စောင့်ဆိုင်းခြင်းနှင့် ပဋိပက္ခ

အိပ်မက်ဆိုးဆန်သောညတစ်ည ကုန်လွန်သွားပြီး အပြင်ဘက်တွင် မိုးလင်းနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွာထဲတွင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာမှာ ပြန်ပြင်၍မရနိုင်တော့ဘဲ ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏အိပ်မက်ဆိုးများထဲတွင် သေဆုံးခဲ့သူအများစုမှာ ထူးဆန်းအေးစက်သောနည်းလမ်းများဖြင့် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အသက်စတေးပြီး ဖြစ်လောက်သည်။ ငိုကြွေးသံများနှင့် ရင်ကွဲနာကျဖွယ် အော်ဟစ်သံများ တဖြည်းဖြည်းငြိမ်သက်သွားပြီး ချစ်ရသူများကိုဆုံးရှုံးခဲ့ရသူများမှာ ရက်စက်သော လက်တွေ့ဘဝကို ဖြည်းညှင်းစွာ လက်ခံလာကြသည်။

ယန်ကျန့်အတွက်မူ ဒီလိုတိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေခြင်းမှာ ပျော်ရွှင်မှုတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ သူကားနောက်ဖုံးတွင် တစ္ဆေလက်တစ်ဖက်နှင့် ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်နေသည့်တိုင် ဒါက သူ၏စိတ်အခြေအနေကို မထိခိုက်ပေ။

သူသည် အလောင်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စစ်ဆေးခဲ့သည်။

၎င်းသည် ပုပ်သိုးနေသည်။

သို့သော် ပုပ်သိုးနှုန်းမှာ အထူးတလည်မမြန်ပေ၊ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆက်သွားပါက အလောင်းတစ်ဝက်ကျော် ပုပ်သိုးရန် အနည်းဆုံး တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ယန်ကျန့်သည် ဒီအလောင်းကို တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်ကြာ ဖိနှိပ်ထားရမည်။

ဒီကာလအတွင်းတွင် သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဟန်ချက်ညီမှု မပျက်စီးစေရန် အခြားတစ္ဆေဆိုးများ၏ စွမ်းရည်များကို တတ်နိုင်သမျှရှောင်ရှားရန် လိုအပ်သည်။

ယခုအချိန်အထိ သဘာလွန်ပစ္စည်းများ၏ အကူအညီမပါဘဲ တစ္ဆေဆိုးများ၏စွမ်းရည်များကို တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်ကြာ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာမည့်အန္တရာယ်မရှိဘဲ အသုံးပြုနိုင်သူမှာ သူသိသလောက် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ ဝေ့ကျင်းလည်း လုပ်နိုင်လောက်သည်၊ သို့သော် ထိုလူမှာ တစ်ပိုင်းသေနေပုံရပြီး သူ၏သတိမှာ တစ္ဆေဆိုးများကြောင့် တိုက်စားခံထားရသည်၊ ဝမ်ရှောင်မင် သူ့ကိုကယ်တင်နိုင်မလားဆိုတာ မသိနိုင်ပေ။

"ဟီးဟီး၊ ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ရှင်ဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ။ ကျွန်မခုနက ရှင့်အိမ်ကိုသွားရှာတာ၊ အန်တီကျန်းက ရှင်ဒီည အိမ်ကထွက်သွားတယ်လို့ ပြောတယ်။"

ရုတ်တရက် ရယ်သံတစ်ချက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ချိုမြိန်သောမိန်းကလေးတစ်ဦး ရွာထဲ မှလျှောက်လာသည်။ သူမသည် ယန်ကျန့်ကိုမြင်သောအခါ အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေပုံ ရသည်။

"ဝမ်းကွဲညီမ"

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်၊ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် သတိထားသည့်အရိပ်အယောင်တစ်ခုရှိနေသည်။

အိပ်မက်ဆိုးထဲမှထိုလူက ရှောင်ယွမ်သည် မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ၏အစီအစဉ်တွင်မပါဝင်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဘယ်လိုမတော်တဆမှုမျိုးလဲဆိုတာတော့ ယန်ကျန့်မသိပေ—အခြားလူက သိနိုင်သော်လည်း သူကမပြောခဲ့ပေ။

"မင်းငါ့ဆီက ဘာလိုလို့လဲ။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနဲ့အတူ လျှောက်သွားချင်လို့ပါ"

ရှောင်ယွမ်က ပြောသည်၊ သူမ၏အကြည့်မှာ ယန်ကျန့်အပေါ်ဝေ့ဝဲပြီးနောက် ဖွင့်ထားသော ကားနောက်ဖုံးဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် အဝတ်အစားများဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားသော အလောင်းတစ်လောင်းဖြစ်ပြီး မသဲမကွဲပုပ်သိုးသော အနံ့တစ်ခု လွင့်မျောလာသည်။

ယန်ကျန့်က "ငါဒီနေ့မင်းနဲ့အတူမလိုက်နိုင်ဘူး။ ကျန်းယန်ကိုသွားရှာလိုက်၊ သူမင်းကိုမြို့ထဲမှာ ဈေးဝယ်လိုက်ပို့နိုင်တယ်။"

"အန်တီကျန်း အခုအလုပ်များနေတယ်၊ ကျွန်မထွက်လာတုန်းက ရွာထဲကလူတွေအများကြီး သူ့ကို ရှာနေကြတယ်"

ရှောင်ယွမ်က တခစ်ခစ်ရယ်မောပြီး သူမပြောနေရင်း ယန်ကျန့်၏ဘေးသို့လာကာ ဖွင့်ထားသော ကားနောက်ဖုံးပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ထိုင်လိုက်သည်၊ သူမ၏ခြေထောက်များမှာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး ညင်သာစွာလွှဲနေသည်။

"ရွာသားတွေက သူမဆီက ဘာလိုလို့လဲ။" ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မမသိဘူး၊ ကျွန်မမမေးခဲ့ဘူး… ဟမ်၊ ဒါဘာကြီးလဲ။ လူတစ်ယောက်လား။ ဘယ်သူဒီမှာအိပ်နေတာလဲ။"

ရုတ်တရက် ရှောင်ယွမ်သည် သူမဘေးမှအဝတ်စတစ်စကို မလိုက်ရာ ဖြူဖပ်ဖြူရောနှင့် အေးစက်နေသော မျက်လုံးများမှိတ်ထားသည့် အလောင်းတစ်လောင်း ကား၏အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသည်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်မှာ ထက်မြက်လာသည်။

"မင်းဒီအလောင်းကို စပ်စုနေတာလား။"

ဒါက သူမတစ္ဆေကိုမထိမိစေရန် တားဆီးခြင်းဖြစ်သည်။

သင်နားလည်ရမည်မှာ တစ္ဆေသည် လက်ရှိတွင် ဖိနှိပ်ခံထားရသောအခြေအနေတွင်ရှိပြီး တည်ငြိမ်ခြင်း မရှိပေ။ သူသာလက်လွှတ်ပြီး ဖိနှိပ်မှုကိုရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့် တစ္ဆေသည် အိပ်မက်ဆိုးများမှ နိုးထလာလိမ့်မည်။

ထိုအခါ ဘယ်လို မတော်တဆမှုမျိုးဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှမခန့်မှန်းနိုင်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နောက်ထပ်သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားနိုင်သည်။

ရွာသည် မနေ့ညက သေဆုံးမှုများစွာကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ဒီလိုဖြစ်ရပ်နောက်တစ်ခုဖြစ်ပွားပါက ယန်ကျန့်၏အိမ်သည် လူသူကင်းမဲ့သော ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်သွားနိုင်သည်၊ သူမြင်ချင်သော ရလဒ်မဟုတ်ပေ။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မဒီလူကို ရင်းနှီးတယ်လို့ထင်လို့ပါ၊ အရင်ကတစ်နေရာရာမှာမြင်ဖူးသလိုပဲ"

ရှောင်ယွမ်က ခေါင်းစောင်းကာပြောသည်၊ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စဉ်းစားနေသော အမူအရာတစ်ခုရ ှိနေသည်။

ထို့နောက်သူမခေါင်းခါသည်။

"ကျွန်မမမှတ်မိနိုင်ဘူး၊ စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းလိုက်တာ။"

"မင်းရဲ့မှတ်ဉာဏ်မှာ ပြဿနာရှိနေတာလား။"

ရှောင်ယွမ်၏ အနည်းငယ် နာကျင်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ယန်ကျန့်သည် အတွင်းစိတ်မှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူမ၏သူငယ်ချင်း လင်ရှောင်ရှီးသည် မနေ့ကသေဆုံးခဲ့ပြီး သူမသည် တစ်ရက်သာ နာကျင်မှုနှင့ ်အပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ မနေ့ညကရွာ၏ဒုက္ခနှင့် အတူ သူမသည် ယခုအခါတွင် ဘာမှမသိသလို ဖြစ်နေသည်… နှလုံးသားကြီးပြီး မေ့တတ်သောသူတစ်ဦးပင်လျှင် ထိုမျှလျင်မြန်စွာ မေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ခုတည်းသောဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ရှောင်ယွမ်၏မှတ်ဉာဏ်မှာ အမြဲတမ်း ပြဿနာရှိနေခြင်းပင်။

သူမသည် အချို့အရာများကိုမေ့သွားမည်၊ သို့မဟုတ် သူမအပေါ်နက်ရှိုင်းစွာ အထင်အမြင်ရှိစေသော အခြားအရာများကို မမှတ်မိနိုင်ပေ။

ဒါကြောင့် ဆွေမျိုးများ သို့မဟုတ် သူငယ်ချင်းများသေဆုံးသည့်အခါ သူမသည် သူတို့၏သေဆုံးခြင်း မှတ်ဉာဏ်ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဝမ်းနည်းခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်သောကရောက်ခြင်းကို ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။

"မင်းမစဉ်းစားနိုင်ရင် ဆက်မကြိုးစားနဲ့တော့။ မင်းဓားတွေထပ်မဝယ်သင့်တော့ဘူး၊ မိုးကာအင်္ကျီဝတ်ပြီး အိပ်စရာလည်းမလိုတော့ဘူး။ အဲ့ဒီအိပ်မက်ဆိုးက ပြီးဆုံးသွားပြီ၊ မမျှော်လင့်တာတစ်ခုခုမဖြစ်ခဲ့ရင် ဒါထပ်ပေါ်လာတော့မှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က သူမကိုနှစ်သိမ့်သည်။

"ဒီလိုလား။"

ရှောင်ယွမ်သည် အခြားတစ်ခုခုကိုစဉ်းစားနေသည်။

သို့သော် သူမသည် အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုခုကို လျစ်လျူရှုခဲ့သကဲ့သို့၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မဟုတ်သကဲ့သို့ အရာများစွာကို ပြန်မမှတ်မိနိုင်ပေ။

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်။

"ဒီအလောင်းကိုမထိနဲ့။ ဒီအရာနဲ့ဝေးဝေးနေ၊ ဒါအရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။"

"ကောင်းပြီလေ။"

ကားနောက်ဖုံးတွင် ထိုင်နေသော ရှောင်ယွမ်သည် ခုန်ချလိုက်ပြီး ပြုံးကာပြောသည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကိုအလုပ်မများရင် ကျွန်မနဲ့အတူ ငါးမျှားလိုက်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မအရင်က ငါးတစ်ခါမှ မမျှားဖူးဘူးထင်တယ်။"

"ငါးမျှားတာလား။"

ယန်ကျန့်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်၊ ရှောင်ယွမ် ရုတ်တရက် ဒီလိုထူးဆန်းသော တောင်းဆိုမှုကို ပြုလုပ်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဆောင်းရာသီ၏အအေးဒဏ်တွင် ဘယ်သူကအအေးဒဏ်မကြောက်ဘဲ ငါးမျှားမည်နည်း။

"ငါအခု အားမရှိဘူး၊ ထွက်သွားလို့ မရဘူး။ မင်းငါးမျှားချင်ရင် ရက်အနည်းငယ်စောင့်။ ငါလုပ်နေတဲ့အရာပြီးသွားရင် ငါမင်းနဲ့အတူငါးမျှားလိုက်ပို့နိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ ငါးမမျှားချင်တော့ဘူး၊ ဟီးဟီး၊ ကျေးဇူးပဲ ဝမ်းကွဲအစ်ကို"

ရှောင်ယွမ်သည် ထိုအချိန်တွင်ပင် သူမ၏စိတ်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။

ဒီမမျှော်လင့်ထားသောပြောင်းလဲမှုက ယန်ကျန့်ကို တကယ်ရှုပ်ထွေးစေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ၏ဖုန်းမြည်လာသည်။

သူငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းယန်ထံမှခေါ်ဆိုမှုဖြစ်နေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ကျန်းယန်သည် သူ့ကိုခေါ်မည်မဟုတ်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယန်ကျန့်သည် သူ အချိန်မရွေး သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေနိုင်ပြီး အရေးကြီးကိစ္စများကိုသာ ဖုန်းဖြင့် ဆက်သွယ်သင့်ကြောင်း ပြောနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

ဒီအကြောင်းကြောင့် ကုမ္ပဏီဖြစ်စေ၊ ယန်ကျန့်၏ပိုင်ဆိုင်မှုအချို့ဖြစ်စေ၊ အရာအားလုံးကို သူမ အဆက်မပြတ် ရှာဖွေနေရသည့်အဆင်မပြေမှုကိုရှောင်ရှားရန် ကျန်းယန်၏ စောင့်ရှောက်မှု အောက်တွင် စီမံခန့်ခွဲရန်ထားခဲ့သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ။" ယန်ကျန့်က ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းယန်သည် အနည်းငယ်အလျင်လိုခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့်ပြောသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ရှင်ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်မကို ရွာထဲကလူတွေ ဝိုင်းထားတယ်၊ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ရှင်တစ်ယောက်တည်းပဲ ဒါကိုကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်။ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့ပါ…"

ကျန်းယန်၏ဖော်ပြချက်ကိုနားထောင်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားသည်။

တကယ်တော့ ဒါကကိစ္စကြီးမဟုတ်ပေ။

လျော်ကြေးအကြောင်းဖြစ်သည်။

မနေ့က လင်ရှောင်ရှီးသေဆုံးခဲ့ပြီး ယန်ကျန့်သည် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် သူမ၏မိသားစုကို ငါးသန်း ရက်ရက်ရောရော လျော်ကြေးပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ရွာမှလူများသည်လည်း မနေ့ညက အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ ဘယ်သူဦးဆောင်ခဲ့သည်ကိုမသိဘဲ သူတို့သည် ယန်ကျန့်၏ အိမ်သို့ နံနက်စောစောသွားရောက်ကာ တူညီသော လျော်ကြေးကို တောင်းဆိုကြသည်။

ယန်ကျန့်သည် ယခင်ညကထွက်ခွာသွားပြီး မည်သူမျှသူ့ကိုမတွေ့သောကြောင့် သူတို့သည် ကျန်းယန်နှင့်သူ၏မိခင် ကျန်းဖန်ကိုဝိုင်းရံကာ ငွေပေးချေရန် တောင်းဆိုကြသည်။

ငါးသန်းသည် မနာလိုမှုကိုဖြစ်စေရန်လုံလောက်သည်။

ထို့အပြင် မိသားစုဝင်အများစုမှာ ချစ်ရသူများကိုဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး စိတ်ခံစားချက်များ မြင့်မားနေသောကြောင့် ကျန်းယန်သည် သူတို့၏ ထွက်ပေါက်ဖြစ်လာသည်။

"ငါသိတယ်။ ငါကားဘေးမှာထိုင်နေတယ်၊ သူတို့ကိုငါ့ကိုလာရှာခိုင်းလိုက်"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်၊ သူ၏မျက်နှာ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲပေ။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ"

ကျန်းယန်သည် သူမ၏ပခုံးများပေါ်မှ လေးလံသောဝန်ထုပ်တစ်ခုကို ချလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျန့်ဖုန်းချပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်းပင် ကျန်းဟွာကိုဆက်သွယ်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို၊ ကျန်းဟွာ၊ ငါယန်ကျန့်ပါ။"

"ကျွန်တော် ရှိတယ် ယန်ကျန့်၊ မင်းမှာမစ်ရှင်တစ်ခုခုရှိလို့လား။"

ကျန်းဟွာဘက်မှအသံသည် လျင်မြန်စွာထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်က "ကျန်းယန်က မင်းကို အရင် ဆက်သွယ်ခဲ့ရမယ်။ မိန်ရှန်းရွာက အခြေအနေက ဖြေရှင်းပြီးလောက်ပြီ။ မင်းလူတွေ ဘယ်တော့ ရောက်လာမလဲ။ မင်းတို့ ကိုင်တွယ်ရမယ့် နောက်ဆက်တွဲကိစ္စ တချို့ရှိတယ်။"

"ကျွန်တော်ရှောင်ဟူကို ဖြေရှင်းဖို့လွှတ်ပြီးပါပြီ၊ သူတို့ကားက လမ်းပေါ်မှာပါ၊ ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်ဆို ရောက်လောက်ပါပြီ။ ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ကျွန်တော်အဲ့ဒီကိုအမြန်လာဖို့လိုသေးလား။"

ကျန်းဟွာက ပြောသည်။

"မလိုပါဘူး၊ မင်းလူတွေကို ပိုခေါ်လာခဲ့၊ သေတဲ့လူ တော်တော်များတယ်၊ ပြီးတော့ ပဋိပက္ခတချို့ ဖြစ်စေတယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ကျန်းဟွာက ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ခင်ဗျားညွှန်ကြားချင်တာ တခြားတစ်ခုခု ရှိသေးလား။"

"မရှိဘူး၊ တစ်ခုခုရှိရင် ငါမင်းကိုဆက်သွယ်လိုက်မယ်။"

ယန်ကျန့်သည် ထပ်မံမရှင်းပြတော့ဘဲ ဖုန်းချလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူသည် ခုနကဒီမှာရှိနေခဲ့သော ရှောင်ယွမ်သည် တစ်ချိန်ချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူမ၏သဲလွန်စ မရှိတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သွားပြီလား။

ယန်ကျန့်၏အကြည့် အနည်းငယ်တောက်ပသွားသည်။

သူ၏ဒီဝမ်းကွဲညီမမှာ အခြားလျှို့ဝှက်ချက်များရှိနေသေးပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှအညိုအမည်းစွဲခြင်း သို့မဟုတ် လူသေအလောင်း အစက်အပြောက်များကဲ့သို့ အစက်အပြောက်များမှာ အကောင်းဆုံးသက်သေပင်။

ဒါပေမဲ့ သူသည် လက်ရှိတွင် တစ္ဆေကိုကိုင်တွယ်ရန်လိုအပ်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ယာယီအားအင်မရှိပေ။

မကြာခင်မှာပင် အနီးအနားရွာမှ လူအများအပြားပေါ်လာသည်။

ကျန်းယန်သည် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းခံရကာ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြအဖြစ် ဒီဘက်သို့ လျှောက်လာသည်။ သူမ ယန်ကျန့်ရှေ့သို့ရောက်သောအခါ သူမအလွန်အရှက်ရနေပုံရပြီး တစ်ခုခုမှားလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။

"ကားထဲသွားထိုင်" ယန်ကျန့်က အမူအရာပြလိုက်သည်။

"အိုး"

ကျန်းယန်သည် တွေဝေမနေဘဲ ညွှန်ကြားချက်များကိုနာခံစွာဖြင့် ကားတံခါးကိုဖွင့်ကာ ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်လိုက်သည်။

ရှင်းလင်းပါသည်။

နောက်ဆက်တွဲကိစ္စများမှာ သူမနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ၊ ယန်ကျန့်သည် ဒီပြဿနာများကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတော့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းယန်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် အပြင်ဘက်မှငြင်းခုံသံများ စတင်လာသည်။

"ဒီမှာကြည့်၊ ယန်ကျန့်၊ မနေ့က တစ်ခြားရွာသား တစ်ယောက်သေတော့ သူ့မိသားစုက ငါးသန်း လျော်ကြေးရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုဒေသခံတစ်ယောက်သေတော့ မင်းတစ်ပြားမှမပေးဘဲ ဘယ်လို မျက်နှာပြောင်တိုက်ရဲတာလဲ။ မင်းရဲ့ရည်းစားက ပြောပြီးသားပဲ၊ ဒီမှာတစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် မင်း တာဝန်ယူမယ်လို့၊ အခုမင်း စကားကို ပြန်မရုပ်သိမ်းတာ ပိုကောင်းမယ်။"

မရင်းနှီးသောအဒေါ်တစ်ယောက်က ဘာမှမချန်မလှပ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အတိအကျပဲ၊ မင်းရဲ့ရည်းစားက မင်းက တာချန်းမြို့ရဲ့တာဝန်ခံလို့လည်း ပြောတယ်၊ အခုလူတွေသေတော့ မင်းတာဝန်ယူမှာလား၊ မယူဘူးလား။"

"ငါတို့မင်းကို အပြည့်အဝတာဝန်ယူခိုင်းတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်နေတာ၊ မင်းအနည်းဆုံးလျော်ကြေးတချို့တော့ ပေးသင့်တယ်။"

ယန်ကျန့်၏အကြည့် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး စကားပြောနေသူများကိုကြည့်လိုက်သည်။

"လျော်ကြေးအကြောင်းပဲလား။ တခြားဘာမှမရှိဘူးလား။"

အခြားသူများမှာ ချက်ချင်းပင်အံ့အားသင့်သွားကြသည်၊ ယန်ကျန့်၏တုံ့ပြန်မှုမှာ ဒီလောက်တည်ငြိမ်ပြီး ငြင်းခုံရန် သို့မဟုတ် ငြင်းဆန်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဖြစ်နေမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပုံရသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းလည်းဒီရွာကပဲ၊ မင်းသင့်တော်သလိုသာကိုင်တွယ်လိုက်ပါ။ မင်းဒါအတွက် တာဝန်ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းလိုအပ်သလို လျော်ကြေးပေးသင့်တယ်၊ တစ်ပြားမှမလျော့စေနဲ့။"

အမျိုးသားတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စီးကရက်တစ်လိပ်သောက်ရင်းပြောသည်။

ဒါဟာ ဒီအတိုင်းဖြစ်သင့်တယ်လို့ သူယူဆနေသကဲ့သို့ပင်။

"တင်းကျပ်စွာပြောရရင် ငါကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖို့ပဲ တာဝန်ရှိတယ်၊ လျော်ကြေးအတွက်မဟုတ်ဘူး။ မနေ့ကလျော်ကြေးက ငါ့ဝမ်းကွဲညီမကို တခြားသူတွေ မနှောင့်ယှက်အောင် ရှောင်ရှားဖို့သက်သက်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါသီးသန့်ဖြေရှင်းလိုက်တာ။ ဒီနေ့ မင်းတို့မိသားစုတွေမှာ လူတွေသေတယ်၊ နောက်ဆက်တွဲကို ဘယ်လိုဂရုစိုက်ရမလဲဆိုတာ မစဉ်းစားဘဲ မင်းတို့ငါ့ကိုဝိုင်းပြီး လျော်ကြေးတောင်းတယ်၊ ဒါနည်းနည်း မတရားဘူးလို့ မထင်ဘူးလား။"

ယန်ကျန့်သည် တည်ငြိမ်သောအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

သူသည် သူခံစားချက်ကင်းမဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဒီလူများမှာ ပို၍ပင်အေးစက်ပုံရသည်။

သူတို့၏ဆွေမျိုးများသေဆုံးသည်မှာ တစ်ရက်ပင်မပြည့်သေး၊ သူတို့လျော်ကြေးအတွက် အော်ဟစ် တောင်းဆိုနေကြပြီဖြစ်သည်။

သေဆုံးသွားသူများမှာ အရေးမကြီးတော့ဘဲ ပိုက်ဆံကပို၍ အရေးကြီးသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့၏ အကျိုးအမြတ်ကို အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ချိန်ဆမှုမှာ ဝမ်ရှောင်မင်နှင့်နီးပါးတူသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းအဲ့ဒါနဲ့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ မင်းလျော်ကြေးမပေးဘူးလို့ပြောနေတာလား။"

စကားများမဆုံးမီမှာပင် အနီးအနားမှတစ်စုံတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

တစ်ယောက်ယောက်သေပြီး လျော်ကြေးတစ်ပြားမှမရနိုင်။ ဒါဟာ သူတို့လုံးဝ လက်မခံနိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လျော်ကြေးမှာ ကြီးမားသောငွေပမာဏဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒါက သီးခြားကိစ္စပဲ"

ယန်ကျန့်သည် လျစ်လျူရှုနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုအခါတွင် တစ္ဆေအရိပ် သူ့အတွင်းတွင ်ရှိသောကြောင့် သူ၏စိတ်ခံစားချက်များမှာ လုံးဝမထိခိုက်ပေ။

"ငါဆန္ဒရှိရင် မင်းတို့ကိုလျော်ကြေးပေးမယ်။ ငါမရှိရင် မင်းတို့တစ်ပြားမှရမှာမဟုတ်ဘူး။ မှားမနေနဲ့။ ပြီးတော့ မှတ်ထား၊ အကူအညီတောင်းတဲ့အခါ မှန်ကန်တဲ့သဘောထားပြသင့်တယ်။ ငါ့မိသားစုက မင်းတို့ကို ဘာမှအကြွေးမတင်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းတို့ နံနက်စောစော ငါ့အိမ်မှာဒုက္ခပေးဖို့လာတယ်၊ ဒါအရမ်း လွန်လွန်းတယ်။"

"ပထမဆုံး ငါ့အမေနဲ့ ကျန်းယန်ကို တောင်းပန်၊ ပြီးတော့မှ လျော်ကြေးအကြောင်းဆွေးနွေးလို့ရမယ်"

ယန်ကျန့်က အဖွဲ့ကိုတင်းမာစွာပြောလိုက်သည်။

တောင်းပန်ရမယ် ဟုတ်လား။

ဒီလောက်ရန်လိုစွာ လျော်ကြေးအတွက်လာခဲ့သော ဒီလူများထဲမှ မည်သူမျှ တောင်းပန်ရန် စဉ်းစားမထားခဲ့ပေ။

"ဘာအတွက်တောင်းပန်ရမှာလဲ။ ယန်ကျန့်၊ မင်းသာမရှိရင် လူတွေအများကြီးသေမှာလား။ တောင်းပန်သင့်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိရင် မင်းငါတို့ကို တောင်းပန်သင့်တယ်။ မင်းသာမရှိရင် ငါ့မိသားစုက အဘိုးလျိုသေမှာမဟုတ်ဘူး… ဝါး၊ ဝါး၊ ဝါး…"

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးသည် နောက်တစ်ကြိမ်ငိုစပြုပြီးနောက် ယန်ကျန့်ကိုညွှန်ပြကာ ငိုရင်းကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

အရာအားလုံးမှာ လုံးဝယန်ကျန့်၏အမှားဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

ကားထဲတွင်ထိုင်နေသော ကျန်းယန်သည် စိုးရိမ်တကြီးကြည့်နေသည်၊

သူမသည် ယန်ကျန့်ဘာဖြစ်မည်ကိုစိုးရိမ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဒီအသိဉာဏ်မဲ့သော ရွာသားများအတွက် စိုးရိမ်နေသည်။

ဒီလူများသည် ဒီမှာထိုင်နေသော သာမန်လူငယ်လေးတစ်ယောက်ဟု ထင်ရသူမှာ ဘယ်လိုအထောက်အထား၊ အဆင့်အတန်းနှင့် စွမ်းအားမျိုးပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကို လုံးဝမသိကြပေ။

အကယ်၍ သူတို့တူညီသောမြို့မှ ဖြစ်သည်ကိုမထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက သူတို့သည် သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ယန်ကျန့်ကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်နှင့် စကားတစ်ခွန်းပြောရန်ပင် အိပ်မက် မမက်နိုင်ပေ။

ဒါကြောင့် ကျန်းယန်သည် သူတို့ ယန်ကျန့်ကို ဒေါသထွက်စေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

အကြောင်းမှာ ယန်ကျန့်ဒေါသထွက်သည့်အခါ သူသည် အမှန်တကယ် လက်စတုံးပြီး သတ်ဖြတ်ရန်ဆန္ဒရှိသည်၊ ဒါဟာနောက်စရာမဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့တောင်းပန်ဖို့ စက္ကန့်နှစ်ဆယ်အချိန်ရှိတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှ နောက်ဆက်တွဲ ဘာလာမလဲဆိုတာ ပြောလို့ရမယ်"

ယန်ကျန့်သည် ဒီလူများ၏စွပ်စွဲချက်များကိုလျစ်လျူရှုပြီး သူတို့ကို နောက်ဆုံးသတ်မှတ်ချိန် တစ်ခုပေးလိုက်သည်။

ဒါဟာ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

"မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ယန်ကျန့်။ မင်းလျော်ကြေးပေးမှာလား၊ မပေးဘူးလား။ ငါတို့ကို တည့်တည့်အဖြေပေး။ ရွာက ဒီလောက်ပွက်လောရိုက်နေတာ၊ မင်းရဲ့အဲ့ဒီတာဝန်ခံက အရမ်း တာဝန်ရှိတယ်။ မနေ့ညကဖြစ်ခဲ့တာအားလုံးကို ငါတို့မြင်ခဲ့တယ်၊ မင်းသာစောစောကိုင်တွယ်ခဲ့ရင် ဒီအခြေအနေ ထိရောက်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"တောင်းပန်ရမယ် ဟုတ်လား။ မင်းတို့မိသားစုက ဘယ်သူမှမဆုံးရှုံးဘူး၊ ငါ့မိသားစုက ဆုံးရှုံးခဲ့တာ။ ပြီးတော့ မင်းကငါ့ကို မင်းကို တောင်းပန်ခိုင်းနေတာလား။ တောက်။"

"ကြည့်စမ်း၊ ယန်ကျန့်၊ ငါတရားမျှတတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောချင်တယ်။ ဒီကိစ္စကို အကြီးအကျယ်လုပ်တာ မကောင်းဘူး။ မင်းချမ်းသာတယ်၊ အောင်မြင်နေပြီဆိုတာငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရွာထဲက လူတွေကို လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူးလေ၊ ဟုတ်လား။ ငါတို့မနေ့က ဆွေးနွေးခဲ့တဲ့ လျော်ကြေးအတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်၊ မိသားစုတစ်စုစီကို ငွေပမာဏတစ်ခုပေးပြီး ကိစ္စပြီးပြီလို့ သဘောထားလိုက်။ မင်းဘယ်လို သဘောရလဲ။"

ဆေးလိပ်သောက်နေသော အမျိုးသားက ပြောသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ဖုန်းကိုငုံ့ကြည့်ပြီး အချိန်ရေတွက်နေသည်။

"မင်းတို့မှာ ငါးစက္ကန့်ကျန်သေးတယ်။"

"ဒါဘယ်လို သဘောထားမျိုးလဲ။ ကားကောင်းတစ်စီးရှိရုံနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း တစ်ခုခုထင်မနေနဲ့။ ငါပြောမယ်၊ မင်းငါ့ကိုရန်စရင် ငါမင်းကို လွယ်လွယ်နဲ့လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး"

ထိုအမျိုးသမီးသည် ငိုရင်းပြောဆိုကာ မြေပြင်မှကျောက်တုံးတစ်တုံးကိုကောက်ယူပြီး ယန်ကျန့်ဘေးမှကားကိုပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ချိုင့်ဝင်သွားသည်။

"အချိန်စေ့ပြီ"

ယန်ကျန့်သည် သူတို့၏လုပ်ရပ်များကိုလျစ်လျူရှုပြီး သူ၏ဖုန်းကိုသိမ်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့ လျော်ကြေးမရဘူး၊ တစ်ပြားမှမရဘူး။ ထို့အပြင် ငါဒါကို ငွေညှစ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်တယ်။ မင်းတို့စိတ်မရှိရင် အရင်ဆုံးထောင်ထဲမှာ လအနည်းငယ်လောက် ထိုင်လိုက်ပါလား။"

သူသည် အထူးတလည်အင်အားသုံးနည်းလမ်းများကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူဒီလူများသည် ကြိုးစားအားထုတ်မှု မထိုက်တန်ဟု မထင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဘာလဲ။ မင်းပြောရုံနဲ့ ထောင်သွားရမှာလား။ မင်းကိုယ်မင်းဘယ်သူထင်နေလဲ။"

ယန်ကျန့်သည် စကားများများမပြောဘဲ ရွာ၏အဝင်ဝဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းဟွာ၏လူများရောက်လာပြီဖြစ်ပြီး ယာဉ်တန်းတစ်တန်းသည် ရွာထဲသို့မောင်းဝင်လာသည်—ဒီဖြစ်ရပ်အတွက်စီစဉ်ထားသော စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ပင်။