နက်နဲသော အခြေအနေ

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်သည် အပ်တစ်ချောင်းကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဖုရော့ယွင်သည် တိုက်ရိုက်ပြောရန်ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း ချင်ကျန့်အန်း၏ မျက်လုံးထဲမှ အကြည့်ကိုမြင်ပြီး သူမ၏စကားတစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

'သူက သူ့မိသားစုကို သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားတာကို ငါမေ့သွားတာပဲ။'

'နယ်မြေတပ်မှူးချုပ်တစ်ယောက်က သာမန်လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတယ်ဆိုတာက တကယ်ပဲ ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်ဘူး။' ဒီအတွေးကြောင့် ဖုရော့ယွင်သည် အနည်းငယ်ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိသွားသည်။

သူမစကားပြောရန်ပြင်ဆင်ပြီး တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကိုမြင်သောအခါ မေမေလေး သည် သူမ၏ အကြည့်နောက်သို့လိုက်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ချင်သခင်ကြီးသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ အလျင်အမြန်မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။

'အာ၊ ငါဝင်ပါရတော့မယ်ထင်တယ်...' ချင်ဖုန်းသည် ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အလျင်အမြန်ချဉ်းကပ်သွားသည်။

"တပ်မှူးချုပ်ဖု၊ ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို ခုနကမမြင်လိုက်ဘူး။ ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းနေပြည်တော်ထဲရောက်နေတာလဲ။"

သူဒီလိုပြောလိုက်သည့်အခါ ချင်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင် ရှက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖုရော့ယွင်၏ ရုပ်ရည်နှင့်ဟန်ပန်မှာ ထိုနေရာတွင်ရပ်နေရုံမျှဖြင့် အတိအကျထင်ရှားနေသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း သိပ်မကွာလှပေ။ သူဘယ်လိုလုပ် သတိမထားမိဘဲနေနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် သူသည် မူလက စီနီယာဖု၏ တည်ရှိမှုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်အောင်လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည့်အတွက် ဒီနည်းလမ်းတစ်ခုတည်းကိုသာ သူလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ဖုရော့ယွင်၏ အတွေ့အကြုံဖြင့် သူမသည်လည်း ချင်ဖုန်းက တစ္ဆေခေါင်းကို ဒုက္ခမှလွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးနေမှန်း နားလည်သဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ မင်းနေပြည်တော်ကို ကိစ္စတစ်ခုနဲ့လာရင်း မင်းကိုကြည့်ဖို့ လမ်းကြုံလို့ဝင်လာခဲ့တာပါ။"

"တပ်မှူးချုပ်ဖု ဟုတ်လား။"

မေမေလေးသည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး သူမ၏လှပသောမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမနှင့်အသက်အရွယ်မတိမ်းမယိမ်းရှိသော ဒီအမျိုးသမီးသည် အမှန်တကယ်တွင် နယ်မြေတပ်မှူးချုပ်တစ်ဦးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမဘယ်လိုစိတ်ကူးနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ဒီလိုလူကြီးတစ်ယောက်က ဘာလို့ ချင်စံအိမ်တော်ကို လာရတာလဲ။

မေမေလေးသည် နားမလည်နိုင်စွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အခွင့်အရေးကိုယူပြီး ဖုရော့ယွင်နှင့် မည်သို့တွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို သူမအားပြောပြလိုက်သည်။

မေမေလေးကို အလွန်အကျွံစိတ်မပူစေရန်အတွက် သူသည် အန္တရာယ်ရှိသောအပိုင်းများကို တတ်နိုင်သမျှချန်လှပ်ခဲ့သော်လည်း အန္တရာယ်ကိုတော့ ကြားနိုင်သေးသည်။

ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက တပ်မှူးချုပ်ဖုသာ မရှိခဲ့ရင် အနောက်ပိုင်းနယ်မြေခရီးစဉ်က ပိုပြီး အန္တရာယ်များမှာပဲ။"

မေမေလေးသည် သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ ဒီစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏နှလုံးသားမှာ ဒိန်းဒိန်းခုန်သွားပြီး ဖုရော့ယွင်အပေါ်ထားရှိသော သံသယအားလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ နက်ရှိုင်းသောကျေးဇူးတင်စိတ်တစ်ခုဖြင့်သာ အစားထိုးသွားသည်။

နောက်ဆုံးတော့လည်း တစ်ဖက်လူက ဖုန်းအာနှင့် ချွေးမနှစ်ယောက်ကို ထိုအန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေတွင် ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်လေ။

ဒါ့အပြင် သခင်ကြီးချင်ရဲ့ ပုံစံနဲ့ဆိုရင် ဒီလောက်ထင်ရှားတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်သိနိုင်မှာလဲ။

မေမေလေးက ပြုံးရင်းဆိုလိုက်သည်။

"တပ်မှူးချုပ်ဖု၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကိုမြန်မြန်ဝင်ပါ။ ရှင် မင်းနေပြည်တော်မှာရှိနေတုန်း သွားစရာနေရာ မရှိဘူးဆိုရင် ချင်စံအိမ်တော်မှာပဲ တည်းခိုလိုက်ပါလား။ ဒါက ကျွန်မတို့ကို ရှင့်ကို စနစ်တကျ ကျေးဇူးဆပ်ခွင့်ပေးသလို ဖြစ်မှာပေါ့။"

သူမ၏စကားကြောင့် ချင်ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မေမေလေးက သူတို့အိမ်ထဲသို့ ဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်နေသလားဟု အံ့ဩနေမိသည်။

အိမ်တွင် လူသစ်များစွာရောက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးများစွာဖြစ်နေသည့်အတွက် ဒီအချိန်ကာလသည် သဘာဝကျကျ အရင်ကထက်ပို၍ စည်ကားနေသည်။

စင်္ကြံများတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်သွားလျှင် အမျိုးသမီးများက အမွှေးနံ့သာ၊ ပေါင်ဒါနှင့် "တော်ဝင်ကျက်သရေ" မှ နောက်ဆုံးပေါ်လှပသောဝတ်စုံများအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသည်ကို ကြားနိုင်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် လန်နင်ရွှမ်သည် သူမ၏လက်ထဲတွင် တစ်ခုခုကိုကိုင်ဆောင်လျက် မြေခွေးမလေးများ အနားယူရာအခန်းသို့ ခိုးဝင်သွားတတ်သည်။

ထိုသို့သောအချိန်များတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာပါက အခန်းသည် အာမေဋိတ်သံစဉ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတတ်သည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် လေ့ကျင့်ရန်တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့သွားသဖြင့် သူတို့သည် နေ့ဘက်တွင် မင်းနေပြည်တော် အပြင်ဘက်သို့ လေ့ကျင့်ရန်မသွားကြတော့ပေ။ အဲ့ဒီအစား သူတို့သည် သူတို့၏နယ်ပယ်ကို တိုက်ရိုက်ချဲ့ထွင်ပြီး စုထျန်းယွဲ့နှင့် တစ်လှည့်စီ လက်ရည်စမ်းကြသည်။

ထိုသို့သောအချိန်များတွင် စုထျန်းယွဲ့သည် မြို့ထဲမှ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် မတည်းခိုခဲ့မိသည့်အတွက် မကြာခဏနောင်တရတတ်သည်။

ချင်စံအိမ်တော်တွင်နေထိုင်ရန် သူမ၏ကနဦးဆုံးဖြတ်ချက်မှာ တွက်ချက်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် ချင်ဖုန်းနှင့် သီးသန့်ဆက်သွယ်ပြီး ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား အငွေ့အသက်အချို့ရရှိရန် အခွင့်အရေး ရှိမလား ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း လစ်ထွက်သွားရန် အခွင့်အရေးလုံးဝမရှိခဲ့ပေ။

ဒါတွေအားလုံးက အဲ့ဒီနှစ်ယောက်က သူမကို အရမ်းအနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေလို့ပဲ။

ပြည့်တန်ဆာအိမ်အတွက်မူ အစီအစဉ်ထဲတွင်ရှိနေသည်။

နေရာကို ပထမဆုံးနေ့ကတည်းက ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံမှလူများက ဆောက်လုပ်ရေးကို စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုဆရာများ၏ အမြန်နှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို လဝက်အတွင်း တည်ဆောက်ပြီးစီးမည်ဟု သူမယုံကြည်သည်။

ထုံးစံအတိုင်း ချင်ဖုန်းသည် တခြားလုပ်စရာမရှိလျှင် မနက်ပိုင်းတွင် ငြိမ်းချမ်းသော အကယ်ဒမီသို့ သွားလေ့ရှိသည်။ ထို့နောက် သူသည် ချင်စံအိမ်တော်သို့ပြန်လာပြီး အဆုံးစွန်အသိစိတ်ကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံသည်။

သူသည် ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်ကို လက်တစ်ချောင်းအကျယ်သို့ ကျုံ့နိုင်လျှင် ပထမ မူလချီစွမ်းအင်ကို လှုံ့ဆော်ရန်လုံလောက်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့မှာတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး အနည်းငယ်မလုံလောက်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက်ပင်ပန်းစွာလေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူနောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို လက်တစ်ချောင်းတစ်ဝက်အကျယ်သို့ ကျုံ့နိုင်ခဲ့ရာ သူ၏စိတ်စွမ်းအင်အားလုံးနီးပါးကို ကုန်ဆုံးသွားစေခဲ့သည်။

အသက်အနည်းငယ်မြန်မြန်ရှူလိုက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏စိတ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ တည်ငြိမ်အောင်ထားလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ အောင်မြင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်သည် သူ၏မျက်လုံးများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် သက်တံရောင်အလင်းစီးကြောင်းသည် အမှောင်၏နက်ရှိုင်းသောအမှတ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

ချဉ်းကပ်နေသည်။

အဆက်မပြတ်ချဉ်းကပ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အားထုတ်မှုအားလုံးကို အသုံးပြုနေပြီး သူ၏နဖူးမှချွေးများစီးကျကာ သူ၏အသားအရေမှာ အလွန်အကျွံ စိတ်စွမ်းအင်သုံးစွဲမှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။

သို့သော် သူ၏ပြင်းထန်သောအာရုံစူးစိုက်မှုထဲတွင် သူ၏ခြေဖဝါးအောက်မှ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့နေသော သိမ်မွေ့သည့်အက်ကွဲကြောင်းများကို သူသတိမပြုမိခဲ့ပေ။

လေပြေတစ်ချက်တိုက်ခတ်သွားပြီး အခန်းကိုတုန်ခါသွားစေကာ ဖုန်မှုန့်များလေထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်မျောသွားသည်။

အချိန်က နှေးကွေးသွားသလိုပင်၊ ကောင်းကင်ကိုဖြတ်ပျံသန်းနေသော ငန်းများ၊ နံရံဘေးမှ ယိမ်းနွဲ့နေသော မိုးမခပင်များ၊ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးက တစ်ကွက်ချင်းစီ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

အမွေးအတောင်များ၏ တုန်ခါမှု၊ မိုးမခရွက်များပေါ်မှ အကြောများ၊ အရာအားလုံးမှာ အလွန်ရှင်းလင်းစွာမြင်သာနေသည်။

ပြီးတော့ ဒီပြောင်းလဲမှုက စံအိမ်တော်ထဲမှ ကျွမ်းကျင်သူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝကျကျ ဆွဲဆောင်သွားသည်။

နယ်ပယ်ထဲတွင် လက်ရည်စမ်းနေသော လူသုံးဦးလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏အကြည့်များမှာ ချင်ဖုန်းရှိရာခြံဝင်းဆီသို့ စုစည်းသွားသည်။

စုထျန်းယွဲ့က အံ့ဩစွာအာမေဋိတ်ပြုလိုက်သည်။

"နေရာနဲ့အချိန်ကို သက်ရောက်နိုင်တာ၊ ဒါက ဘယ်လိုပညာရပ်မျိုးလဲ။"

လျိုကျန့်လီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တွေးတောဟန်ဖြစ်သွားသည်၊ ဖြစ်နိုင်တာက ယောက်ျားက နတ်သိုင်းစစ်သည်တော်၏ အနှစ်သာရကို သင်ယူလိုရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ ဒီတိုက်ကွက်ကြောင့်ပင်။

ချန်းဖေးလန်က သူမ၏စိုးရိမ်မှုကို ဖော်ပြသည်။

"နေရာ-အချိန်ကို သက်ရောက်တဲ့ပညာရပ်တွေက အတိုင်းအဆမဲ့စွမ်းအားရှိပေမယ့် တန်ပြန် သက်ရောက်မှုလည်း ခံရလွယ်တယ်။ ယောက်ျားက ဒါကိုထိန်းချုပ်နိုင်ပါ့မလား။"

ထိုအချိန်တွင် ဖုရော့ယွင်သည် အမိုးထောင့်တစ်နေရာတွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်က စစ်သည်တော်ရဲ့အနှစ်သာရတစ်ပိုင်းတစ်စကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်တာကိုက ထူးခြားနေပါပြီ။ ပြီးတော့ စတုတ္ထအဆင့်မှာတောင် သူဒီလိုပညာရပ်တွေကို ကျွမ်းကျင်နိုင်တယ်လို့ တွေးကြည့်ရင်..."

"ရှင်တို့ ချင်မျိုးရိုးနာမည်နဲ့လူအားလုံးက ဒီလိုပုံမှန်မဟုတ်တဲ့သူတွေချည်းပဲလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီတိုက်ကွက်က ရှင့်ရဲ့အံ့အားသင့်စရာတော့ မဖြစ်သင့်ဘူးမဟုတ်လား။"

သူမဘေးမှ ချင်သခင်ကြီးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်နေကာ ခြံဝင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

စွမ်းအားသည် အသွားနှစ်ဖက်ပါသောဓားဖြစ်ပြီး သူဒါကို အသိဆုံးပင်။

ဖုန်းအာသည် ထူးကဲစွာပါရမီရှိသော်လည်း သူသည် အလွန်ငယ်ရွယ်သေးသည်။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားကို သူဘယ်လိုထိန်းချုပ်နိုင်မည်နည်း။

ဒါကြောင့်ပင် သူသည် အရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်များတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် အလွန်အမင်းသတိထားနေရသည်။

"အဲ့ဒီအဘိုးကြီး၊ ဖုန်းအာကို ဒီလိုပညာရပ်တွေသင်ပေးရဲတယ်ဟုတ်လား။"

ချင်သခင်ကြီးသည် ဒီအတွက် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာကို ရှင်းလင်းစွာ တာဝန်ရှိသည်ဟု မှတ်ယူလိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ချင်ဖုန်းသည် သွားကြိတ်ကာ နာကျင်မှုကိုသည်းခံနေသည်။

"နည်းနည်းလေးပဲ၊ နည်းနည်းလေးပဲလိုတော့တယ်။"

သူ၏စိတ်ထဲမှ တင်းမာမှုမှာ ကျိုးပျက်လုနီးပါးဖြစ်သွားပြီးနောက် ပြတ်သားသောကွဲအက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူနောက်ဆုံးတွင် ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်နှင့် ပထမ မူလချီစွမ်းအင်ကြားမှ နောက်ဆုံး အတားအဆီးကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပြီ။

သို့သော် သူစိတ်လှုပ်ရှားဖို့ပင်မမီခင်မှာ ပထမ မူလချီစွမ်းအင်သည် ချည်တိုင်မှလွတ်မြောက်သွားသော မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ကိုယ်ထဲသို့ လှိုင်းထိုးဝင်ရောက်လာပြီး နတ်ဘုရားစွမ်းအား၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်းလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏နှလုံးသားထဲသို့ ချွန်ထက်သော ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းစွာစုစည်းဝင်ရောက်သွားသည်။

စုတ်ဖြဲခံရသကဲ့သို့သော ပြင်းထန်လှသည့်နာကျင်မှုမှာ ခဏတာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ဘုန်း!

ဘုန်း ဘုန်း!

သူ၏နှလုံးသားမှာ စစ်တိုက်ဗုံတစ်လုံးကဲ့သို့ တဒုန်းဒုန်းခုန်နေသည်။

အနက်ရောင်မီးတောက်များ ချင်ဖုန်း၏ကိုယ်ပတ်လည်တွင် ပြင်းထန်စွာတောက်လောင်နေပြီး အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်အလားပင်။

ချင်ဖုန်းသည် စီနီယာရွှမ်းပြောခဲ့သော နက်နဲသောအခြေအနေကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ကြုံလိုက်ရပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကမ္ဘာလောကကြီးက အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

သူသည် အချိန်ကိုကိုယ်တိုင် ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ သူ၏ညာလက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

သူသည် ဒီအခွင့်အရေးကိုအသုံးပြု၍ သူအရင်ကသင်ယူခဲ့သော နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို ပြသလိုခဲ့သည်။

သို့သော် ဒီနက်နဲသောအခြေအနေသည် လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာပြီး လျင်မြန်စွာထွက်ခွာသွားသည်။

ကြည့်ရှုနေသူများမှာ ချင်ဖုန်း၏ကိုယ်ပတ်လည်တွင် အနက်ရောင်မီးတောက်များ ခဏတာပေါ်လာပြီးနောက် အားလုံးပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ယိုင်နဲ့သွားကာ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်တစ်ခုထဲသို့ လဲကျသွားတော့သည်...