ရှင်းပြမရနိုင်သော လူ

ဒီအချိန် တစ်လျှောက်လုံး ယန်ကျန့်သည် သူ၏ ဇာတိရွာတွင် ကျန်းယန်နှင့်အတူ ခုနစ်ရက် ရှစ်ရက်ခန့် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များကြောင့် ရွာသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ အထီးကျန် တိတ်ဆိတ်နေသည်၊ အကြောင်းမှာ ရွာသားများ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ သူတို့၏ အိပ်မက်ဆိုးများထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ပြီး အခြားတစ်ပိုင်းမှာ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရကာ ကျန်ရှိသူများမှာမူ နာရေးကိစ္စများကို ဖြေရှင်းနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွာသားလူငယ် အချို့သည် ထိုအထဲတွင် ပြန်လာခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် ယန်ကျန့် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော ငါးသန်းကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရ၍ ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သည့် ဒုက္ခနှင့် ရောထွေးမှုများကိုမဆို ရှောင်ရှားရန် သူနှင့် ကျန်းယန်သည် ရှစ်ရက်မြောက်နေ့ နံနက်တွင် ကားဖြင့် ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ မိခင် ကျန်းဖန်သည် သူမ၏ ဇာတိရွာကို ဒီလောက် စောစီးစွာ ထားခဲ့ရန် မလိုလားဘဲ ခဏတာ ပိုနေလိုသေးသည်။ ယန်ကျန့်သည် အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ပေ၊ ရွာသည် ယခုအခါတွင် ဘေးကင်းလုံခြုံနေပြီး ရက်အနည်းငယ် ပိုနေခြင်းမှာ ပြဿနာ မရှိနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက သူသည် မိုင်သုံးဆယ်ပင် မဝေးသော မြို့မှ ချက်ချင်း ပြန်လာနိုင်သည်။

သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမ ရှောင်ယွမ် အတွက်မူ ဒီရက် အနည်းငယ် အတောအတွင်း သူမသည် ပုန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။ ယန်ကျန့်သည် သူမအကြောင်း စုံစမ်းခဲ့သော်လည်း သူမကို ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ညဘက်တွင် သူမ၏ မိဘများက သူမ အိပ်ရန် ပြန်လာသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်သည် ရှောင်ယွမ် ဘယ်လို ထူးဆန်းသော ကိစ္စဖြင့် အလုပ်များနေသည်ကို မသိသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို တမင်တကာ ရှောင်ရှားနေသည်ဟု မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ခံစားမိသည်။ အကြောင်းရင်းများကိုတော့ သူ ကောက်ချက်မချနိုင်ပေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရှောင်ယွမ်တွင် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမ ရှောင်ယွမ် ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ရှိနေသည်ကို သိသောအခါ ယန်ကျန့်သည်လည်း စိတ်အေးသွားသည်။

ရက်အနည်းငယ် အကြာက ဝယ်ယူခဲ့သော ထို ခေါင်းတလား။

ယန်ကျန့်သည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ပုပ်သိုးမှု ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း အရှိန်နှေးကွေးနေသည်ကို သတိပြုမိသည်၊ အကြောင်းရင်းကိုတော့ သူ မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဒါဟာ ကောင်းသော လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အချိန်နှင့် စိတ်ရှည်မှုသာ လိုအပ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ္ဆေ၏ အလောင်းသည် တစ်ဝက်ထက်ပို၍ ပုပ်သိုးပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုလူ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အခြား စိုးရိမ်စရာ ဘာမှ မရှိတော့ပေ။

တစ်နေ့နေ့တွင် ရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းရုံသာ ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ ကျွန်မ ခေါင်းတလားကို ကျွန်မတို့ အိမ်ကို ကြိုပို့ခိုင်းလိုက်ပြီ။ လမ်းမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိသင့်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှိခဲ့ရင် ဟိုမှာ ကျန်းဟန်က ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာပါ"

ကျန်းယန်က အချို့သော စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဖုန်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ရွာ၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်ကာ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်သည်၊ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ပင်။

"ရှင် ဘာကြည့်နေတာလဲ။" ကျန်းယန်က မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ တာချန်းမြို့ကို ပြန်ကြရအောင်။ ဒီနေ့ မင်းမောင်း"

ယန်ကျန့်က ကားသော့များကို သူမထံ ပစ်ပေးပြီးနောက် ခရီးသည်ဘက်ခြမ်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းယန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောသည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းမှာ နောက်ကနေ ဝင်တိုက်မိရင်တော့ ကျွန်မကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်။"

သူမ၏ ကားမောင်း ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အတော်လေး ဆိုးသော်လည်း သူမသည် စတီယာရင်ဘီးနောက်တွင် နေရသည်ကို နှစ်သက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်"

ယန်ကျန့်သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် နောက်မှီကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်နေသည်၊ သူ၏ အကြည့်မှာ အဝေးမှ မထင်မရှား တောအုပ်တစ်ခုပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ သွားပြီနော်"

ကျန်းယန်က ယန်ကျန့်ကို ခိုးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ပြီး အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်။

သူ၏ ဇာတိရွာတွင် နေထိုင်စဉ်အတွင်း သူသည် သူမ၏ တည်ရှိမှုကို ကျင့်သားရလာပုံရပြီး သူမ၏ အဒေါ်မှာလည်း သူမအပေါ် အလွန် ဖော်ရွေခဲ့သည်။ သူမသည် ယန်ကျန့်နှင့် ပိုမို နီးစပ်လာသည်ဟု ခံစားမိသည်၊ သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်သာ အားကိုးရသည့် နေ့ရက်များသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း သူမ ယုံကြည်သည်မှာ ယန်ကျန့်၏ ချစ်ခင်မှု ကင်းမဲ့ခြင်းမှာ သူမကို အမှန်တကယ် မကြိုက်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေဆိုးအရိပ်၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမအတွက်မူ သူသည် အတော်လေး ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံနေပြီး အခြားသူများအပေါ်တွင်မူ ပို၍ ဆိုးသော သဘောထား ရှိသည်။

ပျော်ရွှင်စွာ မောင်းနှင်ရင်း ကျန်းယန်သည် ကားထဲတွင် သူမ အကြိုက်ဆုံး သီချင်းတစ်ပုဒ်ကိုပင် ခိုးဖွင့်လိုက်သည်။

ကားသည် ရွာကို တဖြည်းဖြည်း နောက်ချန်ထားခဲ့သော်လည်း သူတို့ လာခဲ့သော လမ်းမှ မဟုတ်ဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းတစ်ခုမှ ဖြစ်သည်။

ဒီလမ်းသည် ယာဉ်ကြော ပိုနည်းပြီး တာချန်းမြို့နှင့် အနည်းငယ် ပိုနီးသောကြောင့် ကျန်းယန်ကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံမရှိသော ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးအတွက် သင့်လျော်သော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပုံရသည်။

ကား ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ ထို မထင်မရှား တောအုပ်နှင့် အကွာအဝေးမှာ နီးကပ်လာသည်။ တောအုပ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရာများ မကျန်တော့ကြောင်း သိသော်လည်း ယန်ကျန့်သည် သူ၏ ခေါင်းကို မှီကာ ထိုဦးတည်ရာဘက်သို့ ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

ပြိုကျနေသော သစ်သားတဲလေးမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အစအနများလည်း အတူတူပင်။

သို့သော်လည်း ယခင်က လူများမှာ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အိပ်မက်ဆိုးမှ မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည် အမှတ်ရရင်း သူသည် သူ၏ ဖခင်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားမိသည်။

၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အနည်းငယ် လှပသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဟမ်။"

ကား နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ယန်ကျန့်၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် တောအုပ်အနီးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်ဟု ထင်မိသည်။

ဒါဟာ အမြင်မှားခြင်းလား။

သို့သော် မကြာမီ ယန်ကျန့်သည် ၎င်းသည် အမြင်မှားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

သူသည် ရှောင်ယွမ် တောအုပ်၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ သူမ၏ မိုးကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး စာခြောက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှင့် တူနေသည်၊ မလှုပ်မယှက်ပင်။ ထိုအချိန်တွင် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကားသံကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရ၍ သူမသည် လှည့်ကာ သူတို့၏ ဦးတည်ရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ယွမ်သည် လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ အပြုံးဖြင့် ဝင်းပနေသည်။

သူမသည် သူ့ကို ခေါ်နေပုံရသော်လည်း အသံတစ်စက်မျှ သူ့ထံသို့ မရောက်ပေ။

"သူမ ရက်ပေါင်းများစွာ ပျောက်နေပြီး တောအုပ်ထဲမှာ ပြေးဆော့နေတာလား။"

ယန်ကျန့်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သို့သော်လည်း သူနောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်သောအခါ ရှောင်ယွမ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် ထိုနေရာတွင် ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘဲ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

"သူမက ငါတောင် ရှင်းပြမရနိုင်တဲ့ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုပဲ"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ အကြည့်ကို တဖြည်းဖြည်း ရုတ်သိမ်းကာ နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားနေသည်။

သူသည် ရှောင်ယွမ် ထူးဆန်းကြောင်း သိသည်၊

သို့သော် သူမ၏ ထူးခြားမှု၏ အသေးစိတ်နှင့် သူမ၏ တကယ့်မည်သူဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သူ လုံးဝ မသိပေ။

သူသိသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာက သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမနှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူသော ယန်ယွမ်ယွမ် အမည်ရှိ တစ်စုံတစ်ယောက် ရေနစ်သေဆုံးခဲ့သည် ဆိုခြင်းပင်။

အဝေးမှ မထင်မရှား တောအုပ်သည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာစပြုနေသည်။

ယန်ကျန့်သည် ကိစ္စကို ဆက်လက် မစဉ်းစားတော့ပေ။ သူသည် ထူးဆန်းပြီး မယုံနိုင်စရာ အရာများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ အချို့မှာ အဖြေများ ရှိပြီး အချို့မှာ မရှိပေ။ ၎င်းတို့အပေါ် အလွန်အကျွံ စဉ်းစားပြီး စွဲလမ်းနေပါက သူ့ကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဇာတိရွာနှင့် တာချန်းမြို့ကြား အကွာအဝေးမှာ မဝေးပေ။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် ကားသည် တာချန်းမြို့၏ မြို့ပြဧရိယာသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါတို့ အိမ်အရင် ပြန်သင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကုမ္ပဏီကိုလား။"

ကျန်းယန်က ထိုအချိန်တွင် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ကုမ္ပဏီကို အရင် သွားကြရအောင်။ ဒီရက်တွေ အားလုံးပြီးတဲ့နောက် ငါ ကျန်းဟွာကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စက အခုဆိုရင် ရလဒ်တချို့ ထွက်လောက်ပြီ။"

သူသည် ထွက်ခွာစဉ်က ကျန်းဟွာကို ထို ကိုဩဒိနိတ်များ ကိစ္စကို ကြည့်ရှုရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ထို ကိုဩဒိနိတ်များမှာ သစ်သားပျဉ်ပြား အဟောင်းတစ်ချပ်မှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ချန်ထားခဲ့သောကြောင့် သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ သဲလွန်စများနှင့် ဆက်စပ်နေသည်ဟု သံသယရှိသည်။ သူသည် ထို တံခါးခေါက်တစ္ဆေကို ကိုင်တွယ်ရန် ဂျပန်သို့ သွားခဲ့ပြီး လူသေခေါင်းတစ်လုံးပင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်—သူသည် ၎င်းအတွက် ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုတစ်ခု ပေးခဲ့ရသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ကိုဩဒိနိတ်များက သူ့ကို စိတ်ပျက်စေမည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အတွင်းစိတ်မှ သံသယအချို့ကို ဖော်ထုတ်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို ဖော်ပြလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်သည်။

မြို့၏ လမ်းများမှာ အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဒါဟာ နှစ်သစ်ကူးကြောင့်လား သို့မဟုတ် ပြိတ္တာဖြစ်ရပ်၏ နောက်ဆက်တွဲကြောင့်လား ဆိုတာ သူမသိပေ၊ သို့သော် မြို့၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုမှာ ယခင်က အခြေအနေသို့ ပြန်လည် နာလန်ထူနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ လုံးဝ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ မဖြစ်ခင်မှာ အချိန်နည်းနည်း ကျန်သေးတယ်၊ ဒါက တစ်လ ဒါမှမဟုတ် နှစ်လလောက်ပဲ ကြာမှာ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် လူတွေက မြို့တစ်မြို့မှာ ခေါင်းဆောင်အဆင့် တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက် ရှိခြင်းက ဘယ်လောက် အရေးကြီးလဲဆိုတာ မြင်လာလိမ့်မယ်။ လူသိရှင်ကြား ကြော်ငြာစရာ မလိုဘဲ လူတွေအများကြီး ဒီမြို့ကို အုံလိုက်ကျင်းလိုက် လာကြလိမ့်မယ်။"

ယန်ကျန့်သည် သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

မြို့ထဲတွင် ခဏတာ မောင်းနှင်ပြီးနောက် ကားသည် ရှန်ထုံမျှော်စင်၏ အောက်ခြေတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

အဆောက်အအုံ ရှေ့တွင် ကားရပ်ခွင့် မပြုသော်လည်း ယန်ကျန့်၏ ကားမှာမူ ခြွင်းချက်ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ မည်သူမျှ တားဆီးရန် ကြိုးစားမည် မဟုတ်ပေ၊ သူသည် ဒီနေရာ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး လုံခြုံရေးမှာလည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မရဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ရောက်ပြီ။ ကားမောင်းရတာ ပင်ပန်းလိုက်တာ။ ကျွန်မ ရုံးခန်းထဲမှာ ရေသွားချိုးတော့မယ်။ ယန်ကျန့်၊ အတူတူ လိုက်ခဲ့မလား။"

ကျန်းယန်သည် အကြောဆန့်ပြီး ယန်ကျန့်ကို ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ လုံးဝ မရှက်မကြောက် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "မလိုပါဘူး။ ငါ ကုမ္ပဏီထဲ လျှောက်ကြည့်ပြီး ကျန်းဟွာနဲ့ ခဏလောက် ထိုင်ဖြစ်မယ်။"

"မရှက်ပါနဲ့။ ကျွန်မက စိတ်မရှိဘူး၊ ဒါဆို ရှင်က ဘာကို တုံ့ဆိုင်းနေရတာလဲ။" ကျန်းယန်က စနောက်ကာ ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် သူမကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်သည်၊ စိတ်လှုပ်ရှားသည့် အရိပ်အယောင်မပြဘဲ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်၊ ဒီအမျိုးသမီးသည် သူ့အပေါ် ဘာဆွဲဆောင်မှုမှ မရှိသကဲ့သို့ပင်။

"ဒါဆိုရင် ထားလိုက်တော့"

ကျန်းယန်က မကျေမနပ် ရေရွတ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ညကျ ရှင့်ကို လာရှာမယ်။ ရှင့်တံခါးကို သော့မခတ်နဲ့နော်၊ ဟုတ်ပြီလား။ ကျွန်မ ရှင့်အခန်းသော့ မရှိဘူး။"

"မင်း တကယ်ပဲ စကားများတာပဲ။"

ယန်ကျန့်သည် ကားထဲမှ ထွက်ပြီး မျှော်စင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"ဟီးဟီး" ကျန်းယန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောသည်။ သူမ လုံးဝ စိတ်မဆိုးပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယန်ကျန့်၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိသောကြောင့် သူ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်ချိန်နှင့် မထွက်ချိန်ကို သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန်။"

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဥက္ကဋ္ဌယန်။"

သူ ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် မရင်းနှီးသော မျက်နှာများစွာက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ အချို့မှာ လုံခြုံရေးများဖြစ်ပြီး အချို့မှာ ဝန်ထမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။ သူသည် မျက်နှာသိပ်မပြဘဲ ကုမ္ပဏီ ကိစ္စများနှင့် မပတ်သက်သောကြောင့် လူများစွာက သူ့ကို သိသော်လည်း သူက သူတို့ကို မသိပေ။

ကုမ္ပဏီထဲ လျှောက်ကြည့်ရခြင်း၏ သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ မျက်နှာပြရန်သာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပေါ်ထွက်လာခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကြွားဝါရန် သို့မဟုတ် ဟန်ဆောင်ရန် မဟုတ်ပေ။

ဒါဟာ ဟန့်တားရန်နှင့် စိတ်ဓာတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် ဖြစ်သည်။ ဒီလောက် ကြီးမားသော ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အခြား အင်အားစုများမှ လူများ မရောနှောနေဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ဂျပန် တစ္ဆေနှင်ကလပ်မှ လူများသည် ကုမ္ပဏီထဲသို့ သေချာပေါက် စိမ့်ဝင်နေပြီး ဌာနချုပ်မှလည်း အတူတူပင်။ သဘာဝလွန် ဖိုရမ်များ သို့မဟုတ် ပြည်ပမှ အချို့သော အင်အားစုများ ဝင်ရောက်လာသလား ဆိုသည်ကိုတော့ သူ မသေချာပေ။

ယန်ကျန့်သည် ထိုလူများကို သူ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရက်အနည်းငယ် ပျောက်ကွယ်နေသော်လည်း သူ့အပေါ် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သိစေရန်သာ လိုအပ်သည်။

သူ၏ လှည့်လည်ကြည့်ရှုမှု ပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ရုံးခန်းသို့ ပြန်ကာ အနားယူရန်နှင့် ကျန်းဟွာထံ သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်း မပြုမီ မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ တစ်ထပ်မှ ရုံးခန်းတစ်ခုကို ဖြတ်သွားစဉ်တွင် သူသည် အတွင်းတွင် အစည်းအဝေးတစ်ခု ပြုလုပ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်က လုံးဝ ပျက်စီးနေတယ်။ ငါ မင်းတို့ကို ဒီလောက် လစာမြင့်မြင့် ပေးထားတာ၊ မင်းတို့ ငါ့ကို ဒီလို ကျေးဇူးဆပ်တာလား။ ငါသာ ခွေးတစ်ကောင်ကို ရုံးစားပွဲမှာ ချည်ထားရင် တစ်နေ့လုံး ဂိမ်းဆော့ပြီး ရည်မှန်းချက် ကင်းမဲ့နေတဲ့ မင်းတို့ထက် ပိုလုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လို အောင်မြင်မှာလဲ။ ငါ့လို ငါ့အဖေဆီက ဘီလီယံ ရာပေါင်းများစွာ အမွေဆက်ခံဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား။"

ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အနည်းငယ် ပိန်သော လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ၏ နက်ခ်တိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အော်ဟစ်နေသည်။

ရှင်းလင်းသည်မှာ ကုမ္ပဏီတွင် ဒီလောက် မာနကြီးစွာ ပြောရဲသော တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ကျန်းဝေ့ ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေ့သည် ဝတ်စုံဝတ်ကာ ရင့်ကျက်သော ဆံပင်ပုံစံဖြင့် လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ ထင်ရှားစွာ မပြောင်းလဲပေ။

"သူဌေး၊ အလုပ်ချိန်အတွင်းမှာ ဂိမ်းဆော့လို့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းဝေ့သည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာ နီရဲသွားကာ သူ၏ အသံမှာ သိသိသာသာ ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

"စကားပြောဖို့၊ အရင် လက်ထောင်ပါ။"

ဝန်ထမ်းက လက်ထောင်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ အလုပ်ချိန်တွေ အများကြီး ခင်ဗျားနဲ့အတူ ဂိမ်းဆော့ရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။ ဘယ်အချိန်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ အချိန်ရှိမှာလဲ။"

"သူ့ကို အလုပ်ထုတ်လိုက်။ အကြောင်းရင်းက စကားပြောဖို့ လက်ထောင်တာ—ဒါပေမဲ့ သူထောင်တာ ညာဘက်လက်"

ကျန်းဝေ့က ဝန်ထမ်းကို ညွှန်ပြကာ အမိန့်ပေးသည်။

"..."

ဝန်ထမ်းသည် ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ကန့်ကွက်ကာ ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။

"သေစမ်းကွာ၊ မင်းက အဲ့ဒီလောက် မာနကြီးတာလား။"

ကျန်းဝေ့က ပြန်ဖြေသည်။

"ငါက အဲ့ဒီလောက် မာနကြီးတယ်။ မင်းရဲရင် ငါ့ကို အလုပ်ထုတ်လိုက်လေ။ သေစမ်းကွာ၊ ငါမင်းကို အလုပ်ချိန်အတွင်းမှာ ဂိမ်းဆော့ခွင့် ပေးခဲ့တာ၊ တစ်နေ့လုံး မဟုတ်ဘူး။ ငါမင်းကို နေ့တိုင်း ငါနဲ့အတူ ဂိမ်းဆော့ခိုင်းလို့လား။ နည်းနည်းလေး ကောင်းမှု ပြုလိုက်တာနဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို မျက်ခြည်ပြတ်သွားပြီး တစ်နေ့လုံး ဘာမှ မလုပ်ဘူး။ မင်းက ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ။ ဒီနေရာကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွား။"

"သေစမ်းကွာ၊ ဒီလို စကားတွေက ငါ့ကို မင်းကို ထိုးချင်စိတ် ပေါက်စေတယ်။"

လူငယ် ဝန်ထမ်းသည် ကျန်းဝေ့၏ မာနကြီးသော သဘောထားကို မခံနိုင်ဘဲ ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်မှု ရောနှောကာ သူ့ကို ထိုးရန် ပြေးသွားသည်။

သို့သော် ကျန်းဝေ့သည် ပြင်ဆင်ထားပုံရပြီး ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက ချက်ချင်း ဝန်ထမ်းကို တားဆီးလိုက်သည်။

"သွားစမ်း။"

လူငယ် ဝန်ထမ်းသည် ကိုယ်ရံတော်၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

"ငါ တိုက်ကွမ်ဒို လေ့ကျင့်တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ဒီလက်သီးကို မင်းတားနိုင်လို့လား။"

ကိုယ်ရံတော်သည် အမှတ်မထင် ခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

"ဒါပဲလား။ ငါမင်းကို ဒီမှာ ရှိနေဖို့ ပိုက်ဆံ အများကြီး ပေးထားတာ၊ မင်း တစ်ချက်တည်းနဲ့ လဲကျသွားတယ်။ ငါ့အတွက် အရှက်ရစရာပဲ" ကျန်းဝေ့က ပြောသည်။

"မင်းက ပြသနာရှာနေတာပဲ။"

ဒေါသထွက်နေသော ကိုယ်ရံတော်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်သီးဖြင့် တန်ပြန်ထိုးလိုက်ရာ ဝန်ထမ်းသည် ချက်ချင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်ကာ ပြိုလဲကျသွားသည်။

"ငါ့ဆီက တစ်ချက်က ထောင်ဒဏ် ဆယ်နှစ်နဲ့ ညီတယ်။ မင်း ခံနိုင်လို့လား။"

"ထူးချွန်တယ်၊ အံ့ဩစရာပဲ"

ကျန်းဝေ့က လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောသည်။

"အဲ့ဒီ လက်သီးက လှပတယ်။ ငါမင်းရဲ့ အမှုကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံး ရှေ့နေကို ငှားပေးမယ်။"

"..."

ဒီမြင်ကွင်းကို အဝေးမှ ကြည့်နေရင်း ယန်ကျန့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် မသင့်လျော်သော အရာတစ်ခုခုကို မတွေ့ရှိပေ။

သို့သော်လည်း ကျန်းဝေ့၏ မာနကြီးမှုကြောင့် ထိုးနှက်ခံရသည်မှာ လုံးဝ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု သူဘာကြောင့် အမြဲတမ်း ခံစားနေရသနည်း။