အလောင်း၏ ပြောင်းလဲမှု

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် အေးစက်စက်နိုင်ဆဲဖြစ်ပြီး ညအလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏အသားအရေမှာ သွေးမရှိဘဲ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လုနီးပါး ဖြူဖျော့နေသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမနေပေ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက အကကို လေ့လာခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကျက်သရေရှိမှုနှင့် ပေါ့ပါးမှုတို့ ပါဝင်နေပြီး ဒီလောကကြီးတွင် ဒီလိုထူးခြားသောမိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိနိုင်သည်ကို စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် ဒီလိုဖြစ်လာဖို့ သူမဘာတွေကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲဆိုတာကို ဘယ်သူကများ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်မှာလဲ။

"ဒီနေ့ တွေ့ဆုံပွဲမှာ မင်းကိုမတွေ့မိဘူး။"

ယန်ကျန့်က သူမဘေးတွင် လျှောက်လှမ်းရင်း ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မအဖေက သွားဖို့ခေါ်ပေမဲ့ ကျွန်မစိတ်မဝင်စားလို့ မသွားခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ လူများတဲ့နေရာတွေကို မကြိုက်ဘူး။ ညဘက်မှာ လမ်းထွက်လျှောက်ရတာကို ပိုကြိုက်တယ်၊ နေ့ဘက်မှာတော့ ရှားရှားပါးပါးပဲ အပြင်ထွက်တယ်။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ရှင်းပြသည်။

"အဲ့ဒါတော့ မကောင်းဘူး၊ မင်းအပြင်ပိုထွက်သင့်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြင်လူတစ်ယောက်လို မမြင်သင့်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

"ကျွန်မက ဒီလိုနေရတာကို ကြိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ တော်တော်လေးကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြန်ချေပသည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ်တုန်ခါသွားသော်လည်း သူဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ၊ နောက်ဆုံးတော့ ဝမ်ရှန်းရှန်း အခုဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာ ရှိနေလဲဆိုတာကို သူတကယ် နားမလည်နိုင်ဘူးလေ။

မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘုရားကျောင်းနှင့်တူသော မြင့်မားသည့်ခြံဝင်းတံတိုင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်၊ တံခါးများမှာ လုံခြုံစွာသော့ခတ်ထားပြီး ဝင်ထွက်ခွင့်တားမြစ်ထားကြောင်း ထင်ရှားနေကာ ပတ်ပတ်လည်တွင် စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ တပ်ဆင်ထားသည်။

ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော 'တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်' သည် ဒီခြံဝင်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက တံခါးသော့ဖွင့်ပြီးနောက် အိမ်ကြီးထဲတွင် လေးလံသောခေါင်းတလားတစ်လုံးကို အလယ်ဗဟိုတွင် တည့်တည့်ချထားသည်။ အလင်းရောင်ဖြင့် ထွန်းလင်းထားသောကြောင့် ခေါင်းတလား၏မျက်နှာပြင်သည် ဝိုးတဝါးအလင်းရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဒီမှောင်မိုက်တိတ်ဆိတ်သောညတွင် ထိုမြင်ကွင်းသည် ထူးဆန်းစွာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

"ကျွန်မ အပေါ်ထပ်မှာ အိပ်နေတုန်း ဒီအရာက ကျွန်မကို နှိုးလိုက်တာ။"

သူမက ခေါင်းတလားကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ကို သတ္တိရှိတာပဲ။"

ယန်ကျန့်က သူမ၏သတ္တိကို မချီးကျူးဘဲမနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

ပင်မခန်းမအလယ်တွင် ခေါင်းတလားတစ်လုံးချထားခြင်းက တစ်ခု၊ ပိုအရေးကြီးသည်မှာ 'တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ရှေးဟောင်းအိမ်' အတွင်းတွင် သူတစ်ခါမှမဖွင့်ဖူးသော အခန်းတစ်ခန်းရှိနေပြီး ၎င်း၏တံခါးကို ရွှေဖြင့် ဂဟေဆော်ပိတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က စပ်စုသော်လည်း ဖွင့်ရန်ကြိုးစားလောက်အောင်တော့ မဆင်မခြင်မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။

"ဒီခေါင်းတလားကို ငါတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ မင်းနောက်ဆုတ်နေ။"

သူက တစ်ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းတလားဘေးသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ခေါင်းတလားကိုယ်တိုင်ကတော့ ထူးခြားမှုမရှိပေ၊ ကျန်းယန်က အပြင်ကနေ ဝယ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ခိုင်ခံ့မှုနှင့် ထူထဲမှုကလွဲလို့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားများ မပိုင်ဆိုင်ပေ။ ဒါကြောင့် ခေါင်းတလားက ထူးဆန်းပုံပေါက်နိုင်သော်လည်း လက်တွေ့တွင် အန္တရာယ်မရှိပေ။

တကယ့်ပြဿနာက ခေါင်းတလားထဲက အရာပဲ။

သူက အထဲမှာ တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်ရဲ့အလောင်းကို ထည့်ထားခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်၏လက်က ခေါင်းတလားအဖုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်နှင့် သူ့ခွန်အားဖြင့် လေးလံသော သစ်သားပျဉ်ပြားကို အလွယ်တကူမနိုင်သော်လည်း သူချက်ချင်းမလုပ်သေးပေ။

သူ့လက်ဖဝါးက ခေါင်းတလားအတွင်းမှ တုန်ခါမှုများကို ခံစားနေရသည်။

မှားစရာမရှိဘူး။

အထဲမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တာတစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက်ဖြစ်နေပြီ။

"အခုတော့ တိတ်ဆိတ်နေပုံရပေမဲ့ စောစောကတော့ ဆူညံသံတချို့ သေချာပေါက်ထွက်နေခဲ့တယ်၊ အတွင်းကနေ တစ်ခုခုကို ထုနေသလိုမျိုးပဲ။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက မလှမ်းမကမ်းမှ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါသိတယ်။"

ယန်ကျန့်က သူမစကားကို သံသယမဝင်ပေ။

"ငါအခု ခေါင်းတလားဖွင့်တော့မယ်၊ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ 'တစ္ဆေငယ်' ကို မင်းကိုကာကွယ်ခိုင်းထား။"

သူက ခဏစောင့်ပြီး သူ့ကိုယ်သူပြင်ဆင်လိုက်ကာ အဖုံးပေါ်တင်ထားသောလက်ဖဝါးဖြင့် အားကုန်တွန်းလိုက်ရာ လေးလံသောအဖုံးသည် ချက်ချင်းဘေးသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အသံပြင်းစွာဖြင့် ကျဆင်းသွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သော ပုပ်သိုးနံ့တစ်ခုသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အော့အန်ချင်လောက်အောင် ပျို့အန်စေသည်။

ဒီနေရာကို လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင် လေပြွန်များတပ်ဆင်၍ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အနံ့ဆိုးသည် လွယ်လွယ်ကူကူ မပျောက်ပျက်နိုင်ပေ။ အရင်းအမြစ်ရှိနေသရွေ့ အနံ့ဆိုးသည် ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေမည်သာဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး သူမနှာခေါင်းကို မသိမသာအုပ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာမှာ မပြောင်းလဲပေ၊ သူက ပုပ်သိုးနေသောအလောင်းများ၏ အနံ့ဆိုးကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။

သူက ခေါင်းတလားထဲသို့ တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ့မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်၊ အထဲကမြင်ကွင်းက သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် အနည်းငယ် ကျော်လွန်နေသောကြောင့်ပင်။

အလွန်အမင်းပုပ်သိုးနေသော အလောင်းသည် ပုံသဏ္ဌာန်ခွဲခြားမရနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းတလား အောက်ခြေတစ်ခုလုံးတွင် မှိုကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့နေသော ထူထဲသောအနက်ရောင်ဆံပင်အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခေါင်းတလား၏သစ်သားနံရံများအထိပင် ရောက်ရှိနေသည်။

ထူထဲသောအနက်ရောင်ဆံပင်များသည် ပုပ်သိုးနေသောအလောင်းကိုယ်တိုင်မှ ပေါက်ဖွားလာသကဲ့သို့ပင်။

ဒီထူးဆန်းသောပြောင်းလဲမှုကို ယန်ကျန့် တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့ဘဲ နားလည်ရန်ပင် မစတင်နိုင်ခဲ့ပေ။

"အလောင်းက ထူးဆန်းတဲ့ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ကြုံတွေ့နေရတာလား။"

ယန်ကျန့်၏နီရဲသောတစ္ဆေမျက်လုံးက အမှန်တရားကို ထိုးထွင်းမြင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဝမ်းနည်းစရာမှာ...

သူ့တစ္ဆေမျက်လုံးက သိသာထင်ရှားသောအရာတစ်ခုကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူမြင်ရသည်မှာ သာမန်မျက်စိဖြင့်မြင်ရသည်နှင့် ခြားနားမှုမရှိသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ကျောချမ်းစရာကောင်းသည်မှာ အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့်အလောင်းသည် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ရံဖန်ရံခါ တုန်ခါနေသည်၊ သို့မဟုတ် အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုများ သဲ့သဲ့ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလောင်းသည် ပြင်းထန်စွာရုန်းကန်ကာ လိမ်ကောက်ပြီး ပုံပျက်နေသည်။

အလောင်းကို အလောင်းဟုပင် မသတ်မှတ်နိုင်တော့ပေ၊ ၎င်းသည် အနက်ရောင်ဆံပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ပုပ်သိုးနေသောအသားတစ်ပုံသက်သက်သာဖြစ်သည်။

"အထဲကအခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက အဝေးမှမေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က တစ်ခဏမျှစဉ်းစားလိုက်သည်။

"အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ ဒီဖြစ်စဉ်ကို ငါရှင်းမပြနိုင်ဘူး။ ဒီအလောင်းက တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်တာတော့မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုလက်ရှိမှာ ရှင်းပြမရနိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုခုကို ကြုံတွေ့နေရတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအရာကို အရင်ဆုံးယူသွားရမယ်။ လူနေအိမ်ရာဝင်းထဲမှာ ဆက်ထားလို့မဖြစ်တော့ဘူး၊ ငါ့ကြီးကြပ်မှုအောက်ကလွတ်တဲ့နေရာမှာလည်း ထားလို့မဖြစ်ဘူး။"

သူက ဒီခေါင်းတလားကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဘေးလွတ်ဂေဟာထဲတွင် ထားခြင်းသည် အလုံခြုံဆုံးဖြေရှင်းနည်းဖြစ်ပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို အကျဉ်းချထားသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် အိမ်ရာဝင်းရှိ ဘေးလွတ်ဂေဟာများသည် တစ္ဆေများကို ချုပ်နှောင်ရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ နေထိုင်သူများအတွက် ခိုလှုံရာပေးရန်ဖြစ်သည်။ သူသာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို အထဲတွင်ထည့်ထားလိုက်လျှင် ဘေးလွတ်ဂေဟာသည် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

"ငါ့ရုံးခန်းထဲမှာ ဘေးလွတ်ဂေဟာငယ်တစ်ခုရှိတယ်။ ခေါင်းတလားကို အဲ့ဒီမှာထားနိုင်တယ်၊ ငါအလုပ်လုပ်နေတုန်းမှာလည်း စောင့်ကြည့်ထားနိုင်တယ်။ ပြဿနာတစ်ခုခုပေါ်လာရင် တစ္ဆေက အဲ့ဒီဘေးလွတ် ဂေဟာငယ်လေးထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး အပြင်ထွက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က အတော်လေးလုံခြုံသောနည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

"ဒီမှာအားလုံး စိတ်မအေးမချမ်းဖြစ်မနေရအောင် ဒီခေါင်းတလားကို ငါနဲ့အတူယူသွားလိုက်မယ်။ မင်းဒီညစောစောအနားယူလိုက်တော့၊ ဒုက္ခပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"

သူက ခေါင်းတလားအဖုံးကိုမပြီး ပြန်ဖုံးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါဆိုရင် ကျွန်မကို အသိပေးသင့်တယ်။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ သူမအသံက အေးစက်သော်လည်း သာယာလှသည်။

"ဒါက အရင်က အရေးပေါ်စီစဉ်လိုက်ရတာဖြစ်ပြီး ငါသိပ်အများကြီးမစဉ်းစားခဲ့မိဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ့နေရာမှာ ဒီပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းဖို့ ဘေးလွတ်ဂေဟာတစ်ခု တည်ဆောက်မယ်။ ဒီအကြောင်းကို ဦးလေးကျန်းနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ဆွေးနွေးပြီးပြီ။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

သူ့ရဲ့ဂျပန်ခရီးစဉ်က သူ့ကို လုံလောက်တဲ့ရွှေတွေ ပေးခဲ့သည်။

သဘာဝလွန်ပစ္စည်းများထားရှိရန်နှင့် တစ္ဆေကြမ်းများကို ချုပ်နှောင်ရန် ဘေးလွတ်ဂေဟာတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။

ဒီချဉ်းကပ်မှုက အလွန်အကျွံဖြစ်ပြီး ငွေရေးကြေးရေးနှင့် ပစ္စည်းအင်အားများစွာ လိုအပ်သည်။ ဥက္ကဋ္ဌမီရှီးမားကို ခြိမ်းခြောက်ငွေညှစ်ခဲ့ခြင်းမရှိခဲ့လျှင် ဆင်းရဲသော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ယန်ကျန့်သည် ဒီလိုစဉ်းစားဖို့ပင် မဝံ့ရဲဘူး။

"ရှင့်အနေနဲ့ စဉ်းစားပြီးပြီဆိုရင် ပြီးတာပါပဲ။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောသည်။

ပြန်မဖြေဘဲ ယန်ကျန့်သည် 'တစ္ဆေနယ်မြေ' ကို အသုံးပြု၍ ခေါင်းတလားကို လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူသည် သူ့ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူက လေးလံသော သူခိုးကာကွယ်ရေး တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ခေါင်းတလားကို အတွင်းရှိအခန်းငယ်လေးထဲသို့ တွန်းထည့်ကာ သော့ခတ်လိုက်သည်။

ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းလီချင်ကို ဒီဘေးလွတ်ဂေဟာထဲသို့ ထပ်မဝင်ရန် ညွှန်ကြားရန် သူစီစဉ်ထားသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီခေါင်းတလားအပြင် ဘေးလွတ်ဂေဟာတွင် ရှုန်ဝမ်ဝမ်၏စက္ကူရုပ်လည်း ရှိနေသေးသည်။

ထူးဆန်းသောပစ္စည်းနှစ်ခုကို သာမန်လူများ မထိတွေ့ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

စစ်ဆေးပြီး ပြဿနာမရှိကြောင်း သေချာပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ပြန်ရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ကွမ်းကျန်းလူနေအိမ်ရာဝင်းရှိ ဗီလာတစ်လုံး၏ ပဉ္စမထပ်တွင်...

"ဒါဆို ဥက္ကဋ္ဌယန်ရဲ့ဇာတိက အဲ့ဒီလောက်အန္တရာယ်များတာပေါ့၊ ရှင့်တို့ သေမလိုဖြစ်ခဲ့တာပဲ။"

ကျန်းလီချင်သည် အခုအခန်းထဲတွင် ကျန်းယန်နှင့် စကားစမြည်ပြောရင်း သူတို့၏ယခင်ဇာတိ အတွေ့အကြုံများအကြောင်း ပြောနေကြသည်။

ကျန်းယန်က အနည်းငယ်မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဆိုးဆုံးက ယန်ကျန့်ပဲ၊ သူက ကျွန်မကို ဘာမှမတုံ့ဆိုင်းဘဲ ဓားနဲ့ထိုးတယ်၊ ကျွန်မသူ့ကြောင့် သေမလိုဖြစ်ခဲ့ရတယ်၊ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ကျွန်မက သူ့ကိုနေပြီး အဖော်လုပ်ပေးစေချင်ပေမဲ့ သူက တစ်ခါမှမနေဘဲ ကျွန်မကို အလကားစောင့်ခိုင်းခဲ့တယ်။"

"ဒေါသထွက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဒီနှုန်းနဲ့ဆို ကျွန်မတကယ်ပဲ အဒေါ်ကြီးဖြစ်တော့မယ်။"

သူမက ညည်းတွားရင်း ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲချလိုက်သည်။

ကျန်းလီချင် အံ့အားသင့်သွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။

ယန်ကျန့်နှင့်အတူ ဇာတိသို့လိုက်ပါသွားစဉ် အန္တရာယ်နှင့်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ကလွဲလို့ သူတို့ကြားမှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပုံရပြီး ကျန်းယန်က ယန်ကျန့်နှင့် တစ်ခုခုဖြစ်ရန် အမြဲစဉ်းစားနေသည်ကို သူမရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိသည်။

"ကျန်းအစ်မကြီး ၊ ရှင်ထင်တာ ယန်ကျန့်က အရင်လို မစွမ်းနိုင်တော့ဘူးလား။"

ရုတ်တရက် ကျန်းယန်က သူမလက်များပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ပြီး လျှို့ဝှက်စွာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလီချင်က နားလည်စွာ ပြန်ချေပသည်။

"မဟုတ်တာတွေ၊ အဲ့ဒီလိုမရှိပါဘူး။ ရှင်ဘာတွေစိတ်ကူးယဉ်နေတာလဲ။ သူက သူကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ သဘာဝလွန်တွေ့ကြုံမှုတွေကြောင့် နည်းနည်းထိခိုက်နေတာပါ။ ရှင်သူ့ကိုနားလည်ပြီး စာနာပေးသင့်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ယန်ကျန့်သာမရှိရင် ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး သေနေလောက်ပြီ။ ဒါ့အပြင် အခုလိုအခြေအနေက မကောင်းဘူးလား။"

"ရှင်ပြောတာက ကျွန်မက ကျေးဇူးမသိတတ်သလိုပဲ၊ ကျွန်မသူ့ကို အရမ်းကြိုက်တယ် သိလား။"

ကျန်းယန်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်၊ သူမမျက်လုံးများ ရုတ်တရက်တောက်ပလာပြီး အနားသို့ကပ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ကျန်းအစ်မကြီး ရှင်နဲ့ယန်ကျန့် နောက်ဆုံးအတူရှိခဲ့တာ ဘယ်တုန်းကလဲ။"

ဒီမေးခွန်းကိုကြားတော့ ကျန်းလီချင် နေရာမှာတင် တောင့်ခဲသွားသည်။ သူမက ကျန်းယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သာယာသောမှတ်ဉာဏ်မြင်ကွင်းများ သူမစိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်၊ သူမပါးပြင်များ အနည်းငယ်နီမြန်းသွားပြီး သူမအကြည့်များ တုန်ခါသွားသည်။

"ကျွန်မ၊ ကျွန်မမသိဘူး၊ မေ့သွားပြီ။"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့အရာကို ဘယ်လိုလုပ်မေ့နိုင်မှာလဲ။ ရှင်ကျွန်မကို မပြောချင်လို့ သက်သက်ပဲလား။ ကျွန်မနောက်ကွယ်မှာ ကျွန်မရည်းစားကိုခိုးယူတဲ့အတွက် ရှင့်ကို အပြစ်မတင်ရသေးဘူးနော်၊ ရှင်ဒီနေ့ ကျွန်မကိုပြောပြရမယ်။"

ကျန်းယန်က သူမအတင်းအဖျင်းတူးနေသလို စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မတကယ်မေ့သွားတာပါ၊ ဆက်မမေးပါနဲ့တော့နော်။"

ကျန်းလီချင်က ခေါင်းလွှဲလိုက်ပြီး မေးခွန်းကိုမဖြေလိုပေ။ ဒါက သူမနှင့်ယန်ကျန့်ကြားက လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု၊ ဘယ်လိုလုပ်ဖော်ထုတ်နိုင်မှာလဲ။

ငါလည်း မိန်းမတစ်ယောက်ပဲလေ။

"ဒါဆို ရှင်ယန်ကျန့်ကို ကြိုက်နေတုန်းပဲလား။"

ကျန်းယန်က သတိဖြင့်မေးလိုက်သည်။

ကျန်းလီချင်က တစ်ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်က ကျွန်မကိုကယ်ခဲ့တာ၊ ကျွန်မသူ့ကိုကြိုက်တာ ဘာမှားလို့လဲ။ ဒါ့အပြင် ယန်ကျန့်ရဲ့ လက်ရှိအဆင့်အတန်းနဲ့ နေရာနဲ့ဆိုရင် မိန်းမတွေက သူ့ကိုကြိုက်တာက ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒီနေ့တွေ့ဆုံပွဲက လှပတဲ့ကောင်မလေးတွေကို ကြည့်လိုက်လေ၊ သူတို့ယန်ကျန့်ကိုမြင်တော့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပနေကြတာ။ ရှင်နဲ့ကျွန်မသာမရှိခဲ့ရင် သူတို့သေချာပေါက် သူ့ကိုလာပြီးစကားပြောကြမှာပဲ။"

"ဒါကမတူဘူး၊ သူတို့က ယန်ကျန့်ရဲ့ပိုက်ဆံကိုကြိုက်တာ၊ ယန်ကျန့်က အဲ့ဒီလိုရိုင်းစိုင်းတဲ့လူတွေကို မကြိုက်ဘူး။ ကျွန်မကမတူဘူး၊ ကျွန်မက အချစ်စစ်။"

ကျန်းယန်က ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အချစ်စစ်ဆိုတာကို ကျွန်မသံသယမဝင်ပါဘူး။ ကျွန်မဆိုလိုတာက ယန်ကျန့်သာလိုချင်ရင် သူ့ဘေးမှာ ကောင်မလေးတွေအများကြီးရှိမှာပဲ။ ရှင် ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းကို စောင့်ကြည့်နေတာ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်မက ယန်ကျန့်ရဲ့အတွင်းရေးမှူး၊ သူ့အလုပ်နဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေကို ကျွန်မဂရုစိုက်ပေးတာက အရမ်းပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား။"

"ယန်ကျန့်က ကျွန်မကိုအလုပ်ထုတ်လိုက်ရင်တောင် နောက်တစ်ယောက်ထပ်ငှားမှာပဲမဟုတ်လား။ ငါတို့အတူရှိခဲ့တာ ဒီလောက်ကြာပြီ၊ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကိုလည်း အတူဖြတ်သန်းခဲ့ကြပြီး အရမ်းအဆင်ပြေနေကြတာ။ သူသာ ပိုကောင်းတဲ့တစ်ယောက်ကိုရသွားရင် ရှင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"

"ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သားပဲ။"

ကျန်းယန်က စဉ်းစားရင်း ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်သွားသလိုဖြစ်သွားသည်။

"ဘာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တာလဲ။"

ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်သံက အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ယန်ကျန့်၏ပုံရိပ်က သူတို့နှစ်ဦးရှေ့တွင် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာသည်။

ဒီလိုရုတ်တရက်ပေါ်လာခြင်းကို သူတို့နှစ်ဦးက ကျင့်သားရနေပုံရသည်။

ကျန်းယန်က အလျင်အမြန်ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ကျန်းအစ်မကြီး နဲ့ စကားစမြည်ပြောနေတာပါ။ ရှင်ဒီလောက်နောက်ကျတဲ့အထိ ဘယ်သွားနေတာလဲ။ ရှင့်အခန်းထဲမှာ ကျွန်မကို ဒီလောက် ကြာကြာစောင့်ခိုင်းထားတယ်။"

"နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ပို့လိုက်တဲ့ခေါင်းတလားက နည်းနည်းလွဲနေလို့ ငါကိုင်တွယ်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပြဿနာမရှိတော့ဘူး၊ ငါအဲ့ဒါကို ရုံးခန်းထဲကအခန်းတစ်ခန်းမှာ ထားလိုက်ပြီ၊ မင်းတို့အဲ့ဒီထဲကို ထပ်မဝင်စေချင်တော့ဘူး၊ အခြေအနေကိုငါကိုင်တွယ်ပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"အရင်ဆုံး ရွာမှာဖြစ်ခဲ့တဲ့ဖြစ်ရပ်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ရအောင်... မှတ်တမ်းကို 'တစ္ဆေအိပ်မက်' လို့အမည်ပေးထားတယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ကျန်းလီချင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ထူထဲသောမှတ်စုစာအုပ်ကို ချက်ချင်းထုတ်ယူကာ လက်ရေးဖြင့် မှတ်တမ်းများ စတင်ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မရေးမယ်၊ ကျွန်မရေးမယ်၊ ကျွန်မက အမြဲတမ်းစာရေးရတာကြိုက်တယ်။"

ကျန်းယန်က သူ့ကိုယ်သူပြသချင်ဇောဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ တာဝန်ယူလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ပြီးပြီ၊ မှတ်တမ်းတင်စလိုက်တော့။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"သေနာကျ။"

ကျန်းယန်က သူမပါးပြင်များကို ဖောင်းကားလိုက်သော်လည်း ထို့နောက် မျက်လုံးမှေးပြီးပြုံးကာ ယန်ကျန့်ဘေးတွင် အစပြုထိုင်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကိုချိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းလီချင်က ပြုံးလိုက်သည်။ အမှန်ပင်၊ ယန်ကျန့်နှင့်ပတ်သက်လာလျှင် ကျန်းယန်မှာ ဒေါသတစ်စက်မှမရှိဘဲ မည်သူ့ထက်မဆို ပိုနာခံတတ်သည်၊ သူမသာ တစ်ချက်အသံထွက်ရဲလျှင် ကျန်းလီချင်က သူမဒုတိယတစ်ချက်ထွက်ရဲမည်မဟုတ်ဟု တွက်ဆထားသည်။

ဒါက စိတ်ရောဂါတစ်မျိုးဖြစ်နိုင်သည်၊ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒီလူအပေါ်မှာ အလွန်နာခံပြီး မှီခိုလွန်းသည်။

ယန်ကျန့်နှင့်သူမ၏ဆက်ဆံရေးကို သိသွားပြီးနောက် ကျန်းယန်က အဆောက်အအုံပေါ်မှခုန်ချ၍ သေကြောင်းကြံစည်သည်အထိ ပြိုလဲသွားခဲ့သည်မှာ မဆန်းပေ။

တရှဲရှဲစာရေးသံနှင့်အတူ...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ကျန်းလီချင်က ဒီမှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်နေပြီး ယခင်စာမျက်နှာများကို လှန်လှောကြည့်လျှင် ကနဦး'တံခါးခေါက်တစ္ဆေ' ဖြစ်ရပ်မှ 'တစ္ဆေအရိပ်' ဖြစ်ရပ်၊ ထို့နောက် 'တစ္ဆေခေါင်းတလား' ဖြစ်ရပ်အထိ... ဒီမှတ်တမ်းများက ယန်ကျန့်၏အတွေ့အကြုံအားလုံးကို အလွန်အသေးစိတ်ကျကျ ဖော်ပြထားသည်။

အချို့သော သေးငယ်ပုံရသော နေ့စဉ်အသေးစိတ်များကိုပင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူမက သူမနှင့်ယန်ကျန့်ကြားက အချို့အရာများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သည်။

ဒီဖြစ်ရပ်များကို အလွန်အသေးစိတ်ဖော်ပြထားပြီး ၎င်းတို့သည် မှတ်ဉာဏ်တစ်စုံကို အရန်သိမ်းထားသကဲ့သို့ပင်။

သူတို့က သာမန်မှတ်တမ်းတင်ပစ္စည်းများ၏ နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဒီအကြောင်းကြောင့် ဒီအလုပ်သည် အတော်လေးပင်ပန်းပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် မှတ်တမ်းတင်ရန် အနည်းဆုံးနာရီပေါင်းများစွာ ကြာတတ်သည်။

နံနက်တစ်နာရီကျော်မှသာ ဒီမှတ်တမ်းတင်ခြင်းက နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားသည်။

"ယန်ကျန့်၊ တကယ်တော့ ဒီလောက်ဒုက္ခများစရာမလိုပါဘူး၊ ကျွန်မစာရိုက်တာ တော်တော်မြန်တယ်၊ အစပိုင်းမှာ ကွန်ပျူတာပေါ်မှာ ရိုက်ထုတ်ပြီးမှ ပုံနှိပ်ပြီး အဆုံးမှာအားလုံးကို စုစည်းချည်နှောင်လိုက်ရင် လက်ရေးနဲ့ရေးတာထက် အများကြီးပိုကောင်းမှာပဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ လက်ရေးမှာ စာလုံးပေါင်းမှားတာတွေ၊ ပြင်ဆင်ချက်တွေနဲ့ဆိုတော့ ကြည့်ရသိပ်မကောင်းဘူးလေ။"

ကျန်းလီချင်က သူမ၏နာကျင်နေသောလက်ကို နှိပ်နယ်ရင်း ပြောလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ညည်းညူလိုက်သည်၊ သူမလေသံက အနည်းငယ်ချွဲနွဲ့ပြီး ချစ်စဖွယ်ဖြစ်နေသည်။

"မလိုဘူး၊ ငါလိုချင်တာက ထူးခြားတဲ့မှတ်စုတစ်စုံပဲ၊ ကွန်ပျူတာကပုံနှိပ်ထားတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ငါမယုံကြည်နိုင်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဒါဆိုရင် ရှင့်သဘောပဲလေ၊ ရှင့်စိတ်ကြိုက်လုပ်ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မက ရှင့်အတွက် အမြဲတမ်းမှတ်တမ်းတင်ပေးနေမှာပဲ၊ ဒါဆို ကျွန်မက အသုံးဝင်နေတုန်းပဲ မဟုတ်လား။"

ကျန်းလီချင်က သမ်းဝေပြီး အကြောဆန့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန်း။"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဟီးဟီး။"

ကျန်းလီချင်က နှုတ်ခမ်းစူပြီးပြုံးလိုက်ကာ လုံခြုံမှုနှင့် ပြည့်စုံမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းယန်က ယန်ကျန့်ဘေးတွင် ကွေးကွေးလေးခွေပြီး နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်၊ နေ့ဘက်က အရက်သောက်ထားသောကြောင့် သူမဆက်ပြီးနိုးမနေနိုင်တော့ပေ။

ယန်ကျန့်က သူမခေါင်းကိုပွတ်သပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်၊ အတွေးနက်နေပုံရသည်။