လင်းယွမ်ရှန်းနှင့် တည့်တည့်တိုးခြင်း

"မင်း... မနေ့က ဒါတွေအားလုံးကို ရခဲ့တာလား။" ဝမ်ရွှမ်ကျစ်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီရာသီမှာ တောင်တွေထဲမှာ သားကောင်တွေအများကြီးရှိတယ်။ ကျွန်မ ကံကောင်းသွားတယ်လေ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို တကယ် လေးစားတယ်။"

ဦးလေးဝမ်သည်လည်း သူမကို ချီးကျူးခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အသားနှင့် အသေကောင်များကို ကူညီထုပ်ပိုးပေးခဲ့သည်။

ဦးလေးဝမ်သည် ခြင်းတောင်းနှစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ပြီး၊ ဝမ်ရွှမ်ကျစ်သည် သမင်နှင့် ရစ်ငှက်သုံးကောင်ကို သယ်ဆောင်ကာ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည်တော့ ကျန်ရှိသောပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် မနေ့ကထက် နောက်ကျမှ အိမ်မှထွက်ခွာခဲ့သောကြောင့်၊ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရွာသားများစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။

ပြီးခဲ့သည့်ညက၊ လူများစွာသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏အိမ်သို့ အသားဝယ်ရန် သွားခဲ့ကြသောကြောင့်၊ သူတို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ အမဲလိုက်တတ်သည်ကို သိရှိကြသည်။ ယခု သူမ၏သားကောင်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသောအခါ၊ သူတို့အားလုံး မေးခွန်းများမေးမြန်းကြတော့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကံကောင်းသည်ဟု ပြောပြီး လှည်းကို အမီလိုက်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

မကြာမီ၊ သူတို့သည် လမ်းမကြီးဘေးသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြပြီး၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တစ်စုံတစ်ဦးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

လင်းယွမ်ရှန်း။

လင်းယွမ်ရှန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားသည်။ ဦးလေးဝမ်နှင့် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်တို့သည် သူမကို များစွာသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို သယ်ဆောင်ကူညီနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင်အံ့ဩသွားသည်။

ရွာသားများက လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကောင်းမွန်သောမုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်ကိုနှင့်၊ ပြီးခဲ့သည့်နေ့က တောဝက်ကို သတိရမိသောအခါ၊ လင်းယွမ်ရှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။

ထိုကောင်မလေးသည် အမှန်တကယ်ပင် ယခင်ကနှင့် ကွဲပြားနေပုံရသည်။

ဦးလေးဝမ်နှင့် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်တို့သည်လည်း လင်းယွမ်ရှန်းကို မြင်တွေ့ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သတိထားရန် ပြောကြားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ လင်းယွမ်ရှန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်ပြီး သူမဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"အာ့ယာ..."

မမျှော်လင့်ဘဲ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး သူ့ကို သူမထံ ချဉ်းကပ်ခြင်းမှ တားဆီးလိုက်သည်။

"ငါးယောက်မြောက်ဦးလေးလင်း၊ အနာဂတ်မှာ ကျွန်မကို ကျွန်မနာမည်နဲ့ပဲ ခေါ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့၊ ပြောစရာရှိရင်၊ အဲ့ဒီမှာပဲ ရပ်ပြီး ပြောပါ။" သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ယနေ့သည် လင်းယွမ်ရှန်း ကျောင်းတော်သို့ ပြန်သွားရမည့်နေ့ဖြစ်ကြောင်း သတိရမိသည်။ သူမကဲ့သို့ပင် မြို့သို့ လှည်းစီးသွားရန် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

သူမသည် လင်းယွမ်ရှန်းသည် ပြီးခဲ့သည့်ညက လင်းမိသားစုကို ဤမျှကြီးမားသော သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးခဲ့ပြီးနောက်တွင်ပင် ဤသို့သော သက်တောင့်သက်သာရှိသောဘဝကို နေထိုင်နိုင်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူသည် လေးလံသောအရာများ မသယ်ဆောင်ရဘဲပင် လှည်းစီးနေသည်။ ဘယ်လောက်တောင် တရားလိုက်လဲ...

လင်းယွမ်ရှန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်လုံးများထဲရှိ လှောင်ပြောင်မှုကို မြင်ပြီး သူ၏မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။

ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း၊ သူသည် ရှေ့တိုးရမည်လား၊ နောက်ဆုတ်ရမည်လား မသိဖြစ်နေသည်။

"အာ့..."

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ လင်းယွမ်ရှန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်၊ "အားယွဲ့။"

"အားယွဲ့၊ အိမ်ကကိစ္စတွေက မင်းထင်သလိုမဟုတ်ဘူး..."

"အဲ့ဒါ ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က လင်းယွမ်ရှန်းကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျစ်နဲ့ ကျွန်မ လင်းမိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်တောက်ပြီးပြီ။ ငါးယောက်မြောက်ဦးလေးလင်း၊ လင်းမိသားစုကိစ္စတွေကို ကျွန်မကို ပြောစရာမလိုပါဘူး။"

သူ၏မျက်လုံးများတွင် ညှိုးငယ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက်၊ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို မျက်လုံးလှိမ့်သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

"တော်ပြီ၊ ဟန်ဆောင်မနေနဲ့။ ရှင့်ဘာသာ လင်းမိသားစုနဲ့ ဘာလုပ်လုပ် ကျွန်မနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ကျွန်မကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့။"

လင်းယွမ်ရှန်းသည် ကြောင်သွားသည်။

"ဟွန်း။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့ထံမှ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် လှည့်စားခြင်းမခံရမည်ကို သိသောကြောင့်၊ သူသည် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး၊ လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ နွားလှည်းတစ်စီး ရောက်လာခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ ၎င်းသည် အဘိုးရှီဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်၊ လှည်းထဲတွင် လူနှစ်ဦး ထိုင်နေပြီး၊ နေရာအများအပြား ကျန်ရှိနေသေးသည်။

"အဘိုးရှီ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟဟ၊ မင်းပဲလား။" အဘိုးရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ မကြာမီ၊ သူသည် နွားလှည်းကို လင်းရှောင်ယွဲ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"အိုး၊ မင်း ပစ္စည်းတွေအများကြီး ထပ်ရခဲ့တာလား။" အဘိုးရှီက အော်ဟစ်ပြီး လှည်းပေါ်မှဆင်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မ ပြီးခဲ့တဲ့ညက တောဝက်တစ်ကောင် ဖမ်းခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မမှာ ပေါင် ၁၀၀ လောက် ကျန်သေးတယ်။ ကျွန်မ ရူယီ စားသောက်ဆိုင်ကို ပို့ပေးမလို့။ အဘိုးရှီ၊ ဒီနေ့ ကျွန်မကို စားသောက်ဆိုင်ကို တိုက်ရိုက်ပို့ပေးနိုင်မလား။"

***