ကွဲပြားခြားနားသော ပညာတတ်တစ်ဦး

သို့သော်၊ အဘိုးရှီသည် သူ၏လှည်းကို အထင်သေးသောသူများကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် တောသားများပင်။ သူတို့သာ ဤမျှသာလွန်နေပါက၊ ဘာကြောင့်များ ရထားလုံးမစီးကြတာလဲ။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါဆိုရင် ရှင် မပြောင်းတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ရှင့်လှည်းက ကျွန်မတို့ရွာကနေ တစ်ခုတည်းသော စီးစရာပဲ။" အမျိုးသမီးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးရှီသည် သူမနှင့် ငြင်းခုံရန် အပြု။

"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မတော့ ဒါက ကောင်းတယ်လို့ထင်တယ်။ လင်းမျိုးရိုးပညာတတ်က ဟန်ဆောင်နေတာပဲ။" အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးရှီသည် ဤအရာကိုကြားသောအခါ၊ သူ၏အမူအရာသည် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

"ဟေး၊ ကောင်မလေး၊ မင်း ပညာတတ်ကို သိလား။" အမျိုးသမီးက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ သူက အဘိုးလင်းရဲ့ ပဉ္စမမြောက်သားပါ။ သူက မြို့ထဲက ချင်းယွင်ကျောင်းတော်မှာ စာသင်နေတာ။" သူမသည် လင်းယွမ်ရှန်းနှင့် သူမ၏ဆက်ဆံရေးကို မဖော်ပြခဲ့ပေ။

"ချင်းယွင်ကျောင်းတော်။ အိုး၊ ကျွန်မတူကလည်း အဲ့ဒီမှာ စာသင်နေတယ်။ စာသင်နှစ်တစ်ဖြတ်ကို ငွေစ ၅ စ ကုန်တယ်လို့ ကြားတယ်။" အမျိုးသမီး၏အမူအရာသည် သူမ၏လက်များဖြင့် အမူအရာပြရင်း ချဲ့ကားနေသည်။

အခြားအမျိုးသမီးသည် အံ့ဩသွားသည်။

"အဲ့လောက်တောင်များလား။"

"ဟုတ်တယ်မလား။ ကျောင်းတော်က အစားအသောက်က ဈေးကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတူကလည်း လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူက သူ့ရဲ့စီးစရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မရွေးချယ်ဘူး။" အမျိုးသမီး စကားပြောနေစဉ်၊ သူမသည် အဘိုးရှီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအရာကိုမြင်သောအခါ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ပါးစပ်ကို မဖုံးနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ဘာလဲ။ သူက သူ့ရဲ့စီးစရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မရွေးချယ်လို့ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သွားတာလား။

အမျိုးသမီးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏အမူအရာကို မြင်သော်လည်း၊ သူမသည် စိတ်မဆိုးပေ။ သူမ ပြုံးပြီး ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူက ပစ္စည်းမပါရင် မြို့ထဲကို လမ်းလျှောက်သွားတယ်။ သူက အပိုငွေရဖို့ တခြားသူတွေကို မှတ်စုရေးကူညီပေးတယ်။"

ဤအရာကိုကြားသောအခါ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးတာရပ်သွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် လေးစားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"သူက သူ့မိသားစုဆီကနေ ပိုက်ဆံမတောင်းရုံသာမက၊ မိသားစုကို အချိန်နဲ့အမျှ ထောက်ပံ့ကြေးတောင် ပေးတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် အခြားအမျိုးသမီးသည် နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်ကြပြီး၊ သူတို့သည် ထိုပညာတတ်ကို ပို၍ပင်လေးစားကြသည်။

"ကျွန်မအစ်ကိုကြီးက နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင် အလုပ်သွားလုပ်ရင်း ခြေထောက်ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်လေ။ မဟုတ်ရင်၊ ကျွန်မမိသားစုက သူ့ကို ဒီလောက်ပင်ပန်းအောင်လုပ်ခိုင်းဖို့ စိတ်မရှိပါဘူး။ ကျောင်းတော်က အိမ်စာအများကြီးပေးပြီးသား၊ သူက အလုပ်လုပ်ရသေးတယ်။ ကျွန်မတို့က သူ မခံနိုင်တော့မှာကို ကြောက်နေတာ။"

အခြားအမျိုးသမီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အင်း သူ အဆင်ပြေမှာပါ။ ရှင်းတူက အရမ်းသိတတ်တာပဲ။ သူက အနာဂတ်မှာ အလားအလာကောင်းတွေ သေချာပေါက်ရှိမှာပါ။" သူမက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ မြင့်မားတဲ့အရည်အချင်းတွေက စမ်းသပ်မှုတွေနဲ့ ဒုက္ခတွေကနေ ပေါ်ထွက်လာတာ။ အဒေါ့်တူက သေချာပေါက် အောင်မြင်လာမှာပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အားပေးလိုက်သည်။

...

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပဲ မြို့သို့ရောက်ရှိလာကြသည်။

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မလိုလားစွာ နှုတ်ဆက်ပြီး လှည်းပေါ်မှဆင်းလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက်၊ အဘိုးရှီသည် လှည်းကို ရူယီ စားသောက်ဆိုင်သို့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ နေရာသို့ရောက်သောအခါ၊ စားပွဲထိုးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။ မနေ့က သူမကို မြင်ခဲ့သောသူများသည် သူမကို ကုန်ပစ္စည်းများချကူရန် အလျင်အမြန် ရောလာခဲ့ကြသည်။

အဘိုးရှီသည် မေးမြန်းပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မြန်မြန်ဆန်ဆန် အိမ်ပြန်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသောအခါ၊ သူလည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အတွင်းသို့ဝင်ပြီး စားဖိုမှူးလျိုကို ဝင်တွေ့ခဲ့သည်။

ကုန်ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ စားဖိုမှူးလျိုသည် ချက်ချင်း စားပွဲထိုးတစ်ဦးကို နေရာတွင် ချိန်ခွင်ဖြင့် ချိန်ခိုင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက်၊ သူသည် စာရင်းကို လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပေးအပ်လိုက်သည်။

"နှမြောစရာပဲ။ ငါတို့က တောဝက်အကောင်လိုက်လည်း လက်ခံတယ်။ နောက်တစ်ခါ၊ မင်း တခါတည်းပို့လိုက်လို့ရတယ်။ ငါ မင်းကို တစ်ပေါင်ကို ၁၈ ပြား ပေးမယ်။" စားဖိုမှူးလျိုက တောဝက်သားကို ကြည့်ပြီး နောင်တရသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ ရူယီ စားသောက်ဆိုင်၏ပိုင်ရှင်သည် မြို့ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော စားသောက်ဆိုင်မဟုတ်ပေ။ တောဝက်သား ဟင်းလျာများရရှိရန် မခက်ခဲပေ။

"ဟဲဟဲ၊ ကောင်းပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးလျို။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ဘောင်ချာကိုယူပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ သွားပြီး မင်းပိုက်ဆံကို တောင်းလိုက်တော့။" စားဖိုမှူးလျိုသည် နောက်ထပ်ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

***