ကြင်နာမှု

လင်းရှောင်ယွဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမသည် သူမမောင်ကို မိခင်ထံ ပြန်သွားခိုင်းပြီး၊ သူမသည်က တောဝက်သား ချိတ်ဆွဲထားသော စင်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် ဦးလေးဝမ် ဘေးတွင် ချထားသော ဓားကို ကောက်ယူပြီး စတင်ပိုင်းဖြတ်လေသည်။

"ဟေး၊ ကောင်မလေး၊ ဘာလို့ အသားကို ခွဲနေတုန်းလဲ။ ငါ လုပ်ပေးမယ်။" ရေပုံးတစ်ပုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသော ဦးလေးဝမ်သည် သူမလုပ်နေသည်ကို မြင်ပြီး အလျင်အမြန် လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဟဲဟဲ၊ ဒီလောက်ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အသားတစ်တုံး ထပ်ခွဲပေးပါ။ ဒီမှာပဲ၊ ဒီနေရာအတိုင်း ခွဲလိုက်ပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဘေးသို့ရွှေ့ပြီး သူမ ဖြတ်စေချင်သောနေရာကို ဦးလေးဝမ်အား ပြသလိုက်သည်။

"ဒီမှာ အသားအများကြီးရှိတယ်၊ အနည်းဆုံး ငါးကီလိုဂရမ်လောက်ရှိတယ်။ မင်း အားလုံးဖြတ်ချင်ရင်၊ ဒီနေရာကနေ ဖြတ်စရာမလိုဘူး၊ ငါ ကူညီပေးမယ်။" ဦးလေးဝမ်က ဓားကိုယူပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မပြသလိုပဲ ဖြတ်ပေးပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

ဦးလေးဝမ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊ "ကောင်းပြီ။"

မကြာမီ၊ ဆယ်ပေါင်ကျော်အလေးချိန်ရှိသော အသားတစ်တုံး၊ အဆီက အသားထက်ပိုသော အသားတစ်တုံးကို ဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဦးလေးဝမ်သည် အသားကိုယူပြီး ရေပုံးတစ်ပုံးထဲသို့ ထည့်ရန် အပြု၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ဒါက ဦးလေးတို့အတွက်ပါ။"

ဦးလေးဝမ်သည် အံ့ဩသွားသည်။ သူသည် ၎င်းကို လက်ခံနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

"မင်းအဒေါ်က သူက မင်းတို့မိသားစုဆီကနေ အသားပေါက်စီလေးလုံး ယူခဲ့တယ်လို့ ပြောပြီးသား။ မင်း ငါတို့ကို ဒီလောက်အများကြီးပေးရင်၊ ကျန်တဲ့အသားကိုရောင်းပြီး ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ရနိုင်မှာလဲ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး၊ "ဦးလေး ကျွန်မက ဉာဏ်မနည်းပါဘူး။ ရွာသူကြီး၊ သူ့သားနဲ့ သူ့တူကို ဒီနေရာကို ဦးလေး ဘာလို့ခေါ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဦးလေးတို့မိသားစု ကျွန်မတို့အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာက ဒီအသားတစ်တုံးထက် ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်။"

အဒေါ်ဝမ်နှင့် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်တို့သည်လည်း သူမကို ဖျောင်းဖျရန် လာခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် ဆက်ပြောခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားနဲ့ ရွှမ်ကျစ်က အများဆုံး ပံ့ပိုးပေးခဲ့တယ်။ အဒေါ်ဝမ်ကလည်း ကျွန်မအမေနဲ့ မောင်ကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တယ်။ လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ဦးလေးတို့ကပဲ ကျွန်မတို့ကို ကူညီပေးနေခဲ့တာပါ"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများသည် ကျေးဇူးတင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကျွန်မတို့ ဦးလေးတို့ရဲ့ ကြင်နာမှုကို မှတ်ထားပါ့မယ်။"

ဤအချိန်တွင်၊ လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ကျစ်နှင့်အတူ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ယူလိုက်ပါ။ သူက ငယ်သေးတယ်၊ အနာဂတ်မှာ ရှင်တို့ရဲ့ ကြင်နာမှုကို ပြန်ဆပ်ပါလိမ့်မယ်။"

"အိုက်ယိုး၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မြန်မြန်သွားပြီး ထိုင်လိုက်ပါ။" အဒေါ်ဝမ်သည် လျိုရှီကို ကူညီရန် အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။

သူမသည် လျိုကို အတင်းအကျပ် တံခါးဘေးရှိ ထိုင်ခုံသို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူမကို ထိုင်ခိုင်းခဲ့သည်။

"စကားပုံအရ၊ ဝေးကွာတဲ့ဆွေမျိုးတွေက ရင်းနှီးတဲ့အိမ်နီးချင်းတွေလောက် မကောင်းဘူးတဲ့။ ငါတို့ အိမ်တွေက အနီးဆုံးလေ၊ ဒီတော့ အချင်းချင်းဂရုစိုက်ပေးတယ်ဆိုတာ ဖြစ်သင့်တာပါ။" အဒေါ်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ငါမင်းကိုကို အလကား ကူညီခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ဒုတိယသမီးက မင်းဆီကနေ ပန်းထိုးသင်နေတာမဟုတ်လား။ မြို့ထဲမှာ သင်ရင် တစ်လကို ငွေ တစ်စ ကုန်ကျမှာ။ မင်းတောင် ငါ့ဆီက ငွေမယူခဲ့ဘူးမဟုတ်လား။"

သူမသည် အစပိုင်းတွင် လျိုတို့ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံစဉ်က ဤရည်ရွယ်ချက်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော်၊ သူတို့ မည်မျှသနားစရာကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူတို့ကို ဂရုစိုက်လာခဲ့သည်။

"ဟဲဟဲ၊ ကျွန်မက အလုပ်ရုံကလူတွေလောက် မကောင်းပါဘူး။" လျိုရှီက ပြောလိုက်သည်။ အဒေါ်ဝမ်ပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက်၊ သူမသည် အနည်းငယ် ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာ ခံစားမိလိုက်သည်။

ဦးလေးဝမ်နှင့် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်တို့သည် သူတို့ အလွန်ရင်းနှီးလာကြသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူတို့ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ဒီအသားတစ်တုံးကို ယူလိုက်မယ်။ နောက်ကျနေပြီ။ ကျန်တဲ့အသားကို ဘာလုပ်လို့ရမလဲ ကြည့်လိုက်ဦး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကူညီပေးမယ်။"

"အားလုံးကို ခွဲထုတ်လိုက်ကြရအောင်။ ဝက်ခေါင်းနဲ့ အတွင်းကလီစာတွေကို ထားခဲ့ပါ။ ကျန်တာတွေကို မနက်ဖြန် ရူယီစားသောက်ဆိုင်ကို ပို့လိုက်မယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

***