အမွေပြတ်စွန့်လွှတ်ခြင်း

"လင်းမိသားစုကနေ ထွက်ခွာပြီးနောက်မှာ ကျွန်မတို့သုံးယောက် နေစရာနေရာမရှိတော့လို့ အိမ်ဆောက်ဖို့ မြေဝယ်ရမယ်။ အဘိုးတို့က ကျွန်မတို့ကို ဒီအိမ်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က မြေကွက်လေးကွက်ကို ပေးရုံပါပဲ။"

စတုတ္ထဦးလေးလင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက လင်းလက်သွားသည်။

"ဒါဘယ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီမှာရှိတဲ့မြေက တန်ဖိုးမရှိပေမယ့် သုံးဧကလောက်ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ခြံဝင်းကလည်း ပိုက်ဆံနည်းနည်းတန်တယ်။ မင်းလိုချင်ရင် ပြဿနာမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံပေးရမယ်။" သူက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

ပျက်စီးနေတဲ့အိမ်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က မြေကွက်လေးကွက်က တကယ်ပဲ သူတို့မိသားစုပိုင်ပေမယ့်၊ အိမ်က ပြင်ဆင်မရတဲ့အခြေအနေမှာရှိပြီး မြေကွက်လေးကွက်က မြေလွတ်တွေဖြစ်လို့ ဘာမှမစိုက်နိုင်ဘူး။ သူတို့မှာ သီးနှံအချို့စိုက်ထားပေမယ့်၊ သူတို့က ဂရုစိုက်တာရှားလေသည်။။

ရွာသားတွေ ထပ်ပြီးစကားပြောလာကြသည်။

အဲ့ဒီအိမ်က ပိုက်ဆံတန်သေးလို့လား။ မြေကွက်လေးကွက်က အသုံးမဝင်ဘူး။ သူတို့မှာရှိတဲ့သီးနှံတွေက စပါးခွန်ပေးဖို့ပဲ လုံလောက်တယ်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက ကွေးတက်သွားသည်။ "ဟက်၊ ဒါဆိုရင် မေ့လိုက်တော့။ ရှင်တို့ မြေကိုပြန်ယူလိုက်ပါ။" သူမရဲ့မျက်နှာမှာ ကူကယ်ရာမဲ့အမူအရာတစ်ခု ပေါ်နေသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို မြေ ၂.၄ ဧက ပေးပါ။ ကျွန်မတို့ကို ရောင်းဖို့လည်း ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။" သူမက ရွာသူကြီးကို ပြောလိုက်သည်။

ရွာသူကြီး စကားပြောဖို့လုပ်တုန်း၊ လင်းသာ့ချွေ့က အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ငါတို့ မင်းတို့ကို မြေကွက်လေးကွက်ပေးမယ်။"

ဒီလိုပြောပြီးနောက်မှာ၊ သူက သူ့သားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မြေက မြေလွတ်ဖြစ်ပေမယ့်၊ သူတို့က စပါးခွန်ပေးရသေးတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့က အရှုံးပေါ်နေတယ်။

အခု သူတို့က နောက်ဆုံးမှာ ဒါကို ဖယ်ရှားနိုင်ပြီး ကောင်းတဲ့မြေကို မဆုံးရှုံးရအောင် ရှောင်ရှားနိုင်ပြီဆိုတော့၊ သူတို့က သူတို့ကို ပေးလိုက်ရုံပဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မြေခွဲဖို့မလိုတော့ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျန်တာကို ဆက်လုပ်ပါ။" သူမက ပြုံးပြီး ရွာသူကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းမိသားစုဝင်တွေက ထိတ်လန့်နေကြတယ်။ နောက်ထပ်ရှိသေးတာလား။

"ပြီးတော့ လင်းမိသားစုရဲ့ ငွေသားရှိတယ်။"

"ငါတို့မှာ ဘာမှမရှိဘူး။" စတုတ္ထဦးလေးလင်းက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အားလုံးကို ယွမ်ရှန်းအပေါ်မှာ သုံးပြီးသွားပြီ။" ပထမဦးလေးလင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ လောင်စန်းက အသက်ရှင်နေတုန်းက အိမ်မှာနေခဲ့တယ်။ သူတို့က ပိုက်ဆံမသုံးခဲ့ဘူးလား။" ဒုတိယဦးလေးလင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့မှာ တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။" လင်းသာ့ချွေ့ကလည်း စိတ်မကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရွာသူကြီးက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးတဲ့အမူအရာနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

အပြင်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ သူက လင်းမိသားစုမှာ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာကို တကယ်မသိဘူး။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရွာသူကြီးကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အပြုံးပေးပြီး လင်းမိသားစုကို ကြည့်ဖို့လှည့်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်မတို့က ပိုက်ဆံကို လက်လွှတ်နိုင်တယ်..."

"ဒါ မင်းပြောတာနော်။" စတုတ္ထဦးလေးလင်းက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတွေရှိတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့အကြည့်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။

"ဘာအခြေအနေတွေလဲ။" လင်းသာ့ချွေ့က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မနဲ့ ရှောင်ကျစ်ကို အမွေပြတ်စွန့်လွှတ်ကြောင်း စာတစ်စောင် လက်မှတ်ထိုးပေးပါ။ ဒီနေ့ကစပြီး၊ ကျွန်မတို့သုံးယောက်က လင်းမိသားစုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ဘူး။"

ရွာသားတွေက အုတ်အော်သောင်းတင်းဖြစ်သွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆက်ပြောသည်၊ "အော်၊ ပြီးတော့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အဘွားနဲ့ လင်းမိသားစုရဲ့ကျန်တဲ့သူတွေက ကျွန်မတို့အိမ်ကို ပစ္စည်းတွေခိုးဖို့ မလာဘူးလို့ ကတိပေးပါ။ မဟုတ်ရင်၊ ကျွန်မက ခိုးမှုနဲ့ အာဏာပိုင်တွေကို တိုင်ကြားမှာပါ။"

ဒီအချိန်မှာ၊ ပိုထက်မြက်တဲ့သူတွေက နားလည်သွားကြသည်။

သူမက စိတ်ပျက်လို့ မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ချင်ရုံတင်မကဘူး၊ သူတို့၊ အထူးသဖြင့် အဘွားလင်းရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

အရင်က၊ အဘွားလင်းက သူတို့ကို လုယက်ဖို့လာခဲ့တာက သူမရဲ့အဘွားဖြစ်လို့ပဲ၊ ဒါကြောင့် သူမက သိရင်တောင်၊ ဖမ်းမိရင်တောင်၊ သူမက ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး။

ဒါပေမဲ့ အမွေပြတ်စွန့်လွှတ်ပြီးနောက်မှာ၊ အခြေအနေက ကွဲပြားသွားပြီ။ သူတို့ ခိုးတာကို ဖမ်းမိရင်၊ သူတို့ ထောင်ကျရမှာ။

ဒီလိုစဉ်းစားကြည့်ရင်၊ ဒါက သူတို့အတွက် တကယ်ကောင်းနိုင်တယ်။ အနာဂတ်မှာ သူတို့က ငြိမ်းချမ်းမှုရနိုင်လောက်တယ်။

လင်းသာ့ချွေ့ရဲ့ မျက်နှာက မှောင်မိုက်နေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် အဆက်အသွယ်ဖြတ်လိုက်ကြရအောင်။" သူက လေးနက်သောအသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

သူက သူတို့သုံးယောက်က လင်းမိသားစုမပါဘဲ အသက်ရှင်နိုင်မလားဆိုတာကို တကယ်သိချင်နေတယ်။ သူတို့ မရှင်နိုင်ရင်၊ ငါတို့ဆီကို ပြန်လာဖို့ စဉ်းတောင် မစဉ်းစားနဲ့။

***