လူသား အလားအလာ လှုံ့ဆော်ခြင်း စမ်းသပ်မှု

ငါးလွှာရှိ နားနေခန်းထဲတွင် ချိုးယွီလော့နှင့် နင်ချဲ့တို့နှစ်ဦးမှာ လင်းရီနှင့် စကားပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။

သူ့ဘေးနားတွင် အာဟာရဖြစ်စေသည့် အမျိုးမျိုးသော စားသောက်ဖွယ်ရာများ ရှိနေပြီး သူမတို့ နှစ်ဦးက ကိုယ်စီ ခွံ့နေကြကာ လင်းရီ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်အားပြည့်လာဖို့ မျှော်လင့်နေခဲ့ကြသည်။

“ နင် အဆင်ပြေတာ သေချာလို့လားဟယ် … ဒါမှမဟုတ် … ငါတို့ ဆေးရုံသွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ကြရင်ကော …” နင်ချဲ့ စိုးရိမ်စွာ မေးမြန်းလာခဲ့သည်။

“ မလိုဘူး …. ငါ တကယ် ဘာမှ မဖြစ်တာ …” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ အခုက နည်းနည်း အားနည်းနေရုံပဲ … ဘာကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး … ရက်နည်းနည်းလောက် အနားယူလိုက်ရင် ပြန်သက်သာသွားမှာ ….”

“ ဒီစမ်းသပ်မှုက ဒီလောက် နာကျင်မယ်မှန်း သိရင် နင့်ကို မလုပ်ခိုင်းပါဘူး …” နင်ချဲ့ မကျေမနပ်နှင့် မြည်တွန်တောက်တီးမိလိုက်၏။

“ မင်းအဲ့လို လုပ်လို့လည်း ဘယ်ရမှာ….” လင်းရီ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး “ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေက အဲ့ဒီရဲ့ နိုင်ငံခြား အဖွဲ့အစည်းတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အားသာချက် ရှိတဲ့ နေရာတွေက တကယ် နည်းတယ်… ဒါကြောင့်မို့ ဒီခု စမ်းသပ်မှုက သိပ်အရေးကြီးတယ် … ပေါ့သေးသေး လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး ….”

“ ဒါပေမယ် ငါကတော့ ဒီလိုမျိုး စမ်းသပ်လည်း ငါတို့တွေ စီအဆင့် သွေးရည်ကြည်ကို ထုတ်လုပ်နိုင်မယ်လို့ မထင်ပါဘူး …..”

“ မဖြစ်နိုင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး … ခရီးတချို့ တွင်နေသ၍ နည်းနည်းလေးပဲ ဆိုရင်တောင်မှ ကြီးမားတဲ့ အလားအလာကို ဆောင်ကြဉ်းလာနိုင်တာပဲလေ… ဒါက လက်ရှိလောလောဆယ်မှာ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ လိုအပ်နေတဲ့ အရာပဲ .. မဟုတ်ရင် ငါတို့လူနည်းစု သပ်သပ်နဲ့ ဘာမှ ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး …”

“ နင် ပြောတာလည်း ဟုတ်ပါတယ်… ဒါပေမယ့် ဒီရဲ့ စမ်းသပ်မှုက ဒီလောက်ထိ လူမဆန်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကရော ထင်ထားမှာ….”

“ ခေါင်းဆောင်လီ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ … ဟွာရှရဲ့ ဂုဏ်ကို မြင့်တင်ပေးဖို့ ငါတို့မှာ တာဝန်ယူရှိတယ်… ဒါက ငါတို့ရဲ့ နိုင်ငံ အင်အားကြီးမားလာစေနိုင်မယ့် အချိုးအကွေ့ တစ်ခု မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့လည်း ပြောမရဘူး ….”

လင်းရီ အပြုံးတစ်ခုအား ဆင်မြန်းရင်း ဖြေဆိုလိုက်သည်။

“ နင် တော်တော်လေး အကောင်းမြင်တတ်တာပဲ …”

ချလပ် ..

သုံးယောက် စကားပြောနေစဉ်မှာပဲ အခန်းတံခါး တွန်းပွင့်လာခဲ့ပြီး လီဟန်နှင့် ကျန်သူများ အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

“ ခေါင်းဆောင်လီပါလား ….”

ချိုးယွီလော့နှင့် နင်ချဲ့တို့ နှစ်ဦးလုံး မတ်တပ်ရပ်ပြီး လေးစားသမှုအား ပြသလိုက်ကြသည်။

လီဟန် ခေါင်းညိတ်၍ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ကြင်နာနွေးထွေးသည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့်‌ မေးမြန်းလာသည်။

“ ခေါင်းဆောင်လင်း … မင်း အခု ဘယ်လိုခံစားရလဲ … ဘယ်နေရာ သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်ဘူးလဲ ….”

“ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်… ခေါင်းဆောင်လီ စိတ်ပူဖို့ မလိုပါဘူး ….”

“ အဲ့လိုကြားရတာ ကောင်းတယ်…” လီဟန် ခေါင်းတညိမ့်ညိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အပြုံးက အနည်းငယ် ကိုးရို့ကားယား နိုင်လာခဲ့သည်။

“ တကယ်တော့လေ ခေါင်းဆောင်လင်း … ငါ အခုလာခဲ့တာ တခြား တောင်းဆိုချင်တာလေး တစ်ခုလို့ပါ ….”

“ ဟုတ် ပြောလေ… ကျုပ် တတ်နိုင်တာဆိုရင် အကောင်းဆုံး ကူညီပေးမယ်….”

“ အဲ့ဒါက ….. ၊ စမ်းသပ်မှု ဒေတာရလဒ်ရဲ့ ကဏ္ဍ နှစ်ခုမှာ ကွာဟချက်က ထင်မထားလောက်အောင် တော်တော်လေး ကြီးမားနေလို့ … ငါတို့ နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှု တစ်ခု ထပ်လုပ်ချင်တယ်… ဒါပေမယ့် မင်းစိတ်ချ … ဒီတိုင်း ရိုးရှင်းတဲ့ စမ်းသပ်မှုလေးပဲ… ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲ ကြာမှာ … ပြီးတော့ မင်းကို မနာကျင်စေရဘူး …”

ပြောဆိုနေရင်းဖြင့် လီဟန် အလျင်စလို ရှင်းပြလာခဲ့ကာ လင်းရီ နားလည်မှု လွဲသွားမှာကို စိုးရွံ့နေလေသည်။

“ရတယ်လေ…. ကျုပ်တို့ အခုလုပ်ရင် အဆင်ပြေတယ်မလား …”

“ အလျင်လိုဖို့ မလိုဘူး … ခေါင်းဆောင်လင်း အပြည့်အဝ ပြန်သက်သာလာတဲ့အထိ ငါတို့ စောင့်နိုင်တယ်… ဘာပဲဆိုဆို မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရေးကြီးတယ်လေ…."

“ ကျုပ် အခြေအနေက အခု အပြည့်အဝ သက်သာလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ .. ခင်များတို့သာ ရောက်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျုပ် ခဏနေကျရင် ဒီကနေတောင် ထွက်သွားတော့မှာ …”

“ ဒါဆိုလည်း ခေါင်းဆောင်လင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးမိပြီ….”

“ ရပါတယ်… အခုပဲ စကြတာပေါ့ …”

“ ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ …”

အုပ်စုမှာ အခန်းထဲက ထွက်သွားခဲ့ကြပြီး တတိယထပ်ရှိ ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းသို့ ရောက်လာသည်။

စမ်းသပ်မှုက ရိုးရှင်းသဖြင့် ရွှီလန်နှင့် ဖန်းကျင်းတို့ နှစ်ယောက်သာလျှင် ကိုင်တွယ်ပြီး ကျန်သူများက အခြားမလိုလားအပ်သည့် ပြဿနာများကို ရှောင်ကြဉ်နိုင်ရန်အတွက် ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

“ ခေါင်းဆောင်လီ … ဘယ်အပိုင်းက ပြဿနာရှိနေလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိလို့ရလား …"

နင်ချဲ့ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ ပြဿနာက အရိုးနဲ့ ကြွက်သား သိပ်သည်းဆပဲ …” လီဟန် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး “ ပုံမှန်ဆို ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ လယ်ဗယ်မှာ ညွှန်းကိန်းတွေက 1.4 ကနေ 1.6 လောက်အထိပဲ ရှိရမှာ … ဒါပေမယ့် ခေါင်းဆောင်လင်းရဲ့ အရိုးနဲ့ ကြွက်သား သိပ်သည်းဆတွေက သာမန်လူတွေရဲ့ နှစ်ဆလောက် ရှိနေတယ်…”

“ နှစ်ဆ ….”

ဤသည်ကို ကြားတော့ အမျိုးသမီး နှစ်ဦးလုံး အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသည်။

“ ကျွန်မလည်း ဒီလိုမျိုး အလားတူ စမ်းသပ်မှုတွေ ပြုလုပ်ဖူးတယ်… ကျွန်မရဲ့ ရလဒ်က 1.4 …. ဘော့စ်လျိုလို ဘီအဆင့် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကျတော့ 1.6 ဆလောက်ပေါ့ … ဒါပေမယ့် နှစ်ဆအထိကတော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး …”

ချိုးယွီလော့လည်း နင်ချဲ့၏ စကားကို မျက်လုံးပေကလပ် ပေကလပ်ပြု၍ ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ အဲ့တာကြောင့် ငါတို့လည်း ဒီဒေတာနှစ်ခုကို မေးခွန်းထုတ်နေမိတာပဲ … မဟုတ်ရင် ခေါင်းဆောင်လင်းကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးချင်ဘူး …”

“ ယုတ္တိရှိတယ်… အတည်ပြုဖို့ လိုအပ်တယ်လေ…”

လင်းရီ၏ အရိုးနှင့် ကြွက်သား သိပ်သည်းဆက သာမန်လူတို့ထက် နှစ်ဆရှိနေသည်ကို သူမတို့နှစ်ဦးလည်း ယုံကြည်နိုင်ရန်အတွက် ခဲယဉ်းနေသည်မှာ အသိသာကြီးပင်။ ယင်းက အနည်းငယ်တော့ သဘာဝကို လွန်ဆန်နေသည်။

စမ်းသပ်မှုကို ထပ်ပြီး ပြုလုပ်ဖို့က လိုကိုလိုအပ်၏။

ဆယ်မိနစ်ခန့်ကြာပြီးသည့်နောက် လင်းရီတွင် စမ်းသပ်ခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။

“ ဘယ်လိုလဲ … ရလဒ် ဘယ်လိုရှိလဲ …” လီဟန် မျှော်လင့်ကြီးစွာဖြင့် မေးမြန်းလာခဲ့၏။

ရွှီလန်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် သဘာဝမကျ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး “ အစောပိုင်းတုန်းက ရထားတဲ့ ဒေတာတွေက မှန်တယ်… ခေါင်းဆောင်လင်းရဲ့ အရိုးနဲ့ ကြွက်သားသိပ်သည်းဆက သာမန်လူထက်ကို တကယ်နှစ်ဆရှိတယ်…”

ဟစ် …

ရလဒ်ကို ကြားသိလိုက်ရပြီးနောက် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း ပင့်သက်ရှိုက်မိကုန်ကြသည်။ ဤသတင်းက သူတို့အဖို့ ရှော့ခ်ရဖွယ် ကောင်းလွန်းလှပြီး မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းလွန်းလှလေသည်။

လီဟန်သည်ပင် ဤသည်က မျှော်လင့်မထားသည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဟု ခံစားနေရ၏။

“ ငါ့ကို တစ်ချက်ပြကြည့် …”

“ ဒီမှာ …”

ရွှီလန် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး လီဟန်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်တည်ကြည်လာခဲ့သည်။ ကျန်သူများလည်း တိတ်ဆိတ်စွာနေလျက် သူ ပြောမည့် စကားလုံးအား အသက်ရဲရဲမရှူဝံ့ဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြ၏။

“ ချီးပဲ … နင်က တကယ်ကို ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ကောင်ပဲ … နင့်ခန္ဓာကိုယ်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သန်မာနေနိုင်ရတာ …”

နင်ချဲ့ မနာလို ဖြစ်နေသည့် လေသံဖြင့် ပြောလာခဲ့၏။

“ သဘာဝပဲကို … ငါလည်း ဘာတတ်နိုင်မှာ …”

လင်းရီ ပခုံးတွန့်လျက် ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ လုံးဝ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင်။

“ နင်ပြောတာ မှန်တယ်… နင့်အဖေကလည်း မခေတဲ့လူဆိုတော့ နင်လည်း ဘယ်ဆိုးနိုင်မှာ …”

“ ကောင်းပြီ … ဒီအကြောင်း ပြောတာတွေ တော်လိုက်ကြစို့ …. စမ်းသပ်မှုလည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ ဒီမှာ ခေါင်းဆောင်လီကို ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်ကြရအောင် … တစ်နေရာသွားပြီး စားကြမယ်… ငါ အခု အတော်လေး ဗိုက်ဆာနေပြီ …”

“ ကောင်းသားပဲ … သွားမယ်လေ….”

ချိုးယွီလော့ တစ်ဖက်သို့လှည့်ပြီး လီဟန်အား ကြည့်လိုက်သည်။ “ ခေါင်းဆောင်လီ … ကျွန်မတို့ တခြား ပူးပေါင်းပေးစရာ လိုသေးလား …”

“ ဒီလောက်ပါပဲ ဒီလောက်ပါပဲ … ခေါင်းဆောင်တို့သုံးယောက်ရဲ့ ပူးပေါင်းပေးမှုအတွက် တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… ငါတို့ သေချာပေါက် ခေါင်းဆောင်လင်းကို စိတ်မပျက်စေရဘူး …”

ချိုးယွီလော့ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ပျူငှာယဉ်ကျေးသည့် စကားတချို့ ဆိုပြီးသည့်နောက် သုံးယောက်မှာ သုတေသန စင်တာထဲက အတူထွက်လာခဲ့ကြသည်။

လင်းရီတို့ သုံးဦး ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် လီဟန်သည် အသင်း ၈ ရှိလူတိုင်းသို့ တစ်ချက် သိမ်းကျုံးကြည့်လိုက်ပြီး “ တခြား စမ်းသပ်ရရှိတဲ့ ဒေတာတွေကိုလည်း သေချာ အာရုံစိုက်ထား … အလျင်လိုစရာ မလိုဘူး … မင်းတို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ သေချာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာဖို့ လိုတယ်….”

“ ဟုတ်ကဲ့ … နားလည်ပါပြီ ခေါင်းဆောင် ….”

လီဟန် ခေါင်းညိတ်ပြီး လင်းရီ၏ စမ်းသပ်မှု ရလဒ်နှင့်အတူ ရုံးခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရလဒ် အစီရင်ခံစာနှစ်ခုကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပြီးသည့်နောက် လီဟန် အချိန်အတော်ကြာသည်ထိတိုင်အောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။ မိနစ် ၂၀ ကျော်ကြာသည့်တိုင် တောက်လျှောက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး .... နောက်ဆုံး၌ သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်၍ လျန်ရှန့်ဟော်၏ နံပါတ်ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

“ အကြီးအကဲလျန် …. ခင်များ အခု အလုပ်ရှုပ်နေလားမသိဘူး …” လီဟန် ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ ငါ အားပါတယ်… ဘာလို့လဲ … လင်းရီ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့လား …”

“ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး … သူ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး … အဲ့ဒီအစား ကျုပ်တို့ ထင်မှတ်မထားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တစ်ခု ရလာလို့ …”

“ ဘာကို ထင်မထားတဲ့ အကျိုးအမြတ်လဲ သေချာပြောစမ်း …” လျန်ရှန့်ဟော်၏ စိတ်မရှည်သည့် လေသံက ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ စမ်းသပ်မှုရလဒ်ကနေ ကျုပ်တို့ သိလိုက်ရတာ ခေါင်းဆောင်လင်းရဲ့ အရိုးနဲ့ ကြွက်သားသိပ်သည်းဆက သာမန်လူတွေရဲ့ နှစ်ဆ ရှိနေတယ်… ဒါ အတော်လေး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ရပ်ပဲ …”

“ သာမန်လူရဲ့ နှစ်ဆ ….”

“ အမှန်ပဲ .. ကျုပ်တို့ နှစ်ကြိမ်တောင် စမ်းသပ်စစ်ဆေးခဲ့တာ … လုံးဝ မမှားနိုင်ဘူး …” လီဟန် ပြောလိုက်ပြီး “ ဒါကြောင့်မို့ ကျုပ်တို့တွေ မကြေညာရသေးတဲ့ တောက်လျှောက်လုပ်နေတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေကို ခေါင်းဆောင်လင်းနဲ့ ကြိုးစားကြည့်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်….”

လျန်ရှန့်ဟော်ဘက်ခြမ်းတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

“ မင်းပြောတာ လူသားတွေရဲ့ အလားအလာကို လှုံ့ဆော်တဲ့ စမ်းသပ်မှုလား …”