တံခါးကို ချောင်းကြည့်နေခြင်း (အပိုင်း ၅)

စင်္ကြံမှာ ရပ်နေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ လွန်ခဲ့တဲ့မိနစ်အနည်းငယ်က အဖြစ်အပျက်တွေကြောင့် လုံးဝကို အံ့သြမှင်တက်နေခဲ့လေသည်။

သူက စင်္ကြံတံခါးဟာ ခဏတာ ပွင့်လာပြီး ပြန်ပိတ်သွားတာကို ခုလေးတင်ပဲ မြင်ခဲ့ရသေးသည်။ ပြီးတော့မှ ပြန်ပွင့်လာပြီး တစ်ဖန် ပြန်ပိတ်သွားပြန်သည်။

ဒီအပြင် တံခါးဟာ အဖွင့်အပိတ်လုပ်တဲ့ အခါတိုင်းမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ လှုပ်ရှားနေတာမျိုး မမြင်ရပေမဲ့ လှုပ်ရှားတဲ့အရှိန်ကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က တွန်းလိုက်ဆွဲလိုက် လုပ်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူဟာ အပြင်ဘက် စင်္ကြံမှာ ရပ်နေပြီး တံခါးအဖွင့်အပိတ်လုပ်နေတာကို ကြည့်ကာ ဘဝကို အဲဒီလိုပဲ ဆင်ခြင်နေခဲ့သည်။ တံခါးတစ်ပေါက်က သူ့အတွက် ဘယ်အချိန်မှာ ပွင့်လာပြီး ရုတ်တရက် ပိတ်သွားနိုင်လဲဆိုတာကို ဘယ်တော့မှ မသိနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်အထိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တံခါးက ထပ်ပွင့်လာခဲ့ပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ နောက်ဆုံးတော့ အတွင်းထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့သည်။ အဲဒီလူက ယန်ကျွင်းဇဲကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အဲဒါက ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသလိုမျိုးမျိုး မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုပဲ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက "ကော်ကျင်းထောင်လား။ မင်း တကယ်ပဲ မင်းပဲ!" လို့ ပြောလိုက်မိသည်။

ကော်ကျင်းထောင်ဟာ ချက်ချင်းပဲ အခန်းထဲက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လှည့်ပြောလိုက်ပြီး “ချန်ခွန်၊ တံခါးပွင့်နေပြီ၊ စင်္ကြံပဲ။ ပြီးတော့၊ ယန်ကျွင်းဇဲလည်း ဒီမှာရှိနေတယ်!” လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ဒီတာဝန်က ထူးဆန်းမှုဟာ ဂျီသြမေတြီနဲ့ လုံးဝကို သက်ဆိုင်နေတယ်လို့ ဖော်ပြထားတဲ့ တာဝန် အရိပ်အမြွက်ကို သတိရသွားမိခဲ့သည်။ အဲဒါက သူ့ကို မြင်နိုင်ပေမဲ့ သေဆုံးပြီးနောက် ဂျီသြမေတြီကမ္ဘာထဲမှာ နေထိုင်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ဘဲ တံခါးအဆက်မပြတ်အဖွင့်အပိတ်လုပ်နေတာဟာ မတူညီတဲ့နေရာတွေရဲ့ ချိတ်ဆက်မှုကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပုံဖော်နေခဲ့သည်။

"ချန်ခွန်လည်း အထဲမှာ ရှိနေတာလား" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်လေသည်။

“အေး” လို့ ကော်ကျင်းထောင်က ကြက်ဖတစ်ကောင်လို ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်ရင်း စမ်းသပ်ခန်းဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး “ငါတို့ ထွက်လို့မရဘူး။ တံခါးက စမ်းသပ်ခန်းအတွင်းပိုင်းကိုပဲ ပွင့်နေခဲ့တော့ သူက စမ်းသပ်ခန်းထဲကို ဒီတိုင်း ဝင်သွားပြီး အပြင်ကနေ တံခါးကို ဖွင့်ခိုင်းလိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက အပြင်ဘက်နဲ့ ချိတ်ဆက်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့… ဒါပေမဲ့ သူက စမ်းသပ်ခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ” လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ဝင်လာခဲ့ပြီး ဓာတ်ခွဲခန်းတံခါးကို ပိတ်မပစ်ဖို့ ကော်ကျင်းထောင်ကို လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်သည်။ တကယ်တော့ အဲဒီလို မပြလည်း ကော်ကျင်းထောင်ဟာ တံခါးက ပြန်ပိတ်သွားမှာကို ကြောက်လို့ တံခါးကို ဖွင့်ရက်သား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စမ်းသပ်ခန်းတံခါးဆီကို ချဉ်းကပ်သွားရင်း ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အက်ကြောင်းကနေ ချောင်းကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးနဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ အလောင်းတစ်ပိုင်း မျက်နှာကို မြင်ပြီး လန့်သွားမိခဲ့သည်။

သို့သော် သူက လျင်မြန်စွာ အေးဆေးဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ကော်ကျင်းထောင်ဘက်ကို လှည့်လိုက်ကာ “ဒါက ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်းလား” လို့ မေးလိုက်သည်။

ကော်ကျင်းထောင်က တအံ့တဩဖြစ်သွားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို သတိပေးဖို့ မေ့သွားခဲ့တယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ သူက အံ့အားတသင့် ဖြစ်နေပုံကို ပြသလိုက်ပြီး “အစ်ကိုယန်က အံ့ဩစရာပဲ။ ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်းကို မြင်ပြီး ဘာကြောက်ရွံ့မှုမှ မပြဘူး!” လို့ ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

ဒီအစ်ကိုယန်ဟာ အားကိုးထိုက်တဲ့သူ တစ်ကယ်ပဲ ဖြစ်သည်။

“ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်းကို ပျောက်သွားစေဖို့အတွက် ငါတို့ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် လုံးဝပိတ်လိုက်တာတစ်ခုခုကို လုပ်နိုင်တယ်” လို့ ကော်ကျင်းထောင်က သတိပေးလိုက်သည်။

“ယန်ကျွင်းဇဲ၊ မင်းဒီမှာ ရှိနေတာလား”

အဲဒီနောက် ချန်ခွန်ရဲ့အသံဟာ အတွင်းထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ တကယ်ပဲ ကော်ကျင်းထောင် ပြောသလိုပဲ သူက စမ်းသပ်ခန်းထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေသည်။

“ငါ အခု တံခါးကို မပိတ်ဘူး၊ အဲ့အစား ဖွင့်လိုက်မယ်၊ သတိထား” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်။

တံခါးပိတ်တာက နေရာအသိပ်မကျမှုတွေကို ဖြစ်စေနိုင်တာကြောင့် သူက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက တကယ်ပဲ တံခါးကို မပိတ်တာပဲလို့ တွေးခဲ့သည်။ ဒါက အရမ်းကို ခန့်မှန်းလို့မရဘဲ ထိန်းချုပ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် တံခါးကို ဖွင့်တာက မှန်ကန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကော်ကျင်းထောင် ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ တံခါးကို ပိတ်သည်ဖြစ်စေ၊ ဖွင့်သည်ဖြစ်စေ၊ ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်းက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

စမ်းသပ်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် အက်ကြောင်းနောက်က မျက်လုံးနဲ့ မျက်နှာတစ်ခြမ်းဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်သွားခဲ့လေသည်။

အဲဒီနောက် စမ်းသပ်ခန်းရဲ့အတွင်းပိုင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရရာ အထဲမှာ ပြသထားတဲ့ ဗီရိုအချို့ရှိနေခဲ့ပေမဲ့ တကယ်ပဲ အဲဒီမှာ ထားရှိတဲ့ ကိရိယာတွေက အနည်းငယ်ပဲ ရှိခဲ့သည်။ အများစုကတော့ စာရွက်စာတမ်းတွေနဲ့ ပုံဟောင်းတွေ စုပုံထားတာပဲ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ဖုန်းက ဓာတ်မီးကို ဖွင့်ပြီး အတွင်းထဲကို ထိုးကြည့်လိုက်ရာ အခန်းက လုံးဝ ဗလာဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ခွန်ဟာ အဲဒီမှာ မရှိပါချေ။

သူ့ခေါင်းကို ကော်ကျင်းထောင်ဘက်ကို လှည့်လိုက်ရင်း အံ့အားသင့်စွာ “ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး” လို့ ထအော်လိုက်သည်။

“အား!” ကော်ကျင်းထောင်ဟာ အနားကို ပြေးမလာရုံသာမကဘဲ နောက်ကို လှမ်းလိုက်ပြီး စင်္ကြံအပြင်ဘက်ကို ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ “ထပ်ကြည့်လိုက်၊ ပိုပြီး ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်၊ ဘယ်လိုလုပ် ဘယ်သူမှ မရှိရမှာလဲ။ ငါ ခုလေးတင်ပဲ ချန်ခွန် စကားပြောတာကို ကြားခဲ့တယ်” လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရွှေ့လျားသွားပြီး “ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ တစ်ခုခု အရမ်းထူးဆန်းနေတယ်။ မင်း အရင်ပြန်နှင့်၊ ငါနဲ့ ချန်ခွန် နောက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

သူက ပြောနေရင်း စင်္ကြံဆီကို သွားပြီး သူ့လက်ကို တံခါးပေါ်ဖိလိုက်ကာ ကော်ကျင်းထောင်ကို ထွက်သွားဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ကော်ကျင်းထောင်ဟာ အပြင်ဘက်က စင်္ကြံကို နောက်ဆုံးတော့ မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ထွက်သွားချင်ခဲ့ပေမဲ့ အတန်းဖော်တွေကြားက ခင်မင်မှုကြောင့် သူက အောင့်အီးထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ဒီလိုပြောလိုက်တာကို ကြားတော့ သူက အလွယ်တကူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းတို့အတွက် အဆောင်မှာ နာရီဝက် စောင့်နေမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျ မင်းတို့ ပြန်မလာသေးရင် ငါ တခြားသူတွေကို ခေါ်ပြီး မင်းတို့ကို ကယ်ဆယ်ဖို့ လာခဲ့မယ်!” လို့ သဘောတူလိုက်လေသည်။

သူက ပြောနေရင်း နောက်က တစ်ခုခုက သူ့ကို လိုက်နေတာကို ကြောက်နေသလိုမျိုး လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက နောက်ကနေ ပြုံးစိစိနဲ့ “အဲဒီအချိန်ကျ ကယ်ဆယ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး၊ ရုပ်အလောင်းတွေကို လာသိမ်းတာက ပိုမြန်လိမ့်မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

ကော်ကျင်းထောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး နောက်ကို မလှည့်ရဲဘဲ ပိုပြီး လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။

“ဟားဟား၊ ဒီကောင်!” ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့စကားတွေက ကော်ကျင်းထောင်ကို ကြောက်အောင် ရည်ရွယ်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတွေက ထူးဆန်းမှုတွေကို ကြုံတွေ့ရတာက လွယ်တယ်လို့ တွေးခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့ဟာ "အပေါ်ထပ်အိပ်ရာအိပ်ပျော်နေတဲ့အစ်ကိုကြီး" ဆိုတဲ့ တာဝန်လိုပဲ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြတ်သန်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေကြလိမ့်မည်။

သူတို့ မှားယွင်းနေခဲ့သည်။

ကော်ကျင်းထောင် အဆောက်အအုံကနေ ထွက်သွားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ သူ့နောက်က စင်္ကြံကို ဦးတည်တဲ့ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

အချိန်ပြန်ရစ်တဲ့ ပတ်ပတ်လည်ဟာ အမြဲတမ်း အသက်ဝင်နေခဲ့ပေမဲ့ သူက အပြင်ဘက် စင်္ကြံမှာ သူရှိနေတဲ့ အချိန်အမှတ်တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ ခုလေးတင်ပဲ ထွက်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ အဲဒီနည်းနဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့က အတွင်းမှာ အန္တရာယ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ ဒါမှမဟုတ် ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူက ချက်ချင်းပဲ အချိန်ပြန်ရစ်မှုကို အသက်သွင်းပြီး စင်္ကြံအပြင်ဘက်မှာ သူရပ်နေတဲ့ အချိန်ကို ပြန်သွားနိုင်လိမ့်မည်။

ဓာတ်ခွဲခန်းထဲကို ပြန်ရောက်တော့ ဒီနေရာက တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ဒါက ဗလာဖြစ်နေပြီး အေးစိမ့်စိမ့်ဖြစ်နေကာ အနည်းငယ် အေးမြနေခဲ့သည်။

ဒီအေးစိမ့်မှုဟာ မသိစိတ်က ကြောက်ရွံ့မှုကနေ ထွက်ပေါ်လာပုံရပြီး အေးစက်နေတဲ့ ကိရိယာတွေကနေလည်း ထွက်ပေါ်လာပုံရသည်။ အခန်းထဲမှာ ခဏလောက် ရပ်နေပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အသားအရေက ကြက်သီးထနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက သူ့ရဲ့ကော်လာကို တင်းကြပ်လိုက်ပြီး ဖွင့်ထားတဲ့ စမ်းသပ်ခန်းတံခါးဘက်ကို သူ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ အတွင်းထဲမှာ တစ်ယောက်မှ မရှိဘဲ အပြင်ဘက်က ဓာတ်ခွဲခန်းလိုပဲ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

ကော်ကျင်းထောင် ပြောတဲ့ ချန်ခွန်က ဒီလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

ဒီအတောအတွင်း ချန်ခွန်ဟာ စမ်းသပ်ခန်းအတွင်းမှာ ရပ်နေပြီး သူ့ရှေ့က ရုတ်တရက် ပိတ်သွားတဲ့ တံခါးကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲက တံခါးအက်ကြောင်းနောက်မှာ ရှိနေတဲ့ ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်းဟာ အရိပ်အယောင်တောင် မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူက ချက်ချင်းပဲ အနားကို သွားပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အားကုန်သုံးပြီး ဆွဲဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ တံခါးက မလှုပ်ဘဲ သော့ခတ်ထားသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ခုလေးတင်ပဲ ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို သတိထားဖို့နဲ့ တံခါးကို အပြင်ကနေ တွန်းဖွင့်ဖို့ ပြောခဲ့သေးတယ်၊ ဘာလို့ ဒါက ဒီလောက် မြန်မြန် ပိတ်သွားတာလဲ။ ပြီးတော့ သော့လည်း ခတ်သွားပုံရပေသည်။

နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆွဲကြည့်ပြီး ရွှေ့လို့မရဘူးဆိုတာကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူ့ရဲ့ကျောရိုးကနေ အေးစိမ့်စိမ့်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ချန်ခွန်က တုန်ယင်သွားကာ သူ့နောက်မှာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်သည်။

သူက သူ့ရဲ့ခေါင်းကို ရှေ့ကို ထပ်လှည့်လိုက်တာနဲ့ သူက တောင့်တင်းသွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လှည့်သွားခဲ့ရာ သူ့ရဲ့အကြည့်က ပြသထားတဲ့ ဗီရိုရဲ့ ဘယ်ဘက်ထောင့်မှာ ရှိနေခဲ့သည်။

အဲဒီနေရာမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ အပြင်ဘက်ကို ကျောပေးထားရင်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။ ဂရုတစိုက်မကြည့်ရင် ပြသထားတဲ့ ဗီရိုရဲ့ အရိပ်လို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ချန်ခွန်ဟာ တုန်ယင်နေရင်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူကို ရင်ဆိုင်ဖို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ညာဘက်လက်ကို သူ့နောက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ကာ တံခါးလက်ကိုင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှည့်လိုက်ပေမဲ့ တံခါးက မရွေ့ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။

အဲဒီနောက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက စတင်လှုပ်ရှားနေတာကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

ဒီလူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုဟာ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး လမ်းလျှောက်တာ မဟုတ်သလို နောက်ကျောပေးထားတဲ့ အမျိုးသမီးလိုမျိုး နောက်ပြန်လမ်းလျှောက်တာလည်း မဟုတ်ပါချေ။ နံရံထောင့်နဲ့ ဗီရိုရဲ့ ဘေးတစ်လျှောက်ကို ဘေးတိုက်လှမ်းတွေနဲ့ တစ်စတစ်စ ရွှေ့လျားတာ ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ မပြောင်းလဲဘဲ အပြင်ဘက်ကို ကျောပေးထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ခွန်ဟာ ဒီမြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ခဲ့ရာ ဒီအနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက သံသယမရှိ ချောင်းကြည့် သတ္တဝါဆန်းပဲ ဖြစ်ပေသည်။