြောသွားသည်။

အရင်က ချင်မိသားစုသည် လျိုကျန့်လီက ချင်မိသားစုသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာသောကြောင့် ပစ်မှတ်ထားခံခဲ့ရသည်။

ဒီလောက်ထူးချွန်တဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ရှိနေတော့ မင်းနေပြည်တော်ထဲမှာ မကောင်းကြံသူတွေ မရှိဘဲမနေသည်မှာ သဘာဝကျသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလက်ထပ်ပြီးဖြစ်သည့်အတွက် ထိုသို့သောရန်သူများမှာ မမြင်နိုင်သလောက်ဖြစ်နေပြီ။

ထို့အပြင် မင်းနေပြည်တော်တွင် သူ၏ကျော်ကြားမှု တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ အစိုးရအဖွဲ့၏ အဓိပတိအမတ်ကြီး၏ ထောက်ခံမှုနှင့် ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုတို့ဖြင့် ချင်မိသားစုအပေါ် မည်သူက မကောင်းကြံရဲမည်နည်း။

ရှုပ်ထွေးနေသော ချင်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဂျောက်

ရထားလုံးလှုပ်ခါသွားပြီး ချင်ဖုန်းကို လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ရထားလုံးမောင်းသူက တောင်းပန်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး။ မှောင်နေပြီဆိုတော့ လမ်းပေါ်က ချိုင့်ခွက်ကို ကျွန်တော် သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ သခင်လေး အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ချင်ဖုန်းက မျက်လုံးအနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြန်ဖြေသည်။

"ငါအဆင်ပြေပါတယ်။ ရှေ့ဆက်သွားမယ့်လမ်းကို ပိုဂရုစိုက်လိုက်ပါ။"

"စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး။ ကျွန်တော်ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။"

သူ၏ကိုယ်တွင်းမှ ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်များ လှိုင်းထလာသည်နှင့် ချင်ဖုန်းသည် သတိကြီးစွာထားနေလိုက်သည်။

မြို့တွင်းလမ်းများကို ဆောက်လုပ်ရေးဝန်ကြီးဌာနနှင့် နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံတို့က တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ဘယ်လိုလုပ် ချိုင့်ခွက်များရှိနိုင်မည်နည်း။

သူ၏နားများစွင့်ထားလိုက်သော်လည်း ရထားလုံးအပြင်ဘက်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဘီးလှိမ့်သံနှင့် ကြိမ်လုံးက မြင်းကျောကိုရိုက်ခတ်သံမှလွဲ၍ ဘာသံမှမကြားရပေ။

ပြီးတော့ နန်းတော်မှ ချင်စံအိမ်တော်သို့ သွားရာလမ်းသည် ရှင်းလင်းစွာပင် လူစည်ကားသော လမ်းမကြီးများကို ဖြတ်သန်းသွားရသည်။

ညအချိန်ဖြစ်သည့်တိုင် လူသံများ သို့မဟုတ် ကုန်သည်များ၏အော်ဟစ်သံများ ဘယ်လိုလုပ် မကြားရဘဲနေမှာလဲ။

ဒါက အရာတစ်ခုကိုသာ ဆိုလိုပေသည်၊ သူအတွေးထဲနစ်မြောနေစဉ် ရထားလုံးသည် လမ်းကြောင်းလွဲသွားပြီး သူ့ကိုအခြားတစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီ။

ရန်သူက အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည့်အတွက် ချင်ဖုန်းသည် မဆင်မခြင်မလှုပ်ရှားရဲသော်လည်း သူတို့သည် မင်းနေပြည်တော်အတွင်း၌သာ ရှိနေသေးသည်ဟု သူယုံကြည်သည်။

ဒီလူတွေ ဘယ်လောက်သတ္တိကောင်းကောင်း ဒီနေရာတွင် လှုပ်ရှားရဲမည်မဟုတ်ပေ။

သူစိုးရိမ်သည်မှာ ရန်သူက သူတို့၏အစီအစဉ် ပေါ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းသိရှိပြီး တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်လာမည်ကိုပင်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီး၏ ရွှေရောင် အမွေးတောင်များကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းကိုဆင့်ခေါ်ရန် သူ၏အသိစိတ်ကို ထိုထဲသို့နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်။

ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီး၏ အမြန်နှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် ဒီမင်းနေပြည်တော်ထဲ၌ သူ၏ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာရန် ခဏတာမျှသာ ကြာပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းအံ့ဩသွားလောက်အောင်ပင် အချိန်အတော်ကြာ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ရထားလုံးအပြင်ဘက်တွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။

"အဲ့ဒီရွှေရောင်အမွေးတောင်နဲ့ငှက်ကောင်၊ သူအဖော်ရှာတွေ့သွားပြီး ငါ့ကို လျစ်လျူရှုထားတာများလား။"

ထိုအချိန်တွင် သတိပေးအာရုံတစ်ခု ချင်ဖုန်းထံသို့ လှိုင်းထလာပြီး သူသည် ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံကို အသက်သွင်းကာ သူ့ကိုယ်သူကာကွယ်လိုက်သည်။

ရထားလုံးကိုဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာသော ဓားသွားများနှင့် အရိပ်များကြားတွင် အသံများ သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မင်းနေပြည်တော်ထဲတွင် ပေါ်ပေါ်တင်တင်တိုက်ခိုက်ရဲသည်မှာ ဘယ်သူ့ရဲ့သတ္တိများလဲ။

ချင်ဖုန်းသည် အလျင်အမြန်ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဒါက မင်းနေပြည်တော် လုံးဝမဟုတ်ဘူး။

ကောင်းကင်မှာ သွေးလမင်းသာရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှတောင်တန်းများမှာ ဆက်စပ်နေကာ အမှောင်ထုဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။

ပုံရိပ်လေးခုက ထောင့်လေးထောင့်ကို စောင့်ကြပ်လျက် သူ့ကိုဝန်းရံထားသည်။

သူ၏ခေါင်းအထက် လေထဲတွင် နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ရှိနေပြီး ထိုသူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါသည်လည်း သူတို့ထဲတွင် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်ကာ အနည်းဆုံး စတုတ္ထအဆင့်ရှိပေသည်။

'ငါရထားလုံးပေါ်တက်တဲ့အချိန်ကနေ အခုအထိ အနည်းဆုံး အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်စာအချိန်လောက်တော့ ကြာသွားပြီ။'

'ငါပျံသန်းခဲ့ရင်တောင် မင်းနေပြည်တော်ကနေ ထွက်ခွာဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါဆိုငါဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေရတာလဲ။'

'နေဦး၊ ခေါင်းပေါ်မှာ သွေးလမင်း ဟုတ်လား။'

ချင်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက်မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ဒါက လက်တွေ့ဘဝ လုံးဝမဟုတ်ဘူး။

သူပုံရိပ်ယောင်ထဲကျရောက်သွားခြင်း သို့မဟုတ် တစ်မျိုးမျိုးသော နေရာလွတ်ရတနာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခြင်းပင်။

သူနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့ အရင်က ကျင့်ယန်မြို့တွင်ရှိစဉ်က ဒီအဖြစ်အပျက်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ချင်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ဘာသာရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက အဓိကရုဏ်းဖြစ်တုန်းက..."

ဒီစကားကိုကြားသော် သူ၏အထက်မှလူက အေးစက်သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ စတုတ္ထအဆင့်နယ်ပယ်ကိုရောက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကိုတောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တာ မင်းတကယ်ပဲထူးခြားတယ်။ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဒီလောက် မြန်မြန်သိသွားတာပဲ။"

"အစပိုင်းမှာ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကိုရှင်းဖို့ သွေးလမင်း အစီအရင်ကိုသုံးရတာ နည်းနည်း ဖြုန်းတီးရာကျတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သတိထားတာက ပညာရှိရာကျတယ်လို့ ထင်တယ်။"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဖြင့်စူးစမ်းရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘာလို့ငါ့ကိုသတ်ချင်ရတာလဲ။"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေလုပ်နေစရာမလိုဘူး။ မင်းရဲ့တည်ရှိမှုက အရေးကြီးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေလို့ပဲ၊ ဒါပါပဲ။"

ထိုလူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် အရိပ်လေးခုက သူတို့၏တိုက်ခိုက်မှုများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စတင်လိုက်သည်။

ဓားမှာ ဩဇာအာဏာရှိပြီး ဓားစွမ်းအင်မှာ လျင်မြန်ပြင်းထန်လှသည်။ ဓား၏စွမ်းအားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒီလူများသည် တတိယအဆင့် ဓားအသိစိတ်သို့ ရောက်ရှိနေသော သခင်များ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဘုန်း!

တိုက်ခိုက်မှုများသည် အမှတ်တစ်ခုတွင် စုစည်းသွားပြီး လေလှိုင်းများလိပ်တက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်မှဖုန်များကို လွင့်စင်သွားစေပြီး အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

လေထဲတွင်ရပ်နေသောလူက ဒီတိုက်ခိုက်မှုက ချင်ဖုန်းကိုမသတ်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင် သူ့ကိုပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဖုန်များငြိမ်သက်သွားသည့်အခါ သူတို့အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။

ချင်ဖုန်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံက လုံးဝကာကွယ်ထားပြီး မည်သည့်အကြားအလပ်မှ ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

သူတို့၏အရင်တိုက်ခိုက်မှုမှာ ဒီအကြွင်းမဲ့ကာကွယ်ရေးကို လုံးဝအသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။

ဒီအဖြစ်ကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏နှလုံးသားထဲမှ တင်းမာမှုအချို့ လျော့ပါးသွားသည်ကိုခံစားရပြီး လျှို့ဝှက်စွာသက်ပြင်းချလိုက်သည်။

'ဒီလူတွေရဲ့တိုက်ခိုက်မှုတွေက ငါ့မိန်းမတွေနဲ့ယှဉ်ရင် ဘာမှပြောပလောက်တာမဟုတ်ဘူး။ မှတ်သားလောက်စရာတစ်ခုတည်းက အပေါ်ကကောင်ပဲ။'

'ဒါပေမဲ့ ကာကွယ်ရေးနဲ့ယှဉ်ရင် အခုအဓိကဦးစားပေးက ဒီနေရာကနေထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်းရှာရမှာပဲ။'

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ထူးခြားမျက်လုံးစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာလိုက်သော်လည်း မည်သည့်အားနည်းချက်မှ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

အစီအရင်များနှင့်မတူဘဲ ဒီနေရာလွတ်ရတနာမှ ထွက်ပေါက်ရှာဖွေခြင်းမှာ မလွယ်ကူသောကိစ္စတစ်ခုပင်။

ထိုအချိန်တွင် စီနီယာ ရွှမ်းယီ၏ပုံရိပ်ပေါ်လာပြီး အခြေအနေကိုလေ့လာကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုလိုက်သည်။

"နေရာလွတ်လှိုင်းတွေမှာ ထူးဆန်းတာတစ်ခုခုရှိနေတယ်လို့ ငါဘာလို့သိချင်နေလဲဆိုတော့ ငါတို့က နေရာလွတ်ရတနာထဲရောက်နေတာကိုး။"

ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန်မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ၊ ဒီနေရာကနေထွက်သွားဖို့နည်းလမ်းကို သိလား။"

ရွှမ်းယီက အဖြေပေးရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက်ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။

"သတိထား၊ ဒီလူတိုက်ခိုက်တော့မယ်။"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အကြည့်နောက်သို့လိုက်သွားပြီး အနက်ရောင်ဝတ်လူ၏ အရှိန်အဝါများ လှိုင်းထနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ညာလက်ဖဝါးတွင် အရိုးဓားတစ်ချောင်း ဖြည်းညင်းစွာပေါ်လာသည်။

"စတုတ္ထအဆင့် ဓားအသိစိတ်၊ လျှို့ဝှက်လက်နက်လား။"

"စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်က အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ကာကွယ်ရေးရှိတာပဲ၊ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် တကယ်ပဲထိုက်တန်ပါတယ်။"

"ကံမကောင်းစွာနဲ့... ဒါက ကာကွယ်နိုင်ရုံပဲ၊ မသတ်နိုင်ဘူး။"

"မင်းအသက်က ဒီညဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်။"

သူ၏အထက်မှလူ၏လေသံမှာ အေးစက်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များပြည့်နှက်နေကာ သူတွင်ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရည်အချင်းအမှန်တကယ်ရှိနေသည်။

သွေးလမင်းအောက်မှ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သောအရိုးဓားသည် အေးစက်သောအရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

တစ်ချက်ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ လရောင်ကိုပင် ကြေမွသွားစေသည်။

ပေါ့ဆဝံ့ခြင်းမရှိဘဲ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ကိုယ်တွင်းမှ ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်ကို လှုံ့ဆော်ပြီး သူ၏ရှေ့မှ ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံထဲသို့ သွန်းလောင်းလိုက်သည်။

'ဒီတစ်ချက်က ပြိုင်ဘက်ရဲ့ သေစေနိုင်တဲ့တိုက်ကွက်ဖြစ်ရမယ်၊ ငါအစွမ်းကုန် ရင်ဆိုင်ရမယ်။'

ပြောဆိုနေဆဲမှာပင် ထိုအချိန်တွင် အရာအားလုံး လျင်မြန်စွာဖြစ်ပျက်သွားသည်။

စစ်တပ်ကိုဖျက်ဆီးနိုင်သည့်အလားအလာရှိသော ဓားအလင်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သက်တံရောင်ဖြင့်တောက်ပနေသော ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံကို ထိမှန်သွားသည်။

ထို့နောက် ပြတ်သားသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လေထဲတွင်ရပ်နေသောလူက အေးစက်စွာရယ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အောက်မှချင်ဖုန်းမှာ သေလူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ။

ထိုအသံသည် သူ၏ကာကွယ်ရေး ဓားရောင်ခြည်ကြောင့် ကြေမွသွားသောအသံဖြစ်ရမည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲဖြစ်ပျက်သွားသောအရာက ရှိနေသော အနက်ရောင်ဝတ်လူများအားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

ပြိုင်ဘက်၏ကာကွယ်ရေးမှာ မပျက်စီးသေးဘဲ ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ ကြေမွသွားသောအရာမှာ လေထဲတွင်ရပ်နေသောလူ၏ ဓားအရှိန်အဝါဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

ထိုလူက တုန်လှုပ်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ရှေ့မှ မပျက်စီးသေးသော ကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာကြောင်ငေးသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက်ပြောသည်။

"သြော်၊ ဒါလေးပဲလား။"