အဘိုးကြီးကို လွယ်လွယ်ကူကူ လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ

ပထမဆုံး ဆေးဆရာကြီး ဖန် ငြိမ်းချမ်းစွာကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ဆေးဆရာကြီး ချန်က အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရာ ဒီပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးစလုံးသည် ဒန်မော့ကို ကုသရန်တာဝန်ရှိသော နန်းတွင်းဆေးဆရာများဖြစ်ကြသည်။

မင်ဧကရာဇ်သည် ဒါတွေအားလုံးက ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိဟု သဘာဝကျကျ ယုံကြည်သည်။

မင်ဧကရာဇ်က လေးနက်စွာမေးလိုက်သည်။

"ဆေးဆရာကြီး ချန်ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနကလူတွေက ပုံမှန်မဟုတ်တာ တစ်ခုခုသတိပြုမိခဲ့သေးလား။"

ဒန်မော့၏ ရောဂါလက္ခဏာများ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်နှင့်အမျှ၊ ဆေးဆရာကြီး ဖန်နှင့်ပတ်သက်၍ မတော်တဆမှုဖြစ်ပွားပြီးနောက် သံသယဖြစ်ဖွယ်သဲလွန်စများ မတွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း သတိကြီးသော မင်ဧကရာဇ်သည် အခြားဆေးဆရာများ၏ လုံခြုံရေးကို လျှို့ဝှက်ကာကွယ်ရန် လူများစေလွှတ်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဆေးဆရာကြီး ချန်၏သေဆုံးမှုတွင် သံသယဖြစ်ဖွယ်တစ်စုံတစ်ရာရှိခဲ့လျှင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနက တစ်ခုခုရှာဖွေတွေ့ရှိရပေမည်။

သို့သော် ရလဒ်များက သူ့ကိုအလွန်အမင်းစိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။

တင်းမြန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"နန်းတော်ကနေ ဆေးဆရာကြီး ချန်ရဲ့စံအိမ်တော်အထိ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနက လျှို့ဝှက် ကာကွယ်မှုပေးခဲ့ပါတယ်။ ဆေးဆရာကြီး ချန် သူ့ဇနီးနဲ့ ရင်းနှီးနေစဉ်အတွင်းမှာတောင် သူတို့က အမိုးပေါ်မှာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ သေဆုံးရတဲ့အကြောင်းရင်းက တကယ်ပဲ ရုတ်တရက် လေဖြတ်သွားတာဖြစ်ပြီး သံသယဖြစ်စရာဘာမှမရှိခဲ့ပါဘူး။"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။"

မင်ဧကရာဇ်သည် သူ၏နေရာမှထလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"နန်းတွင်းဆေးဆရာနှစ်ယောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်သေဆုံးသွားတယ်၊ နှစ်ယောက်လုံးက သခင်ကြီးဒန်ရဲ့ကုသမှုတွေကို ပုံမှန်တာဝန်ယူနေရတဲ့သူတွေ။"

"မင်းက ဒါကို ပုံမှန် လို့ပြောနေတာလား။ မင်းကိုယ်တိုင်ရောယုံလို့လား။ မင်းတို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ဌာနက ဘာအသုံးကျသေးလဲ။ တစ်နေ့နေ့မှာ ငါသာ မောင်းမတော်တစ်ယောက်ရဲ့ အဆောင်ထဲမှာ သေသွားခဲ့ရင် သမိုင်းက ဒါကို ရုတ်တရက်လေဖြတ်ပြီးသေတယ်လို့ မှတ်တမ်းတင်ကြမှာလား။"

"အရှင်မင်းကြီး စိတ်လျှော့တော်မူပါဘုရား။"

တင်းမြန်က ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်သည်။

မင်ဧကရာဇ်သည် စာကြည့်ဆောင်ထဲတွင် ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်လျှောက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ဆေးဆရာတွေက ပုံမှန်မဟုတ်တာ တစ်ခုခုတွေ့ရှိခဲ့သေးလား။"

တင်းမြန်က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဆေးဆရာကြီး ချန်ရဲ့သေဆုံးရခြင်းအကြောင်းရင်းက နန်းတွင်းဆေးဆရာအဖွဲ့ရဲ့ ကောက်ချက်ချမှုပဲဖြစ်ပါတယ်။"

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ၊ အကုန်လုံးအသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေချည်းပဲ။"

မင်ဧကရာဇ်က သူ၏ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စားပွဲပေါ်မှ စာချွန်လွှာမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် မိန်းမစိုး လီက စကားဆိုလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီအစေခံအိုကြီးမှာ အကြံတစ်ခုရှိပါတယ်။"

"ပြော။"

"ဆေးဆရာကြီး ဖန်နဲ့ ဆေးဆရာကြီး ချန်တို့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေက ဒီမှာရှိနေတုန်းပါပဲ။ နန်းတွင်းဆေးဆရာတစ်ယောက်မှ ပုံမှန်မဟုတ်တာဘာမှမတွေ့ရှိခဲ့ဘူးဆိုတော့ တခြားသူတွေကို ကြည့်ခိုင်းကြည့်ရင်ကောဘုရား။ ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့တစ်ခုခုရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်လောက်ပါတယ်။"

"ဒါက ဘယ်လိုအကြံဉာဏ်မျိုးလဲ။ မင်းနေပြည်တော်က နန်းတွင်းဆေးဆရာတွေက ဆေးပညာအရာမှာ အကျွမ်းကျင်ဆုံးပဲ။ သူတို့တောင်မသိနိုင်ခဲ့ရင် တခြားသူတွေက ဘယ်လိုလုပ်..."

မင်ဧကရာဇ်သည် ရုတ်တရက်စကားရပ်တန့်သွားပြီး မိန်းမစိုး လီ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားသည်။

"မင်းက အဲ့ဒီကောင်လေးကို ရုပ်အလောင်းတွေကို ထပ်စစ်ဆေးခိုင်းစေချင်တာလား။"

"အတိအကျပါပဲ အရှင်မင်းကြီး။"

မင်ဧကရာဇ်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။

'ကောင်းပြီ၊ မင်းအကြံပြုတဲ့အတိုင်းလုပ်။ တင်းမြန်၊ မနက်ဖြန်ကစပြီး မင်းက ချင်ဖုန်းရဲ့လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူရမယ်။ သူ့ကိုတစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် မင်းကိုငါအပြစ်ပေးမယ်။'

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းကြီး။"

နောက်တစ်နေ့တွင် ချင်ဖုန်းသည် ချင်စံအိမ်တော်မှ နံနက်စောစောထွက်ခွာပြီး မင်းနေပြည်တော်ရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ ဦးတည်သွားသည်။

အကြီးအကဲဒန်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးခြင်းက တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး မနေ့ညက တိုက်ခိုက်မှု အကြောင်းကို အရေးတကြီးအစီရင်ခံရန်က နောက်တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏နောက်မှ လှပသေသပ်သောပုံရိပ်တစ်ခု အနီးကပ်လိုက်ပါနေသည်ကိုတော့ သူသတိမပြုမိခဲ့ပေ။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသည် ကိုးခွေမြစ်ကမ်းဘေးတွင် တည်ရှိပြီး ချင်ဖုန်းသည် လမ်းကြောင်းကို သိရှိပြီးဖြစ်သည်။

သူကိုးခွေမြစ်တစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်လာစဉ် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မြစ်ကမ်းနားမှ ရင်းနှီးသောပုံရိပ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

ဆံပင်ဖြူဖွေးပြီး မုတ်ဆိတ်နက်ဖြင့် အဘိုးအိုသည် ဒီနေရာတွင် ငါးမျှားနေဆဲပင်။ သူဘယ်တော့မှ မထွက်ခွာသွားဘူးလား။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ချင်ဖုန်းသည် သူ့အနားသို့ချဉ်းကပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ဦးတည်သွားသည်။

သို့သော် သူတို့၏ပုံရိပ်များ ဖြတ်ကျော်သွားသည့်အခါ သူနောက်တစ်ကြိမ် လှည့်မကြည့်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

'တကယ်ပဲ၊ အဖြူရောင်အရှိန်အဝါရှိတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ၊ ကျင့်ကြံအခြေခံမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူဘာလို့ဒီနေရာမှာ ငါးမျှားရဲရတာလဲ...'

ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းသည် ထိုအကြောင်းကို ဆက်မစဉ်းစားတော့ပေ။

အဘိုးအို၏ ငါးမျှားတံသည် အနည်းငယ်လှုပ်ခတ်သွားပြီး မြစ်ရေပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူသက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူက အဆုံးစွန်အသိစိတ်ရဲ့ သုံးမှတ်လောက်ကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်သွားပြီဆိုတာကို တွေးကြည့်ရင် သူက သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ဖို့ တကယ်ကောင်းတဲ့မျိုးစေ့လေးပဲ။"

"ကံဆိုးတာက သူက စာပေသူတော်စင်ရဲ့ တာအိုမျိုးဆက်ကို လိုက်ဖို့ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကို လွယ်လွယ်ကူကူ လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် ဘေးဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မိုးမခပင်များ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး မိုးမခရွက်ဝါများ လေထဲတွင်လှုပ်နေသည်။

စကားများဆုံးသည်နှင့် အဘိုးအိုသည် ဘေးဘက်သို့ အနည်းငယ်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မြစ်ကမ်းဘေးမှ မိုးမခပင်များ ယိမ်းနွဲ့ပြီး မိုးမခရွက်ဝါများ တဖွဲဖွဲကျနေသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လှပသောပုံရိပ်တစ်ခုသည် နွေဦးလေထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး တိုးညင်းသောတီးတိုးသံတစ်ခု လေနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အဘိုးအိုသည် သူ၏မုတ်ဆိတ်ကိုပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"လူငယ်မျိုးဆက်တွေက တကယ်ပဲကြောက်စရာကောင်းတာပဲ၊ မိစ္ဆာတွေနဲ့နတ်ဘုရားတွေကို မကြောက်မရွံ့ဘူး။"

ကျန့်ချင်းဖုန်းသည် ဒီနေ့အရှေ့တံခါးတွင် တာဝန်မကျပေ။ ချင်ဖုန်းရောက်ရှိလာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် လမ်းညွှန်တစ်ဦး၏အခန်းကဏ္ဍကို နွေးထွေးစွာလက်ခံလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒါက သူ့အတွက် ချမ်းသာသော ဘောစိတစ်ဦးပင်။ မုန့်ဖိုးအနည်းငယ်မျှဖြင့် သူတစ်လလုံး ပျော်ပါးနိုင်ပေသည်။ သူသူ့ကိုကောင်းကောင်းဆက်ဆံရပေမည်။

မင်းနေပြည်တော်၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသည် ကြီးမားလှသည်။ ကျန့်ချင်းဖုန်းလမ်းပြသည်နှင့် ချင်ဖုန်းသည် မကြာမီမှာပင် မြင့်မားသောပြခန်းတစ်ခု၏ ထိပ်တွင် အကြီးအကဲ ဒန်မော့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ရှိသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဒုတိယတစ်ယောက်မှာ အရှေ့ဘက်သို့ငေးကြည့်ရင်း အတွေးထဲနစ်မြောနေပုံရသည်။

စူးစမ်းစွာဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် အဝေးမှမေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲဒန် ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ။"

ကျန့်ချင်းဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲဒန်က အရှေ့ပိုင်းနယ်မြေဘက်ကို ကြည့်နေတာ။ အကြီးအကဲဒန်ရဲ့စိတ်နေစိတ်ထားက သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ကျွန်တော်အရင်ကပြောခဲ့တာကို မှတ်မိလား။ အဲ့ဒါက သူ့နှလုံးသားက အရှေ့ပိုင်းနယ်မြေက စစ်မြေပြင်ပေါ်မှာ အမြဲရှိနေလို့ပဲ၊ မင်းနေပြည်တော်ထဲမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ညီတော်ချင်၊ ကျွန်တော်တကယ်နားမလည်ဘူး။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ အရှေ့ပိုင်းနယ်မြေမှာ မိစ္ဆာဘေးအန္တရာယ်တွေ မရှိသလောက်နည်းပါးသွားပြီ၊ ပြီးတော့ အကြီးအကဲဒန်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ဆယ်စုနှစ်တွေတုန်းကလောက် မသန်မာတော့ဘူး။ ဘာလို့သူစိတ်မအေးနိုင်ရတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းသည် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ရုတ်တရက် ချောင်းအနည်းငယ်ဆိုးလိုက်သည်။

ဒါက အဝေးသို့ငေးကြည့်နေခဲ့သော ဒန်မော့သည် ရုတ်တရက်ခေါင်းငုံ့လိုက်သောကြောင့်ပင်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အမာရွတ်များက သူ၏အရင်ကတည်းက ကြမ်းတမ်းသောအမူအရာကို ပို၍ပင်ခြိမ်းခြောက်စရာကောင်းသွားစေသည်။

ထိုအခါမှသာ ချင်ဖုန်းသည် အကြီးအကဲဒန်၏အစွမ်းဖြင့် ဒီအကွာအဝေးသည် သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်း သတိရသွားသည်။

ကျန့်ချင်းဖုန်း၏ ခုနကစကားများကို အကြီးအကဲဒန်ကြားသွားသည်မှာ သေချာသည်။

"ညီတော်ချင်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တစ်ခုခုများ နှာခေါင်းထဲဝင်သွားလို့လား။"

ချင်ဖုန်းသည် မျက်လုံးမှေးစင်းလိုက်ပြီး ဆက်လက်သတိပေးလိုက်သည်။

ကျန့်ချင်းဖုန်းသည် ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားသည်။

"နှာခေါင်းထဲမှာမဟုတ်ဘူး၊ မျက်လုံးထဲဝင်သွားတာလား။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့စကားမပြောတာလဲ။ လည်ချောင်းမကောင်းဘူးလား။"

"အာ၊ မင်းငါ့ကို လမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်တာပဲ။ ငါတို့ဘယ်ရောက်သွားလဲမေ့သွားပြီ။ သြော် ဟုတ်ပြီ၊ ငါသာ အကြီးအကဲဒန်ဆိုရင် ရှေ့တန်းကနေအနားယူပြီး မင်းနေပြည်တော်မှာ ကျန်ရှိတဲ့ဘဝကို ကုန်ဆုံးလိုက်မှာပဲ။"

"အိပ်နေရင်တောင် ရယ်မိမယ်လို့ငါထင်တယ်။ အကြီးအကဲဒန်ရဲ့ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါတကယ်နားမလည်ဘူး။ သူက စစ်မြေပြင်ကို ဒီလောက်ပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

"ညီတော်ချင်၊ သခင်ကြီးဒန်က တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေလို့ ရှင်ခြင်းနဲ့သေခြင်းအကြောင်းကို ကြာရှည်မေ့လျော့နေတာလို့ မင်းထင်လား။ မဟုတ်ဘူး၊ ငါပိုက်ဆံအလုံအလောက်စုပြီး လှပတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ဖို့ အမြန်ကြိုးစားရမယ်။ ငါအကြီးအကဲဒန်လိုတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။"

"ငါ့လိုအဖြစ်ခံရမှာလား။"

နောက်ကွယ်မှ ခပ်ပြတ်ပြတ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန့်ချင်းဖုန်းက ဆိုလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူးလား………."

သူ၏ရှေ့မှ အကြီးအကဲဒန်ကိုကြည့်ရင်း ကျန့်ချင်းဖုန်းတစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။ အကြီးအကဲဒန် ဒီကိုဘယ်တုန်းကရောက်လာတာလဲ။ ခုနကစကားစမြည်ကို သူကြားသွားတာများလား။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသတိပေးပြီးဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ တာဝန်ကျေပွန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒန်မော့က ကျန့်ချင်းဖုန်းအား မေးလိုက်သည်။

"မင်းက တစ်လမှာ ဆယ်ရက် အရှေ့တံခါးကို စောင့်ရမှာနော်၊ ဟုတ်လား။ မကြာသေးခင်က အဲ့ဒီအချိန်ကိုလျှော့ချပေးဖို့ မင်းတောင်းဆိုခဲ့တယ်မဟုတ်လား။"

"တကယ်ပါပဲ အကြီးအကဲဒန်။"

"ဒါဆို ဒီနေ့ကစပြီး မင်းအရှေ့တံခါးကို တစ်လမှာ ရက်နှစ်ဆယ်စောင့်ရမယ်၊ နေ့ရောညပါ၊ ကန့်ကွက်ချက် မရှိဘူးနော်။"

ဒန်မော့က သူ၏လေသံထဲတွင် မည်သည့်စိတ်ခံစားချက်မှမပါဘဲ တည်ငြိမ်စွာဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... နားလည်ပါပြီ။"

ကျန့်ချင်းဖုန်းသည် ခါးသက်သောမျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေပြီး ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဒန်မော့က ချင်ဖုန်းဘက်သို့လှည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းဘာလို့ဒီနေ့ ဒီကိုလာလည်ဖို့ အချိန်ရတာလဲ။ မင်းမှာ ယမ်းမှုန့်ပိုလျှံနေပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို ကူညီချင်လို့များလား။"

ချင်ဖုန်းက လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပြန်ဖြေသည်။

"မင်ဧကရာဇ်ရဲ့နာမည်နဲ့ ကျွန်တော် အကြီးအကဲဒန်ရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးဖို့လာခဲ့တာပါ။"