ကျွန်မ လုပ်နိုင်ပါတယ်

ဒီတောဝက်က အလေးချိန် ပေါင် ၅၀၀ ထက်မနည်းပေ။ သူတို့ တစ်ဝက်ကျော် ရောင်းချပြီးနောက်မှာတောင် ကြီးမားတဲ့ အတုံးကြီးတစ်တုံး ကျန်နေသေးသည်။

သူမက မိသားစုအတွက် နည်းနည်း သိမ်းထားနိုင်ပေမယ့် အိမ်ဆောက်ဖို့ ပိုက်ဆံလိုနေသည်။ ဒါ့အပြင် မနက်ဖြန် ရူယီ စားသောက်ဆိုင်ကို သွားမှာဆိုတော့ ရောင်းလိုက်တာက ပိုကောင်းသည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါပေမဲ့ အသားအများကြီး ကျန်သေးတယ်။ ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်။ မနက်ဖြန် ငါနဲ့ ရွှမ်ကျစ် အတူလိုက်ခဲ့ပြီး မင်းကို ရူယီ စားသောက်ဆိုင်ကို ပို့ပေးမယ်။" ဦးလေးဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ မနက်ဖြန် ကျွန်မ လှည်းစီးသွားမှာပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

သူမ ဒီနေ့အမဲလိုက်ခဲ့တဲ့ တခြားသားကောင်တွေက ပေါင် ၃၀၀ ကျော် အလေးချိန်ရှိနေပြီ။

ဒီလောက်များတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ဆိုရင် တစ်ယောက်ကို ပေါင် ၁၀၀ ကျော် သယ်ရမှာ။ ဒီလောက်လေးတဲ့အလေးချိန်နဲ့ ၄ ကီလိုမီတာ လမ်းမလျှောက်နိုင်ပေ။

"ဒီလောက်ပစ္စည်းတွေအများကြီးနဲ့ဆိုရင် လှည်းဆရာက မင်းကို ပိုပြီးပေးခိုင်းမှာပေါ့။ ရွှမ်ကျစ်နဲ့ ငါ မင်းကို မြို့ထဲကို ပို့ပေးပါ့မယ်။" ဦးလေးဝမ်က လင်းရှောင်ယွဲ့က သူတို့ကို အလုပ်မရှုပ်စေချင်ဘူးလို့ထင်ပြီး အမြန်ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ ရှန်ယန်ရွာက အဘိုးရှီကို ပြောပြီးပြီ၊ မနက်ဖြန် လမ်းမကြီးဘေးမှာ သူ့ကို စောင့်နေမယ်လို့။"

ဒါက လုံးဝအမှန်တော့ မဟုတ်ဘူး။ လှည်းမောင်းသူ အဘိုးရှီက ပထမခရီးစဉ်က ပုံမှန်အားဖြင့် လူမပြည့်ဘူးလို့ပဲ ပြောခဲ့တာ။

ဒါကြောင့် အဲ့ဒီအချိန်မှာ လမ်းမကြီးဘေးမှာ စောင့်နေရင်၊ ပစ္စည်းတွေအများကြီး သယ်နေရင်တောင် လှည်းပေါ်တက်နိုင်လောက်သည်။

ဦးလေးဝမ် ခဏရပ်သွားသည်။

သူမက မနက်ဖြန် မြို့ထဲမှာ ပစ္စည်းတွေရောင်းဖို့ သွားရမယ်ဆိုတာကို သိပြီး လှည်းမောင်းသူနဲ့တောင် ချိန်းဆိုထားပြီးပြီလား။ သူ့မိန်းမက ဒီကောင်မလေးရဲ့ အမဲလိုက်စွမ်းရည်အကြောင်း ပြောခဲ့တာကို သတိရပြီး ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ရှန်ယန်ရွာက ဦးလေးရှီက စကားပြောရတာ လွယ်ကူတယ်။ မင်း အဲ့ဒီကိုရောက်ရင်၊ သူနဲ့ ဆွေးနွေးပြီး ပစ္စည်းတွေကို ရူယီ စားသောက်ဆိုင်ကို ပို့ပေးနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်လိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူမက အလုပ်ပြန်လုပ်လိုက်သည်။

ဦးလေးဝမ်က အသားခွဲပြီး ခြံဝင်းကို သပ်ရပ်အောင်လုပ်ပြီးနောက်မှာတော့ ဝမ်မိသားစု ထွက်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူတို့ကို ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ကို ပို့ပြီး အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်ခဲ့ပြီးနောက် မိသားစုသုံးယောက် အတူတူ ညစာစားကြလေသည်။

ည ၁၁ နာရီနီးပါးရှိနေပြီဖြစ်၍၊ သူတို့လည်း အရမ်းဗိုက်ဆာနေကြပြီ။

အရသာရှိတဲ့ အစားအစာနဲ့ ပေါက်စီပူပူလေးတွေကို စားရင်း မိသားစုသုံးယောက်က ပျော်လွန်းလို့ မျက်ရည်တွေကျလာကြသည်။

စားပြီးနောက်မှာတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့က ပန်းကန်တွေဆေးဖို့ သွားခဲ့သည်။

သူတို့ ဆေးကြောပြီးနောက်မှာတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့က လျိုရှီရဲ့နဖူးက ဒဏ်ရာကို ကုသဖို့ ဆေးအချို့ထုတ်ပြီး ပတ်တီးစည်းပေးခဲ့သည်။

"အမေ၊ မနက်ဖြန် အပြင်မထွက်နဲ့။ အိမ်မှာပဲ အနားယူပါ။ သမီး လမ်းမကြီးကိုသွားပြီး အဘိုးရှီကို စောင့်မယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းပိုပေးပြီး ရူယီ စားသောက်ဆိုင်ကို တိုက်ရိုက်ပို့ခိုင်းမယ်။"

"ဒါပေမဲ့..." လျိုရှီက စိုးရိမ်နေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ သမီး အားလုံးကို ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က လျိုရှီရဲ့လက်ဖမိုးကို ပုတ်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူမက ဒီည တောဝက်သားရောင်းလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါတွေကိုယူထားဦး။ မနက်ဖြန် ရေထားကြည့်လိုက်ပါ။ သမီးတို့မှာ အခု ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ရှိနေပြီလဲဆိုတာ ကြည့်ကြရအောင်။"

"ကောင်းပြီ။" လျိုရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အိမ်အကြောင်းကို တွေးလိုက်မိသည်။

"ယွဲ့အာ၊ ဒီအိမ်..."

သူတို့မှာ အခု ငွေစ ၄၅စ ကျော်ရှိနေပြီ။

ဒီပိုက်ဆံက ခြံဝင်းတစ်ခုဆောက်ပြီး ပရိဘောဂတွေဝယ်ဖို့ မလုံလောက်နိုင်ပေမယ့်၊ အိမ်ငယ်တစ်လုံးဆောက်ဖို့တော့ လုံလောက်သည်။

နောက်ထပ် နည်းနည်းပိုစုရင်၊ မကြာခင်မှာ သူတို့သုံးယောက်အတွက် သင့်တော်တဲ့အိမ်တစ်လုံး ရနိုင်လောက်ပြီ။

***