ကြယ်တာရာကြည့်မျှော်စင်

လွန်ခဲ့သောနှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာက နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများသည် လောကကြီးကိုသန့်စင်ပြီး နတ်ဘုရားများကို လောကသို့ခေါ်ဆောင်လာရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ကမ္ဘာမြေသို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများသည် အသူရာမျိုးနွယ်၏ ပိုင်နက်ထဲသို့လည်း ဆင်းသက်လာခဲ့သော်လည်း အသူရာမျိုးနွယ်၏ လုံးဝချေမှုန်းခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရသည်...

ထိုအမျိုးသားသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အဆုံးမရှိသော အရိုးအကြွင်းအကျန်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့မှထွက်ပေါ်နေသော မှိန်ဖျော့သည့်နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများ၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူစိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်မှာ ဒါက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုမျှသာမဟုတ်ဘဲ တကယ့်အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

ဧရာမဦးခေါင်းခွံ၏ အောက်မေးရိုးပေါ်သို့ ခြေချလျက်၊ နက်ရှိုင်းသောလည်ချောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရှည်လျားသောကျောရိုးတစ်လျှောက် လိုက်ပါသွားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားသည် အဆုံးတွင် လက်ရှိအသူရာဘုရင်ဖြစ်သော ကောင်းကင်သတ် အသူရာကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏သန်မာသောကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အခြားအသူရာများထက် များစွာသာလွန်ပြီး သူထံမှထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်ပြိုကျလာသကဲ့သို့ပင်။

ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေရုံမျှဖြင့် သူသည် မရှုံးနိမ့်နိုင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ပြီးတော့ ဒါက အတုအယောင်မဟုတ်ကြောင်းကို ထိုအမျိုးသား အလွန်သေချာသည်။

"အဘိုးကြီး ဒန်မော့ ဘယ်လိုနေလဲ။"

ကောင်းကင်သတ် အသူရာက မေးလိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တဂျိန်းဂျိန်းမြည်ဟည်းနေသည်။

"မတော်တဆမှုတချို့တော့ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။"

"ဟင်။"

ကောင်းကင်သတ် အသူရာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ၏ထူထဲသောလက်ညှိုးက ပလ္လင်၏လက်တန်းကို ညင်သာစွာပုတ်ခတ်လိုက်သည်။

အားကောင်းသောလှိုင်းဂယက်များနှင့် ဖိအားများကြောင့် ဟွမ်ရှန်းဟုအမည်ရသော အမျိုးသားမှာ ကိုယ်ကိုင်းညွှတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ပါးစပ်မှ သွေးများပန်းထွက်လာသည်။ ပြိုင်ဘက်၏အစွမ်းမှာ ထိုအမျိုးသား၏ သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်းကို များစွာကျော်လွန်နေသည်။

"မဟာ ကောင်းကင်သတ် အသူရာ၊ အရာရာက အစီအစဉ်အတိုင်းမဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော်ဒီနေ့ ခင်ဗျားဆီကို သတင်းကောင်းတစ်ခုယူဆောင်လာခဲ့ပါတယ်။"

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့သခင်လေးက စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးသွားပါပြီ၊ ခင်ဗျားအနေနဲ့ ဒန်မော့ရဲ့သေဆုံးမှုသတင်းကို မကြာခင်ကြားရတော့မှာပါလို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်ပါတယ်။"

"အားအင်ကြီးမားတဲ့ အသူရာမျိုးနွယ်က အရှေ့ဖျားဒေသမှာ အချိန်အကြာကြီးပိတ်မိနေခဲ့ရပြီးပြီ၊ လောကကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ်အုပ်စိုးဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။"

ထိုအမျိုးသားက လေးစားစွာဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ဒီစကားများဖြင့် ခန်းမဆောင်ကြီး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်ရပ်နေသော ကြီးမြတ်သည့် စစ်ဘုရင်လေးပါးလုံးသည် ကောင်းကင်သတ် အသူရာကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်ယောက်က ယုတ်မာသောပြုံးရိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

"မင်းနေပြည်တော်ကိုသွားပြီး အဲ့ဒီအဘိုးကြီးနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီပဲ။"

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ကိုစိတ်မပျက်စေနဲ့။ ငါ့မှာအဲ့ဒီလောက်စိတ်ရှည်သည်းခံမှုမရှိဘူး။"

"စိတ်သာချလိုက်ပါဗျာ။"

မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၏ ထိပ်တွင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် ရုတ်တရက်ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ ကြယ်တာရာကြည့်မျှော်စင်သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု လက္ခဏာများပြသနေပြီး တကျွီကျွီအသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သောကွင်းများသည် လည်ပတ်စပြုလာပြီး အရှေ့ဘက်သို့ စုစည်းသွားသည်။ တစ်ခဏအတွင်း သူတို့သည် တောင်ဘက်သို့ပြောင်းရွှေ့သွားပြီးနောက် ပရမ်းပတာပုံစံဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီလည်ပတ်စပြုလာရာ ချွတ်ယွင်းသွားသကဲ့သို့ပင်။

ရွှီလဲ့ရှန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကြယ်တာရာကြည့်မျှော်စင်သည် ကောင်းကင်ဘုံမှဖြစ်စဉ်များကို လေ့လာရန်အတွက် တန်ဖိုးရှိသော ကိရိယာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ လောကကံကြမ္မာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်း၏ သော့ချက်များထဲမှတစ်ခုပင်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံမှအမိန့်တော်များ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပြီး ကံကြမ္မာပြောင်းလဲမှုများ၏ လားရာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

သို့သော် ရွှီလဲ့ရှန်သည် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသောကြယ်အလင်းမှာ မှိန်ဖျော့သွားပြီးနောက် အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကံကြမ္မာယန္တရားကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နေသည်ကို သူသိလိုက်သည်။

ပြီးတော့ ဒီလောကကြီးထဲမှာ ဒီလိုလုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ဦးတည်းသာရှိသည်။

တစ်ဖက်တွင် အနက်ရောင်မြူခိုးများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသောပုံရိပ်တစ်ခုသည် လယ်ကွင်းကြီးတစ်ခုထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်။

သူ၏ပတ်လည်တွင် ကြီးမားသောကျောက်တိုင်ရှစ်တိုင် ရပ်တည်နေပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ပုံစံများ ရေးထွင်းထားကာ အနက်ရောင်-ရွှေရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူ့ဘေးတွင် ရှန်လီက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ကံကြမ္မာယန္တရားကို အနှောင့်အယှက်ပေးဖို့ ကောင်းကင်ကိုခိုး၍ နေကို အစားထိုးခြင်း ပညာရပ်လား။"

တစ္ဆေဗုဒ္ဓက အေးစက်စွာပြန်ဖြေသည်။

"သခင်ကြီးရဲ့ကြီးမြတ်မှုက မင်းနားလည်နိုင်စွမ်းထက် အများကြီးသာလွန်တယ်။ သခင်ကြီးက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က မင်းနေပြည်တော်ကအဘိုးကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့လိုအပ်တာသာမဟုတ်ခဲ့ရင် မင်းကိုကိုးထပ်အကျဉ်းထောင်ကနေ ကယ်တင်ဖို့ ဒီလောက်ထိလုပ်ဆောင်စရာလား။"

ရှန်လီသည် အာရုံမစိုက်ဘဲ ကျောက်တိုင်ရှစ်တိုင်နှင့် အစီအရင်ကို တွေးတောဟန်ဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။

သူ့ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးဝါသနာမှာ အသိပညာသစ်များသင်ယူခြင်းအပြင် သူတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော အရာများထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းစူးစမ်းလေ့လာရန် ဖြစ်သည်။

ကျောက်တိုင်ရှစ်တိုင်မှ အနက်ရောင်-ရွှေရောင်အလင်းသည် အတောက်ပဆုံးသို့ရောက်ရှိသည့်အခါ အနက်ရောင်မြူခိုးထဲမှပုံရိပ်သည် ဖြည်းညင်းစွာထရပ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေဗုဒ္ဓက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး၊ တောင်ပိုင်းနယ်မြေကလူက အသုံးမဝင်တော့ဘူး၊ ဒါဆိုဘာလို့သူ့ကို ကောင်းကင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ရာမှာ ကူညီပေးနေရတာလဲ။"

အရိပ်က အားနည်းစွာပြန်ဖြေသည်။

"သူလုပ်နေတာက ငါတို့ရဲ့ပန်းတိုင်တွေနဲ့ မဆန့်ကျင်ဘူး။ မဟာချန်က ပရမ်းပတာဖြစ်နေတယ်၊ ပြီးတော့ ပိုပြီးပရမ်းပတာဖြစ်လေ ငါတို့အတွက်ပိုပြီးအကျိုးရှိလေပဲ။ ဒါ့အပြင် ဒီလောကကြီးထဲမှာ ရန်သူတစ်ယောက် ပိုများလာတာထက် မဟာမိတ်တစ်ယောက်ပိုများလာတာက အမြဲတမ်းပိုကောင်းတယ်။"

တစ္ဆေဗုဒ္ဓက လေးစားစွာပြန်ဖြေသည်။

"သခင်ကြီးပြောတာမှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးက စိတ်ထားကျဉ်းမြောင်းလွန်းသွားတယ်။"

အရိပ်သည် မြောက်ဘက်သို့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဘာသာရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်းဒီကပ်ဘေးကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်မလဲဆိုတာ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည်လည်း တောင်ဘက်သို့ ကြည့်နေသည်။

သူတို့မိုင်ထောင်ချီကွာဝေးနေသော်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသကဲ့သို့ပင်။

"ဆရာ။"

ရွှီလဲ့ရှန်သည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာ အချိန်အတော်ကြာ အဖြေမပေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူနောက်တစ်ကြိမ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုသည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်စကားဆိုလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ချင်ဖုန်းကိုသွားဆင့်ခေါ်လိုက်။"

ရွှီလဲ့ရှန်သည် မှင်တက်သွားသော်လည်း သူများများစားစားမမေးပေ။ သူရိုးရှင်းစွာဆိုလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ။"

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ခုတင်ပေါ်မှထလိုက်သည်။ ဖေးလန်သည် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် နွေးထွေးမှုနှင့် မှိန်ဖျော့သောရနံ့သင်းသင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

'မြေခွေးလေးရဲ့ တီးတိုးသံပြာသာဒ်' ပြီးစီးသွားပြီး စုထျန်းယွဲ့ ချင်စံအိမ်တော်မှထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချန်းဖေးလန်နှင့် လျိုကျန့်လီတို့သည် စံအိမ်တော်တွင် သတိထားနေစရာမလိုအပ်တော့ပေ။ သူတို့သည် မင်းနေပြည်တော်အပြင်ဘက်တွင် လေ့ကျင့်သည့် သူတို့၏အရင်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သို့သော် ညတိုင်းသူ 'မြေခွေးလေးရဲ့ တီးတိုးသံပြာသာဒ်' သို့သွားရောက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရောင်ပြန် ကျောက်တုံးကိုအသုံးပြု၍ ပထမမူလ နတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်နှင့် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား အငွေ့အသက်ကို စုပ်ယူသည့်အခါတိုင်း သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက်သည် အချိန်မီ ပေါ်လာတတ်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် လင်မယားကြားတွင် အခြေခံယုံကြည်မှုပင်မရှိတော့ဟု မညည်းတွားဘဲမနေနိုင်တော့ပေ...

သူထရပ်ပြီး အဝတ်အစားဝတ်ဆင်စဉ် သူ၏နာကျင်နေသောခါးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အရင်ညက ရှည်လျားသောညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို အမှတ်ရလိုက်သည်။

"ဖေးလန်က နင်ရွှမ်ရဲ့လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရပုံပဲ၊ သူတကယ်ပဲထူးဆန်းတဲ့ပုံစံတွေအများကြီး သင်ယူလာခဲ့တယ်။ ငါအချိန်ရှာပြီး နင်ရွှမ်နဲ့စကားပြောပြီး သူ့ကို... အမ်၊ သူ့ကိုဒီထူးဆန်းတဲ့အရာတွေကို မကြည့်တော့ဖို့တောင်းဆိုရမယ်။"

ခဏတာသူ့ဘာသာရေရွတ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် ကွေးကွေးလေးထိုင်နေသော မြေခွေးငယ်လေးတစ်ကောင် သူ့ကိုထူးဆန်းပြီး နောက်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟင်။"

ချင်ဖုန်းသည် ခဏရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အနီးကပ်ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

မြေခွေးငယ်လေး၏အကြည့်မှာ သူ၏ပုံမှန်အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ဖြူစင်သောအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

"ငါအမြင်မှားသွားတာလား။"

ချင်ဖုန်းသည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာအတည်ပြုပြီးနောက် သူသည် ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာဘာမှမတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

သူသည် သူ၏ညာလက်ဖဝါးကိုဆန့်ထုတ်ပြီး မြေခွေးငယ်လေး၏ကျောကိုဖုံးအုပ်ကာ ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်ကိုအသုံးပြု၍ ၎င်း၏ကိုယ်ကိုသန့်စင်ပေးလိုက်သည်။ သတ္တဝါငယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

"ငါ့ကထိတာကို အခုထိ ကျင့်သားမရသေးဘူးလား။"

ပတ်ပတ်လည်ရှာဖွေပြီး ကောင်းကင်သို့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူသည် ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီး၏ ပုံရိပ်ကိုမတွေ့ပေ။

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ရွှေတောင်ပံ ပန်ငှက်ကြီးက တော်တော်လေးယဉ်ကျေးတာပဲ။ သူက ဒီကောင်လေးကို နေ့တိုင်း ဖြောင့်မတ်ခြင်း ချီစွမ်းအင်နဲ့သန့်စင်ပေးတာကို ဘာမှမလုပ်ခင် အရင်ဆုံး ခံယူခွင့် ပေးထားတယ်။ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါကငါ့ကို အမြင်တစ်မျိုးပြောင်းသွားစေတာပဲ။ မနက်စာ အရင်စားကြရအောင်။"

ခန်းမဆောင်တွင် မနက်စာစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ချင်စံအိမ်တော်မှထွက်ခွာကာ မဟာ စာပေအကယ်ဒမီသို့ သွားရန်ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် သူ့ဆီသို့လျှောက်လာသော ပေါ့ပျက်ပျက် လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရသည် — ဒါက ရွှီလဲ့ရှန်ပင်။

"တတိယအကို၊ ခဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ။"

"ဆရာက မင်းနဲ့ဆွေးနွေးစရာတစ်ခုရှိလို့တဲ့။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၏ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ချင်ဖုန်းသည် လေးစားစွာဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ။"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှီလဲ့ရှန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာနားလည်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သွားလိုက်ပါဦးမယ်။ ဆရာညွှန်ကြားချက် တစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်တော့်ကိုပဲခေါ်လိုက်ပါ။"

လှေကားထစ်များပေါ်မှ ခြေသံများပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

"ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့တွေ့ချင်တာလဲ။"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် သခင်ကြီး ပိုင်လီတို့သည် တစ်နည်းအားဖြင့် တူညီသောပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း ချင်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသဘောထားဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။

ချင်ဖုန်းသည်လည်း ဘာကြောင့်ဒီလောက်ကွာခြားရသလဲဟု အံ့ဩခဲ့ဖူးသည်။ များစွာစဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုတည်းကိုသာ မှတ်ယူနိုင်ခဲ့သည် — နိုင်ငံတော် ဆရာ၏ဟန်ပန်မှာ အလွန်ခန့်ညားထည်ဝါလွန်းပြီး အမတ နှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းအငွေ့အသက်ရှိကာ ဒီလူလိမ်အဘိုးကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်သောကြောင့်ပင်...

လောကကြီးက မကြာခဏပြောသကဲ့သို့ပင်၊ လူမှာအဝတ်၊ တောင်းမှာအကွပ်၊ ဒါထက်မပိုပေ။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြန်ဖြေသည်။

"ငါမင်းကို ဒီနေ့ဒီကိုခေါ်ခဲ့တာက မင်းကို ကြယ်တာရာကြည့်မျှော်စင်ကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ သင်ပေးဖို့ပဲ။"

"ဟမ်။"

ချင်ဖုန်းသည် နေရာတွင်တင် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။