တစ်ပုံစံတည်းတူသော လူ

အမှောင်ထုဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသောရွာသည် အန္တရာယ်ရှိလာသည်။

ယန်ကျန့်သည် ရွာထဲတွင် လှည့်လည် သွားလာနေသော်လည်း လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မမြင်ရ၊ အသံတစ်စက်မျှ မကြားရပေ။ သေဆုံးခြင်း မတိုင်မီ အော်ဟစ်သံများပင်မရှိဘဲ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သို့သော်လည်း ဒီတိတ်ဆိတ်သောရွာထဲတွင် မသိနိုင်သောတစ္ဆေတစ်ကောင် လှည့်လည်နေသည်။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးအောက်တွင် သာမန်လူတစ်ယောက်သည် ဒီမှာတစ်မိနစ်နှစ်မိနစ်လောက် ရပ်နေရုံဖြင့် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် စိတ်မပူမပင်ဖြစ်နေသူတစ်ဦးနှင့်မတူဘဲ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့်ဝေးကွာကာ သူသည် အမှန်တကယ်တွင် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး တစ္ဆေ၏သဲလွန်စများကို ချက်ချင်းရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မျှော်လင့်နေသည်။

"ဟိုမှာအလင်းရောင်တစ်ခုရှိတယ်။"

ရုတ်တရက် တစ်ပတ်ပတ်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထူးခြားသောနေရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သည်၊ တံခါးဝတွင် မီးထွန်းထားသောအိမ်တစ်လုံး၊ အမှောင်ထုကြီးစိုးနေပြီး အခြားနေရာတွင် အလင်းရောင်တစ်စက်မျှမရှိသော ရွာတစ်ရွာလုံးတွင် တစ်ခုတည်းသောအိမ်ပင်။

သူချဉ်းကပ်သွားသောအခါ အလင်းရောင်မှာ ရွာ၏ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမမှလာကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အဝေးမှကြည့်လျှင် ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမ၏အဝင်ဝတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရပ်နေသကဲ့သို့ပင်၊ သို့သော် အလင်းရောင်ကြောင့် ရှင်းလင်းစွာမြင်ရန်ခက်ခဲသည်။ မြင်နိုင်သမျှမှာ အလင်းရောင်အောက်တွင် ရှေ့သွားလိုက်နောက်သွားလိုက် လှုပ်ရှားနေသော မထင်မရှားပုံရိပ်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေပုံရသည်။

ဒီအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ လှုပ်ရှားသွားလာနေသူတစ်ယောက်ရှိနေတာလား။

"ဒါက တစ္ဆေလား။"

ယန်ကျန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သွားရောက်စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် လမ်းလျှောက်နေသောပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဒီအိပ်မက်ဆိုးကို အမြန်ဆုံးအဆုံးသတ်ရန်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လျင်မြန်စွာချဉ်းကပ်သွားသည်။

သို့သော် သူတစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်နေစဉ်တွင် အနီးအနားမှလမ်းကြားတစ်ခုမှ တင်းမာသောအသံတစ်ခု ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယန်၊ ယန်ကျန့်၊ အဲ့ဒါမင်းလား။"

ဟမ်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက်ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူချက်ချင်းပင် အသံလာရာဦးတည်ရာသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ တစ်ခါတည်းကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

လမ်းကြားထဲမှထွက်လာသည်မှာ သွေးများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဆံပင်ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ မျက်နှာအမူအရာထိတ်လန့်နေသော ကျန်းယန်ပင်။

"ကျန်းယန်လား။ မင်းဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ။ ငါမင်းကိုအခန်းထဲမှာနေပြီး အပြင်မထွက်ပြေးဖို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။"

ယန်ကျန့်သည် ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် သူ၏လက်နက်ကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အချိန်မရွေးတိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

ဒီအိပ်မက်ဆိုးထဲတွင် မည်သူမဆို တစ္ဆေဖြစ်နိုင်သည်။

ကျန်းယန်နှင့်လမ်းခွဲပြီးနောက် သူမနှင့်နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့ဆုံခြင်းမှာ သူမသည် အတုအယောင်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

"ကျွန်မ၊ ကျွန်မတိုက်ခိုက်ခံရပြီး သေလုနီးပါးဖြစ်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်ကနေထွက်ပြေးလာတာ"

ကျန်းယန်က ရှိုက်ငိုရင်းပြောသည်၊ သူမ၏သွေးထွက်နေဆဲဖြစ်သော ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမပေါ်မှသွေးမှာ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်သွေးဖြစ်သည်။

"မင်းကိုဘယ်သူတိုက်ခိုက်တာလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယန်သည် တင်းမာနေဆဲဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒါ၊ အဲ့ဒါရှင်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ ရှင် အစစ်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်။ အဲ့ဒါတစ္ဆေဖြစ်ရမယ်၊ တစ္ဆေကကျွန်မကို ရှာတွေ့သွားတာ။ သူတံခါးခေါက်ပြီး ကျွန်မနာမည်ကိုခေါ်လိုက်တာနဲ့ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ ကျွန်မသိလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ အသည်းအသန်ထွက်ပြေးလာခဲ့တယ်။ ဘယ်သွားရမှန်းမသိလို့ ပုန်းဖို့နေရာတစ်ခုပဲ ရှာလိုက်တာ။"

"ငါမင်းကိုယုံကြည်သင့်တယ်လို့ မင်းထင်လား။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကျွန်မလည်းကြောက်နေတာပဲ၊ ပြီးတော့ ရှင်က ယန်ကျန့်အစစ်ဟုတ်မဟုတ် ကျွန်မ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင်ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ခန်းမဘက်ကို ဦးတည်သွားနေတာမြင်တော့ ရှင့်အတွက် စိုးရိမ်လို့၊ ရှင့်ကိုစွန့်စားမှုတစ်ခုမလုပ်စေချင်ဘူး။ ဟိုမှာတစ္ဆေတွေရှိတယ်၊ အများကြီးပဲ။ လူတွေ အများကြီးသေတာ ကျွန်မမြင်ခဲ့တယ်"

ကျန်းယန်က ပြောရင်းငိုသည်။

သူမသည် သူမ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်၊ သူမ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ဒဏ်ရာမှာ မရပ်မနား ပိုဆိုးလာသည်။

ဒဏ်ရာရသော်လည်း ကျန်းယန်သည် ချက်ချင်းမသေဆုံးခဲ့ပေ။ သို့သော် ဒီလိုဒဏ်ရာများနှင့်ဆိုလျှင် သူမသည် နောက်နေ့မနက်အထိ အသက်ရှင်နိုင်ဖွယ်မရှိပေ။

ယန်ကျန့်သည် ထိုအချိန်တွင် တွေဝေသွားသည်။

သူ၏ရှေ့မှကျန်းယန်သည် တစ္ဆေဟုတ်မဟုတ် သူချက်ချင်းမခွဲခြားနိုင်ပေ၊ သူတို့အိမ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားပြီး နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မှသာ သိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒါက အချိန်ဖြုန်းရာကျပေလိမ့်မည်။

"မင်းလမ်းလျှောက်နိုင်သေးရင် အခုငါနဲ့လိုက်ခဲ့။ ဒဏ်ရာကိုစိတ်မပူနဲ့။ ဒီအိပ်မက်ဆိုးပြီးဆုံးသွားရင် ဒဏ်ရာအားလုံးက အရေးမကြီးတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆက်ဖြစ်နေရင် တစ္ဆေကမင်းကိုလာသတ်လိမ့်မယ်၊ မိုးလင်းတဲ့အထိမင်းအသက်ရှင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာပြောသည်။

ကျန်းယန်က နှုတ်ခမ်းကိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အကွာအဝေးတစ်ခုထား။ မင်းထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားရင် ဒါမှမဟုတ် အရမ်းနီးကပ်လာရင် ငါမင်းကို တိုက်ခိုက်မယ်"

ယန်ကျန့်က ထပ်ပြောသည်။

သူအမှားလုပ်လို့မဖြစ်ပေ။

အကယ်၍ သူကျန်းယန်ကိုဒီမှာသတ်လိုက်ပြီး ဒါက အမှားတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပါက တကယ့်ကျန်းယန်မှာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျပေလိမ့်မည်။

"ငါတို့ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမကို မသွားလို့မရဘူးလား။ ဟိုမှာတကယ်အန္တရာယ်များတယ်"

ကျန်းယန်က ကြောက်ရွံ့သည့်အရိပ်အယောင်ဖြင့် သူ့နောက်သို့လိုက်ရင်း ပြောသည်။

ယန်ကျန့်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရှေ့သို့ဆက်လျှောက်သွားသည်။

သို့သော် သူဆက်လျှောက်သွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်းပို၍ တည်ကြည်လာသည်၊ အကြောင်းမှာ ယခုအခါတွင် သူသည် ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမ၏ အဝင်ဝတွင် လမ်းလျှောက်နေသော ပုံရိပ်ကို ပို၍ရှင်းလင်းစွာမြင်နေရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူစုံလင်စွာ မမြင်နိုင်သော်လည်း အဝတ်အစားနှင့် အရပ်အမောင်းအရကြည့်လျှင်… ကျန်းယန်နှင့် ထူးခြားစွာ တူနေသည်။

အစပိုင်းတွင် သူလုံးဝမသေချာခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူယုံကြည်သွားပြီဖြစ်သည်။

ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမ၏ အဝင်ဝတွင် အလင်းရောင်အောက်တွင် ရပ်နေခဲ့သူမှာ ကျန်းယန်ပင်။

ယန်ကျန့်သည် ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမ၏အဝင်ဝတွင် ကျန်းယန်ကိုမြင်သလို သူမသည်လည်း သူ့ကိုမြင်သည်။

"ဟေး၊ ယန်ကျန့်၊ ဒီဘက်ကို၊ မြန်မြန်ဒီဘက်လာ၊ ရွာကမလုံခြုံတော့ဘူး။ ငါတို့အားလုံးဒီမှာခိုလှုံနေကြတယ်"

ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမ၏အဝင်ဝမှကျန်းယန်က လက်ယပ်ခေါ်ရင်း ယန်ကျန့်ကို အလျင်အမြန်လာရန်ခေါ်သည်။

"ကျန်းယန်နှစ်ယောက်လား။" ယန်ကျန့်သည် ရုတ်တရက်နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏နောက်တွင် ကျန်းယန်၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ဒါသည် သွေးလွန်ခြင်းကြောင့်လားဆိုတာ မရှင်းလင်းပေ။ သူမသည် ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ပြီး ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမရှေ့မှလူကိုလည်းကြည့်သည်၊ သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်ထိတ်လန့်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင်။

ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမရှေ့မှကျန်းယန်သည် သူတို့ဆီသို့ပြေးလာနေသည်။

"ဒီတစ်ခါ တစ္ဆေက ငါ့ကိုပစ်မှတ်ထားနေတာလား။"

ယန်ကျန့်သည် ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာအရောင် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တစ္ဆေ၏ နည်းလမ်းမှာ ပထမအိပ်မက်ဆိုးထက် ပို၍အကြွင်းမဲ့ဖြစ်သည်။ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုထဲတွင် တစ်ပုံစံတည်းတူသောလူနှစ်ယောက် ပေါ်လာခြင်းက သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်သည် တစ္ဆေဖြစ်ရမည်ကို ရှင်းလင်းစွာပြသနေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဘယ်တစ်ယောက်က တစ္ဆေလဲ။

သူ၏နောက်တွင်ရပ်နေသော ဒဏ်ရာရပြီးသွေးစွန်းနေသော ကျန်းယန်လား၊ သို့မဟုတ် ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမ၏ အဝင်ဝမှပြေးလာသော ကျန်းယန်လား။

သူသည် ရွာမှခဏတာထွက်ခွာခဲ့သောကြောင့် ဒီအခြေအနေများအောက်တွင် ခွဲခြားရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် အိပ်မက်ထဲတွင်တစ္ဆေသည် တခြားသူများ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို သိနိုင်ပုံရသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ဟန်ဆောင်မှုတွင် အပြစ်အနာအဆာမရှိနိုင်ပေ။ တစ်ခုတည်းသောအပြစ်အနာအဆာမှာ တစ္ဆေသည် သင့်ကိုသတ်ရန် ကြိုးစားမည်ဖြစ်ပြီး အိပ်မက်ဆိုးထဲမှအခြားလူများမှာမူ မလုပ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်တွင် ရွေးချယ်စရာတစ်ခုရှိနေသေးသည်၊ ၎င်းမှာ ယာယီဆုတ်ခွာရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒါသည် အဆိုးဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ သူဆုတ်ခွာလိုက်သည်နှင့် တကယ့် ကျန်းယန်သည် တစ္ဆေ၏ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို သေချာပေါက်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သူသည်လည်း တစ္ဆေကိုသတ်ရန် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

"ငါအရင်လှုပ်ရှားရမယ်။"

ယန်ကျန့်သည် ထိုအချိန်တွင် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ကာ သူ၏လေ့လာမှုကိုပြုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်လှည့်ကာ သူ၏နောက်မှကျန်းယန်ဆီသို့ အတင်းပြေးဝင်သွားသည်။

သူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသည်၊ တွေဝေမှုမရှိသလောက်ပင်။

သံချေးတက်နေသော ချွန်ထက်သည့်သံချောင်းတစ်ချောင်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ…"

သူ၏နောက်မှ သွေးစိုနေပြီး ဖြူဖျော့သောမျက်နှာရှိသော ကျန်းယန်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။

"မင်းက တစ္ဆေဟုတ်မဟုတ် ငါမသေချာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုက မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ပဲ။ တွေဝေနေရင် ဒီအိပ်မက်ဆိုးကို အဆုံးသတ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် တည်ငြိမ်ပြီး မလှုပ်မယှက်ရှိနေသည်၊ သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီးမှ သံချောင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ လှည့်ပြီး ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမ၏ အဝင်ဝမှလာနေသော အခြားကျန်းယန်ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

"အား!"

ထိုအချိန်တွင် လာနေသော ကျန်းယန်သည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ၏မျက်နှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းသည် ညို့မှိုင်းပြီး တောင့်တင်းသွားသည်၊ ထို့နောက်သူမ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"အခုမှထွက်သွားဖို့စဉ်းစားနေတာလား။ နောက်ကျသွားပြီ။"

ယန်ကျန့်သည် အတင်း ပြေးဝင်သွားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် လှည့်ပြီးကျန်းယန်ကိုထိုးသည့်အခါ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ထိုနေရာတွင်ထားရန်စီစဉ်ထားသည်။

အကယ်၍ ဒါကတစ္ဆေဖြစ်ပါက သူသေချာပေါက် အပြစ်အနာအဆာတစ်ခုကို ဖော်ပြလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် သူသတ်မပစ်ဘဲ ဒဏ်ရာအနာတရဖြစ်စေသရွေ့ သူသည် တကယ့်ကျန်းယန် ဒဏ်ရာများကြောင့်မသေဆုံးမီ အိပ်မက်ဆိုးကို အဆုံးသတ်နိုင်သည်။

ဒီအတွေးကြောင့်ပင် ယန်ကျန့်သည် တိုက်ခိုက်ရန် တွေဝေမနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လှည့်ထွက်သွားသူကို ယခုအခါတွင် ဆုံးဖြတ်နိုင်ပြီ၊ အဲ့ဒါက တစ္ဆေပဲ။

တစ္ဆေသည် လျင်မြန်စွာထွက်ခွာနေသည်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အန္တရာယ်ကိုခံစားမိသောကြောင့်၊ သို့မဟုတ် ယန်ကျန့်၏လုပ်ရပ်များက သူ၏အစီအစဉ်ကို တိုက်ရိုက်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး သူစတင်နိုင်ခြင်းမရှိဟု ခံစားရစေကာ ဆုတ်ခွာခိုင်းစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှားနေပုံမပေါ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင် တစ္ဆေသည် အဝေးသို့ရောက်သွားနေသည်။

ဒီခံစားချက်မှာ အလွန်ထူးဆန်းသည်။

တစ္ဆေသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သက်ရောက်မှုရှိနေသည်—ဒါဟာ ဒီအိပ်မက်ဆိုး၏ မတရားဆုံးအပိုင်း ဖြစ်ပြီး လိမ်လည်ကစားခြင်းနှင့် ပိုတူသည်။

တစ္ဆေသည် ထွက်ခွာသွားနေပြီး ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမထဲသို့ ဦးတည်နေသည်။

ယန်ကျန့်သည် နောက်မှလိုက်နေသည်၊ တစ္ဆေကိုမီရန် အနည်းငယ်သာလိုတော့သော်လည်း ထိုသေးငယ်သော အကွာအဝေးမှာ ဆက်လက်တိုးပွားနေသည်။

"ဘောင်း!"

တံခါးကို တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး တစ္ဆေသည် ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ယန်ကျန့်သည်လည်း ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်တွင် သူသည် တစ္ဆေကို တစ်စက္ကန့်နှစ်စက္ကန့်မျှ အမြင်ပျောက်သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ အမြင်ကို တံခါးတစ်ခြမ်းက ကွယ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ညို့မှိုင်းသွားသည်။

ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမထဲတွင် လူအတော်အတန်များများရှိနေပြီး အနည်းဆုံး နှစ်ဆယ်သုံးဆယ်ခန့် စုဝေးနေကြကာ အားလုံးမှာ ရွာမှရွာသားများဖြစ်သည်။

ထိုကျန်းယန်၏ပုံရိပ်ကို မတွေ့ရှိနိုင်တော့ပေ။

တစ္ဆေသည် နောက်တစ်ကြိမ် လူအုပ်ထဲသို့ ရောနှောဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

"တကယ်ပဲသေချင်နေတာပဲ၊ လူအုပ်ထဲရောနှောလိုက်ရင် လုံခြုံတယ်လို့ထင်နေတာလား။"

ယန်ကျန့်သည် လူအုပ်ကိုစိုက်ကြည့်ကာ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ခန်းမ၏နောက်တံခါးကိုပိတ်ပြီး တံခါးဂျက်ထိုးလိုက်သည်။

ဒီတစ္ဆေကိုမသတ်ဘဲနဲ့ ဒီနေ့ဒီမှာရှိနေတဲ့ ဘယ်သူမှထွက်သွားရမှာမဟုတ်ဘူး။