ချောင်းကြည့်ခြင်း

တွေ့ဆုံပွဲ ပြီးဆုံးခါနီးတွင် ယန်ကျန့်သည် စောစောထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသောကိစ္စများကို ဝမ်ပင်းနှင့် ကျန်းရှန်ကော့ထံသို့ လွှဲအပ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူစိတ်မဝင်စားသော စီးပွားရေးကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲရန် သူ၏စွမ်းအင်ကို မမြှုပ်နှံနိုင်ပေ။

ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ...

ကားသည် ကွမ်းကျန်းလူနေအိမ်ရာဝင်းရှိ ဗီလာရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ၊ ပင်ပန်းလိုက်တာ။"

ကျန်းယန်သည် ကားပေါ်မှဆင်းပြီးနောက် ပျင်းကြောဆန့်လိုက်သည်၊ သူမ၏ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ်နီမြန်းနေပြီး အရက်မူးနေသည့် အရိပ်အယောင်သန်းနေသည်။

"စောစောအနားယူလိုက်တော့၊ ပြီးတော့ ငါ့အမေဆီကို မကြာခဏဖုန်းခေါ်ဖို့ မမေ့နဲ့။ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင် ငါ့ကိုချက်ချင်းဆက်သွယ်။ အဲ့ဒီရွာကအခြေအနေကို မင်းသိပါတယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယန်က ချစ်စဖွယ်အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"သိပါတယ်၊ ကျွန်မ ရှင့်အမေကို ရှင့်အတွက် အထူးဂရုစိုက်ပေးမှာပါ၊ ရှင့်ကိုစိတ်မပူစေရပါဘူး။ ကျွန်မအခု ရေသွားချိုးတော့မယ်၊ ပြီးရင် ရှင့်ဆီလာခဲ့မယ်။"

ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူမက သူ့ကို စနောက်သလို အကြည့်တစ်ချက်ပေးကာ ပျော်ရွှင်သောစိတ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

"ကျန်းယန်နဲ့အတူ ဇာတိပြန်ရတာ ပျော်ခဲ့ရဲ့လား။"

ကျန်းလီချင်က ညင်သာသောအပြုံးဖြင့် မေးလိုက်ပြီး ဘေးသို့လျှောက်သွားကာ ရေတစ်ခွက်ငှဲ့ပြီး ယန်ကျန့်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က တစ်ခဏမျှရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"သူနဲ့ငါ ငါ့ဇာတိမှာ သေမလိုဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေရာမှာ တစ္ဆေတွေခြောက်တယ်၊ ကြမ်းတဲ့အကောင်တွေချည်းပဲ။ နောက်ထပ်ဒုက္ခများတဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပဲ။ ငါမှတ်မိသလောက် ကျန်းယန်က ခေါင်းတလားတစ်လုံး ပို့ခိုင်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အိမ်အဟောင်းမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မလည်း ထပ်ပြီးစပ်စုမေးမြန်းမနေရဲဘူး၊ အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာလည်း မသိဘူး။"

ကျန်းလီချင်က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါနောက်ကျရင် သွားစစ်ဆေးကြည့်မယ်။ လောလောဆယ်တော့ အခန်းထဲသွားပြီး ငါ့မှတ်စုစာအုပ်ကို ယူခဲ့၊ ပြီးတော့ အိမ်မှာဖြစ်ခဲ့သမျှအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်။"

ယန်ကျန့်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

သူက ဒီလိုအချက်အလက်မျိုးကို ကွန်ပျူတာပေါ်မှာ သိမ်းဆည်းမထားရဲပေ၊ အင်တာနက်နဲ့ ချိတ်ဆက်လိုက်တာနဲ့ အလကားပေးလိုက်သလိုဖြစ်သွားမှာဖြစ်လို့ သူက မှတ်စုရေးတဲ့အကျင့်ကို မွေးမြူထားခဲ့သည်။

ကျန်းလီချင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမချက်ချင်းမထွက်သွားပေ။ အဲ့ဒီအစား သူမက တစ်ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းနေပြီး နီထွေးသောနှုတ်ခမ်းများကို စေ့ကာ လှည့်ပြီး ရုတ်တရက် ယန်ကျန့်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား။"

ယန်ကျန့်က သူမ၏လုပ်ရပ်ကြောင့် လုံးဝမတုန်လှုပ်သကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလီချင်က ညင်သာစွာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်မှာ ကျန်းယန်ရှိရင် ကျွန်မကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ရှင် ကျွန်မကို မလိုချင်တော့ဘူးလား။ ကျွန်မ ရှင့်အခန်းထဲကို ခိုးဝင်ပြီး ရှင်နဲ့အတူနေလို့ ရသေးရဲ့လား။ ရှင်က စိတ်ခံစားမှုတွေကို သိပ်စိတ်မဝင်စားတော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မသိပါတယ်။ ရှင့်အတွက်တော့ ကျွန်မက ပျင်းရိငြီးငွေ့မှုကို ဖြေဖျောက်ဖို့ ကိရိယာတစ်ခုသက်သက်ပဲ၊ စွန့်ပစ်နိုင်တဲ့အရာတစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက မတူဘူး။ ကျွန်မက ခံစားချက်ရှိတဲ့ သာမန်မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ၊ သဝန်တိုတယ်၊ မနာလိုဖြစ်တယ်။ ကျွန်မလည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားနိုင်တာပဲ။"

"မင်းဘာကို ပြောချင်နေတာလဲ။"

ယန်ကျန့်က သူမကို အနည်းငယ်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်နောက်ကို တစ်သက်လုံးလိုက်ချင်တယ်။ နောက်တစ်ခါ အပြင်ထွက်ဖို့အခွင့်အရေးရှိရင် ကျွန်မကိုပါ ခေါ်သွားပေးလို့ရမလား။"

ကျန်းလီချင်က ယန်ကျန့်ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါလေးပဲလား။ ငါကျန်းယန်ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားတာက သူက မင်းထက်ငယ်ပြီး ငါ့ရည်းစားအဖြစ် ဟန်ဆောင်လို့ရတယ်၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကိစ္စတချို့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ပဲ။ ငါသာမင်းကို ခေါ်သွားရင် မသိတဲ့သူတွေက ငါက သူဌေးမတစ်ယောက်နဲ့ ရိုမန်းတစ်လုပ်နေတယ်လို့ ထင်ကြမှာပေါ့။ မင်းက ငါသူမကို အားလပ်ရက်အပန်းဖြေခေါ်သွားတယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား။ အိမ်ပြန်တုန်းကဖြစ်ရပ်တွေရဲ့အသေးစိတ်ကို ငါရှင်းပြလိုက်ရင် မင်းကိုမခေါ်သွားခဲ့တဲ့အတွက် မင်းဝမ်းသာနေမှာ။"

ကျန်းလီချင်၏မျက်လုံးများ တုန်ခါသွားသည်၊ သူမအတွေးလွန်သွားသလိုပင်။

သူမက ယန်ကျန့်ကို အနည်းငယ်နားလည်သည်— သူ့စကားက ပွင့်လင်းတည့်တိုးဖြစ်ပြီး ပတ်ဝေ့မနေတတ်— ဒါကြောင့် သူမက သူ့စကား၏ယုံကြည်ရမှုကို သံသယဝင်မည်မဟုတ်ပေ။

"တစ်မျိုးပြောရရင် မင်းက ကျန်းယန်ထက် ပိုအရေးကြီးတယ်။"

ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုမျိုးလဲ။"

ကျန်းလီချင်၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပြူးကျယ်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယန်ကျန့်က မှောင်နေသော ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါက လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသေးတယ်၊ လူ့သဘာဝ ရှိနေသေးတယ်၊ ပြီးတော့ မိန်းမတွေအပေါ် လုံးဝစိတ်ဝင်စားမှု မပျောက်သေးလောက်အောင် လွဲမှားမသွားသေးဘူးဆိုတာကို ရံဖန်ရံခါ သတိပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက် လိုတယ်။ မင်းရောက်လာတာက တစ်မျိုးပြောရရင် တော်တော်အချိန်ကိုက်ပဲ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ရဲ့စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြစ်မှုက အမြဲရှိမနေဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ့လိုထူးဆန်းတဲ့ကောင်အနားကို ဘယ်သူမဆို ကပ်ရဲတာမဟုတ်ဘူး။"

"မင်းက အရမ်းသတ္တိရှိတယ်။ ကျန်းယန်သာဆိုရင် သူက ပဉ္စမထပ်ကိုတောင် တက်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းလီချင်က ပြောသည်။

"ကျွန်မ အဲ့ဒီလောက်အများကြီး မစဉ်းစားခဲ့ပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်မအတွက်တော့ ရှင်က မတူဘူး၊ အထူးသဖြင့် ရှင် သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေကို သုံးတဲ့အခါမှာပေါ့။ အဲ့ဒါက ကျွန်မကို ကြောက်လန့်စေတာမျိုး လုံးဝမရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစေတယ်၊ အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်၊ နားလည်ချင်တယ်၊ ထိတွေ့ချင်တယ်၊ ရှင့်ရဲ့'တစ္ဆေမျက်လုံး' ကိုတောင် ကျွန်မထိကြည့်ဖို့ စဉ်းစားဖူးတယ်... "

"စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရောဂါတစ်မျိုးလိုပဲ။"

ယန်ကျန့်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

သဘာဝလွန်စွမ်းအားများကို စွဲလန်းခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ဝင်စားခြင်းသည် လွဲမှားသောစိတ်အခြေအနေတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်အလန့်တကြားဖြစ်မှုများကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ကျန်းလီချင်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ။ တခြားလူတွေရဲ့တစ္ဆေပစ္စည်းတွေနဲ့ဆိုရင် ကျွန်မက ရွံရှာပြီး ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်တဲ့အထိပဲ ခံစားရတယ်။"

ကျန်းလီချင်က အလျင်အမြန်ရှင်းပြသည်။

"ငါက ဆရာဝန်မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုအတွေးမျိုးကို လုံးဝနားမလည်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မင်းတခြားပြောစရာမရှိတော့ရင် အပေါ်ထပ်တက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်သွားယူလိုက်။ အလုပ်လုပ်ရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ။"

"ငါတို့ နောက်မှပြောလို့မရဘူးလား။"

ကျန်းလီချင်က သူ့ကို တမ်းတလိုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျန်းယန်က အခုရေချိုးနေတာ၊ သူက တကယ်ကိုနှေးတယ်။ သူဒီလောက်မြန်မြန် ထွက်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့နှစ်ယောက်တည်း အချိန်နည်းနည်းဖြုန်းချင်တယ်၊ ကျွန်မအခန်းကို သွားမလား၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ငါတို့အတူမရှိတာ အတော်ကြာပြီလို ခံစားရတယ်၊ ရှင်ကျွန်မနဲ့ အချိန်နည်းနည်းဖြုန်းဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူးလား။"

"စိတ်မဝင်စားဘူး၊ မသွားဘူး။ ငါ့အတွက် အလုပ်ကို အရင်ဆုံးအပြီးသတ်ပေးတာက ပိုကောင်းတယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြတ်သားစွာငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီလေ၊ ကျွန်မ ရှင့်မှတ်စုစာအုပ်သွားယူပြီး အားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပါ့မယ်။"

ကျန်းလီချင်က နှုတ်ခမ်းစူကာ သဘောတူလိုက်ပြီး အနည်းငယ်စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ယန်ကျန့်ကို လွှတ်လိုက်ကာ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

သို့တိုင်အောင် သူမစိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်နေသည်၊ အကြောင်းမှာ ယန်ကျန့်က သူမကို မောင်းထုတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း၊ သူမကို စွန့်ပစ်နိုင်သောအရာတစ်ခုအဖြစ် မသတ်မှတ်ကြောင်း သူမသိသောကြောင့်ပင်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမမှာ အဆင့်အတန်းနှင့် တန်ဖိုးအချို့ ရှိနေသေးသည်၊ သူမအတွက် ဒါလုံလောက်နေပြီ။

"နားလည်ရခက်တဲ့ မိန်းမပဲ။"

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုယ်သူတွေးလိုက်ပြီး သူ့ဘေးက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူက ကျန်းလီချင် မှတ်စုစာအုပ်ပြန်ယူလာသည်ကို ထိုင်စောင့်နေစဉ် ရုတ်တရက် အနည်းငယ်သတိဝင်လာပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ တစ်ချက်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖြူဖျော့ပြီး စိမ်းဖန့်ဖန့်မျက်နှာနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး မှန်ကိုဖြတ်၍ အခန်းထဲသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏နီရဲပြီး မျက်ဆံမရှိသောမျက်လုံးများသည် အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေပြီး သူအဲ့ဒီမှာရှိနေတာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူအရင်က သတိမထားမိခဲ့သလိုပင်။

'တစ္ဆေငယ်' ပင်။

ယန်ကျန့်၏ နှလုံးသား အေးစက်သွားသည်။

ခဏအကြာက မြင့်တက်လာခဲ့သော ကြောက်လန့်မှုသည် ယခုအခါ ပြေလျော့သွားသည်။

သူက လန့်လွယ်လွန်းနေသည်၊ ဒီလိုအရာမျိုးကို မြင်လိုက်လျှင် အလိုလို တင်းမာသွားတတ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးက ဒီမှာ ဘာကိုလာချောင်းကြည့်နေတာလဲ။

ခဏရပ်နေပြီးနောက် 'တစ္ဆေငယ်' သည် ယန်ကျန့်သတိပြုမိသွားသောကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်၊ လှည့်ပြီး အမြန်ပြေးထွက်သွားကာ ညအမှောင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူး။"

ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက်မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကိုစဉ်းစားမိကာ ချက်ချင်းအပြင်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းပြီးသည်နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ လူနေအိမ်ရာဝင်း၏ လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လည်ပင်းတွင် ပဝါပတ်ထားသည်၊ သူမ၏အသားအရေသည် သဘာဝမကျအောင် ဖြူဖျော့နေပြီး အရုပ်တစ်ရုပ် သို့မဟုတ် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး မယိမ်းမယိုင်သောအကြည့်ဖြင့် ဒီဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။

'တစ္ဆေငယ်' သည် သူမဘေးတွင် ဝဲနေပြီး ရှေ့ပြေးလိုက် နောက်ပြေးလိုက်ဖြင့် အရိပ်များက ကစားနေသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာရွေ့လျားနေသည်၊ သို့မဟုတ် သူမကို ကာကွယ်ပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းလား။

အတွေးတစ်ခုက ယန်ကျန့်စိတ်ထဲဝင်လာပြီး သူချက်ချင်းသူမထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

"မင်းငါ့ကို ရှာနေတာလား။"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ခံစားချက်ကင်းမဲ့သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က အကြောင်းရင်းကိုနားမလည်သော်လည်း သူမနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

"တစ်နေ့လုံး ဘာတွေအလုပ်များနေတာလဲ။ ပြန်လာတာနဲ့ အဲ့ဒီမိန်းမအပေါ်မှာပဲ တက်နေတော့တာပဲ၊ ပွေ့ဖက်နေလိုက်တာ။ မင်းက အဲ့ဒါကို တကယ်ပဲ ဒီလောက်ကြိုက်နေတာလား။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သူနဲ့အတူနေရတာက တစ်နေ့လုံး အလောင်းတွေ၊ တစ္ဆေတွေနဲ့ နေရတာထက် အများကြီးပ ိုကောင်းတယ် မဟုတ်လား။"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းသဘောပဲ။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ဒီအရာတွေကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမက ပြောသည်။

"မင်းအရင်က ဒီကိုပို့လိုက်တဲ့ ခေါင်းတလားက လှုပ်နေတယ်... မင်းအထဲမှာ ဘာထည့်ထားတာလဲ။ တစ္ဆေလား။ တစ္ဆေဆိုရင် ဒီလိုဆက်ဆံတာက နည်းနည်းပေါ့ဆလွန်းမနေဘူးလား။ သာမန်ခေါင်းတလားတွေက အဲ့ဒီလိုအရာမျိုးကို ထိန်းထားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး ဟုတ်တယ်မလား။"

"ခေါင်းတလားက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားသည်။

"ဘယ်တုန်းက စဖြစ်တာလဲ။"

"ဒီနေ့။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူး။ အထဲကအလောင်းက နိုးထနိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ဆက်ပြီးယိုယွင်းနေသင့်တယ်။ ပုံမှန်မဟုတ်တာ ဘာမှမရှိသင့်ဘူး။"

သူက သူ့ဇာတိမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး လှုပ်ရှားမှုလက္ခဏာ ဘာမှမရှိခဲ့ပေ။

မဟုတ်ရင် သူက လူနေအိမ်ရာဝင်းကို သင်္ဘောတင်ပို့ပြီး သိမ်းထားဖို့ မဝံ့ရဲဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ တစ်ခုခုမှားသွားရင် ဒီအိမ်ရာဝင်းထဲမှာနေတဲ့လူတွေ သွားပြီပဲ။

"ငါအရမ်းပေါ့ဆသွားပုံပဲ။"

ယန်ကျန့်က စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်သုံးသပ်လိုက်သည်။

"'တစ္ဆေငယ်' ရဲ့တုံ့ပြန်မှုက ထူးဆန်းတယ်။ ငါသူ့ကို အထဲကတစ္ဆေကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းပေမဲ့ 'တစ္ဆေငယ်' က မလှုပ်ဘူး။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက လမ်းလျှောက်ရင်းပြောသည်၊ သူမအသံက ကြည်လင်သာယာပြီး ထူးဆန်းကြောက်စရာ ကောင်းသောခံစားချက်ကင်းမဲ့သော်လည်း ဖော်ပြမရနိုင်သော လောကုတ္တရာအငွေ့အသက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ဒီအခြေအနေမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေနှစ်ခုပဲရှိတယ်။ တစ်ခုက 'တစ္ဆေငယ်' က ထိန်းချုပ်မရတော့တာပဲ။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါသူ့ကို မင်းကိုရှာခိုင်းလိုက်တာပဲ၊ သူနာခံခဲ့တယ်။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူ့ကိုတစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ပြဿနာတစ်ခုခုဖြစ်တာနဲ့ ဒီကောင်လေးကို ချက်ချင်းသံသယမဝင်နဲ့။ မင်းရဲ့ခေါင်းတလားက ချို့ယွင်းနေတာ သေချာတယ်။ မင်းက တကယ်ပဲ တာဝန်လွှဲချတတ်တယ်၊ ဘာပြဿနာဖြစ်ဖြစ် သူ့အပေါ်မှာပဲ အပြစ်ပုံချချင်နေတာ။"

"အမ်..."

ယန်ကျန့် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက 'တစ္ဆေငယ်' ကို ဒီလောက်ကာကွယ်လိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

'တစ္ဆေငယ်' က သူမမွေးဖွားခဲ့တဲ့အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူမသူ့အပေါ်မှာ သံယောဇဉ်ဖြစ်သွားတာများလား။

"ဒါဆိုရင် ခေါင်းတလားထဲကအရာက 'တစ္ဆေငယ်' တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် အခြေအနေတွေနဲ့ မကိုက်ညီလို့ပဲဖြစ်ရမယ်။"

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်။

"မင်းက သူ့ကို ခေါင်းတလားထဲကတစ္ဆေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမှာတစ္ဆေမရှိရင် 'တစ္ဆေငယ်' က လှုပ်ရှားမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဟွန်း၊ အဲ့ဒါပဲဖြစ်သင့်တယ်။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက် နောက်ထပ်ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

"တတိယဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခု ရှိသေးတယ်... ဖြစ်နိုင်တာက ခေါင်းတလားထဲကအရာက... တစ္ဆေမဟုတ်ဘူး။"