တံခါးကို ချောင်းကြည့်နေခြင်း (အပိုင်း ၃)

ဒီလူနှစ်ယောက်ဟာ စမ်းသပ်ခန်းတံခါးကို ခုလေးတင် ပိတ်ခဲ့ပြီးမှ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ တံခါးကို လုံခြုံစွာ သော့ခတ်ထားတယ်လို့လည်း သူတို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

“ဝိညာဉ်ရှာဖွေရေး” မစ်ရှင် ပြီးဆုံးခဲ့ပြီ။

ဒီအချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အေးစက်စက် အထိအတွေ့တွေ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ရဲ့ ဖုန်းတွေကို ကင်မရာဘက်လှည့်ပြီး ပြုံးပြကာ သူတို့ရဲ့ ဗီဒီယိုကို အဆုံးသတ်ခဲ့ကြသည်။

MTV၊ CTV နဲ့ သူတို့ကို မွေးဖွားပေးခဲ့တဲ့ မိဘတွေကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့ကြပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ထူးချွန်တဲ့ အပျော်တမ်း “ဝိညာဉ် ရှာဖွေသူ” တွေဖြစ်လာဖို့အတွက် ကျွေးမွေးပြုစုပေးခဲ့လို့လည်း ကျေးဇူးတင်ခဲ့ကြသည်။

ကော်ကျင်းထောင်က သူ့ကို အထင်သေးခဲ့ပြီး လမ်းခွဲဖို့ ပြောခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ ချစ်သူဟောင်းကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ဖို့ အခွင့်အရေး ယူခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက အတူပြန်ပေါင်းဖို့အတွက် မရှက်မကြောက် တောင်းပန်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ပြန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ မပေါင်းခဲ့တာက မှန်တယ်လို့ သူခံစားရသည်။ ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် သူ ဒီနေ့လို “ဝိညာဉ်ရှာဖွေရေး” ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို ဖန်တီးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါချေ။

သူ ဒီစကားကို ပြောပြီးလို့ သူ့ကို အရှက်ခွဲခဲ့တဲ့ အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ ရုပ်ချောတဲ့ လူကို ကျေးဇူးတင်တော့မယ့်အချိန်မှာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်သွားတာကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဒါက မဖြစ်နိုင်ပါချေ။

သူ ကျေးဇူးတင်နေတုန်းမှာ ချန်ခွန်ကလည်း စကားပြောနေတာကို နားလည်ထားရမည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ခဏလေးကပဲ ကော်ကျင်းထောင်ဟာ သူ့အိမ်က ကြက်မကြီးကို ကျေးဇူးတင်နေတာကို ကြားခဲ့ရပြီး နေ့တိုင်း ဥဥပေးတာကြောင့် သူ နေ့တိုင်း ဥတစ်လုံး စားရလို့၊ သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ စိတ်ကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့တာကိုလည်း ကြားခဲ့ရသည်။ ဒါတောင်မှ မျက်စိစွေပြီး မျက်စိမှုန်တဲ့အပြင် အမြင်ကွယ်မှု အနည်းငယ်ရှိနေသည်။

သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ ချန်ခွန်က သူ့ရဲ့ ဖုန်းကိုဘေးမှာ ချထားပြီး ဓာတ်ခွဲခန်းတံခါးကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့လက်ထဲမှာတော့ ဖုန်းမီးသာ ရှိပြီး တံခါးဘက်ကို ထိုးထားလေသည်။

ကော်ကျင်းထောင်က ဘာမှန်းမသိဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ဖုန်းမီးကိုလည်း အဲဒီဘက်ကိုပဲ ထိုးလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင် လွန်ခဲ့တဲ့ခဏကပဲ လုံခြုံစွာ သော့ခတ်ထားခဲ့တဲ့ စင်္ကြံဘက်ကို ဦးတည်နေတဲ့ တံခါးက အခု ပွင့်နေပြီ။

ပိုပြီးတော့ အတွင်းဘက်ကို ဖွင့်ပြီးနောက်မှာ သူတို့ ရပ်နေတဲ့ နေရာကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေတဲ့ လက်သုံးချောင်းစာ အကျယ်လောက် ဟနေတဲ့ အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ ဖုန်းမီးက အဲဒီဘက်ကို ထိုးလိုက်တဲ့အခါမှာ အပြင်ဘက် စင်္ကြံကို အလင်းရောင် ထိုးဖို့အတွက် အက်ကြောင်းကို မဖောက်ထွင်းမဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့‌ပေ။

အပြင်ဘက် စင်္ကြံကို အလင်းမရောက်နိုင်ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းက တစ်ယောက်ယောက်က နီးကပ်လာလို့ပဲ။

မကြာခင်မှာပဲ ရင်းနှီးတဲ့ ရုပ်ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုဟာ တံခါးအဟအနားမှာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ခေါင်းနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ကပ်ထားကာ မျက်လုံးတစ်လုံးနဲ့ အပေါက်ကနေ အခန်းထဲကို ချောင်းကြည့်နေသည်။

အဲဒါက မီးခိုးရောင်အလွှာနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ မျက်လုံးအိမ်ဖြစ်သည်။

ဝူးးး!

ကော်ကျင်းထောင်နဲ့ ချန်ခွန်တို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြိုင်တူဟိန်းခနဲ မြည်သွားခဲ့ပြီး ခဏတာလောက် အတွေးတွေ ဗလာဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကော်ကျင်းထောင်က နောက်ကို လေးငါးလှမ်းလောက်တောင် နောက်ပြန်ယိုင်သွားပြီး သူ့ရဲ့ ဖင်နဲ့ လဲကျတော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူ သော့ခတ်ထားတဲ့ စင်္ကြံဘက်ကို ဦးတည်နေတဲ့ တံခါးက ပွင့်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးထားခဲ့ပေ။ ပြီးတော့ ဘာကြောင့် လက်သုံးချောင်းစာ အက်ကြောင်းလောက်ပဲ ပွင့်ခဲ့တာလဲ။ အဲဒီနောက် သူတို့ ခုလေးတင် အခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တဲ့ “ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်း” က ချက်ချင်းပဲ စင်္ကြံမှာ ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ အဲဒါက “ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်း” ဖြစ်သည်။

သူတို့ တံခါးကို ပိတ်လိုက်တာနဲ့ ဒီဘက်ခြမ်းက စမ်းသပ်ခန်းရဲ့ တံခါးပေါ်က နတ်ဆိုးဟာ အပြင်ဘက် စင်္ကြံမှာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဓာတ်ခွဲခန်းတံခါးနောက်ကနေ အက်ကြောင်းကနေ ကြည့်နေတာပဲ။

ချန်ခွန်က ကော်ကျင်းထောင်ထက် နည်းနည်းတော့ ပိုတည်ငြိမ်သည်။ သူ့ရဲ့ အသိစိတ်တွေ ပြန်ရလာပြီးနောက် သူက ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ ရှေ့ကို လှမ်းခဲ့သည်။ ဖုန်းမီးနဲ့ ပြန်ထိုးလိုက်တဲ့အခါမှာ “ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်း” က အရင်ပုံစံအတိုင်းပဲ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတုန်းပဲဆိုတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကိုရော ကော်ကျင်းထောင်ကိုပါ အက်ကြောင်းကနေ ချောင်းကြည့်နေသည်။

“ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်း ခုလေးတင် တံခါးကို မပိတ်လိုက်ဘူးလား” လို့ “ချောင်းကြည့် နတ်ဆိုး” က အခြားရွေ့လျားမှု မရှိဘဲ ပုံစံကိုပဲ ထိန်းထားတာကို တွေ့တော့ ချန်ခွန်က သတ္တိရှိရှိ ကော်ကျင်းထောင်ကို လှည့်မေးလိုက်သည်။

ကော်ကျင်းထောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ငါ သေချာတယ်။ တံခါးကို တကယ်ပဲ သော့ခတ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါက ပွင့်နေပြီ။ ငါ သော့ဖွင့်လိုက်တဲ့ အသံလည်း မကြားခဲ့ဘူး”

“ပိတ်… ပိတ်… တံခါးကို ပိတ်လိုက်” လို့ ချန်ခွန်က ဟနေတဲ့ တံခါးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ကော်ကျင်းထောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “ငါ မသွားဘူး။ မင်း ပိတ်လိုက်။ ငါ အဲဒီကို မသွားရဲဘူး”

“မင်း ကြောက်တတ်တာကိုး!”

ချန်ခွန်က စိတ်ဆိုးလာခဲ့သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခုလေးတင် စမ်းသပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်ခဲ့တာက သူ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကော်ကျင်းထောင်ကို အခု စကားပြောနေတာက အသုံးမဝင်တော့ဘူးဆိုတာ သူ သိသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလူက ပေါက်ပေါက်ရှာရှာ လုပ်ခဲ့ပြီးပြီလေ။

တံခါးအက်ကြောင်းနဲ့ အဲဒီထဲက မျက်လုံးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ ချန်ခွန်ဟာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သတ္တိရှိရှိ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူ အိမ်က ကြက်မအိုကြီးရဲ့ ဥတွေကို စားခဲ့တာကြောင့် တကယ်ပဲ လူအများစုထက် သတ္တိပိုရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ရဲရင့်ပေမဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကို ဆွဲဆောင်တတ်တဲ့ ကျန်းဝေနဲ့ မတူပါချေ။

သူ့ဖုန်းကို ကိုင်ထားပြီး ကင်မရာနဲ့ ဆက်လက်ရိုက်ကူးနေရင်း သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီး “ခုလေးတင် အားလုံး မြင်ခဲ့ကြပြီ။ ‘ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်း’ က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်က တံခါးကနေ ပြန်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ တိတိကျကျ ပြောရမယ်ဆိုရင် တံခါးရဲ့ အပြင်ဘက်ကနေပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စင်္ကြံက အဲဒီမှာ ရှိနေပြီး ဒီ ‘ချောင်းကြည့် နတ်ဆိုး’ က အခု စင်္ကြံရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေပြီး ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြောက်တတ်တဲ့ သူငယ်ချင်းကို ချောင်းကြည့်နေတယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ခဏလောက် ရပ်နားပြီးနောက် ချန်ခွန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အခု… ကျွန်တော် ဒီတံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပါမယ်။ ဒီလူက ကျွန်တော်တို့ကို ထပ်ချောင်းကြည့်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ တည်ရှိနေမှုက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ ကြက်သီးထစေတယ်”

ဒီစကားကို ပြောလိုက်တာနဲ့ သူက တံခါးကို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ခုလေးတင် တံခါးပိတ်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့အတူ ချန်ခွန်ဟာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မတွေဝေတော့ပါချေ။ သူက တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ တံခါးကို ပိတ်လိုက်တဲ့အခါမှာ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပေါ့ပါး မြန်ဆန်နေခဲ့ပြီး ကလစ် ဆိုတဲ့အသံက တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်ပြီဆိုတာ ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

သူ တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့ အချိန်ကနေ တံခါးပိတ်လိုက်တဲ့အချိန်အထိ သူ့ရဲ့ အာရုံက အဲဒီနောက်က လူပေါ်မှာပဲ စွဲမြဲစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အရင်ကလိုပဲ ချောင်းကြည့်နေတဲ့ လူက တစ်လက်မမှ မလှုပ်ရှားခဲ့ပါချေ။ ချန်ခွန်ကို တံခါးကို ပိတ်ခွင့်ပေးခဲ့ပြီး သူ့ကို မမြင်ရအောင် လုပ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ စမ်းသပ်ခန်းရဲ့ တံခါးက အတွင်းဘက်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာခဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာပဲ ပွင့်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကော်ကျင်းထောင်က နောက်ကို လေးငါးလှမ်းလောက် ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ ဒါက သူ့ကို စမ်းသပ်ခန်းတံခါးရဲ့ ဦးတည်ရာနဲ့ အပြိုင်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထောင့်က တစ်ခုခုကို လှမ်းမြင်လိုက်သလို ရှိခဲ့ပြီး သူက ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဖုန်းမီးကိုလည်း ထိုးလိုက်သည်။ သူက “အား!” ဆိုပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူက ချန်ခွန်ဆီ အမြန် ပေးသွားခဲ့လေသည်။

ချန်ခွန်က ရုတ်တရက် အော်သံကြောင့် လန့်သွားမိပြီး ချက်ချင်းလှည့်လိုက်ရာ စမ်းသပ်ခန်းတံခါးရဲ့ အက်ကြောင်းပေါ်က မျက်လုံးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဲဒါက လက်သုံးချောင်းစာ အကျယ်လောက် ဟနေပြီး အမြှေးပါးအလွှာရှိတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ သူ့ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

“ဟာကွာ!” လို့ ချန်ခွန်က ထအော်လိုက်ပြီး နောက်ကို ဆုတ်ရင်း ခုလေးတင် ပိတ်ခဲ့တဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းတံခါးကို တိုက်မိသွားခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ ကော်ကျင်းထောင်က တွားသွားပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက တုန်ယင်ရင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ချန်ခွန်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး “သွားရအောင်… သွားရအောင်၊ အခုပဲ ထွက်သွားရအောင်။ အဲဒီလူကို… ဂရုမစိုက်နဲ့တော့၊ တံခါးပိတ်ဖို့ စိတ်မပူနဲ့တော့… ဒီအတိုင်း ထွက်သွား၊ မြန်မြန်” လို့ ထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ချန်ခွန်ကလည်း တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။ သူက အပြင်ဘက်က စင်္ကြံဘက်ကို ဦးတည်နေတဲ့ တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အတင်းလှည့်လိုက်ပေမဲ့ လှုပ်ရှားမှု မရှိပါချေ။

အဲဒီနောက် သူက ဆွဲကြည့်လိုက်ပြီး တွန်းကြည့်လိုက်ပေမဲ့ တုံ့ပြန်မှု မရှိသေးပါချေ။

ဒီအချိန်မှာ ဓာတ်ခွဲခန်းတံခါးက မမြင်နိုင်တဲ့ အင်အားတစ်ခုကနေ သော့ခတ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။

စမ်းသပ်ခန်းထဲက ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်းက သူတို့ကို ကြည့်နေတုန်းပဲ ဖြစ်ပြီး အခြားလှုပ်ရှားမှုတွေ မလုပ်ခဲ့ပါချေ။ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြပြီး ဘေးကို ခုန်သွားခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမဲ့ တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိပါချေ။

“ပြတင်းပေါက်ကနေ” လို့ ချန်ခွန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့က ချက်ချင်း ပြတင်းပေါက်ကို ပြေးသွားပြီး တွန်းကြည့်လိုက်ရာ မလှုပ်တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အောက်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာ ပြတင်းပေါက်အားလုံးကို တမင်တကာ သံရိုက်ပြီး ပိတ်ထားတယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ချန်ခွန်က လှည့်လိုက်ပြီး ဓာတ်ခွဲခန်းကို သေချာကြည့်လိုက်ပြီး “မင်းက ကြောက်တတ်လိုက်တာ။ မင်း ရွေးလိုက်တဲ့ နေရာကို ကြည့်လိုက်ဦး။

လေဝင်လေထွက်အတွက် ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်တဲ့ ထိပ်တန်းပစ္စည်းတွေချည်းပဲ။ ဒီဓာတ်ခွဲခန်း ပြတင်းပေါက်တွေကို လုံးဝ ဖွင့်လို့ မရဘူး” လို့ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“အား၊ အခု ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ” လို့ ကော်ကျင်းထောင်က မေးလိုက်သည်။ သူက တုန်ယင်ရင်း နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်းက သူတို့ကို ကြည့်နေတုန်းပဲဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူက ချက်ချင်း “ရိုက်ချိုးလိုက်၊ မှန်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်၊ ပြတင်းပေါက်ကို ရိုက်ချိုးပြီးတော့ ငါတို့ ထွက်သွားနိုင်တယ်!” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ညီမကို ရိုက်ချိုးလိုက်!” လို့ ချန်ခွန်က သူ့ရဲ့ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။ “မင်း တကယ်ပဲ ငါတို့ကို အပြစ်ပေးခံရပြီး တစ်နှစ်လောက် ဘွဲ့ရဖို့ နောက်ကျတာ ဒါမှမဟုတ် ဘွဲ့ကို မရတော့တာ ဖြစ်စေချင်တာလား။ မင်း ရိုက်ချိုးလိုက်”

“ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ” လို့ ကော်ကျင်းထောင်က စိတ်ပူလာခဲ့သည်။

ချန်ခွန်က တံခါးနောက်က ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေတဲ့ လူကို ကြည့်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ဒီထူးဆန်းမှုက ငါ့ကို ကြက်သီးထစေတာပဲ ရှိတယ်။

ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်စေဘူး။ အခု ငါ စမ်းသပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မင်းက အပြင်က စင်္ကြံကို ဦးတည်နေတဲ့ တံခါးကို ဖိထားရမယ်။ အဲဒီနောက် ငါ အဲဒါကို ပိတ်ပြီးတဲ့နောက် မင်း လာပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်”

“ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါတို့ လုံးဝ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ပြဿနာ… ပြဿနာ… မရှိပါဘူး” လို့ ကော်ကျင်းထောင်က သဘောတူလိုက်သည်။

ချက်ချင်း ဓာတ်ခွဲခန်းတံခါးဆီ ဦးတည်သွားပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဒီအတောအတွင်းမှာ ချန်ခွန်ကလည်း ချက်ချင်း စမ်းသပ်ခန်းတံခါးဆီကို သွားခဲ့သည်။ တံခါးနောက်က ချောင်းကြည့်နေတဲ့ လူကြောင့် စိတ်မပူတော့ပါချေ။ သူက ကော်ကျင်းထောင်ကို “အဲဒါကို တင်းတင်းဖိထား” လို့ ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားပြောလို့ မပြီးသေးခင်မှာပဲ သူက စမ်းသပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်းကို သူ့နောက်မှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ ကော်ကျင်းထောင်ဟာ အပြင်ဘက်က စင်္ကြံဘက်ကို ဦးတည်နေတဲ့ တံခါးက နည်းနည်း ရွေ့သွားတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘယ်လိုမှ ခုခံလို့ မရနိုင်တဲ့ အင်အားတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး တံခါးကို အတွင်းဘက်သို့ အလိုအလျောက် တွန်းပို့နေသည်။

ကော်ကျင်းထောင်က လန့်သွားမိပြီး ချက်ချင်းပဲ အသားကုန် ကြိုးစားကာ တံခါးကို တွန်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ တံခါးက လက်သုံးချောင်းစာ အက်ကြောင်းနဲ့ ထပ်ပွင့်လာပြီး ရပ်သွားသည်။ အရိပ်ပုံရိပ်တစ်ခု တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး အက်ကြောင်းဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့ ကော်ကျင်းထောင်ဟာ ချက်ချင်း ပြေးသွားခဲ့ပြီး “ဖိထားလို့ မရဘူး။ ဒီခေါင်းတလားကို ဖိထားလို့ မရဘူး” လို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချန်ခွန်က ပိုပြီး စိတ်တိုလာခဲ့သည်။ သူက ပြတ်ပြတ်သားသား “ငါတို့ ဒါကို ပိတ်လို့ မရရင် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်။ ဒီလူနဲ့ တွေ့ရင် တံခါးကို ပိတ်လည်း ရသလို ဖွင့်လို့လည်း ရတယ်ဆိုတာ မပြောခဲ့ဘူးလား။ ငါ လုပ်မယ်!” လို့ ပြောလိုက်သည်။

သူက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နဲ့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အရိပ်ပုံရိပ်နဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မျက်လုံးက ချောင်းကြည့်တော့မယ့်အချိန်မှာပဲ ချန်ခွန်ဟာ တံခါးကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အကျယ်ကြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အပြည့်အစုံ မြင်ရမယ့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ ပုံရိပ်က တစ်ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ချန်ခွန်က တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါမှာ သူ မြင်လိုက်ရတာကို အံ့အားသင့်မိသွားခဲ့သည်။

စင်္ကြံအစား ပွင့်သွားတဲ့ တံခါးက စမ်းသပ်ခန်းရဲ့ အပြင်အဆင်နဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်နေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်းကျင့်ဇဲဟာ စင်္ကြံအပြင်ဘက်ကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အခန်းဆီ ချဉ်းကပ်နေသည်။ တံခါးက တစ်ယောက်ယောက် ဆွဲဖွင့်လိုက်သလို အကြမ်းပတမ်း ဆွဲဖွင့်လိုက်တာကြောင့် သူ လန့်သွားခဲ့သည်။ သူက အတွင်းဘက်ကို ချောင်းကြည့်ဖို့ သူ့ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။

တံခါးက ပွင့်နေပေမဲ့ ဝင်ပေါက်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိသလို ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာလည်း ဘယ်သူမှ မရှိပါချေ။

ဗလာဖြစ်နေသည်။

ယန်းကျင့်ဇဲဟာ တံခါးဝမှာ ခဏရပ်လိုက်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူက အထဲကို မပြေးဝင်ခဲ့ဘဲ အတိတ်က အခိုက်အတန့်တွေကို ဂရုတစိုက် သတိရနေခဲ့သည်။

သူ ဒီဓာတ်ခွဲခန်းထဲကနေ အသံတွေ တကယ်ကြားခဲ့ရတာ သေချာပေသည်။ သူ မြင်ခဲ့တဲ့ ဖုန်းမီးအလင်းကလည်း ဒီအခန်းထဲကပဲ ဖြစ်သည်။

လူ ဘယ်လိုမှ မရှိနိုင်ရတာလဲ။