လိမ္မော်သီးစိမ်းများ၏ အထူးအသုံးဝင်ပုံ

ချင်စံအိမ်တော်၏ ကန်ရေပြင်ဘေးရှိအဆောင်တွင် လျိုကျန့်လီက မေးလိုက်သည်။

"ယောက်ျား ဒီနေ့အပြင်ထွက်သွားသလား။"

လန်နင်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မိန်းမစိုး လီ ဒီနေ့လာလည်သွားပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက သခင်လေးကို ဆင့်ခေါ်တယ်ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူက မိန်းမစိုး လီနဲ့အတူ နန်းတော်ထဲလိုက်သွားပါတယ်။"

လျိုကျန့်လီက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ချင်ဖုန်းအား အဆုံးစွန်အသိစိတ်၏ အနှစ်သာရအကြောင်း လမ်းညွှန်မှုအချို့ပေးရန် ဒီနေ့စောစောပြန်လာခဲ့သည်။ သူဒီမှာမရှိသည့်အတွက် သူမလည်း ဒီအတိုင်းထားလိုက်တော့သည်။

"စကားမစပ် သခင်မလေး၊ မကြာသေးခင်က သခင်မလေးရဲ့ကျင့်ကြံမှု ဘယ်လိုရှိလဲ။"

"မဆိုးပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဇီဝချီစွမ်းအင်အပေါ် ထိန်းချုပ်မှုက နည်းနည်းပိုနက်ရှိုင်းလာတယ်။"

လန်နင်ရွှမ်က စိတ်အားထက်သန်စွာမေးလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင် သခင်မလေးအချိန်ရှိရင် ကျွန်မရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို နောက်တစ်ခါလမ်းညွှန်ပေးလို့ရမလား။"

နောက်ဆုံးတော့လည်း သူမသည် ပဉ္စမအဆင့် နတ်ဘုရားလှုပ်ရှားမှု နယ်ပယ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး သူမ၏ဓားသိုင်းပညာမှာလည်း ရှေ့ဆက်မတိုးတက်တော့သလို ဖြစ်နေသည်။

လျိုကျန့်လီက တိုးညင်းစွာဆိုလိုက်သည်။

"အခုလုပ်လို့ရတယ်။ မင်းရဲ့ဓားသိုင်းကွက်တွေကို ငါ့ကိုပြ။"

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်မလေး။"

လန်နင်ရွှမ်၏မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး သူမ၏ဓားရှည်ကို လှပသေသပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီ၏ လက်ရှိအစွမ်းဖြင့် သူမသည် လန်နင်ရွှမ်၏ အားနည်းချက်များကို သဘာဝကျကျ မြင်နိုင်ပြီး လျင်မြန်စွာပင် လမ်းညွှန်မှုအချို့ပေးခဲ့သည်။

ပြီးတော့ သူမရရှိခဲ့သော လမ်းညွှန်မှုဖြင့် လန်နင်ရွှမ်သည် ထိုးထွင်းဉာဏ်အချို့ရရှိခဲ့ပြီး သူမ၏အားနည်းချက်များကို တိုးတက်အောင်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာကုန်ဆုံးသွားပြီး ညဉ့်နက်လာသည့်အခါ လေကိုခွင်းသော အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျင့်ကြံရာမှ ပြန်လာသော ချန်းဖေးလန်ပင်။

လှုပ်ရှားသံကိုကြားသော် လန်နင်ရွှမ်သည် ညစာစားချိန်နီးပြီဖြစ်ကြောင်းသိရှိပြီး သူမ၏ဓားကစားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများ အလွန်အားပြင်းသောကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်၊ စာအုပ်တစ်အုပ်သည် သူမ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ လျှောကျလာပြီး ၎င်း၏ရှက်ရွံ့ဖွယ်သရုပ်ဖော်ပုံများမှာ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်သွားသည်။

ချန်းဖေးလန်က ဒါကိုမြင်သောအခါ သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများ အံ့ဩမှုဖြင့်ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဒါဘာလဲ။"

လန်နင်ရွှမ်က စာအုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးကောက်ယူလိုက်သည်။ ဒီလိုစာအုပ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသော အတွေ့အကြုံရင့် နန်းတွင်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏သဘောထားမှာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမက တည်ငြိမ်စွာပြန်ဖြေသည်။

"ဒါက အမျိုးသမီးတွေအတွက် ဖတ်စရာ စာအုပ်တစ်အုပ်ပဲ။ တစ်ခါတလေ ဒါက စုံတွဲတစ်တွဲကြားက ရင်းနှီးမှုကို ပိုပြီးအရသာရှိစေနိုင်တယ်။"

"အမျိုးသမီးတွေအတွက် စာအုပ် ဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ခုနက အဲ့ဒီသရုပ်ဖော်ပုံတွေက တော်တော်လေးပွင့်လင်းလွန်းတယ်..."

ချန်းဖေးလန်သည် စကားပြောရန်တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး အစ်မကျန့်လီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ သူမလည်း အလားတူတုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း သူမအံ့ဩသွားလောက်အောင်ပင် အစ်မကျန့်လီမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။

လျိုကျန့်လီက နူးညံ့စွာရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါဒီစာအုပ်ကို မမြင်ဖူးဘူးထင်တယ်။"

"သခင်မလေး၊ ဒါက နောက်ဆုံးထွက်စာအုပ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အထဲကဇာတ်လမ်းတွေက တော်တော်လေး စိတ်ပျက်စရာကောင်းတယ်။ ဇာတ်လိုက်မင်းသားက နှာဘူးတစ်ယောက်၊ အိမ်မှာလှပတဲ့မိန်းမ ရှိနေပေမယ့် ပျော်ပါးရာအရပ်တွေမှာ သွားလာနေရတာကို သဘောကျတုန်းပဲ၊ အကြိမ်တိုင်း လိမ္မော်သီးစိမ်းအိတ်တွေဝယ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်က အမွှေးနံ့သာအနံ့တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အဲ့ဒီလိမ္မော်ရည်ကို သုံးတယ်၊ ဒါက ပိုပြီးသိသာစေရုံပဲ။ ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးက ဇာတ်လိုက်မင်းသားရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံရတာမြင်တိုင်း ကျွန်မဓားဆွဲပြီး အဲ့ဒီသစ္စာမရှိတဲ့လူကို သတ်ပစ်ချင်စိတ်ပေါက်တယ်။"

"ဒီဇာတ်လမ်းက တကယ်ပဲ နည်းနည်းလွဲနေတယ်။"

လျိုကျန့်လီက ခဏစဉ်းစားပြီး မျှတသောအကဲဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်သည်။

ချန်းဖေးလန်က ဒီစကားကိုကြားသောအခါ မယုံကြည်နိုင်သောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မကျန့်လီ၊ အစ်မလည်း အားလပ်ချိန်တွေမှာ ဒီလိုအရာတွေဖတ်တယ်ဟုတ်လား။"

လျိုကျန့်လီက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်ပြီး အမှန်အတိုင်းပြန်ဖြေသည်။

"တစ်ခါတလေပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲမှာ ပုံဖော်ထားတဲ့ ပုံစံတွေက အတူတူချည်းပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါသိပ်မဖတ်ဖြစ်တော့ဘူး။"

"ပုံ... ပုံစံတွေ ဟုတ်လား။"

ချန်းဖေးလန်သည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။ ခုနက ခပ်သွက်သွက်လှမ်းကြည့်လိုက်စဉ်က ယောက်ျားနှင့်မိန်းမကြားမှ မတွေးဝံ့စရာလုပ်ရပ်များကို အမှန်တကယ်ပုံဖော်ထားခဲ့သည်။ သူတို့တကယ်ပဲ ဒီလိုအရာတွေလုပ်နိုင်ကြသလား။

လန်နင်ရွှမ်က သူမ၏မျက်နှာအမူအရာကိုကြည့်ပြီး မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ ဒါက အရင်တုန်းက သူမနှင့်သူမ၏သခင်မလေးတို့နှင့် မည်မျှဆင်တူလိုက်သနည်း။

သူမက လျှောက်သွားပြီး ချန်းဖေးလန်အား စကားအနည်းငယ်တီးတိုးပြောလိုက်ရာ သူမ၏ဖြူဖျော့သောနားရွက်ဖျားများ နီရဲသွားစေခဲ့သည်။

"ဒီအကြောင်းတွေ ဆက်မပြောကြတော့ဘူး။ သခင်မလေးနဲ့ သခင်မလေးချန်းတို့ ခန်းမဆောင်ကို စောစောသွားနှင့်ကြပါ။ ကျွန်မမီးဖိုချောင်မှာ တစ်ခုခုသွားပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်။"

လန်နင်ရွှမ် ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် ချန်းဖေးလန်က သူမကိုတားလိုက်သည်။

"ခဏနေဦး။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ငါဒီစာအုပ်ကို ငှားလို့ရမလား။"

ချန်းဖေးလန်က အစ်မကျန့်လီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းစူကာ တိုးညင်းစွာဆိုလိုက်သည်။

အမြဲတမ်းစိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ဘယ်တော့မှအားနည်းသူ တစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။

"ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်အုပ်က နည်းနည်းပျင်းစရာကောင်းတယ်။ ကျွန်မရှင့်ကို နောက်တစ်အုပ်ပေးလိုက်မယ်၊ ဒါက မဆိုးတဲ့မိတ်ဆက်တစ်ခုဖြစ်သင့်တယ်။"

'နောက်တစ်အုပ်ရှိသေးတယ် ဟုတ်လား။'

ချန်းဖေးလန်သည် စာအုပ်ကိုယူလိုက်ပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်တုန်ယင်သွားသည်။ သူမသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှမရှိကြောင်း သေချာစေရန် လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စာအုပ်ကို သူမ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ အမြန်ထည့်လိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ နန်းတော်ထဲမှာ အားလုံးပြီးစီးသွားပြီလား။"

ချင်စံအိမ်တော်၏ ဂိတ်ဝတွင် မီးသွေးခေါင်းက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ စကားမစပ် ငါလိမ္မော်သီးစိမ်းတစ်အိတ်ဝယ်လာခဲ့တယ်။ မင်းနည်းနည်း မြည်းကြည့်မလား။ တော်တော်ချဉ်တယ်။"

"သခင်လေးကိုယ်ပေါ်မှာ ချဉ်စုတ်စုတ်အနံ့ရနေတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တော့ မစားတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်အချဉ်မကြိုက်ဘူး။"

မီးသွေးခဲကောင်က သူ၏လက်ကို အကြိမ်ကြိမ်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အင်း၊ ဒါဆိုရင်တော့ ကံမကောင်းတာပဲ။"

ချင်ဖုန်းက ညည်းတွားလိုက်သည်။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ လိမ္မော်သီးစိမ်းအိတ်ကြီးကို သူတစ်ယောက်တည်း စားလို့ကုန်မည်မဟုတ်ပေ။

သူတို့ လိမ္မော်သီးစိမ်းများကို သယ်ဆောင်ကာ ချင်စံအိမ်တော်၏ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ မိသားစုမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ထိုင်နေကြပြီးဖြစ်သည်။

လန်နင်ရွှမ်သည် ချင်းအာကို ဟင်းပွဲများစီစဉ်ရာတွင် ကူညီပေးနေစဉ် လှုပ်ရှားသံကိုကြားလိုက်ရသည်။ သူမခေါင်းလှည့်ကာ သခင်လေးကိုမြင်သောအခါ နှုတ်ဆက်ရန်ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကိုမြင်ပြီး သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ခဏတာခဲသွားသည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်ထဲမှ လိမ္မော်သီးစိမ်းများကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"ငါပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ နည်းနည်းဝယ်လာခဲ့တယ်။ လိမ္မော်သီးစိမ်းက ရေငတ်ပြေစေပြီး အစာကြေစေတယ်၊ ပြီးတော့ ဒါကိုရှားရှားပါးပါးပဲရတာ။ မြည်းစမ်းကြည့်တာ မဆိုးပါဘူး။"

'လိမ္မော်သီးစိမ်း ဟုတ်လား။'

ဒီစကားလုံးများထွက်လာသည်နှင့် ခန်းမဆောင်ထဲမှ ချင်းအာမှလွဲ၍ လူတိုင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒီလေထုက ချင်ဖုန်းကို အနည်းငယ်လန့်သွားစေသည်၊ အထူးသဖြင့် သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက်၏ အကြည့်များပင်။ သူအနည်းငယ် မသက်မသာခံစားလိုက်ရသည်။

'ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။'

ခန်းမဆောင်ထဲမှ လေထုမှာ အတော်လေးထူးဆန်းနေသည်။ ချင်းအာက ခေါင်းမော့ကာ လူတိုင်းကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သခင်လေးစကားပြောပြီးနောက် ဘာကြောင့်လူတိုင်း ဒီလောက် တိတ်ဆိတ်သွားရသလဲဟု အံ့ဩနေမိသည်၊ ခဏက ဒီလိုမဟုတ်ခဲ့ပေ။

"ဖုန်းအာ၊ သား..."

မေမေလေးသည် ချင်ဖုန်းသူမအားပြောပြခဲ့သော လိမ္မော်သီးစိမ်းများ၏ အထူးအသုံးဝင်ပုံကို အမှတ်ရသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။

ချင်သခင်ကြီးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဖုန်းအာ၊ ငါမှတ်မိသလောက်တော့ နောက်ဆုံးတစ်ခါ မင်းလိမ္မော်သီးစိမ်းစားတုန်းက အရမ်းချဉ်တယ်လို့ထင်ခဲ့တယ်လေ။"

"ဘာလို့ဒီနေ့ ရုတ်တရက် ဝယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားရတာလဲ။ ပြီးတော့ မှတ်ထား၊ မင်းမစားနိုင်ရင် အိမ်က ဘယ်သူမှ မင်းကို ကူညီလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်နဲ့။"

'အဖေက ဘာလို့ဒီအကြောင်းကို အကြောင်းမရှိဘဲ ထုတ်ပြောရတာလဲ။'

ချင်ဖုန်းမတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ချန်းဖေးလန်က ကိုင်းညွှတ်ကာ အနံ့ခံလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်ပင့်တက်သွားသည်။

"ရှင့်ကိုယ်ပေါ်က အနံ့က..."

'မိန်းမက သွေးနံ့ရသွားတာများလား။'

ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းခနဲခုန်သွားပြီး အလျင်အမြန်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ တစ်လုံးစားခဲ့တယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက အရည်နည်းနည်းမတော်တဆ စင်သွားလို့ အနံ့ပြင်းနေတာဖြစ်မယ်။"

"မီးသွေးခေါင်းလည်း ခုနကငါ့ကိုပြောသေးတယ်။ ငါပြန်သွားပြီး ရေချိုး၊ အဝတ်အစားလဲလိုက်ဦးမယ်။"

လျိုကျန့်လီနှင့် အခြားသူများမှာ သိနေသောအကြည့်များဖြင့် အပြန်အလှန်ကြည့်လိုက်ကြသည်၊ ဆင်ခြေနှင့် သတင်းစကားမှာ ထူးဆန်းစွာ ဆင်တူနေသည်။ လိမ္မော်သီးစိမ်းမကြိုက်ဘဲ တမင်တကာဝယ်လာခြင်း၊ ထူးဆန်းသောအနံ့ဖြင့် နောက်ကျမှပြန်လာခြင်း... အဖြေမှာ ရှင်းလင်းလာနေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့၏အကြည့်များ အေးစက်လာသော်လည်း လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့သည် ချင်သခင်ကြီးနှင့် မေမေလေးတို့ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်ချင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် လျိုကျန့်လီက ခပ်ပြတ်ပြတ် ဆိုလိုက်သည်။

"ယောက်ျား၊ နောက်မှအခန်းထဲမှာ စကားပြောကြရအောင်၊ ကျွန်မရှင့်ကိုဆွေးနွေးစရာတစ်ခုရှိတယ်။"

ကျရောက်လာတော့မည့် အန္တရာယ်ကိုမသိသော ချင်ဖုန်းသည် သဘောတူဟန်ဖြင့်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏မိန်းမက သူ့အားကျင့်ကြံမှုတွင် ဆက်လက်လမ်းညွှန်ပေးချင်သည်ဟုပင် ယူဆလိုက်သေးသည်။

…

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့ ဒီညအစာကို လျင်မြန်စွာစားသောက်ကြပြီး လန်နင်ရွှမ်ပင်လျှင် ဆင်ခြေတစ်ခုဖြင့် ခန်းမဆောင်မှ စောစောထွက်ခွာသွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း သူအများကြီးအာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။

သို့သော် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးနှင့် နင်ရွှမ်တို့ ထွက်ခွာသွားစဉ်က သူ့ကိုကြည့်သွားသောအကြည့်များက သူ့ကိုစိတ်မအေးနိုင်ဖြစ်စေသည်။

သူခန်းမဆောင်မှထွက်ခွာလာစဉ် ညလေတစ်ချက်က ချင်ဖုန်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

နွေဦးရာသီတွင် နွေးထွေးသင့်သည်၊ ဒီလောက်မအေးသင့်ပေ။ သူ့ဘာသာရေရွတ်လိုက်သည်။

"နွေဦးအအေးများလား။"

ကံကောင်းစွာဖြင့် မိန်းမများသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးနံ့ကိုမရခဲ့ပေ၊ မဟုတ်လျှင် သူတို့သည် သူ၏လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြပေလိမ့်မည်။