တစ်ဝက်ကျော်

ပထမနေ့၏ အိပ်မက်ဆိုးထဲသို့ လက်တွေ့ဘဝမှ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော တစ္ဆေကို ယန်ကျန့်က သေနတ်ဖြင့် အရှင်လတ်လတ် ကြေမွအောင် ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။

၎င်းသည် အလွန် သနားစရာကောင်းစွာ သေဆုံးခဲ့သည်။

ဒီသေဆုံးမှုမှာ အမြင်မှားခြင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ တစ္ဆေဆိုး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် မတော်တဆမှုများ မဖြစ်ပွားစေရန် ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြု၍ ဒေသတစ်ခုလုံး၏ ရာသီဥတုကိုပင် ပြောင်းလဲခဲ့သည်၊ သည်းထန်သော မိုးကို ဖြန့်ကျဲကာ မည်းမှောင်သော တိမ်များကို ရှင်းလင်းပြီး ညို့မှိုင်းသော ကောင်းကင်ကို မြူတစ်စက်မှ မရှိသော ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော ကောင်းကင်တစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲကာ အထက်မှ ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်နှင့် တောက်ပသော လမင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြလိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း ယန်ကျန့်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုကို ခံစားမိပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။

တစ္ဆေလက်ဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားသော ဟန်ချက်ညီမှုမရှိဘဲ တစ္ဆေနယ်မြေကို တစ်ကြိမ်သာ အသုံးပြုရုံဖြင့် တစ္ဆေမျက်လုံးသည် တုံ့ပြန်စပြုနေသည်၊ အကယ်၍ သူသာ အလွှာခြောက်ခုရှိသော တစ္ဆေနယ်မြေကို တိုက်ရိုက် အသက်သွင်းလိုက်ပါက ချက်ချင်း ပြန်လည် အသက်ဝင် လာနိုင်ခြေများသည်။

သို့သော်လည်း အခြေအနေမှာ ထင်ထားသလောက် မဆိုးပေ။

သူ၏ နောက်မှ အရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဒီနည်းလမ်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပုံမှန်မဟုတ်မှုသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဟန်ချက်ညီမှုမှာ ထိုမျှ ပျော့ညံ့ခြင်းမရှိပေ၊ လိုအပ်သော အရေအတွက် မရှိဘဲ တစ္ဆေမျက်လုံး၏ စွမ်းအားကို အလွဲသုံးစားမလုပ်သရွေ့ သူသည် အတော်အတန် ကြာရှည်စွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သေးသည်။

"အမ်။ ရေတွေ ပျောက်သွားပြီလား။"

သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမငယ် ရှောင်ယွမ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချနေဆဲဖြစ်ပြီး ခဏလေး အကြာက ရေအိုင်တစ်ခု ရှိခဲ့သော နေရာကို သစ်သီးလှီးဓားဖြင့် ထိုးကြည့်နေသည်။

သူမသည် ရေသည် ကြားခံပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိပုံရသော်လည်း ဒီအသိပညာမှာ သူမ၏ ပင်ကိုအသိစိတ်မှ ပေါက်ဖွားလာသောကြောင့် သူမသည် ဒါကို ယန်ကျန့်ထံ မဖော်ပြနိုင်ဘဲ ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် ဒီထူးဆန်းသော လုပ်ရပ်ကို ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"ရေတွေ ပျောက်သွားပြီ၊ ဒီနေ့ မိုးရွာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အစောပိုင်းက တစ္ဆေကို ငါကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီးပြီ၊ ဒါကြောင့် အထူး မတော်တဆမှု မရှိရင် ဒီည၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဖြစ်နိုင်တာက ရွာမှာ အခုကစပြီး ဘာပြဿနာမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"နောက်ကျနေပြီ၊ ငါဒီမှာ ဆက်စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုသေးတယ်။ ရှောင်ယွမ်၊ မင်းပြန်ပြီး အနားယူတော့။"

သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ တကယ့်မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သူ မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။

သူမသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာက ရေနစ်သေဆုံးခဲ့သော ယန်ယွမ်ယွမ်လား၊ သို့မဟုတ် တူညီသောရွာမှ လက်ရှိ ဝမ်းကွဲညီမငယ် လျန်ယွမ်လား၊ သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းမှ အမှန်မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ဇာစ်မြစ်မှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေသလား။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမသည် သူ၏ ကွယ်လွန်သူဖခင်နှင့် ပတ်သက်နေသည်။

ပြီးတော့ သူအခု သေချာစဉ်းစားကြည့်တော့ သူ၏ အိပ်မက်ဆိုးထဲမှ ဖခင်သည် ရှောင်ယွမ်၏ တည်ရှိမှုကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားပုံရသည်၊ သူသည် မသိရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ မပြောရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယွမ်သည် ခေါင်းမော့ကာ ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူမသည် ခေါင်းစောင်းကာ တစ်စုံတစ်ခုကို နောက်တစ်ကြိမ် စဉ်းစားနေပုံရသည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်၊ ဘာမှ စဉ်းစားနေပုံမပေါ်ပေ။

"ဟီးဟီး၊ ကျွန်မ တကယ် အိပ်ငိုက်လာပြီ ထင်တယ်၊ ဒါဆိုရင် ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ ဒီနေ့အတွက် ပျော်စရာ မရှိတော့ဘူး၊ ကျွန်မ အိမ်ပြန်အိပ်တော့မယ်၊ ကျွန်မ ခေါင်းနည်းနည်း ကိုက်နေသလိုပဲ"

ရှောင်ယွမ်က သူမ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားရရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် မင်း စောစော အနားယူသင့်တယ်" ဟု ပြောသည်။

သူသည် ရှောင်ယွမ်၏ ပုံရိပ် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ စဉ်းစားနေသည်။

ဒီ ရှောင်ယွမ်က တော်တော် ထူးခြားတယ်၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ မတူဘူး… ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့လည်း မတူဘူး။

ဒါကြောင့် သတိထားသည့် အနေဖြင့် ယန်ကျန့်သည် သူမကို အလောင်းအနားသို့ ချဉ်းကပ်ခွင့် မပြုပေ၊ အစီအစဉ် စတင်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူသည် မည်သည့် အမှားကိုမျှ မခံနိုင်ပေ။

"ဆက်စောင့်နေရမယ်။"

ယန်ကျန့်သည် ကားနောက်ဖုံးတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်၊ သူ၏ လက်တစ်ဖက်မှာ သူ၏ဘေးမှ ပုပ်သိုးနေသော အလောင်းကို အမြဲတမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တစ်လျှောက်လုံး မလွှတ်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါတွင် အလောင်း၏ ပုပ်သိုးမှုမှာ အတော်လေး ပြင်းထန်လာပြီး ပြင်းထန်သော ပုပ်သိုးနံ့တစ်ခု သူ၏ အပေါ်သို့ လွင့်မျောလာကာ အနည်းငယ် မခံမရပ်နိုင်စရာ ဖြစ်စေသော်လည်း သူသည် ထိုသို့သော အခြေအနေများကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ယွမ်သည် သူမ၏ ခေါင်းကိုက်ခြင်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု ခံစားမိသည်၊ သူမသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ရွာဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားသည်၊ ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်အတိုင်း အိမ်ပြန်လမ်းကို ရှာဖွေကာ ပြန်သွားပြီး အနားယူရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် သူမ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

သူမ၏ ခေါင်းကိုက်ခြင်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာသည် ထို့နောက် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်၊ မထင်မရှား အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ထူးဆန်းပြီး နားလည်ရခက်သော အသွင်ကို ဖော်ပြနေသည်၊ သူမ၏ ယခင် စိတ်လွင့်နေသော အမူအရာနှင့် များစွာ ကွဲပြားနေသည်။

"ယန်ကျန့်…"

ရှောင်ယွမ်သည် ရယ်မောစပြုသည်၊ သူမ၏ အပြုံးမှာ ချဲ့ကားနေသော်လည်း သူမ အသံမထွက်ပေ။ ဒီအမူအရာမှာ ထူးခြားသည်၊ သူမသည် တမင်တကာ ထူးဆန်းသော တစ္ဆေမျက်နှာတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ပင်၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ မျက်နှာထက်ပင် ပို၍ ထူးဆန်းနေသည်။

ရွာ၏ တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် သူမသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ ထူးဆန်းအေးစက်စွာ ပြုံးနေသည်။

အသံမထွက်ဘဲ၊ အခြားမည်သူမျှ မမြင်ရဘဲ၊ ရူးသွပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ညဉ့်နက်တွင် လှည့်လည်နေသော တစ္ဆေဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

အတော်အတန်ကြာပြီးနောက် ရှောင်ယွမ်သည် သူမ၏ တိတ်ဆိတ်ပြီး ထူးခြားသော ရယ်မောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ သစ်သီးလှီးဓားကို စွန့်ပစ်ကာ သူမ၏ အိုက်စပ်သော မိုးကာအင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ပါးလွှာသော လက်ရှည်ရှပ်အင်္ကျီသာ ကျန်တော့သည်။

သူမ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ ဦးတည်ရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သော်လည်း သူမ၏ အမြင်မှာ အိမ်များဖြင့် ကွယ်နေပြီး သူမ ယန်ကျန့်ကို မမြင်ရပေ။

သို့သော်လည်း ကောင်းကင်မှ လမင်းအောက်တွင် ရှောင်ယွမ်၏ လည်ပင်းနှင့် ထိတွေ့နေသော အရေပြား အချို့ အစိတ်အပိုင်းများပေါ်မှ အကွက်အကွက်များကို မထင်မရှား မြင်နိုင်သည်၊ အပြာ-အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေပြီး အညိုအမည်းစွဲခြင်း သို့မဟုတ် လူသေ အလောင်း အစက်အပြောက်များကဲ့သို့ အကွက်အကွက်ဖြစ်နေကာ နားလည်ရခက်ပြီး အထူးသဖြင့် ထူးဆန်းအေးစက်နေသည်။

"အိုး၊ ငါ့ခေါင်းကိုက်တယ်။"

ခဏအကြာတွင် ရှောင်ယွမ်သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ ခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ကိုင်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ သူမ၏ ပြဿနာဟောင်း ပြန်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ခေါင်းကိုက်ခြင်းမှာ ကြာရှည်မခံပေ။

ရှောင်ယွမ်သည် သူမ၏ နာကျင်နေသော ခေါင်းကို ကိုင်ရင်း သူမ၏ အိမ်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။

သူမ၏ မိသားစုတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့သည်။

လင်ရှောင်ရှီးသည် မနေ့က သေဆုံးခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ယွမ်အတွက်မူ ကြောက်ရွံ့စရာ အကြောင်းမရှိပေ၊ သူမသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး အိပ်စက်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူမသည် လင်ရှောင်ရှီး သေဆုံးခဲ့သော ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်စက်ခဲ့သည်။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ဒီညသည် အချို့ ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ကုန်လွန်သွားသည်။ မည်သူမျှ မသေဆုံးခဲ့ဘဲ သေဆုံးသူများ မရှိခဲ့ပေ။ ည၏ ဒုတိယတစ်ဝက်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာများ မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ—၎င်းသည် အမှန်တကယ် တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။

နောက်နေ့ နံနက်စောစောတွင်။

"အန်တီ၊ ကျွန်မ ယန်ကျန့်ကို မနက်စာ သွားပို့လိုက်ဦးမယ်။"

ကျန်းယန်၏ အသံသည် အိမ်အိုကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်၊ သူမသည် အလွန် လုံ့လဝီရိယရှိပြီး အိပ်ရာထဲတွင် လှဲမနေဘဲ ယန်ကျန့်အတွက် စားစရာ တစ်ခုခု ယူဆောင်ရန် ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားနေသည်။

"မင်း မသွားခင် တစ်ခုခု စားသွားသင့်တယ်" ကျန်းဖန်က လှမ်းခေါ်သည်။

ကျန်းယန်က ပြုံးကာ "မလိုပါဘူး အန်တီ။ ယန်ကျန့်က မနေ့ညတစ်ညလုံး ဘာမှ မစားခဲ့ဘူးထင်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အရင် သွားကျွေးလိုက်မယ်။"

"ဒါဆိုရင် မြန်မြန်လုပ်ပြီး မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့"

ကျန်းဖန်က ပြောသည်။

ကျန်းယန်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မနက်စာနှင့်အတူ ယန်ကျန့်ရှိရာသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ မရောက်မီမှာပင် ပုပ်သိုးနေသော အနံ့တစ်ခုက သူမကို လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီး သူမကို အန်ချင်စိတ် ဖြစ်စေလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် လျစ်လျူရှုသော အကြည့်ဖြင့် ပုပ်သိုးနေသော အလောင်းတစ်လောင်းကို လေ့လာနေသော ယန်ကျန့်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်း၏ အရေပြားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြူဖျော့နေကာ ဆယ်စုနှစ်များစွာက ပုံစံများဖြစ်သော အလွန် ခေတ်ဟောင်း အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေတ်သစ် ဝတ်စုံနှင့် အတော်လေး မကိုက်ညီပေ။

ထိတ်လန့်သွားသော ကျန်းယန်သည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အနားကပ်ရန် မရဲတော့ပေ၊ သို့သော် သူမ၏ ခံနိုင်ရည်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်ထက် များစွာ ပိုမို ခိုင်မာသည်။ အဝေးမှနေ၍ သူမက လှမ်းခေါ်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အန်တီက ရှင့်ကို မနက်စာ ယူလာခိုင်းလိုက်တယ်။ ရှင် အရင် တစ်ခုခု မစားဘူးလား။"

အခြားသူများအတွက်မူ ပုပ်သိုးနေသော အလောင်းတစ်လောင်းကို မြင်ရသည်မှာ ထိတ်လန့်စရာ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ယန်ကျန့်ကို စားရန် ခေါ်ရန် စဉ်းစားနေသေးသည်။

"ငါ နောက်မှ စားမယ်" ယန်ကျန့်က ခေါင်းမမော့ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ဒီမှာ ရှင့်ကို စောင့်နေမယ်။ ကျွန်မ အနားမကပ်တော့ဘူး"

ကျန်းယန်က လှမ်းခေါ်သည်၊ နာခံစွာဖြင့် အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ရပ်ကာ ယန်ကျန့်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် စပ်စုခြင်း ရောနှောကာ ကြည့်နေသည်။

ထိုအလောင်း… ဒါဟာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။

သူမသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိုသို့ ခန့်မှန်းမိသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် တစ္ဆေကို မကြောက်ပေ၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နေ့ခင်းဘက် ဖြစ်သောကြောင့် သို့မဟုတ် ယန်ကျန့်က အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်နေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီလိုကိုး၊ တစ်ဝက်ကျော် ပုပ်သိုးခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဒါပဲ…"

ယန်ကျန့်သည် ဖြူဖျော့သော အလောင်းဘေးတွင် ထိုင်ချကာ မနေ့ညက ထိုလူ ပြောခဲ့သော စကားများ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည်။

အလောင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပုပ်သိုးမှု တစ်ဝက်ကျော်လွန်သွားသောကြောင့် ပုပ်သိုးသွားပြီး အနံ့ဆိုးထွက်နေသော မျက်လုံးခွက် နှစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။

မျက်လုံးမရှိဘဲ ၎င်းသည် ဖွင့်ကာ နိုးထနိုင်မည်မှာ သေချာပေါက် မဟုတ်ပေ။

ဒါကြောင့် ယန်ကျန့်သည် ယခုအခါတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

တစ္ဆေသည် နိုးထရန် သူ၏ အခွင့်အရေးကို ထာဝရ ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မိုက်မဲစွာဖြင့် တစ္ဆေကို မျက်လုံးတစ်စုံ ယခု ပေးအပ်ပါက၊ ထိုအခါမှသာ တစ္ဆေသည် သူ၏ အိပ်မက်ဆိုးမှ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေး ရှိပေလိမ့်မည်။

"နောက်ဆက်တွဲအနေနဲ့ ငါလုပ်ရမှာက ဒီခန္ဓာကိုယ် လုံးဝ ပုပ်သိုးသွားတာကို စောင့်ဖို့ပဲ။ သိပ်အနီးကပ် စောင့်ကြည့်စရာ မလိုတော့ဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒီတစ္ဆေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လုံးဝ ပုပ်သိုးသွားပြီးတဲ့နောက် အဲ့ဒီ အိပ်မက်ဆိုးရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို အဲ့ဒီခွေးက အစားထိုးမှာလား။ ပြီးတော့ ဒီလိုနဲ့ အစီအစဉ်က အပြည့်အဝ ပြီးမြောက်သွားမှာပဲ။"

"အစီအစဉ် ပြီးမြောက်သွားတာနဲ့ ငါတို့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးကို လူတို့ဖန်တီးနိုင်တယ်၊ တစ္ဆေတွေ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး၊ သေခြင်းကို မကြောက်ရတော့ဘူး… ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအရာက လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊ ခွေးတစ်ကောင်ပဲ။"

ဒီလို တွေးရင်း၊

သူသည် မနာလို ဖြစ်မိသည်။

သူသည် ထိုခွေးကို အစားထိုးချင်သည်။

လူသားဖြစ်ရခြင်းမှာ ရှုပ်ထွေးသည်၊ အထူးသဖြင့် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှင်ခြင်းနှင့်သေခြင်း၏ နယ်နိမိတ်ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း လှည့်လည်နေရသည်—ဒါဟာ တကယ်ပဲ ထိုခွေး၏ ဘဝလောက် မကောင်းပေ။

မဟုတ်ဘူး၊ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး—ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှ တစ္ဆေဆရာ ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းထက်ပို၍ ထိုခွေးလောက် ကံမကောင်းကြပေ၊ တစ္ဆေဆိုးများကို ထိန်းချုပ်ခွင့်ရပြီး ပြီးပြည့်စုံသော တစ္ဆေဆရာများ ဖြစ်လာခွင့် ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်မျှပင် မနာလိုဖြစ်စေ အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုလူသည် ကြိုတင် ကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ထားပုံရသည်၊ ရှောင်ယွမ်ပင်လျှင် အစားထိုးတစ်ဦး မဖြစ်ခဲ့ပေ၊ သူသည်လည်း ထိုသို့သော မျှော်လင့်ချက်များ မထားနိုင်ကြောင်း ပြသနေသည်။

"ကျန်းယန်၊ ချက်ချင်း ခေါင်းတလားတစ်လုံး သွားမှာလိုက်။ နေ့လည်မတိုင်ခင် ငါလိုချင်တယ်၊ ဒီကို ပို့ခိုင်းလိုက်"

ခဏအကြာတွင် ယန်ကျန့်သည် သူ၏ အကြည့်ကို ဆွဲခွာပြီး ကျန်းယန်ထံ ချဉ်းကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့"

ကျန်းယန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် "ဒီမှာ ရှင့်မနက်စာ၊ အေးတော့မယ်" ဟု ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ငါ လက်သွားဆေးဦးမယ်။"

"အာ။ အလောင်းကို အဲ့ဒီမှာ ဒီအတိုင်း ထားခဲ့လို့ အဆင်ပြေလို့လား။"

ကျန်းယန်က ထိတ်လန့်စွာ ကြွေးကြော်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ တစ်နာရီကျော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေတာ၊ အဲ့ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူ လှုပ်ရှားမှု မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ငါ ထွက်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ သူ တုံ့ပြန်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ယခုအခါတွင် သူ၏ ဟန်ချက်ညီမှုကို ပြန်လည်ရရှိပြီး တစ္ဆေဆိုးများကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် နည်းလမ်းများ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်နဲ့အတူ လိုက်နေတာ ပိုကောင်းမယ်"

ကျန်းယန်က မသက်မသာ ခံစားရပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မင်း သဘောပဲ" သူပြန်ဖြေသည်။

လက်ဆေးပြီး မနက်စာ စားပြီးနောက် တစ်နာရီမပြည့်မီတွင် ခေါင်းတလား—ကျန်းယန်၏ ထပ်ခါတလဲလဲ ဈေးနှုန်းတိုးမြှင့်မှုများ နောက်—ရွာသို့ ပို့ဆောင်ရောက်ရှိလာသည်။ ယန်ကျန့်သည် ပုပ်သိုးနေပြီး အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သစ်သားခေါင်းတလားထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး အဖုံးပိတ်ပြီးမှသာ ကိစ္စမှာ ကျေနပ်ဖွယ်ရာ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကျန်ရှိနေသမျှမှာ ခေါင်းတလားအတွင်းမှ ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်အချိန်တွင် လုံးဝ ပုပ်သိုးသွားမည်ကို စောင့်ကြည့်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် လျော့ပါးသွားသည်နှင့်အမျှ ယန်ကျန့်သည်လည်း ပိုမို စိတ်အေးလက်အေး ခံစားရသည်။ သူသည် ပုံမှန်အခြေအနေ အချို့ကို ပြန်လည်ရရှိပြီး အိမ်တွင် ရက်အနည်းငယ်နေကာ အနားယူရန် စီစဉ်ထားသည်၊ ပို၍ ဒုက္ခများသော ကိစ္စများတွင် မပါဝင်ပတ်သက်မိစေရန် လောလောဆယ် တာချန်းမြို့သို့ မပြန်သေးပေ။

ရက်အနည်းငယ် ပုန်းအောင်းနေခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလောင်း ပုပ်သိုးသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ထိုလူက တစ်နေ့နေ့တွင် ခွေးသည် သူ့ထံသို့ လာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်သည် အတော်လေး မျှော်လင့်နေသည်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုသတ္တဝါသည် သူ၏ ကူညီသူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ တစ္ဆေခွေးဆိုးတစ်ကောင်ကို မွေးမြူရန် ဒီလောက် ဒုက္ခခံပြီးနောက် ၎င်းသည် သူ့ကို ပြန်ကိုက်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက ယန်ကျန့်သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ခွေးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်ပေလိမ့်မည်။