တပည့်ခံခြင်း

"စီနီယာအစ်ကို ယိ၊ စီနီယာ ပြောနေတာကို ကျွန်တော်နားမလည်ဘူး။" လီချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ယိကျုံးသည် လီချန် ဤမျှခေါင်းမာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ညိုမှောင်သွားသည်။ "ဂျူနီယာညီလေးလီ၊ မင်းက အလုပ်ကြမ်းတပည့်တစ်ယောက်ပဲ။ တချို့အရာတွေကို မင်းတစ်ယောက်တည်း သိမ်းထားလို့မရဘူး။ ငါမင်းကို တစ်ခုပြောပြမယ်။ လောင်စုန့် ချန်ထားခဲ့တဲ့အရာကို အတွင်းဂိုဏ်းက လူကြီးတစ်ယောက်က ယူသွားပြီ။"

"စီနီယာအစ်ကို ယိ၊ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် စီနီယာပြောတဲ့ အခွင့်အရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် ခုထိ ရှုပ်ထွေးနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် ခေါင်းလောင်းစင်မှာ နေလာတာ နှစ်နှစ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ လောင်စုန့်လည်း ထွက်သွားတာ ဒီလောက်ကြာပြီ။ ကျွန်တော်နဲ့သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အဲ့ဒီလောက် နီးစပ်လို့လား။ သူ့အတွက် ဘာမှမပတ်သက်တဲ့ ကျွန်တော့်လိုလူတစ်ယောက်ကို စီနီယာပြောတဲ့ အခွင့်အရေးကို ပေးဖို့ တန်လို့လား။"

လီချန်က သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းဘာလို့ ချူယင်းယင်းကို မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲညီမလို့ အရင်က ပြောခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ခဲ့တာလဲ။" ယိကျုံးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ယိ၊ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်ကြမ်းတပည့်တွေပဲ၊ အထက်လူကြီးနဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအရာတွေကို စီနီယာ့ကို ရှင်းပြဖို့မလိုဘူး။"

လီချန်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စုန့်ယင်းယင်းက အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ခဲ့ရင်တောင် သူကတော့ ဘယ်လိုမှ ဝန်ခံမှာမဟုတ်ဘူး။

"ဂျူနီယာညီလေးလီ၊ ငါပြောနိုင်တာတွေ အကုန်ပြောပြီးပြီ။ သေချာစဉ်းစားကြည့်။"

လီချန်သည် နူးညံ့သည်လည်းမဟုတ်၊ ခက်ထန်သည်လည်းမဟုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ယိကျုံးသည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

"လောင်စုန့်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မီးဖုတ်ခံရအောင် လုပ်နေတာပဲ။"

လီချန်သည် ယိကျုံး၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏နှလုံးသား အနည်းငယ်လေးလံနေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရတနာမြေပုံ၏ ကိစ္စသည် မပြီးသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မည်သည့်ရတနာမြေပုံမှ မရှိလျှင် ပိုကောင်းမည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပူဇော်ကိရိယာစနစ်ဖြင့် သူသည် တက်လှမ်းနိုင်သေးပြီး အလွန်အကျွံ အန္တရာယ်ယူရန်ပင် မလိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ရတနာမြေပုံတစ်ခုက သူ့ကို အန္တရာယ်ကျရောက်စေသည်။

သူသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းတွင် ရှိနေပြီး ခေါင်းလောင်းထိုးသူအဖြစ်လည်း တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ယိကျုံးနောက်ကွယ်မှ လူသည် သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ကိုင်တွယ်ရန် မဝံ့ရဲသင့်ပေ။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဘာဖြစ်လာမည်ကို ဘယ်သူများသိနိုင်မလဲ။

"ဒီယိကျုံးက အတွင်းဂိုဏ်းက လူကြီးတစ်ယောက်အကြောင်း ပြောသွားတယ်။ သူငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ်လား။"

သူ့နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွားသည်။

အလုပ်ကြမ်းဆောင်နှင့် အတွင်းဂိုဏ်းသည် တူညီသော သဘောတရားမဟုတ်ပေ။

အတွင်းဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သူများသည် တရားဝင်တပည့်များ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အထွတ်အထိပ်တပည့်များ၊ အကြီးအကဲများနှင့် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသော တောင်ထွတ်သခင်များ ရှိသည်။

လက်ရှိလီချန်အတွက်မူ ၎င်းသည် သူလုံးဝမရောက်ရှိနိုင်သော အဆင့်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သူသည် အဆင့်ရှိသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မွေးပြီးအဆင့် ပထမအဆင့်တွင် ရှိနေသော်လည်း အတွင်းဂိုဏ်းတွင် ထားရှိပါက သူသည် အနိမ့်ဆုံးအဆင့် တရားဝင်တပည့်တစ်ဦးသာ ဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုဆက်သွားလို့မဖြစ်ဘူး။ အတွင်းဂိုဏ်းက တစ်စုံတစ်ယောက် တကယ်ဝင်စွက်ဖက်လာရင် ငါနောက်ပိုင်းမှာ ပိုဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။"

လီချန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်ကာ အရေးကြီးသောခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ ခေါင်းလောင်းထိုးသူတစ်ဦးအဖြစ်သာ နေလိုသည်။

ဘာလို့ ပြဿနာက သူ့ဆီ အမြဲရောက်လာရတာလဲ။

"ဒီနည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတော့ပုံပဲ။"

လီချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏အလုပ်ကြမ်းတပည့်အထောက်အထားဖြင့် မွေးပြီးအဆင့် ပထမအဆင့် အဆင့်ရှိသိုင်းပညာရှင်ကျင့်ကြံမှုဖြင့်ပင် သူ့ကိုယ်သူ မကာကွယ်နိုင်သည်ကို သိသည်။

သူ၏အဆင့်အတန်းသည် မလုံလောက်ပေ။

အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်များကို မဆိုထားနှင့် အလုပ်ကြမ်းဆောင်မှ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်များပင် သူ့ကို အမိန့်ပေးနိုင်သည်။

ချက်ချင်းပင် လီချန်သည် သူ၏အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။

သူသည် အလုပ်ကြမ်းဆောင်သို့ မသွားဘဲ ၎င်း၏နောက်ကွယ်ရှိ ချိုင့်ဝှမ်းသို့ သွားခဲ့သည်။ ဤချိုင့်ဝှမ်းတွင် အထီးကျန်သစ်သားအိမ်တစ်လုံး တည်ရှိနေသည်။ သစ်သားအိမ်နောက်တွင်တော့ ရေတံခွန်တစ်ခု ရှိသည်။

ခြောက်သွေ့ရာသီဖြစ်သောကြောင့် တောင်ပေါ်မှ စီးကျလာသော ရေနည်းသည်။ မိုးရာသီဖြစ်ပါက ရေတံခွန်သည် အလွန်ခမ်းနားပေလိမ့်မည်။

လီချန်သည် ခေါင်းလောင်းစင်မှ ဤရေတံခွန်ကို မြင်နိုင်သည်။

သစ်သားအိမ်အပြင်ဘက်၊ သစ်သားကုလားထိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲမုတ်ဆိတ်နှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏မျက်နှာသည် နီမြန်းနေပြီး အရက်နံ့ထောင်းထောင်းထနေတာကြောင့် မူးနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"စီနီယာ။" လီချန်က ခေါ်လိုက်သည်။

"အင်းဟင်း။"

အဘိုးအိုက သူ၏နှာခေါင်းကို ကုတ်ပြီး ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။

"စီနီယာ။" လီချန်က ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"အေး… ငါနားမလေးဘူး။ ကြားတယ်။ ဘာကိစ္စလဲ။" အဘိုးအိုက မျက်လုံးပင်မဖွင့်ဘဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီတပည့်က ပြန်လည်စစ်ဆေးမှုကို ဖြေဆိုချင်ပါတယ်။" လီချန်က လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

မှန်သည်၊ သူသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ ပြန်လည်စစ်ဆေးမှုကို ဖြေဆိုပြီး တရားဝင်တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် စီစဉ်ထားသည်။

တရားဝင်တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာလျှင် ခေါင်းလောင်းစင်တွင် နေထိုင်ရန် အဆင်မပြေဖြစ်မည်မဟုတ်လား။

၎င်းသည် သူ မူလက ထင်ထားသောအရာဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေက သူ့စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

"ပြန်လည်စစ်ဆေးမှု?"

အဘိုးအိုသည် နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး လီချန်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း တကယ်ပဲ အဆင့်ဝင်သွားပြီပဲ။"

"မင်းအသက်ဘယ်လောက်လဲ။" သူက ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်။

"ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ပါ။"

"မင်း အလုပ်ကြမ်းတပည့်ဖြစ်တာ ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ။"

"နှစ်နှစ်၊ နှစ်လ၊ နဲ့ ဆယ့်တစ်ရက်ပါ။"

"ဂိုဏ်းမဝင်ခင် ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးလား။"

"မကျင့်ကြံခဲ့ဖူးပါဘူး။"

"မင်းအခု ဘာသိုင်းပညာတွေ လေ့ကျင့်နေလဲ။"

"ဓားထိုးဖောက်လက်သီးကွက်ပါ။"

"ဓားထိုးဖောက်လက်သီးကွက်?"

အဘိုးအိုသည် ရုတ်တရက်ထထိုင်ပြီး လီချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက အခြေခံလက်သီးကွက်ပဲ။ ဒီလက်သီးကွက်တစ်ခုတည်းကို အားကိုးပြီး အဆင့်ဝင်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းရဲ့ သမိုင်းမှာ အရမ်းနည်းတယ်။ ပြီးတော့ နှစ်နှစ်ကျော်လေးနဲ့ လုပ်ဖို့က ပိုလို့တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

"ငါ့ကို ဓားထိုးဖောက်လက်သီးကွက်တစ်ခု ပြစမ်း။" သူက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ စီနီယာ။"

လီချန်သည် ချက်ချင်း နေရာယူပြီး သူ၏အတွင်းချီကို လည်ပတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်သီးအရှိန်အဟုန် လှုပ်ရှားလာပြီး မမြင်နိုင်သော စူးရှမှုတစ်ခု သူ့ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဘိုးအို၏ မူလက အနည်းငယ်မှေးနေသော မျက်လုံးများတွင် စူးရှသောအလင်းရောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ "လက်သီးအရှိန်အဟုန်?"

"ကောင်းပြီ၊ မင်းဆက်ပြမလိုတော့ဘူး။" သူက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွတ်ကျွတ်၊ မင်းက အခြေခံအကျဆုံး လက်သီးကွက်ကို ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး လက်သီးအရှိန်အဟုန်ကို နားလည်နိုင်တယ်။ ဒီလိုနားလည်နိုင်စွမ်းက ထူးခြားတယ်။ အရင်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲက မင်းကို လွဲချော်သွားပုံပဲ။"

အဘိုးအိုက အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လီချန်သည် အခြေခံလက်သီးကွက်တစ်ခုကို အားကိုးပြီး နှစ်နှစ်ကျော်လေးအတွင်း အဆင့်ဝင်သွားသည်ကို မသင်္ကာမဖြစ်တော့ပေ။

အခြေခံလက်သီးကွက်တစ်ခုကို ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံခြင်းသည် အံ့ဩဖွယ်ရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

"ကောင်လေး၊ မင်းငါ့ကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်ချင်လား။" ရုတ်တရက် အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။

အရိုးအမြစ်အရည်အချင်းကောင်းသော ပါရမီရှင်များသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းတွင် မရှားပါးပေ။ သို့သော် ဤမျှမြင့်မားသော နားလည်နိုင်စွမ်းရှိသူများမှာ အလွန်ရှားပါးသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုတွင် နယ်ပယ်မြင့်လေ၊ သန့်စင်သော အရိုးအမြစ်အရည်အချင်းသည် အရေးမကြီးလေဖြစ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်စွမ်းဖြစ်သည်။

လီချန်သည် အခြေခံလက်သီးကွက်တစ်ခုကို ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်းသည် သူ၏မြင့်မားသော နားလည်နိုင်စွမ်းကို ပြသပြီး ၎င်းက အဘိုးကြီးကို ဤပါရမီအား ပြုစုပျိုးထောင်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဒီတပည့်က စီနီယာရဲ့နာမည်ကို မသိရသေးပါဘူး။" လီချန်က လေးစားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါက နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိတ်စောင့်တစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါပေမယ့် မင်းငါ့ကို ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်ရင် တခြားတရားဝင်တပည့်တွေလိုပဲ အခွင့်အရေးတွေ ရမှာပါ။"

အဘိုးအိုက ပြုံးလိုက်သည်။

"တပည့် လီချန် ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။" လီချန်သည် လုံးဝမတွန့်ဆုတ်ဘဲ ချက်ချင်းဒူးထောက်လိုက်သည်။

သူလိုချင်သည်မှာ တရားဝင်တပည့်တစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းသာဖြစ်သည်။ သူမည်သူ့ကို သခင်အဖြစ် တော်စပ်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။ သူသိသလောက် တရားဝင်တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ခြင်းသည် ဆရာတစ်ဦးကို တင်မြှောက်ခွင့်ရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။

သာမန်အရည်အချင်းရှိသော တရားဝင်တပည့်အများစုသည် အကြီးအကဲတစ်ဦး သို့မဟုတ် တောင်ထွတ်သခင်တစ်ဦး၏ နာမည်စာရင်းသွင်းတပည့် များသာ ဖြစ်သည်။

တကယ့်ပါရမီရှင်များသာ အကြီးအကဲများနှင့် တောင်ထွတ်သခင်များက တိုက်ရိုက်တပည့်အဖြစ် တင်မြှောက်ခွင့်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤဂိတ်စောင့်အဘိုးအို… သူသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းတွင် မည်သည့်အဆင့်အတန်းရှိသည်ကို သူ မသိသော်လည်း လီချန်ကို သူ၏တပည့်အဖြစ် တော်စပ်လိုစိတ်ရှိခြင်းသည် သူထိုသို့လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

၎င်းတစ်ခုတည်းကပင် လုံလောက်သည်။

ဆရာတစ်ဦးရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်းသည် ကြီးမားသော ခြားနားချက်ရှိသည်။

၎င်းသည် အားကိုးစရာရှိခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။

"ကောင်းပြီ၊ အခုကစပြီး မင်းက ငါ ကျိုးပုဖိန်ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်ပဲ။"

အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်၊ "တပည့်၊ မင်းအရင်က ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့လဲ။"

"ဆရာ့ကို တင်ပြပါတယ်၊ တပည့်က ခေါင်းလောင်းစင်မှာ ခေါင်းလောင်းထိုးသူပါ။" လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းအခုကစပြီး မင်းဆရာနဲ့ ဒီမှာပဲ နေတော့။ ခေါင်းလောင်းစင်ကို… အလုပ်ကြမ်းဆောင်က တခြားတစ်ယောက်ကို လွှတ်လို့ရတယ်။" အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ တပည့်က ခေါင်းလောင်းစင်မှာ ဆက်ကျင့်ကြံချင်ပါတယ်။" လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

"အမ်? ဘာလို့လဲ။" အဘိုးအို ကျိုးပုဖိန်က မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ခေါင်းလောင်းစင်က အရမ်းတိတ်ဆိတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒီတပည့်က ခေါင်းလောင်းထိုးကျင့်ကြံမှုဘဝနဲ့ အသားကျနေပြီ။" လီချန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း၊ နံနက်ခင်းခေါင်းလောင်းနဲ့ ညနေခင်းစည်သံက စိတ်ကိုနှိုးဆွပြီး နှလုံးသားကို သန့်စင်ပေးနိုင်တယ်။ မင်းက အထီးကျန်မှုကို သည်းခံပြီး နှစ်နှစ်ကျော် တစ်ယောက်တည်းကျင့်ကြံခဲ့တယ်၊ ဓားထိုးဖောက်လက်သီးကွက်ကို ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမှာ ဆက်ကျင့်ကြံတာက တကယ်ပဲ အကျိုးရှိလိမ့်မယ်။"

အဘိုးအို ကျိုးပုဖိန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်၊ "ဒါပေမယ့် တရားဝင်တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အလုပ်ကြမ်းတွေနဲ့ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လို့မရဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် မင်းခေါင်းလောင်းစင်မှာ ဆက်ကျင့်ကြံ။ ခေါင်းလောင်းထိုးတာက မင်းကျင့်ကြံမှုကို ထိခိုက်တယ်လို့ ခံစားရရင် အလုပ်ကြမ်းဆောင်ကို တခြားအလုပ်ကြမ်းတပည့်တစ်ယောက် လွှတ်ခိုင်းလိုက်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆရာ။" လီချန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အလုပ်ကြမ်းဆောင်ကို ခေါင်းလောင်းစင်သို့ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မလွှတ်စေချင်သည်မှာ သေချာသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ခေါင်းလောင်းစင်ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေအဖြစ် မှတ်ယူပြီးဖြစ်သည်။

အချိန်ပြခေါင်းလောင်းသည် သူ့အပိုင်၊ သူ၏ပူဇော်ကိရိယာဖြစ်သည်။ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ ၎င်းကို ထိတွေ့ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

***