အရှာထွက်လာသူ နှစ်ဦး
Vol. 51 Ch. 752
တာချန်းမြို့အနီး။
လေဆိပ်ဘက်မှ တက္ကစီတစ်စီး မောင်းနှင်လာပြီး ကွမ်းကျန်းလူနေအိမ်ရာဝင်းအနီးတွင် ခရီးသည်နှစ်ဦးကို ချထားခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ယောက် ဆင်းသွားပြီးနောက် တက္ကစီက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။"
ရှေ့မှဦးဆောင်လာသူက စကားနည်းပုံရသည်။ သူက ရှေ့မှနေ၍ မမြန်မနှေးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ကွမ်းကျန်းလူနေအိမ်ရာဝင်းရှိရာသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းနေသည်။
ထိုလူ၏မျက်နှာကို သဲသဲကွဲကွဲမြင်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ မျက်နှာက ဖယောင်းရုပ်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့ကာ ပြာနှမ်းနေပြီး ထူးဆန်းသော အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အသက်ဓာတ် လုံးဝကင်းမဲ့နေပြီး နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာပင် အေးစက်စက်ဓာတ်များ ထုတ်လွှတ်နေကာ လမ်းလျှောက်နေသော လူသေကောင်တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေသည်။ သူသာ စကားပြောနိုင်ခြင်းမရှိပါက ဒီလိုသတ္တဝါမျိုးကို ဘယ်သူကမှ အနားကပ်ဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယန်ကျန့်သာ ဤနေရာတွင်ရှိနေပါက သူ့ကို မှတ်မိပေလိမ့်မည်။
ထိုလူမှာ တခြားသူမဟုတ်၊ ယခင်က ဌာနချုပ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဆုံဖူးခဲ့သော လျိုစန်းပင် ဖြစ်သည်။
သူက ဌာနချုပ်မှ တာချန်းမြို့သို့ လေယာဉ်ဖြင့်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်ကို တကူးတက လာရှာပုံရသည်။
"ယန်ကျန့်က ဒီလူနေအိမ်ရာဝင်းထဲမှာ နေတာလား။ ကြည့်ရုံနဲ့တော့ လုံးဝမသိနိုင်ဘူးပဲ။ သူ့လိုလူမျိုးက ဒီလိုသာမန်နေရာမှာ နေတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။"
သူ့နောက်မှ လူတစ်ယောက်က အာမေဋိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူက ယန်ကျန့်နှင့် ရင်းနှီးပုံရပြီး သူ့အမည်မှာ လီယောင် ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်နှင့် 'တစ္ဆေပန်းချီကား' ဖြစ်ရပ်တွင် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ယခု...
'တစ္ဆေပန်းချီကား' အထူးအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်သော လျိုစန်းနှင့် လီယောင်တို့သည် ဒီနေရာတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ထိုအချက်၏ ဆိုလိုရင်းကတော့ သူ့အလိုလိုပင် ရှင်းလင်းနေပြီးသား ဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ ယန်ကျန့်ရဲ့ ဆက်သွယ်ရမယ့် အချက်အလက်မရှိဘူး။ သူ့ကို ဘယ်လိုဆက်သွယ်ကြမလဲ။"
လီယောင်က မေးလိုက်သည်။
လျိုစန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မျက်နှာသွင်ပြင်က စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသော်လည်း သူ့အသံကတော့ တည်ငြိမ်နေသည်။
"သူ့ကို ဆက်သွယ်ဖို့မလိုဘူး။ ဒီနေရာက သူ့ပိုင်နက်ပဲ၊ သူက ငါတို့ကို ဆက်သွယ်လိမ့်မယ်။ သူတကယ်သာ ဒီအိမ်ရာဝင်းထဲမှာနေတယ်ဆိုရင် ငါတို့မဝင်ခင်ကတည်းက သူ သတင်းရပြီးလောက်ပြီ။ မြို့တစ်မြို့ရဲ့ တာဝန်ခံတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ဘယ်တော့မှ အထင်မသေးနဲ့၊ အထူးသဖြင့် ယန်ကျန့်ကိုပေါ့။"
"အနီးအနားမှာ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေ ရှိနေလား။"
လီယောင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"စောင့်ကြည့်ကင်မရာလား။ စောင့်ကြည့်ကင်မရာက သာမန်လူတွေအတွက်ပဲ။ မင်းထင်လို့လား ယန်ကျန့်က အိမ်ရာဝင်းနားမှာ လျှောက်သွားနေတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်လိမ့်မယ်လို့။ သူဂရုစိုက်တာက တစ္ဆေတွေကို ထိန်းချုပ်တဲ့သူတွေ၊ ကြမ်းတမ်းတဲ့တစ္ဆေတွေကိုပဲ။"
လျိုစန်းက ပြောလိုက်သည်။
လီယောင်မှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
စောင့်ကြည့်ကင်မရာမရှိ၊ လူတစ်ယောက်မှမရှိ၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကင်းလှည့်နေသော လုံခြုံရေးလည်းမရှိဘဲ သူတို့နှစ်ဦး ရုတ်တရက်ရောက်လာသည်ကို ယန်ကျန့်က ဘယ်လိုလုပ် အစကတည်းက သိနိုင်မည်နည်း။
လေဆိပ်က လူတစ်ယောက်ယောက်က သတင်းပေးလိုက်ရင်၊ ဌာနချုပ်က လူတစ်ယောက်ယောက်က အကြောင်းကြားလိုက်လျှင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။
သို့သော် ထိုသို့မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ ဒီခရီးစဉ်သည် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်သော ကိစ္စဖြစ်ပြီး ဌာနချုပ်မှ စီစဉ်ပေးသော တာဝန်မဟုတ်သည့်အတွက် ကြိုတင်အကြောင်းကြားခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။
ရုတ်တရက်...
လျိုစန်း၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့အကြည့်များက ရှေ့လမ်းမအလယ်တွင် ရပ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ စူးစိုက်နေခဲ့သည်။
တိတိကျကျဆိုရလျှင် ထိုအရာမှာ လူမဟုတ်ဘဲ ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကလေးမှာ အလွန်အမင်း ထူးဆန်းကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ခြေဗလာနှင့်ဖြစ်ပြီး ကလေးသေအလောင်းကဲ့သို့ အသားအရေက ညိုမဲပြာနှမ်းနေသည်။ "သက်ရှည်" ဟုရေးထားသော စာလုံးပါသည့် ညစ်ပေဟောင်းနွမ်းနေသောအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်ဆံမရှိဘဲ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ထူးဆန်းသည့် မျက်လုံးများက စူးရှနေသည်။
တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ရေထဲမှ အခုလေးတင် ဆယ်ယူလာသကဲ့သို့ စိုစွတ်နေတုန်းပင်။
"ဒီအကောင်..."
လျိုစန်း အသက်အောင့်လိုက်မိသည်။
ပြိတ္တာလား။
သူက တစ္ဆေငယ်ကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသလို တာချန်းမြို့ဖြစ်ရပ်ကိုလည်း မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုအချက်က ပြိတ္တာဖြစ်ရပ်နှင့်ဆိုင်သော မှတ်တမ်းဖိုင်များကို လေ့လာခြင်းမှ သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် နိုင်ငံအတွင်း တရားဝင်ပေါက်ကွဲခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော S-အဆင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။ အခွင့်အရေးရသော တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတိုင်း ထိုဖိုင်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာထားကြသည်။
အကြောင်းမှာ ထိုအထဲမှ သင်ယူစရာ သင်ခန်းစာများစွာ ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ ပို၍ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်လာလေ၊ သူ့ရှေ့မှ ဒီအရာက ဘာလဲဆိုတာကို ပို၍ ရင်းနှီးလာလေပင်။
ကလေးတစ်ယောက်၏ အရပ်အမောင်းရှိသော်လည်း ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အားဖြင့် ပြိတ္တာတစ်ကောင်နှင့် ဘာမှမခြားနားပေ။
"ဒုတိယအဆင့် ပြိတ္တာ... မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် ဒီအကောင်က မြင်သမျှ၊ ထိသမျှလူတိုင်းကို သတ်တယ်။"
လျိုစန်းက သက်ဆိုင်ရာအချက်အလက်များကို သူ့စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ..."
လီယောင်က ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူလည်း ရုတ်တရက် နေရာမှာတင် တောင့်ခဲသွားသည်။ အကြောင်းမှာ ရှေ့တွင်လမ်းပိတ်ရပ်နေသော အရာကို သူမြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။
မဟုတ်သေးပါဘူး၊ တစ္ဆေနောက်တစ်ကောင်လား။
လျိုစန်းနှင့်မတူဘဲ လီယောင်သည် ဌာနချုပ်နှင့် လက်တွဲလုပ်ကိုင်သည်မှာ မကြာသေးသည့်အတွက် ပြိတ္တာမှတ်တမ်းများအကြောင်း မသိပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့ရှေ့တွင်ရပ်နေသော အရာက တိတိကျကျ ဘာလဲဆိုတာကို သူ မသိဘဲ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်မည်ဟုသာ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ခံစားချက်အရ... အလွန်ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
"ပြိတ္တာဖြစ်ရပ်က ပြီးသွားပြီလို့ထင်တာ၊ ဘာလို့ တာချန်းမြို့မှာ ဒီလိုအကောင်မျိုး ရှိနေရတာလဲ။ ဒါက ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့အကောင်လား၊ လွတ်မြောက်သွားတဲ့အကောင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ယန်ကျန့်နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား။"
လျိုစန်း၏ သက်မဲ့မျက်လုံးများက လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ စဉ်းစားကာ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
ဒါက ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး၏ အရည်အချင်းပင်။
တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်လျှင် ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုက ထွက်ပြေးခြင်း သို့မဟုတ် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လေ့လာသုံးသပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ဒါ ယန်ကျန့်နဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေတယ်။ တစ္ဆေက ငါ့ကိုမြင်တာနဲ့ မတိုက်ခိုက်ဘူး၊ ဒါက ပြိတ္တာတစ်ကောင်ရဲ့ ဒုတိယအဆင့် အပြုအမူနဲ့ လုံးဝကို ဆန့်ကျင်နေတယ်။"
ထိုအချိန်တွင် လျိုစန်းက အချက်ပြလိုက်သည်။
"မင်းဘာသာမင်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလှုပ်ရှားလိုက်နဲ့၊ တစ္ဆေရဲ့အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိပြီး ဘယ်လိုသေသွားမှန်းတောင် သိလိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။"
တစ္ဆေငယ်က သူတို့နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ခေါင်းကိုစောင်းထားသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပြိတ္တာတစ်ကောင်၏ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်များမရှိပေ။ ထိုအစား ဘာမှ မသိနားမလည်သော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးကြောင်အမ်းနေသည့် အသွင်ကိုသာ ဆောင်နေပြီး အန္တရာယ်ရှိပုံမပေါ်ပေ။
သို့သော် သူ့ရဲ့ဝတ်စုံနှင့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်အေးလက်အေး မဖြစ်စေနိုင်လောက်အောင်ပင်။
"ယန်ကျန့်၊ မင်း ငါတို့လာမယ်ဆိုတာ သိနေမှတော့ ဘာလို့ထွက်မတွေ့တာလဲ။"
လျိုစန်းက လူသူကင်းမဲ့နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ထဲသို့ အော်ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့လာတာကို မြင်ရင် ငါတို့ဘာအတွက်လာတယ်ဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်။ ငါတို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုမရှိပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်သင့်တယ်မဟုတ်လား။ ဒီအကောင်နဲ့ လာပြီးလမ်းပိတ်ထားတာက ဘာသဘောလဲ။"
"မင်း ငါတို့ကို ဒီနေရာမှာ သတ်ချင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ထွက်သွားဖို့ သတိပေးနေတာလား။"
ထိုအသံက ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးတွင် အနီးအနား၌ လူသူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
"ခေါင်းဆောင်လျို၊ ယန်ကျန့်ကို ဒီလိုခေါ်လို့ တကယ်ထွက်လာပါ့မလား။ ဖြစ်နိုင်တာက သူ ဒီကိစ္စကို ဘာမှမသိသေးတာမျိုးရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။"
လီယောင်က မသေမချာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ယန်ကျန့်က ဒီနေရာတွင်မရှိဘဲ ထိုတစ္ဆေကလည်း သူနှင့်ဘာမှမဆိုင်ဟု သူသံသယဝင်နေသည်။
"မင်းက ငါ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မေးခွန်းထုတ်နေတာလား။"
လျိုစန်းက သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ယန်ကျန့်နှင့် အနည်းငယ်ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးပြီး ထိုလူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ၊ ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာကို သူသိသည်။
သူ့ရဲ့မိတ်ဆွေအသိုင်းအဝိုင်းထဲက အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရှင်းပစ်ခဲ့ပြီး ဖန်ရှီမင်ကိုတောင် သတ်ပစ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ကျန်းရှန်ဘိုင်ပင် သူ့ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ခဲ့။ ဌာနချုပ်နှင့် ပဋိပက္ခအချို့သာမရှိခဲ့ပါက သူက တာချန်းမြို့ကို ပြန်လာပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က သူ့ကို ဖုန်းနဲ့ဆက်သွယ်ကြည့်တာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်လို့ပါ။ ပြီးတော့ ဒီတစ္ဆေက..."
လီယောင်က သူတို့လမ်းကို ပိတ်ထားသော တစ္ဆေငယ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
သူ တကယ်ကို မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားဝံ့ပေ။
တစ္ဆေက အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်လာမည်ကို သူကြောက်နေသည်။
နေက ခေါင်းပေါ်တည့်တည့်မှာ ရှိနေသော်လည်း လီယောင်ကတော့ ရှင်းပြမရနိုင်သော အအေးဓာတ်တစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့ အေးစိမ့်မှုကို ခံစားနေရသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုစန်းက ထပ်မံပြောလိုက်သည်။
"ယန်ကျန့်၊ မင်းက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်တောင် အထီးကျန်ဆန်သွားရတာလဲ။ ဧည့်ဝတ်နည်းနည်းလောက်တောင် မကျေပွန်နိုင်တော့ဘူးလား။"
ရုတ်တရက်...
ကောင်းကင်ကြီးက နီရဲသောအရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အနီးအနားရှိ မြစ်ကလည်း သွေးပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံရပြီး ထူးဆန်းသော သွေးမြစ်တစ်စင်းအဖြစ် စီးဆင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ လမ်းမကြီးပေါ်တွင်လည်း ကြက်သွေးရောင်များ ထင်ဟပ်နေပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးက စောစောကနှင့် လုံးဝမတူဘဲ စိမ်းသက်နေတော့သည်။
"ဧည့်သည်ဆိုတာ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ဖို့လိုတာပေါ့၊ လျိုစန်း။ မင်းတို့ တာချန်းမြို့ကိုလာတာ ကောင်းတဲ့အကြောင်းနဲ့တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ ဒီတော့ ငါက မင်းတို့ကို ဘာလို့ ဧည့်ခံရမှာလဲ။"
အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သောအသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှေ့လမ်းမပေါ်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုက လေထဲမှ ရုတ်ချည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။
လျိုစန်းက အပြုံးတုတစ်ခုကို ကြိုးစားဖန်တီးလိုက်သည်။
"မင်းက တော်တော်စွမ်းတာပဲ၊ တစ္ဆေနယ်မြေကို ကြိုက်သလို ထုတ်လွှတ်နေတာပဲ၊ မင်းအတွက် ဘာမှမကုန်ကျသလိုမျိုးပဲ။ တစ္ဆေကြမ်းတွေ ပြန်လည်ပေါက်ဖွားလာတဲ့ ပြဿနာကို မင်းဖြေရှင်းပြီးသွားပြီလား။"
"မင်းရဲ့ စက္ကူရုပ်ကို ငါရှင်းပစ်လိုက်ရင် မင်းစိတ်ဆိုးမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။"
ယန်ကျန့်က မကောင်းသောလေသံဖြင့် သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"တကယ် ယန်ကျန့်ပဲ။"
လီယောင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ရှင်းပြမရနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက သူ့ရင်ထဲသို့ လှိုက်တက်လာသည်။
ယန်ကျန့်က သူတို့နှစ်ဦးကို တကယ်ပဲ ပစ်မှတ်ထားနေခဲ့တာပဲ။ သူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။
တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာလေ၊ ထိုထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာကို ပိုနားလည်လာလေပင်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့က ကြမ်းတမ်းသောတစ္ဆေများထက်ပင် သာလွန်နေတတ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ငါနောက်ဆက်တွဲပြောမယ့်စကားတွေ ပြီးသွားတဲ့ထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်။"
လျိုစန်းက သူက စက္ကူရုပ်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ရှင်းပစ်ခံရလည်း ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။
ယန်ကျန့်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး တစ္ဆေငယ်အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
"ပြန်တော့။"
စောစောက သူတို့နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သော တစ္ဆေငယ်က ယခုအခါ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားကာ ခဏအတွင်းမှာပင် အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"ဒီကောင်က တစ္ဆေတွေကို အမိန့်ပေးနိုင်တယ်လား။"
လျိုစန်း၏ မျက်နှာက မပြောင်းလဲသော်လည်း သူ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ လှိုင်းတံပိုးတွေ ထန်သွားခဲ့သည်။
အံ့ဩခြင်း၊ မယုံနိုင်ခြင်း...
ပြီးတော့ ထိုထက်ပိုသည်က ကြောက်ရွံ့ခြင်းပင်။
ဒီယန်ကျန့်က သူအရင်ကပြသခဲ့တာတွေထက် ပိုပြီးကြောက်စရာကောင်းနေတာများလား။
ခုနက တစ္ဆေငယ်တစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် ခေါင်းဆောင်အဆင့် တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ကို ယှဉ်နိုင်၊ သို့မဟုတ် သတ်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။
"ဒါဆိုရင် အပိုစကားတွေ မပြောတော့ဘူး။ မင်းနဲ့ လီယောင် ငါ့ဆီကို ဘာကိစ္စနဲ့လာတာလဲ။ ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် မင်းတို့အခုချိန်မှာ ဌာနချုပ်မှာ ရှိနေသင့်တာ။ ဆယ်ရက်ကျော်သွားပြီဆိုပေမဲ့ နောက်ဆက်တွဲလုပ်ငန်းတွေက ဒီလောက်မြန်မြန် ပြီးသွားမှာမဟုတ်ဘူး... ဒါမှမဟုတ် 'တစ္ဆေပန်းချီကား' စစ်ဆင်ရေးက မအောင်မြင်လို့ အကူအညီလာတောင်းတာလား။"
ယန်ကျန့်က မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် တည့်တိုးမေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။