ပိုင်ယွီမြို့

ဝှစ်!

ပုံရိပ်သည် မြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားပြီး ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးကျနေသော အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် ကျောတွင် ဓားတစ်လက်ကို လွယ်ထားသည်။

သူသည် သူ၏လက်စွပ်များပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ငှက်မွှေးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ လေထဲတွင် ပျံဝဲကာ နံရံရှေ့တွင် ဆင်းသက်ပြီး သတိလစ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော ကျီစုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သက်ပြင်းချမိတယ်၊ ငါနည်းနည်းနောက်ကျသွားတယ်။"

ကျီစု၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူသည် သက်ပြင်းချပြီး သူ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းကာ တစ်ယောက်စီကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကျီစုနှင့် အခြားသတိလစ်နေသော အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်နှင့်အတူ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ချန်ထားခဲ့သည်၊ "မင်းတို့ တာဝန်ကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ကြ။"

လီချန်နှင့် အခြားလေးယောက်သည် လုံးဝရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

"ခုနက အဲ့ဒါ၊ ကျောက်စိမ်းပြင်တောင်ထွတ်က အကြီးအကဲချင်ရှန်နဲ့ တူတယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါသူ့ကို တစ်ခါမြင်ဖူးတယ်။"

"အရမ်းအားကောင်းတာပဲ! သူတစ်ကွက်တည်းနဲ့ လူတိုင်းကို အနိုင်ယူသွားတယ်၊ မွေးပြီးအဆင့် နဝမအဆင့် တစ်ယောက်တောင် ပါသေးတယ်။"

"ဒါက မွေးရာပါနယ်ပယ်ရဲ့ ခွန်အားလား။"

သူတို့အားလုံး ဒဏ်ရာရရှိကြသော်လည်း မည်သူမျှ ပြင်းထန်ခြင်းမရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံးတွင် မွေးပြီးအဆင့် ပဉ္စမအဆင့် သို့မဟုတ် ဆဋ္ဌမအဆင့် ကျင့်ကြံမှုရှိပြီး တိုက်ခိုက်သော အနက်ရောင်ဝတ်အမျိုးသားအများစုမှာ မွေးပြီးအဆင့် တတိယအဆင့် သို့မဟုတ် စတုတ္ထအဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။

ဤအချက်ကြောင့်ပင် သူတို့အားလုံး ဝန်းရံတိုက်ခိုက်မှုနှင့် တိတ်တဆိတ်တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် ဤမျှကြာရှည်စွာ ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီချန်တစ်ဦးတည်းသာ လုံးဝထိခိုက်မှုမရှိပေ။

သူ့အပေါ်တွင် သွေးတစ်စက်မျှပင် မရှိပေ။

သူသည် သန့်ရှင်းမှုကို နှစ်သက်သော သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သွေးစွန်းရာများကို မခံနိုင်သောကြောင့် သူ၏အတွင်းချီကို အသုံးပြု၍ အကာအကွယ်အတားအဆီးတစ်ခု ဖန်တီးထားခဲ့သည်။

"ငါသာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရရင် ငါနိုင်နိုင်မလား မသိဘူး။"

လီချန်က သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် လဲလျောင်းနေသော အနက်ရောင်ဝတ်မျက်နှာဖုံးတပ်အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ယခင်ကတိုက်ခိုက်မှုတွင် သာမန်သိုင်းပညာရှင်များနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး သူ၏စစ်မှန်သော ခွန်အားကို ပြသရန် အခွင့်အရေးမရခဲ့သော်လည်း မွေးပြီးအဆင့် နဝမအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းသည် အလွန်အန္တရာယ်များသေးသည်။

"ငါ့အဆင့်ထက်မြင့်တဲ့သူတွေကို တိုက်ခိုက်တာက ငါမကြိုက်တဲ့အရာပဲ။ ငါက လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ ခွန်အားနဲ့ အနိုင်ယူရတာကို ပိုကြိုက်တယ်။"

လီချန်က တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ထင်ရှားပေါ်လွင်လိုခြင်း မရှိပေ။ ယခင်က အနည်းငယ် ထင်ရှားပေါ်လွင်ခဲ့ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်မျက်နှာဖုံးတပ်အမျိုးသား၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်းရရှိခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျောက်စိမ်းပြင်တောင်ထွတ်မှ အကြီးအကဲချင်ရှန် အချိန်မီရောက်ရှိလာသည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် အကျိုးဆက်များသည် ကြိုတင်ခန့်မှန်းရခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အနာဂတ်တွင် ပိုမိုတိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤကိုယ်တိုင်သုံးသပ်မှုအပြီးတွင် လီချန်သည် အပြင်ထွက်လေ့ကျင့်ပြီး တာဝန်များလုပ်ဆောင်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို သိရှိနားလည်သွားသည်။ ၎င်းသည် သူ၏အမြင်အာရုံကို ကျယ်ပြန့်စေသည်၊ အတွေ့အကြုံများ စုဆောင်းနိုင်သည်၊ တောင်ပေါ်တွင် နေထိုင်ခြင်းထက် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ကြီးပြင်းလာစေသည်။

ယုံချန်ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းမှ လူများသည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ခြံဝင်းအတွင်းမှ အလောင်းများကို ရှင်းလင်းစပြုသည်။

အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်အများအပြားသည် သူတို့၏ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

"ဒီအစောင့်အရှောက်တာဝန်က နည်းနည်းထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"

"တကယ်ပဲ၊ တိုက်ခိုက်သူတွေ အများကြီးပေါ်လာတယ်၊ မွေးပြီးအဆင့် နဝမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်တောင် ပါသေးတယ်။ သူတို့က ဘယ်လိုကုန်ပစ္စည်းတွေလဲ မသိဘူး။"

"ပိုပြီးရယ်စရာကောင်းတာက အကြီးအကဲချင်ရှန်တောင် လာခဲ့သေးတယ်။ သူက သတင်းကို ကြိုတင်ရထားတာလား။"

"ငါတို့မသိတဲ့ တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။ ထားလိုက်တော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အန္တရာယ်က ယာယီဖြေရှင်းပြီးပြီ။ မနက်ဖြန် ပိုင်ယွီမြို့ကို အစောင့်အရှောက်လုပ်ပေးလိုက်ရင် ဒီတာဝန်ပြီးမြောက်ပြီ။"

သူတို့ဆွေးနွေးနေစဉ် အတွင်းဂိုဏ်းတပည့် လျူဟွေးသည် ရုတ်တရက် လီချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဂျူနီယာညီလေးလီ၊ မင်းရဲ့ခွန်အားက အတော်လေးအထင်ကြီးစရာပဲ။ မင်းဒဏ်ရာတောင်မရဘူးလား။"

ထိုအခြေအနေတွင် ရန်သူ၏ တိတ်တဆိတ်တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ဝန်းရံတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် တိုက်ပွဲမှ ရှောင်ထွက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုတည်းသာ ရှိပြီး ၎င်းမှာ လီချန်တွင် တကယ့်ကျွမ်းကျင်မှုအချို့ ရှိခြင်းဖြစ်သည်။

"ကံကောင်းလို့ပါ။" လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုရှုပ်ထွေးတဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ဒဏ်ရာမရဘဲ နေနိုင်တာက ကံကောင်းရုံသက်သက်တော့ မဟုတ်ဘူး။" လျူဟွေးက ပြောလိုက်သည်။

သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ယခင်က အရေးမပါဟု ထင်ခဲ့သော လီချန်သည် အနည်းငယ်ပိုမိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လာသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကုန်သည်ယာဉ်တန်း ထပ်မံထွက်ခွာခဲ့သည်။

လီချန်နှင့် အခြားငါးယောက်သာ အစောင့်အရှောက်လုပ်ရန် ကျန်တော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူတိုင်းသည် အလွန်သတိထားကြသည်။

ပိုင်ယွီမြို့အထိ အားလုံးငြိမ်းချမ်းခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူတို့၏နှလုံးသားများ ငြိမ်သက်သွားသည်။

"အရက်နည်းနည်းသွားသောက်ကြရအောင်။"

လျူဟွေးက ပြောသည်၊ "ပိုင်ယွီမြို့က တုန်းချန်စားသောက်ဆိုင်က လရောင်အရက်က လုံးဝအံ့ဩစရာပဲ။"

"ဒဏ်ရာတွေနဲ့ အရက်သောက်တာ မကောင်းဘူးမဟုတ်လား။"

"ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ။ ဒီအသေးအဖွဲဒဏ်ရာတွေက ဘာမှမဟုတ်ဘူး။"

လျူဟွေးက ပေါ့ပေါ့တန်တန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံး သဘောတူလိုက်ကြသည်။

လီချန်သည် မူလက နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသို့ တိုက်ရိုက်ပြန်လိုသော်လည်း သူတို့၏စိတ်အားထက်သန်မှုကို ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲပြီး သူသည် အလွန်အပေါင်းအသင်းဆန့်ကျင်သူအဖြစ် မပေါ်လွင်လိုပေ။

.........

တုန်းချန်စားသောက်ဆိုင်။

ပိုင်ယွီမြို့တွင် အကျော်ကြားဆုံး စားသောက်ဆိုင်အဖြစ် ၎င်းသည် အလွန်လူကြိုက်များသည်။ ၎င်းသည် အဆင့်မြင့်ပြီး စျေးကြီးသည်။

နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်များအတွက် ဤအဆင့်၏ အသုံးစရိတ်သည် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

လီချန်၏ မှတ်ဉာဏ်တွင် သူ၏ယခင်ကိုယ်သည် တုန်းချန်စားသောက်ဆိုင်သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးသည်။

"အစ်ကိုချန်?"

လီချန်နှင့် အခြားငါးယောက် စားသောက်ဆိုင်သို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် ဘေးမှ အံ့ဩသောအသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီချန်သည် အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ပန်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားပြီး အသက်တစ်ဆယ့်ခုနစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့်ရှိကာ နူးညံ့ပြီး လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ထိုမိန်းကလေးသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်းမှတ်မိလိုက်သည်။

သူ၏ဝမ်းကွဲညီမ၊ လီရှောင်ရှောင်။

သူ့ဒုတိယဦးလေး၏ အငယ်ဆုံးသမီး။

သူနှင့် အသက်တူပြီး လအနည်းငယ်သာ ငယ်သည်။ သူတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတူကစားခဲ့ပြီး ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သည်။

သူ၏ယခင်ကိုယ် အိမ်မှထွက်ပြေးစဉ်က ဤဝမ်းကွဲညီမသည် စေ့စပ်ပြီးဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုချန်၊ တကယ်ပဲ အစ်ကိုပဲ! ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။"

လီရှောင်ရှောင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာသည်။

သုံးနှစ်ကျော်က လီချန်သည် ရုတ်တရက် အိမ်မှထွက်ပြေးသွားပြီး ခြေရာလက်ရာမကျန်ပေ။

လီချန်သည် အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ပိုင်ယွီမြို့သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူသိသောသူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"ဂျူနီယာညီလေးလီ၊ ဒါက မင်းရဲ့ချစ်သူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးနော်။" လျူဟွေးက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုလျူ၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမပါ။" လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲညီမကိုး။"

လျူဟွေးသည် ချက်ချင်း စကားမပြောတော့ဘဲ "ဂျူနီယာညီလေးလီ၊ ငါတို့အရင်တက်နှင့်မယ်၊ ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီး လျူဟွေးနှင့် အခြားသူများ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

"ဂျူနီယာညီလေး၊ စီနီယာအစ်ကို? အစ်ကိုချန်၊ အစ်ကိုဘယ်ဂိုဏ်းဝင်သွားတာလဲ။" လီရှောင်ရှောင်က စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှောင်၊ မင်းဒါကို စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ ပြီးတော့ ငါ ပိုင်ယွီမြို့ကို ပြန်ရောက်နေတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့။" လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လီမိသားစုနှင့် ဘာမှမပတ်သက်လိုပေ။

"အစ်ကိုချန်၊ ဘာလို့လဲ။ အန်တီရန်က တကယ်ပဲ နည်းနည်းလွန်ပေမယ့် ဦးလေးက အစ်ကို့ကို အရမ်းဂရုစိုက်ပါတယ်။ အစ်ကိုအိမ်က ထွက်ပြေးပြီးနောက် သူအရမ်းစိုးရိမ်ခဲ့တာ။"

လီရှောင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူမသည် သူမဝမ်းကွဲအစ်ကို၏ ထိုမိသားစုရှိ အခြေအနေကိုလည်း သိသည်။ သူ့မိခင် စောစောသေဆုံးသွားပြီး သူ့ဦးလေးသည် လွယ်လွယ်ကူကူ လွှမ်းမိုးခံရကာ မိထွေးသည် ပါးနပ်သောအမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် အပြင်ပန်းတွင် ကောင်းမွန်စွာ ဟန်ဆောင်သော်လည်း လက်တွေ့တွင် သူမသည် သူမ၏ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကို လုံးဝကောင်းမွန်စွာ မဆက်ဆံခဲ့ပေ။

"ကဲ၊ ဒီအကြောင်း မပြောတော့ဘူး။ ငါဝင်တော့မယ်။"

လီချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး လှည့်ကာ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

လီရှောင်ရှောင်သည် သူမ၏ဝမ်းကွဲအစ်ကို၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် ပိုးထည်အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်၊ "ရှောင်ရှောင်၊ မင်းမလာတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ။"

"ကျွန်မ ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ သွားတော့မယ်။"

လီရှောင်ရှောင်သည် ပိုးထည်အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

လူငယ်ကို ထိုနေရာတွင် မှင်သက်စွာ ရပ်နေစေခဲ့သည်။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

ရောက်လာပြီး ဘာလို့ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွားတာလဲ။

.....

လီအိမ်တော်။

ပိုင်ယွီမြို့တွင် လီမိသားစုသည်လည်း အနည်းငယ်နာမည်ကြီးသော မိသားစုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ သူတို့သည် ပညာတတ်မိသားစုတစ်စုဖြစ်ပြီး မိသားစုဝင်များစွာသည် ပြည်နယ်နှင့် ခရိုင်အစိုးရများတွင် အရာရှိများအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ကြသည်။

အဘိုးလီသည် ပြည်နယ်တွင် စတုတ္ထအဆင့် ပညာရေးကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပြည်နယ်တစ်ခုလုံး၏ ပညာရေးကို တာဝန်ယူခဲ့သည်။

အဘိုးလီ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် လီမိသားစုသည် ကျဆင်းသွားသည်။ မိသားစုဝင်များစွာသည် အရာရှိများအဖြစ် ရှိနေသေးသော်လည်း သူတို့အားလုံးသည် အသေးအဖွဲ ဆဋ္ဌမအဆင့် သို့မဟုတ် သတ္တမအဆင့် အရာရှိများ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့အပြင် သိုင်းပညာကို လေးစားသော ဤကမ္ဘာတွင် စစ်မှန်သော ဩဇာအာဏာသည် အစွမ်းထက်သော သိုင်းပညာအဖွဲ့အစည်းများနှင့် သက်ဆိုင်သည်။

ခြံဝင်းအတွင်းတွင်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကန်ထဲမှ ငါးများကို အစာကျွေးနေသည်။

ရုတ်တရက် အစေခံတစ်ဦး ပြေးဝင်လာသည်၊ "သခင်မ၊ သခင်လေးချန်အကြောင်း သတင်းရပါတယ်။"

"သူပြန်လာပြီလား။"

အမျိုးသမီးသည် သူမ၏လက်ထဲမှ ငါးစာကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏နူးညံ့သော မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်သွားကာ ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။

"တတိယသခင်ကြီးရဲ့ မိသားစုက သခင်မလေး ပြောတာပါ။"

အစေခံက ပြောသည်၊ "ပြီးတော့…"

"ပြီးတော့ ဘာလဲ။" အမျိုးသမီးက မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး ပြောတာက… သခင်လေးချန်က လူတွေကို စီနီယာနဲ့ ဂျူနီယာအစ်ကိုလို့ ခေါ်တယ်၊ သူက သိုင်းပညာဂိုဏ်းတစ်ခု ဝင်သွားပုံရတယ်…" အစေခံက ပြောလိုက်သည်။

"သူတကယ်ပဲ အောင်မြင်သွားပြီပဲ။ သုံးနှစ်လုံးလုံး စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ထွက်ပြေးသွားတယ်။ လူတွေက မိထွေးဖြစ်တဲ့ငါက သူ့ကို နှိပ်စက်တယ်လို့ ထင်ကြမှာ…"

အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ပြီး လှည့်ကာ ခြံဝင်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

***