မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သင်ပေးစရာတစ်ခုရှိတယ်

မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၊ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ထိပ်တွင် နိုင်ငံတော် ဆရာသည် ကံကြမ္မာ၏ဘီးလုံးများ စတင်လည်ပတ်လာသည်ကို ကြားနိုင်သကဲ့သို့ ညင်သာစွာသက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများသည် ကောင်းကင်ကိုထွင်းဖောက်ကာ အတိုင်းအဆမဲ့သောကြယ်တာရာများကို ငေးကြည့်နေသည်။

မရေမရာအားဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏မျက်ဆံများ၏ နက်ရှိုင်းသောအတွင်းပိုင်းတွင် ပေါ်လာသည်။

ရွှီလဲ့ရှန်က ရှုပ်ထွေးစွာမေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဘာလို့သက်ပြင်းချတာလဲ။"

"ကြွက်တွေအရမ်းများပြီး ဝံပုလွေတွေက ချောင်းနေတယ်။ ကိစ္စတချို့ကို ကိုင်တွယ်ရခက်တယ်။"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြန်ဖြေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ညနေပိုင်းတွင် နိုးလာပြီး ထထိုင်လိုက်စဉ် အနည်းငယ်ခေါင်းမူးနေဆဲဖြစ်သည်။

"သခင်လေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"သခင်လေး၊ ကျွန်မမီးဖိုချောင်ကိုသွားပြီး သခင်လေးစားဖို့ တစ်ခုခုပြင်ဆင်ပေးရမလား။"

နူးညံ့သောစကားလုံးများ သူ၏နားထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားသည်။ ချင်ဖုန်းသည် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဆံများထဲတွင် အနက်ရောင်နှင့်ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ထိုတစ်ခဏအတွက် လန်နင်ရွှမ်သည် သူမ၏အသက်ရှူရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ဖိအားအရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဖိအားသည် လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာပြီး လျင်မြန်စွာပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာဆိုလိုက်သည်။

"ငါအဆင်ပြေပါတယ်၊ ခဏလောက်အနားယူဖို့ပဲလိုတာပါ။"

နတ်ဘုရားစွမ်းအားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နက်နဲသည့်အခြေအနေသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုနက်နဲသည့်အခြေအနေတွင် ကမ္ဘာလောကကြီးမှအရာအားလုံးသည် သူ၏မျက်လုံးများရှေ့တွင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် အချိန်၏စီးဆင်းမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။

ဒီလောက်အားကောင်းသောတိုက်ကွက်တွင် အကန့်အသတ်မရှိဘဲတော့ မနေပေ။

အနည်းဆုံးတော့ သူ၏လက်ရှိအစွမ်းဖြင့် သူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်အတွက်သာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။

'ငါနတ်ဘုရားပညာရပ်ကို သုံးဖို့အချိန်မရလိုက်တာပဲ ဆိုးတယ်' ချင်ဖုန်းသည် အနည်းငယ်ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက်ရှေ့တွင် ကြွားဝါချင်ခဲ့သည်။

ဒီအချိန်တွင် ချင်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက်စဉ်းစားလိုက်သည်၊ 'ဟုတ်သားပဲ၊ အခုငါနတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီဆိုတော့ ငါ့မိန်းမနှစ်ယောက်ကို သူတို့ရဲ့အစွမ်းကို ထပ်ပြီးတိုးမြှင့်ပေးဖို့ နတ်ဘုရားပညာရပ် တချို့ကို သင်ပေးလို့မရဘူးလား။'

ဒီအတွေးသည် ချင်ဖုန်း၏စိတ်ထဲတွင် အစောကတည်းက ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် ဒီအချိန်အတောအတွင်း သူ၏အဆုံးစွန်အသိစိတ်ကို ကျင့်ကြံရာတွင် အာရုံစိုက်နေခဲ့သောကြောင့် နှောင့်နှေးသွားခဲ့သည်။

ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် သူသည် နတ်ပင်လယ်ထဲသို့ဝင်ရောက်ပြီး စီနီယာရွှမ်းယီ၏ အကြံဉာဏ်ကို တောင်းခံလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသောအခါ ရွှမ်းယီသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအား၏သော့ချက်မှာ လုပ်ဆောင်ပုံနည်းလမ်းမဟုတ်ဘဲ မွေးရာပါ ပထမ မူလချီစွမ်းအင်ဖြစ်ကြောင်း ပို၍ပင်သေချာသွားသည်။

ခဏတာစဉ်းစားပြီးနောက် ရွှမ်းယီက ဖြည်းညင်းစွာဆိုလိုက်သည်။

"သူတို့ရဲ့ကျင့်ကြံအဆင့်တွေအရဆိုရင် သူတို့ကိုယ်ထဲမှာ ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင် တကယ်ပဲတည်ရှိနေခဲ့ရင် သူတို့က နတ်ဘုရားပညာရပ်တွေကို သင်ယူလုပ်ဆောင်နိုင်မှာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါနည်းနည်းသိချင်တာက သူတို့ကိုယ်ထဲက နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်က ဘယ်ကလာတာလဲ။"

ဒီစကားကိုကြားသော် ချင်ဖုန်းသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဆိုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကို ကျွန်တော်က သူတို့ကိုလွှဲပြောင်းပေးခဲ့တာပါ။"

"ဒီလိုကိုး။"

ရွှမ်းယီက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်တွင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ခက်ခဲသောအရာ တစ်ခုခု ရှိနေပုံရသဖြင့် ထပ်မံစူးစမ်းမေးမြန်းခြင်းမပြုတော့ပေ။

သူသည် လေးနက်စွာဆက်ပြောသည်။

"နတ်ဘုရားပညာရပ်တွေကို လုပ်ဆောင်ဖို့အတွက် သူတို့ကိုယ်ထဲက ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်ကို စိတ်တိုင်းကျထိန်းချုပ်နိုင်ရမယ်။"

"တစ်ယောက်က နတ်သိုင်းစစ်သည်တော်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က နဂါးမျိုးနွယ်ဖြစ်နေတော့ သူတို့က ဒီကဏ္ဍမှာ ကျွမ်းကျင်မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းသူတို့ကို ဒါကိုအရင်ဆုံးသင်ပေးရမယ်။"

"ဒါ့အပြင် သူတို့ကိုယ်ထဲက ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်ပမာဏကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် သူတို့က အများဆုံး နတ်ဘုရားပညာရပ်တစ်ခုပဲ လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ကိုမသင်ပေးခင်မှာ မင်းသေသေချာချာစဉ်းစားပြီး သူတို့အတွက်အသင့်တော်ဆုံးတစ်ခုကို ရွေးချယ်သင့်တယ်။"

ချင်ဖုန်းက နားလည်ဟန်ဖြင့်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်နားလည်ပါပြီ။"

အခန်းထဲမှလူအများမှာ ချင်ဖုန်းတစ်ခုခုပြောသည်ကိုမြင်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ စိုးရိမ်မှုကြောင့် သူတို့သည် အကြိမ်အနည်းငယ်ထပ်မံခေါ်လိုက်ကြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏မျက်လုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ်ဖွင့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ အသက်ရှူ ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက်ကို ဆိုလိုက်သည်။

"ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အရင်ကပညာရပ်ကိုသုံးလိုက်လို့ စိတ်စွမ်းအင် အရမ်းကုန်သွားရုံပါပဲ။ သြော်၊ ပြီးတော့ မနက်ဖြန် အကြီးအကဲ ထျန်းယွဲ့နဲ့ လက်ရည်သွားမစမ်းကြနဲ့ဦး။ ငါမင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သင်ပေးချင်တာတစ်ခုရှိတယ်။"

လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့ ဒီစကားကိုကြားသော် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတော့လည်း သူတို့ယောက်ျား၏အစွမ်းဖြင့် သူတို့အား ဘာများသင်ကြားပေးနိုင်စရာရှိမည်နည်း။

မရေမတွက်နိုင်သော ဝတ္ထုများဖတ်ရှုဖူးသော လန်နင်ရွှမ်သည် ချက်ချင်းပင် မဟုတ်ကဟုတ်က အတွေးများ ဝင်လာသည်။ အခန်းထဲမှ လူသုံးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမမျက်နှာနီမြန်းသွားကာ ဆိုလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ကျွန်မအရင်သွားလိုက်ပါဦးမယ်။ ကျွန်မသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ဆက်ပြီး စကားပြောကြပေါ့။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူမအလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

ဒီအဖြစ်ကိုမြင်သော် လျိုကျန့်လီနှင့် အခြားသူများ၏စိတ်ထဲတွင်လည်း မသင့်တော်သော လမ်းကြောင်းများသို့ လမ်းလွဲသွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် ချန်းဖေးလန်ပင်၊ မကြာသေးမီက သူမ၏အားလပ်ချိန်များတွင် သူမသည် ဝတ္ထုအချို့ထဲသို့ နစ်မြောခဲ့ပြီး ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု၏တံခါးကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမဖတ်ရှုခဲ့သော ဝတ္ထုများစွာထဲတွင် အိပ်ရာတစ်ခုတည်းအတူမျှဝေခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက် များစွာရှိသည်။ ဖြစ်နိုင်တာက...

လျိုကျန့်လီ၏ နှုတ်ခမ်းနီများ အနည်းငယ်ဟသွားသည်။

"နေ့ဘက်ကြီးလား။"

ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်းတုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ နည်းနည်းစောစောပေါ့။"

ချန်းဖေးလန်က နှုတ်ခမ်းစူကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အစ်မကျန့်လီနဲ့ အတူတူဖြစ်မှာလား။"

ချင်ဖုန်းက သေသေချာချာစဉ်းစားလိုက်သည်။ သူနောက်မှသင်ပေးမည့် နတ်ဘုရားပညာရပ်မှာ သေချာပေါက်ကွဲပြားမည်ဖြစ်သော်လည်း ပထမခြေလှမ်းမှာ သူတို့၏ ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံရာတွင် လမ်းညွှန်ပေးရန်ဖြစ်ပြီး တိုးတက်မှုမနှောင့်နှေးစေရန် သဘာဝကျကျ အတူတူလုပ်ဆောင်ရန်လိုအပ်သည်။

"အတူတူလုပ်ကြတာပေါ့။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ပိုပြီးထိရောက်လိမ့်မယ်။"

နှစ်ဖက်လုံး၏ အတွေးဖြစ်စဉ်များမှာ လုံးဝကွဲပြားနေသည်။ ချင်ဖုန်းသည် မနက်ဖြန်သူတို့ကို မည်သို့သင်ကြားပေးရမည်ကို စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အခြားနှစ်ဦးမှာတော့ မျက်နှာများ နီမြန်းနေကြပြီဖြစ်သည်။

လျိုကျန့်လီသည် တစ်ခုခုပြောချင်သကဲ့သို့ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ သူမ၏ပုံမှန်တည်ငြိမ်သောအမူအရာမှာ ယခုမသက်မသာဖြစ်နေပုံရသည်။

ချန်းဖေးလန်အတွက်မူ သူမသည် ပိုပြီး ဒေါသထွက်နေသည်။ သူမနှုတ်ခမ်းစူကာ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဆိုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကို စိတ်ကူးထဲတောင်မထည့်နဲ့။"

"မနက်စောစော ခြံဝင်းထဲမှာပဲ စုကြတာပေါ့။"

ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက်ထပ်ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး အာမေဋိတ်ပြုလိုက်ကြပြီး သုံးဦးစလုံး အနည်းငယ် ကြောင်သွားကြသည်။

'မိန်းမရဲ့တုံ့ပြန်မှုက ဘာလို့ဒီလောက်ပြင်းထန်နေရတာလဲ။'

ချင်ဖုန်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"ခြံ... ခြံဝင်း ဟုတ်လား။"

ချန်းဖေးလန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်တွင် သူမနှင့် လျိုကျန့်လီတို့လည်း သူတို့၏အရင်ယူဆချက်များမှာ အမှန်တရားနှင့် ကွာဝေးနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့လည်း ယောက်ျားက ဘယ်လောက်ပဲမဖြစ်နိုင်တာတွေလုပ်လုပ် ဒီအဆင့်အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လျိုကျန့်လီက အချိန်ကိုက်မေးလိုက်သည်။

"ရှင်ကျွန်မတို့ကို အတိအကျဘာသင်ပေးချင်တာလဲ။"

"နတ်ဘုရားပညာရပ်လေ။"

ချင်ဖုန်းက ရယ်ကျဲကျဲဆိုလိုက်သည်။

သူသည် မိန်းမနှစ်ယောက်၏ အံ့ဩတုန်လှုပ်သောအကြည့်များကို မြင်ရမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အဲ့ဒီအစား သူတို့သည် စိတ်သက်သာရာရသွားပုံရပြီး သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီလိုကိုး။"

တုံ့ပြန်မှုမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ရိုးစင်းနေသည်မှာ သိပ္ပံနည်းမကျလှပေ။ ဒါက နတ်ဘုရားပညာရပ်လေ... ချင်ဖုန်းသည် အလွန်အမင်းစိတ်ပျက်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ဖေးလန်၊ မင်းခုနကပြောခဲ့တာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

ချန်းဖေးလန်က မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲမှ အရှက်ရမှုကို ဖုံးကွယ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ဖြူဥသောနားရွက်ဖျားများမှာတော့ ပန်းနုရောင်သန်းနေဆဲပင်။

ချင်စံအိမ်တော်တွင် အချိန်အတော်ကြာနေထိုင်ခဲ့ရာ လျိုကျန့်လီသည်လည်း ချင်ဖုန်းနှင့် ချင်သခင်ကြီးတို့ထံမှ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲနည်းအချို့ကို သင်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူမကဆိုလိုက်သည်။

"ယောက်ျား၊ ရှင်ဒီနေ့ အရမ်းအားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရတယ်၊ ဒါကြောင့် စောစောအနားယူလိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့မနက်ဖြန် ခြံဝင်းထဲမှာရှင့်ကို စောင့်နေပါ့မယ်။"

"ဒါဆိုလည်းကောင်းတာပေါ့။"

ချင်ဖုန်းက သဘောတူဟန်ဖြင့်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ချောင်းနားထောင်နေသော လန်နင်ရွှမ်သည် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ ရှက်သွေးရောင်မှာ တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒီလောက်အုတ်အော်သောင်းတင်းဖြစ်ပြီးမှ ဒါကရလဒ်လား။

နန်းတွင်းဆေးဆရာ ချန်သေဆုံးကတည်းက ရက်များမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာကုန်ဆုံးသွားသည်။

အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေခဲ့သော နန်းတွင်းဆေးဆရာများလည်း အနည်းငယ်စိတ်လျှော့လိုက်ကြသည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ နန်းတွင်းဆေးဆရာများသည် နန်းတော်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာကာ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်စံအိမ်တော်များသို့ ပြန်သွားကြပြီး သူတို့ပတ်လည်မှ အရိပ်များထဲတွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်များစွာ ပုန်းအောင်းကာ သူတို့ကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့် နေသည်ကိုတော့ မသိကြပေ။

ရုတ်တရက် မျက်နှာဖုံးဖြူအောက်မှ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ နှာခေါင်းဖျား အနည်းငယ်လှုပ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် ဆေးဆရာအိုတစ်ဦးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ညအမှောင်ထဲတွင် လေခွင်းသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မကြာမီမှာပင် ဆေးဆရာအိုကို နှိမ်နင်းဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနအဖွဲ့ဝင်များစွာက ဝန်းရံထားသည်။

"မင်းတို့ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

ဆေးဆရာအိုက မေးလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ထင်ရှားနေသည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနအဖွဲ့ဝင်များက သူ့ကိုလျစ်လျူရှုပြီး စိတ်ဖြင့်ဆက်သွယ်ပြောဆိုကြသည်။

"သူပဲလား။"

"သခင်ကြီးချင်ရဲ့စကားအရဆိုရင် ဒီအနံ့က ကိုက်ညီတယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ သူ့ကိုခေါ်သွားလိုက်။"