ရုတ်တရက် အလည်အပတ်

ယန်ကျန့်သည် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရှိနအဝါ တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး စားသောက်ပွဲခန်းမ၏ ထွက်ပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အဓိကတံခါးများမှ လူတစ်စုဝင်လာသည်၊ သူတို့သည်လည်း တွေ့ဆုံပွဲသို့ လာရောက်ကြသူများ ဖြစ်ပုံရပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ သပ်ရပ်သောဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အသက်လေးဆယ်အရွယ်၊ ကိုယ်လုံးအနည်းငယ်တုတ်ခိုင်ပြီး လုပ်ငန်းသုံးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့ထံမှ လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော အမှုဆောင်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပြီး မျက်နှာပေါ်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးကတော့ အလွန်အမင်း သြဇာလွှမ်းမိုးပြီး မောက်မာသော ခံစားချက်ကို ပေးနေသည်။

"ဟားဟား၊ ဥက္ကဋ္ဌကျန်း၊ ခင်ဗျားကတော့ နှစ်ဝက်အတွင်းမှာ နည်းနည်းလေးတောင် မပြောင်းလဲဘူးပဲ၊ အခြေအနေဘယ်လိုလဲ။ ကွမ်းကျန်းလူနေအိမ်ရာဝင်း စီမံကိန်းမှာတော့ အရှုံးပေါ်သွားတယ်ဟုတ်။ ကျွန်တော် ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ အဲ့ဒီနားက ဖြတ်လာခဲ့တယ်၊ တိုက်ခန်းတွေအများကြီးက လူမရှိဘဲ လစ်လပ်နေပြီး အရောင်းပြခန်းတွေအားလုံးလည်း ပိတ်ထားတယ်။ ခင်ဗျား ကုမ္ပဏီတစ်ခုစပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေ ရှာနေတယ်လို့ကြားလို့ ကျွန်တော်လည်း ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဝင်လာခဲ့တာ။ စိတ်မရှိဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ဒီအမှုဆောင်သည် ကျန်းရှန်ကော့ကို သိပုံရပြီး သူဝင်လာသည်နှင့် ဘယ်သူကြားကြား ဂရုမစိုက်ဘဲ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌချန်လား။"

လူအုပ်ထဲတွင်ရှိနေသော ကျန်းရှန်ကော့သည် သူ့ရှန်ပိန်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး အပြုံးနုနုတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ မတွေ့တာကြာပြီပဲ။ ဒီခြောက်လအတွင်း ဥက္ကဋ္ဌချန် ဘယ်မှာသွားရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေလဲ။ ငါတို့ အဆက်အသွယ်သိပ်မလုပ်ဖြစ်ကြဘူးနော်။ ဒီနေ့ပွဲကို ခင်ဗျားတက်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မထင်ထားဘူး၊ တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ဧည့်သည်ပါပဲ။"

သူကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ကော့သည် ယခင်က ကွမ်းကျန်းလူနေအိမ်ရာဝင်း စီမံကိန်းတွင် ဥက္ကဋ္ဌချန်နှင့် အခြားသူဌေးတစ်ဦးတို့နှင့်အတူ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်။

၎င်းသည် အမြတ်အစွန်းများသော သဘောတူညီမှုတစ်ခုဖြစ်သင့်သော်လည်း သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကြောင့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင် ရပ်ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယန်ကျန့်ကြောင့် ကြောက်လန့်သွားပြီး သူတို့သည် စီမံကိန်းကို ဖြစ်နိုင်သမျှ အနိမ့်ဆုံးဈေးဖြင့် ကျန်းရှန်ကော့ထံ အလွယ်တကူ လွှဲပြောင်းပေးကာ သူတို့၏ရန်ပုံငွေများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဥက္ကဋ္ဌချန်သည် တကယ်တမ်းတွင် ငွေမရှုံးခဲ့သော်လည်း ငွေလည်းမမြတ်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်က ယန်ကျန့်လုပ်ခဲ့သောအရာသည် မသင့်လျော်ဟုထင်ရနိုင်သော်လည်း ပြဿနာတော့မရှိခဲ့ပေ။ သူက အလကားသက်သက်နှင့် ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသော ရှယ်ယာကို ရရှိခဲ့နိုင်သော်လည်း သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် ကျန်းရှန်ကော့နှင့် ဥက္ကဋ္ဌချန် နှစ်ဦးစလုံး ဒေဝါလီခံရမည့်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

သရဲခြောက်သောနေရာများကို မြို့တော်အာဏာပိုင်များက သေချာပေါက် ချိပ်ပိတ်ပစ်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုတိုက်ခန်းများသည် ရောင်းမထွက်ရုံသာမက လူများသည် ထိုဧရိယာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင် စဉ်းစားကြမည်မဟုတ်ပေ။

"မကြာသေးခင်က ဥက္ကဋ္ဌကျန်း၊ ခင်ဗျား ငွေရေးကြေးရေးအခက်အခဲတွေများ ကြုံတွေ့နေရလား။ အကူအညီလိုရင် ပြောလိုက်ရုံပါပဲ။"

ဥက္ကဋ္ဌချန်က ပြုံးရင်း လျှောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ကော့ကလည်း ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌချန်ကသာ ကူညီချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက အကောင်းဆုံးပေါ့။ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း ဘာမှစိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့ ဥက္ကဋ္ဌချန်၊ ကျွန်တော်က ဒီတွေ့ဆုံပွဲကို ကျင်းပတာမှန်ပေမဲ့ တကယ့်ဇာတ်လိုက်က ကျွန်တော်မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ဒီမှာ အားပေးဖို့သက်သက်ပဲ လာတာပါ။"

"ဪ၊ ဒီလိုလား။"

ဥက္ကဋ္ဌချန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

တွေ့ဆုံပွဲကို ကျန်းရှန်ကော့က စီစဉ်ကျင်းပခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခြားတစ်ယောက်အတွက်ဖြစ်သည်ကို သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။

တာချန်းမြို့မှာ ဘယ်သူက ကျန်းရှန်ကော့တောင် မျက်နှာလုပ်ယူရလောက်အောင် သြဇာအာဏာရှိနေတာလဲ။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။"

ဥက္ကဋ္ဌချန် သံသယဝင်လာသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့အိမ်ခြံမြေတွေ လုံးဝမရောင်းရဘူးလို့ ကျွန်တော်ကြားတယ်။ ရှက်မနေပါနဲ့၊ ငါတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးကို ငါတို့သိပါတယ်။ ခင်ဗျားကို ကူညီနိုင်ရင် ကျွန်တော်သေချာပေါက် ကူညီမှာပါ။"

သူက ကျန်းရှန်ကော့က ရှက်လွန်းလို့ မပြောရဲဘဲ အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုနေသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ကော့က ပြန်မဖြေဘဲ ပြုံးနေလိုက်သည်။

သူက ငွေလိုနေမှာလား။

ယန်ကျန့်နှင့် ပူးပေါင်းပြီးကတည်းက သူ့ကုမ္ပဏီသည် အားမစိုက်ရဘဲ ကြီးပွားနေခဲ့သည်။ ကွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာဝင်း စီမံကိန်းသည် အပေါ်ယံတွင် မရောင်းရဟုထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင် ယူနစ်အားလုံးကို သူသိပ်မသိသော ပုဂ္ဂိုလ်များထံ လျှို့ဝှက်စွာ ကြိုတင်ရောင်းချပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးချင်းစီသည် ချမ်းသာပြီးဂုဏ်သရေရှိသူများဖြစ်ပြီး ကောလာဟလတစ်ခုခု ကြားထားပုံရသည်— သူတို့သည် သန်းဆယ်ဂဏန်း သို့မဟုတ် သန်းတစ်ရာတန်သော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် လူနေအိမ်ရာဝင်းသည် လူသူကင်းမဲ့နေပုံရသော်လည်း ရတနာအိုးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနှင့်နေပြီ။ ယန်ကျန့်သာ တာချန်းမြို့၏ အချမ်းသာဆုံးလူဖြစ်လျှင် သူက ဒုတိယအဆင့်တွင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယနေ့ခေတ်တွင် ငွေရှိရုံတစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်ပေ၊ အဆက်အသွယ်များလည်း ရှိရမည်။

ဒီတွေ့ဆုံပွဲ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အပေါ်ယံအားဖြင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဆွဲဆောင်ရန်ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ယန်ကျန့်၏ကုမ္ပဏီအတွက် ကွန်ရက်ချဲ့ထွင်ရန်၊ အနာဂတ်စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများနှင့် မဟာဗျူဟာမြောက်စီမံကိန်းများကို လွယ်ကူချောမွေ့စေရန်ဖြစ်သည်။

အချို့သောအရာများကို တစ်ယောက်တည်းဖြင့် မပြီးမြောက်နိုင်ပေ၊ စည်းလုံးခြင်းသည် အင်အားပင်။

နှစ်ယောက်သား စကားပြောနေစဉ်တွင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားပြီး သက်တော်စောင့်နှင့်တူသော အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ခန်းမ၏ထောင့်တစ်နေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ့အမြင်ကို လူအုပ်က ကွယ်နေသောကြောင့် ထောင့်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အသားကင်စားနေသော ယန်ကျန့်ကို သူ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိုအချက်က ရှင်းပြမရနိုင်သော ထူးဆန်းကြောက်စရာကောင်းသည့် ခံစားမှုတစ်ခုကို အာရုံခံမိခြင်းမှ သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

တစ္ဆေဆရာပဲ။

ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ဒီအသက်သုံးဆယ်အရွယ်အမျိုးသားသည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ထိုဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ့လမ်းတွင်ရှိနေသော လူများကို သူဂရုမစိုက်ဘဲ မည်သူ့ကိုမှ ဘေးဖယ်မပေးဘဲ လမ်းပိတ်နေသော ဧည့်သည်များကို ဝင်တိုက်သွားသည်။

"သူဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အော်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

အခြားအမှုဆောင်တစ်ဦးမှာ အတိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"သေနာကျ၊ အဲ့ဒါဘယ်ကောင်လဲ။"

"ဟေး၊ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ရိုင်းရတာလဲ။"

စောစောက အမျိုးသမီး ထန်ယန်ယန်က မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသားမှာ ဘာမှမကြားသလို သူ့လမ်းသူ ဆက်သွားနေသည်။

"ဒီကောင်ဘယ်သူလဲ။ တမင်လုပ်တာလား။"

သူက အတင်းဝင်တိုးသွားသည်ကိုမြင်ပြီး ထန်ယန်ယန် တော်တော်လေး စိတ်တိုသွားသည်။

ကောင်းမွန်သော တွေ့ဆုံပွဲတစ်ခုကို ဘယ်သွားလို့သွားနေမှန်းမသိသော အလွန်ပုံမှန်မဟုတ်သည့် လူတချို့က နှောင့်ယှက်နေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ခုနက အဲ့မိန်းမ မင်းကိုဘာပြောသွားလဲ။ သူ မင်းရဲ့ဖုန်းနံပါတ်ကို တောင်းသွားတာလား။ သူ့ကို ပေးဖို့မကြိုးစားနဲ့နော်၊ အဲ့လိုမိန်းမမျိုးတွေက ကြည့်ရုံနဲ့ မကောင်းတဲ့သူတွေမှန်း သိသာတယ်။"

ကျန်းယန်က လှပသောဝတ်စုံကိုဝတ်ဆင်ကာ ယန်ကျန့်ရှေ့တွင်ရပ်ရင်း သဝန်တိုမှုကြောင့် မျက်နှာဖောင်းကားနေသည်။

"ပြီးတော့ သူမက ငါ့လောက်မလှဘူး။ သူက မင်းကိုမကြည့်သင့်ဘူး၊ မင်းက ငါ့ကိုပဲကြည့်သင့်တယ်။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ယန်ကျန့်ကို လုယူသွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေသည်။

"သူက ငါ့ကို နှုတ်ဆက်ရုံသက်သက်ပါ၊ ဒီလောက်စိတ်လှုပ်ရှားမနေပါနဲ့။"

ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။

"ပြီးတော့ မင်းက ငါနဲ့ နေ့တိုင်းအတူရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ မင်းသိပါတယ်၊ မိန်းမတွေက ငါ့ကို သိပ်စိတ်ဝင်စားအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။"

"ဟမ်။"

ဒီစကားကြားပြီးသည်နှင့် ကျန်းဝေ့က အံ့ဩတကြီး မျက်လုံးပြူးသွားပြီး တိတ်တဆိတ် ဘေးသို့နည်းနည်းရွှေ့ကာ အကွာအဝေးတစ်ခု ထားလိုက်သည်။

"ကျန်းအစ်မကြီးကရော။"

ကျန်းယန်က နှုတ်ခမ်းစူကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"လူတစ်ယောက်က သူတစ်ခါမှမစမ်းဖူးတဲ့ အရာတွေကို စမ်းကြည့်ရမှာပဲလေ၊ ဒါမှ သူက ပုံမှန်ယောက်ျားတစ်ယောက် ဟုတ်မဟုတ် သိနိုင်မှာပေါ့။"

ယန်ကျန့်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပြောရင်း ဒီအကြောင်းအရာကို နည်းနည်းလေးမှ မရှောင်လွှဲခဲ့ပေ။

"ဟွန်း။"

ကျန်းဝေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက ကျေနပ်သောအပြုံးသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အနားသို့ ပြန်ကပ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယန်က ကစားလိုသောအပြုံးဖြင့် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီမှာဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး မစားနဲ့တော့။ ငါ့ကို တွေ့ဆုံပွဲထဲ ခေါ်သွားပေးပါလား။ အဲ့ဒီ ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်လူတွေ လာစကားပြောတာကို ငါမခံချင်ဘူး၊ သူတို့ကိုကြည့်ရတာ ရွံစရာကောင်းတယ်။ ငါက မင်းရဲ့မိန်းမ၊ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ မင်းက ငါ့လက်ကိုတွဲပြီး လျှောက်သွားသင့်တယ်။"

သူမက သူမရဲ့ဆန္ဒတွေကို လုံးဝမဖုံးကွယ်ဘဲ ရဲရင့်ပြီး စိတ်အားထက်သန်လာသည်။

အစကတည်းက အတူရှိခဲ့ပြီး ယန်ကျန့် ဒီမြို့ရဲ့အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိလာတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငွေနည်းနည်းရှိတဲ့ သာမန်ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ယောက်ျားတွေကို သူမ ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။ သူတို့က သူမရဲ့ ဒုတိယအကြိမ်အကြည့်ကိုတောင် ဘယ်လိုလုပ် ထိုက်တန်မှာလဲ။

ဒါက မျိုးစိတ်ကွာခြားမှုလိုပဲ။

ရှေးခေတ်က အလှမယ်တွေက ချမ်းသာတဲ့ကုန်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ ဇနီးဖြစ်ရတာထက် ဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ မိဖုရားဖြစ်ရတာကို ပိုနှစ်သက်ကြတာ အံ့ဩစရာမရှိဘူး။

ဒါက ကျန်းယန်ခံစားနေရတဲ့ ခံစားချက်ပဲ။

သူမ အရမ်းနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကျရှုံးနေခဲ့ပြီ။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းမော့ပြီး သူမကိုကြည့်လိုက်သည်၊ မျက်နှာအမူအရာမရှိသေးဘဲ အမြဲတမ်းလို အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်၊ သူ့အကြည့်က လှိုင်းမထသော ရေကန်တစ်ခုလိုပင်။

သို့သော် သူက လက်လှမ်းပြီး ကျန်းယန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟမ်။"

ကျန်းယန် မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူမသည် ယန်ကျန့်ထံမှ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သောဆွဲအားကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမခန္ဓာကိုယ်က အပြင်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ရှေ့သို့ ယိုင်လဲသွားသည်။

"အမလေး။"

သူမ မျက်ရည်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

သူ့ရည်းစားက တကယ်ကို အားကိုးမရတဲ့ကောင်ပဲ။

လေထဲတွင် ကျန်းယန် လည်ထွက်သွားပြီး တင်ပါးဖြင့်ကျကာ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ညည်းလိုက်သည်။

"သူမကို မထိနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းကိုသတ်ချင်စိတ်ကို ငါထိန်းနိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။"

ယန်ကျန့်၏အသံက ကျန်းယန်၏နောက်တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော ဝတ်စုံဝတ်အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်နေသည်။

ဝတ်စုံဝတ်အမျိုးသားကလည်း မျက်နှာအမူအရာမရှိပေ။ သူက သူ့လမ်းကိုပိတ်ထားသော ကျန်းယန်ကို တွန်းဖယ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်ရုံရှိသေးသည်၊ ယန်ကျန့်က ကြိုတင်မြင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"သေချင်နေတာပဲ။"

ကျန်းဝေ့၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး သူက လက်ထဲက အသားကင်တုတ်ကို ချက်ချင်း လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

ကလစ်။

ကျည်ဆံများကို ချက်ချင်းထိုးထည့်လိုက်သဖြင့် သတ္တုသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကျန်းဝေ့က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ သူ့လက်များက ရွှေရောင်သေနတ်နှစ်လက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။ တစ်လက်က ထိုလူ၏နဖူးကို ချိန်ထားပြီး နောက်တစ်လက်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ချိန်ထားသည်၊ သူ့လက်ချောင်းများက ခလုတ်များပေါ်တွင် ရှိနေပြီး အချိန်မရွေး ပစ်ခတ်ကာ ခန်းမကို သေနတ်သံများဖြင့် ပြည့်စေရန် အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။

သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ထိုလူ၏ခေါင်းသည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို ကျည်ဆံများက ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

"မင်းက တာချန်းမြို့ရဲ့ တာဝန်ခံ၊ 'တစ္ဆေမျက်လုံး' လို့ခေါ်တဲ့... ယန်ကျန့်လား။"

ဝတ်စုံဝတ်အမျိုးသားက ခံစားချက်မရှိဘဲ မေးလိုက်ပြီး သူ့အကြည့်ကို ကျန်းဝေ့ထံ ခေတ္တရွှေ့ကာ ပြန်လှည့်လိုက်သည်၊ သေနတ်များက အထူးဖြစ်နေလျှင်ပင် သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။

"ဒါဆို မင်းက ဒီတွေ့ဆုံပွဲကို ကျင်းပတဲ့သူလား။"

ယန်ကျန့်ကလည်း အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"ငါဒီနေ့ စိတ်ကောင်းဝင်နေတယ်၊ လူသတ်ချင်စိတ်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းသာ အလိုက်သိရင် နောက်ဆုတ်လိုက်။ ဒီမှာ ဘယ်လိုပြဿနာမှ လုံးဝ၊ လုံးဝ မစပါနဲ့။"

"ငါ့နာမည် ဝမ်ဟန်။ မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး၊ မင်းနဲ့သိကျွမ်းချင်လို့သက်သက်ပဲ။"

အမျိုးသားက မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ ဆက်ပြောရင်း သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က လက်ပြန်မကမ်းဘဲ အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းက ငါနဲ့သိကျွမ်းချင်တယ်ဆိုရင် ဒါက လုပ်ရမယ့်နည်းလမ်းမဟုတ်ဘူး။"

"သဘောထားလား။ မင်းက ငါခုနက ချဉ်းကပ်လာတဲ့ပုံစံကို ရည်ညွှန်းနေတာလား။ သာမန်လူတွေကို ငါတို့က ဘယ်တုန်းက ဂရုစိုက်ဖို့လိုလို့လဲ။ သူတို့ကသာ အသံထွက်ရဲရင် ကြိတ်ချေလိုက်ရုံပဲ။"

ဝမ်ဟန်က ပြောလိုက်သည်။

သူ့လေသံက တန်းဖိုးမရှိသောအရာတစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထိုသို့သော လုပ်ရပ်များကို ကျင့်သားရနေပုံရသည်။

အသက်ကို တန်ဖိုးမထားမှု၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ပင်လျှင် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သူသည် သက်ရှိလူတစ်ယောက်၏ အသိစိတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း ခံစားချက်များ မရှိတော့ပေ၊ သို့မဟုတ် သူ့အမြင်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လူသားနယ်ပယ်မှ တဖြည်းဖြည်း ကင်းကွာသွားနေပြီဖြစ်သည်။

"မင်းပြောတာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပေမဲ့ ငါ့ပိုင်နက်ထဲမှာ၊ အထူးသဖြင့် ငါ့ရှေ့မှာ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေကို မင်းပြောတာကို ငါမကြိုက်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က မြေပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဦးချတောင်းပန်လိုက်၊ ဒါဆို ဒီနေ့ကိစ္စကို ပြီးလိုက်မယ်။ မင်းဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်ကလာလဲ၊ ငါ့ကိုတွေ့ဖို့ ဘယ်လိုရည်ရွယ်ချက်နဲ့လာလဲဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ငါ့လူတွေကို လူလို့မဆက်ဆံဘူးဆိုတော့ ငါကလည်း မင်းကို လူလို့ မဆက်ဆံဘူး။ မင်းက လူမဟုတ်တော့ ဦးချတောင်းပန်ရတာ ပြဿနာမရှိလောက်ဘူးမလား။"

သူပြောနေစဉ်တွင် သူ့နဖူးပေါ်က တစ္ဆေမျက်လုံး ပွင့်လာသည်။