ယခုအခါတွင် မရှိတော့သော လူများ ၂

ဆောင်းရာသီ၏ ရာသီဥတုတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခြင်းမှာ ရှားပါးသော်လည်း ဒီနေ့မှာတော့ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ မိုးသည် သည်းသည်းမည်းမည်းနှင့် အလျင်အမြန် ရွာသွန်းနေသည်။

ခြောက်နာရီပင် မထိုးသေးခင်မှာပင် မိုးစတင် ရွာချလာသည်။

အချိန် မနှောင်းသေးသော်လည်း မိုးရွာသွန်းမှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထူးကဲစွာ မှောင်မိုက်နေပြီး ရုတ်တရက် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်၊ လေထုထဲတွင် အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်စေသော ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဓာတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ တုန်ယင်ခြင်းကို ရှောင်လွှဲရန် ခက်ခဲစေသည်။

ယန်ကျန့်သည် ကား၏ နောက်ဖုံးတွင် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။

မိုးရေသည် သူ၏ အပေါ်သို့ ပက်ကျနေပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို စိုရွှဲစေသော်လည်း သူသည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံရသည်၊ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အနည်းငယ်မျှသော မသက်မသာဖြစ်မှုကို မခံစားရပေ။

သူ၏ အတွင်းတွင် တစ္ဆေအရိပ် ကိန်းအောင်းနေသောကြောင့် သူသည် သာမန် သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုများကိုပင် တွန်းလှန်နိုင်သည်၊ မိုးရေ အနည်းငယ်ကို ထားဘိဦး။

သို့သော် ဒီလို ရာသီဥတုမျိုးတွင် ညဘက်တွင် မည်သူမျှ အပြင်ထွက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျန်းယန်သည် သူ့ကို အဖော်ပြုရန် လာမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ယန်ကျန့်က ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

အလောင်းသည် သူ့ကိုသာ အဖော်ပြုရန် လိုအပ်သည်၊ ဒီအထဲသို့ အခြားလူတစ်ယောက်ကို ဆွဲသွင်းရန် မလိုအပ်ပေ။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ ပုပ်သိုးမှုကို စစ်ဆေးရန် အချိန်ခဏယူလိုက်ရာ အရာအားလုံးမှာ ချောမွေ့စွာ တိုးတက်နေသည်။

မိုးသည် ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင်မပြဘဲ ဆက်လက်၍ သည်းထန်လာသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကားဘေးတွင် မိုးရေများ စုပုံလာပြီး စမ်းချောင်းများ ဖြစ်ပေါ်ကာ ထို့နောက် ကြီးမားသော ရေအိုင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်သည် မိုးကို စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသော်လည်း သူ၏ အာရုံစိုက်မှု အများစုမှာ သူ၏ဘေးမှ တစ္ဆေဆန်သော အလောင်း၏ အပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ အလောင်းသည် ဖိနှိပ်ခံထားရသော အခြေအနေတွင် ရှိသော်လည်း ထိုအတောအတွင်း မမျှော်လင့်ထားသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားနိုင်မလား ဆိုတာကိုတော့ ပြောရန်မဖြစ်နိုင်ပေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ၎င်းသည် ကိုင်တွယ်ရခက်သော တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားပါက ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ ယန်ကျန့် ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ထက် ပိုပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ မသိသောအချက်မှာ ယန်ကျန့် ဆက်လက်ထိုင်နေရင်း အချိန်ကုန်လွန်နေစဉ်တွင် သူ၏ဘေးမှ မိုးရေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရေအိုင်များသည် ဝါးနေသော မှန်တစ်ချပ်ကို ဖန်တီးနေသကဲ့သို့ပင်။

အလင်းရောင် မရှိသော်လည်း အနည်းငယ် အားစိုက်ထုတ်ပါက အရာများကို မြင်နိုင်သေးသည်။

ရေထဲမှ အရိပ်သည် ယန်ကျန့်ကို ပြသနေသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ရေထဲမှ ယန်ကျန့်သည် ကား၏ ဖွင့်ထားသော နောက်ဖုံးပေါ်တွင် ထိုင်မနေဘဲ ၎င်း၏ဘေးတွင် ရပ်နေသည်၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ယန်ကျန့်၏ လက်ရှိ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့ပြီး မလှုပ်မယှက်ဖြစ်ကာ ဖော်ပြမရနိုင်သော ထူးဆန်းအေးစက်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ရေထဲမှ အရိပ်သည် အတားအဆီးကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီး တကယ့် ယန်ကျန့်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း ယန်ကျန့်သည် ဒါအားလုံးကို လုံးဝ သတိမပြုမိပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သေးငယ်ပြီး အရေးမပါသော ရေအိုင်ငယ်တစ်ခုထဲမှ အရိပ်တစ်ခုကို မည်သူက အာရုံစိုက်မည်နည်း။

သို့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရေထဲမှ အရိပ်သည် သူ့အလိုလို လှုပ်ရှားစပြုလာသည်၊ တောင့်တင်းပြီး ဖြူဖျော့သော ပုံရိပ်၊ ယန်ကျန့်နှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူသော မျက်နှာကို ဝတ်ဆင်ထားရင်း တဖြည်းဖြည်း ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေသည်။

သို့သော် ဒီလှုပ်ရှားမှုသည် အကွာအဝေးကို မတိုးစေပေ။

အရိပ်သည် ခြေဖဝါးအောက်တွင် မပြောင်းမလဲ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် အကွာအဝေးမှာမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။

ဘေးမှ ရေအိုင်ထဲမှ ထူထဲသော အနက်ရောင် ဆံပင်ရှိသော စိုစွတ်နေသည့် ခေါင်းတစ်လုံးသည် ရေအောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒီဖြစ်စဉ်မှာ နှေးကွေးသည်၊ ပျင်းရိဖွယ်ပင်ဖြစ်သော်လည်း အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခေါင်းတစ်ခြမ်းသည် မြေပြင်အထက်တွင် မြင်သာလာသည်။

ရေထဲမှ ပုံရိပ်သည် ယခုအခါတွင် ၎င်းထဲမှ ထွက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

ကားထဲတွင် မျက်လုံးများမှိတ်ကာ အနားယူနေသော ယန်ကျန့်မှာမူ လုံးဝ သတိမမူမိပေ၊ သူသည် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်နေပြီး သူ၏ဘေးမှ အလောင်းမှလွဲ၍ အခြားတစ္ဆေများ မရှိသင့်တော့ပေ၊ အထူးသဖြင့် သူသည် ရွာပတ်ဝန်းကျင်မှ နေရာကို တစ်ကြိမ်ထက်မက စူးစမ်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်သည် တစ်စတစ်စ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယခုအခါတွင် ခေါင်းတစ်ခြမ်းထက်ပို၍ ပေါ်ထွက်နေပြီး ထိုခေါင်းသည် သက်မဲ့မျက်လုံးတစ်စုံကို ဖော်ပြနေသည်၊ အရောင်အဝါမရှိ၊ မှိန်ဖျော့ပြီး ထုံထိုင်းနေကာ သေလူတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ဒီသေလူကဲ့သို့ မျက်လုံးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားနေပြီး သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ယန်ကျန့်ဆီသို့ ကြည့်နေသည်။

ဒီလို စူးစိုက်ကြည့်ရှုခြင်းမှာ အေးစက်စရာကောင်းသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ ၎င်းသည် တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ရေထဲမှ၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ရေသည် တစ္ဆေကို ဖော်ပြရုံသာ၊ တစ္ဆေသည် အခြားတစ်နေရာမှ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေ၏ ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ မရပ်တန့်ဘဲ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ပင် ထင်ရှားလာသည်။

အစပိုင်းတွင် ၎င်းသည် ထူထဲသော ဆံပင်တစ်စု၏ ထိပ်ပိုင်းသာဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ဦးခေါင်းခွံတစ်ခြမ်း၊ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ဖြစ်နေပြီ။ ဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း ကြည့်လျှင် မကြာမီတွင် တစ္ဆေသည် ဒီလက်တွေ့ဘဝသို့ လုံးဝ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာမည်မှာ မလွဲပေ။ နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်မည်ကိုတော့ မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

ပစ်မှတ်ထားခံရသူ ယန်ကျန့်မှာမူ သတိမမူမိဆဲဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုခုကို မခံစားရသလို အနည်းငယ်မျှသော ဆူညံသံကိုပင် မကြားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ဘူး။

လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

ရုတ်တရက် မျက်လုံးများမှိတ်ကာ အနားယူနေခဲ့သော ယန်ကျန့်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ခေါင်းကို ရွာ၏ ဦးတည်ရာဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနီရောင်အလင်းတန်း ထုတ်လွှတ်နေသကဲ့သို့ မထင်မရှား နီရဲနေသည်၊ ရှင်းပြမရနိုင်သော ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပင်။

ရွာထဲသို့ ဦးတည်သော လမ်းပေါ်တွင် အနက်ရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု မလှုပ်မယှက် ရပ်ကာ ဒီဘက်သို့ ကြည့်နေသည်။

ထိုလူသည် ခေါင်းစွပ်ပါသော မိုးကာအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သည်းထန်သော မိုးရေထဲတွင် ရပ်ကာ လက်ထဲတွင် တောက်ပသော ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ဒီဝတ်စုံသည် ညဘက်တွင် အကြမ်းဖက်မှု ကျူးလွန်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ဦး သို့မဟုတ် ညဉ့်နက်မှ လှည့်လည်သော စိတ်ရောဂါသည် လူသတ်သမားတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

"ရှောင်ယွမ်၊ အိပ်မက်ဆိုး ကစားပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီ။ မင်း အခု ကောင်းကောင်း ပြန်အိပ်သင့်ပြီ။ ဒီလောက် သည်းထန်တဲ့ မိုးထဲမှာ မင်း မိုးမစိုရင်တောင် အလွယ်တကူ နေမကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ သတိထားမှုကို လျှော့ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်မှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကိုလား။"

ရှောင်ယွမ်သည် ပထမဦးစွာ နားမလည်သော လေသံဖြင့် မေးပြီးနောက် တခစ်ခစ် ရယ်မောသည်။

"ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

သူမသည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆုံးရှုံးသွားပုံရသည်၊ သူမသည် ယန်ကျန့်ကို နေ့ခင်းက ဒီနေရာတွင် မြင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း မသိရှိတော့ပေ။

"ငါ တစ်ချိန်လုံး ဒီမှာပဲ ရှိနေတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်း၊ မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ယန်ကျန့် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ ဖိုင်သည် ချက်ချင်း စိတ်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာက လူသည် ရှောင်ယွမ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသည်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တူညီသော လူဖြစ်သည်။

ဒါက သဘာဝလွန်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပုံမှန်မဟုတ်မှုတစ်ခုလား၊ သို့မဟုတ် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အမြင်မှားခြင်းလား။

မရှင်းလင်းပေ။

အကြောင်းမှာ အမှန်တရားကို သိသောလူသည် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် ရှောင်ယွမ်၏ အတိတ်ကို တူးဆွရန် မလိုလားပေ၊ သူသိသည်မှာ သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမသည် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နေသည်၊ ဒါသည် သူ့အတွက် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်တွင် ပြဿနာ ရှိသော်လည်း ဒါက သူမကို ဝမ်းနည်းမှုကို လျင်မြန်စွာ မေ့ပျောက်စေပြီး ကြေကွဲစရာများကို မေ့ပျောက်စေသည်၊ ဒါက ကောင်းသည်။

"ကျွန်မ လူတစ်ယောက်ကို ရှာနေတာ။ နေ့ခင်းဘက်မှာ ပေါ်မလာဘူးထင်တယ်၊ ညဘက်မှပဲ ပေါ်လာတယ်။"

ရှောင်ယွမ်သည် စကားပြောရင်း လျှောက်လာသည်။

"သူ ဟုတ်လား။ ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်မှာလဲ။"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမသည် အမြဲတမ်း ဒီလို စကားပြောတတ်သည်၊ သူမ၏ စကားများမှာ ဆက်စပ်မှုမရှိဘဲ ပဟေဠိတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

"မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ရှာနေတာ"

ရှောင်ယွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျန့်က "မင်း ရှာမတွေ့ရင် အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်လိုက်တော့။ အရမ်း နောက်ကျနေပြီ၊ ပြီးတော့ ဒီသည်းထန်တဲ့ မိုးက အပြင်ထွက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်း ဒီနေ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သတ်စရာ မလိုတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီဓားကို လွှင့်ပစ်ပြီး အခုကစပြီး သာမန်ဘဝနဲ့ နေလိုက်တော့။"

သူသည် သူမကို ဖျောင်းဖျနေသည်၊ သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များမှ ဝေးဝေးနေပြီး သာမန်ဘဝတစ်ခု နေထိုင်နိုင်ရန် မျှော်လင့်နေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမသည် သူ့ကို လုံးဝ မကြားသကဲ့သို့ပင် သူ့ဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လာသည်။

ပြီးတော့ ရှောင်ယွမ် ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ယန်ကျန့်၏ ခြေဖဝါးရင်းမှ ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခေါင်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်မှု အချို့ကို ပြသလာသည်။ ၎င်းသည် ရုန်းကန်နေသည်၊ လွတ်မြောက်လိုသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရေထဲတွင် ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်ပြီး လျင်မြန်စွာ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း တစ္ဆေသည် ထိုကြောင့် တည်ငြိမ်မသွားပေ။

တစ္ဆေသည် ဆက်လက် ရုန်းကန်နေပြီး ပို၍ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာစပြုသော်လည်း အပြည့်အဝ မဟုတ်ပေ၊ ရေထဲမှ အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့၊ အထင်အမြင်မှားစေပြီး အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သကဲ့သို့ပင်။