Chapter 86

နောက်ဆုံးမှာတော့ ချူးလီ က ကျန်းယွီ ပြောတာကို သဘောတူပြီး သူ့ရောဂါရဲ့ ဇစ်မြစ်ကို ရှာဖို့ စိတ်ရောဂါကု ဆရာဝန်ဆီ သွားကြည့်ဖို့လုပ်ခဲ့သည်။

ဆရာဝန်က သူ့ကို အိပ်မွေ့ချကုသနည်း အများအပြားပေးခဲ့ပေမယ့် အကျိုးသက်ရောက်မှုက မကောင်းပါဘူး၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ချူးလီဟာ သူ့အဖေကြောင့် သူကလေးဘဝတုန်းက အကြိမ်ကြိမ် အိမ်မွေ့ချခံခဲ့ရပြီး ဒီကုသမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိလွန်းနေတာကြောင့်ပင်။

မိမိကိုယ်မိမိ ပြင်းပြသောဆန္ဒဖြင့် လွန်လွန်ကဲကဲ အစွန်းရောက်ကုသမှုမှန်သမျှသည် သူ့အတွက် မသင့်တော်ပေ။

ဆရာဝန်က မဖွင့်ရသေးသော ပြတင်းပေါက်ကိုရှာဖို့ အိပ်ခြင်းဖြင့် သူ့အိပ်မက်ထဲတွင် အတိတ်သို့ ပြန်သွားစေရန် အတန်ငယ် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နည်းလမ်းများကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ချူးလီသည် သူ့ငယ်ဘဝက အကြောင်းအရာများစွာကို ပြန်လည်ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ သူ့အဖေက သူ့ကို အချိုဓာတ်ဖြတ်ခိုင်းဖို့ သူ့ကိုကုလားထိုင်မှာ ချည်ထားသည်၊ သူ့ပါးစပ်ထဲမှာ ချိုချဥ်တစ်ချောင်းနဲ့ မနှစ်မြို့စရာပုံတွေနဲ့ ပြီးတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ သကြားလုံးအရသာကို မြည်းစမ်းနိုင်စေဖို့အတွက် ထပ်ခါတလဲလဲ မှတ်ညဏ်တွေထဲမှာ နက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။ ထုံးစံအတိုင်း ရွံရှာဖွယ် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

နောက်တော့ သကြားလုံးတွေ့တာနဲ့ အန်တော့သည်...

နောက်ဥပမာတစ်ခုအနေနဲ့၊ သူ့ကို ကိုယ်ချင်းစာပြီး ကြင်နာမှုတွေ လျော့သွားစေဖို့အတွက် သုံးနှစ်ကြာ မွေးမြူထားတဲ့ ခွေးကလေးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး သတ်ပစ်ခိုင်းခဲ့သည်။

ချူးလီ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အရာတွေအားလုံးက သူ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်တဲ့ ယန္တရားတစ်ခု ပေးစွမ်းခဲ့သည်။ အာရုံငါးပါး ပိတ်စပြုလာပြီး သူ့အဖေအတွက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှုံ့ဆော်မှုမှန်သမျှ .....သူ့ခံစားချက်တွေအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

ချိုတာတွေကို သဘောပေါက်သွားတာကြောင့် သူထပ်ပြီး မအန်တော့ဘူး။

နာကျင်မှုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသောကြောင့် သူ့ကိုဘယ်လောက်ပဲထိတ်လန့်စေကာမူ ချူးလီ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ပေ။

စာနာစိတ်မရှိသူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်း နှင့် တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများ၏ အော်သံကို လျစ်လျူရှုတတ်သည်..

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ၊ သူသည် လယ်ဗယ်တစ်ဆယ် ငရဲအဆင့်သို့ ပစ်ချခံရပြီး ထိုကမ္ဘာကြီးတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း လူသေကဲ့သို့ နေထိုင်ကာ လောကကြီးကို ထူးမခြားနားစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဘဝကြီးသည် သေခြင်းထက် သာလွန်၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ သူ့ရဲ့အုံ့မှိုင်းနေတဲ့ကလေးဘဝတွင်၊ အရောင်အဆင်းရှိနေသေးသည်ဆိုလျှင် အဲ့တာက ထိုအမျိုးသမီးဖြစ်နိုင်သည်-အမေ

အမေက အရမ်းလှသည်။ သူမ ရယ်လိုက်တဲ့အခါ ပါးစပ်ထောင့်မှာ ချိုမြိန်တဲ့ ပါးချိုင့်နှစ်ခု ရှိသည်။

သူ့အမေက သူ့ကို သကြားလုံးတွေအများကြီး ယူလာပေးတိုင်း အဲ့တာကိုသူ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲထည့် ပြီးတော့ သူ့ခေါင်းလေးကို ကိုင်ပြီး သူ့ကို အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ပြောတတ်သည်။

အမေကသာ သူ့ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်တဲ့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်နိုင်သည်။

ချူးလီသည် သူ့အဖေရှိနေသည့် အဲ့ဒိနေ့လည်ခင်းအချိန်ကို မှတ်မိနေသေးသည်၊ သူ့အမေက သူ့အဖေ လူနာတွေကို လက်ခံသည့် ရုံးခန်းမှာ နေ့လည်စာစားနေသည်။

ရှောင်ချူးလီ တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့လောက်လေးခွကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားတဲ့ ငှက်ကလေးကို သူ့အမေဆီ ယူလာကာ ပြုံးပြီး ပေးလိုက်သည်။

ငှက်ကလေးကို မြင်လိုက်ရတော့ အမေက ရှောခ့်ရသွားပြီး တိရစ္ဆာန်လေးကို ဘယ်တော့မှ နာကျင်အောင်မလုပ်ရဘူးဆိုပြီး ပြင်းထန် ရက်စက်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောခဲ့သည်

ရှောင်ချူးလီ က သူ့ကို ဘာလို့လဲလို့မေးလိုက်သည်။

အမေက ပြောခဲ့သည် “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငှက်ကလေးလည်း နာကျင်ရလိမ့်မယ်”

ရှောင်ချူးလီ ပြောလိုက်သည် "ဒါပေမယ့် သား အဲ့တာကို လုံးဝ ခံစားလို့မရဘူး"

သူစကားပြောရင်းနဲ့ပဲ သူ့လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလိုက်ရာ ငှက်က သူ့လက်ဖဝါးတွင် ရုန်းကန်ရင်း နောက်ဆုံး သေဆုံးသွားတော့သည်။

ဌက်ပေါက်လေးမှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ အညတရဆန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

ထိုနေ့မွန်းတည့်ချိန်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး လေလည်းမတိုက်၊ ပစဥ်းရင်ကွဲသံတွေလည်းမရှိနေပေ။

ချူးလီသည် နောက်ပိုင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ ညနေခင်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြန်သတိရခဲ့ပြီး ထိုနေ့လည်က သူ့အမေ သူ့ကို ကြည့်တဲ့ပုံစံကိုလည်း မေ့ပစ်ရန် ခဲယဉ်းခဲ့သည်။

အဲဒီနေ့ကစပြီး သူ့အမေကို သူ ထပ်မတွေ့ရတော့ပေ။

အဲ့လိုအကျင့်ဆိုးကြောင့် သူ့အမေက သူ့ကို အရသာရှိတဲ့ သကြားလုံးတွေ ယူလာမပေးတော့ဘဲ သူ့ကို ချိုချိုသာသာလည်း ပြုံးမပြတော့ပေ...

အမေက သူ့ကို ထာဝရ ထားသွားခဲ့သည်။

ဒါတွေအားလုံးက သူ့အပြစ်ပဲ။

မသိစိတ်ထဲတွင်၊ ချူးလီသည် ထိုနေ့မွန်းတည့်ချိန်၌ ပြုလုပ်ခဲ့သော အမှားများအတွက် အရူးအမူး ပြင်ချင်နေသည်။ သူမရဲ့စကားကို နားထောင်ပြီး တိရိစ္ဆာန်လေးတွေကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီးမထိခိုက်စေရတော့ပါဘူးလို့ သူ့အမေကိုသူ ပြောချင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီး အဲဒီ့အမျိုးသမီးကို သူ ဘယ်တော့မှ မတွေ့ရတော့ပေ။

...

ချူးလီ အား စိတ်ရောဂါကုဆရာဝန်၏ အကြံပေးချက်မှာ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝက traumaတွေဘယ်လောက်ပဲ တွေ့ကြုံခဲ့ရပါစေ သူ့မိခင်ကို သွားကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် အစမှအဆုံး သူ့နှလုံးသားထဲတွင် တစ်ခုတည်းသောလှပတဲ့အရာအဖြစ် တည်ရှိနေခဲ့သည်။

ဒီအလှကို ရယူပြီးရင် အရာအားလုံးဟာ ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းကြည်လင်သွားနိုင်သည်။

သူ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာအားလုံးဟာ ဆေးဝါးမပါဘဲ ပျောက်ကင်းသွားပါလိမ့်မည်။

ချူးလီသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် အကြိမ်ကြိမ် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး တစ်ညလုံး အိပ်ယာထကာ ကောင်းကင်ကြီးကို နေ့ရောညပါ တစ်ခဏလောက် ကြည့်နေခဲ့သည်၊ နံနက်နှင့် ညနေတွင် နိုးထလာကာ ကမ္ဘာကြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

သူ့လက်ထဲတွင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအောင်လက်မှတ် ရှိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချူးလီ သည် သတ္တိရှိရှိ အားထုတ်ခဲ့ပြီး ရန်ရှင်း ကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သူသည် သူမ၏သားဖြစ်ကြောင်းကို သူမကိုပြောပြမည်။ သူသည် ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်သို့ဝင်ခွင့်ရရှိရန် အမှန်တကယ်ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမဆီလာဖို့ သူ အရမ်းကြိုးစားခဲ့ပြီး သူ့ကို သူမ ဂုဏ်ယူနိုင်အောင်လုပ်ခဲ့သည်။

ချူးလီ က ကျန်းယွီ ကို သူ စိတ်ရောဂါကု ဆရာဝန်နဲ့ ပြခဲ့ဖူးကြောင်း မပြောခဲ့သလို သူ့အမေကို သွားကြည့်မယ်လို့လည်း မပြောခဲ့ဖူးပေ။

သူပိုကောင်းလာတဲ့အခါ သူမကို surprise အကြီးကြီးပေးမည်။

အရာအားလုံး ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်၊ ပိုကောင်းသထက်ကောင်းလာလိမ့်မယ်။

ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ချူးလီ သည် အသစ်စက်စက် မီးပူတိုက်ထားသည့် ရှပ်အင်္ကျီအဖြူကိုဝတ်ပြီး ဖိနပ်ကိုတိုက်ချွတ်ကာ ဆံပင်ညှပ်ရန် ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်သို့သွားကာ သူ့ကိုယ်သူ သန့်ပြန့်နေအောင်လုပ်ပြီးနောက် ပိုင်ချန်တက္ကသိုလ်သို့ ဘတ်စ်ကားစီးပြီးသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်မှ ကောလိပ်ကျောင်းသားများသည် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲများ ဖြေဆိုနေကြပြီး သူ၏မိခင် ရန်ရှင်း သည်လည်း ကျောင်းတွင် စာမေးပွဲစာရွက်များကို မှန်ကန်အောင်ပြင်ပေးနေသင့်သည်။

ချူးလီ သည် ရူပဗေဒအဆောက်အအုံရှိ ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ့ကိုယ်သူကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဖြောင့်ဖြောင့်သွယ်သွယ်၊ သူ့ရှပ်အင်္ကျီအဖြူက နေရောင်ထဲမှာ ထူးထူးခြားခြား ဖြူဖွေးနေပြီး အနက်ရောင် မျက်လုံးတွေကို နေရောင် ထိုးထားသည် သူ့အသားအရည်ကလည်း အရမ်းဖြူပြီး စိတ်နေစိတ်ထားက တည်ငြိမ်က အေးစက်နေသည်။

ချူးလီ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ဖြင့် သူ့ရဲ့ သတ္တိကို ဆင့်ခေါ်ကာ ယခုအချိန်သည် အကောင်းဆုံးအချိန်ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကိုယ်သူပြောကာ သူမကို စိတ်ပျက်ရအောင် သူလုပ်မှာမဟုတ်ပေ။

သူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှေကားထစ်ပေါ်တက်လိုက်သည်နှင့် သူစုံစမ်းမေးမြန်းထားပြီးသား ရုံးခန်းထဲတွင် ရန်ရှင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ဝတ်ပိတ်ထားသော တံခါးမှတဆင့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးသည် အတန်းဖော်များ၏ စာမေးပွဲစာရွက်များကို ပြင်ရန် ခေါင်းငုံ့ကာ စားပွဲခုံတွင် ထိုင်နေသည်။

သူမသည် အလွန်ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်တဲ့ အမျိုးသမီးsuitကို ၀တ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး suitကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခြုံထားသည်။ သူ့လက်ထဲမှာ ဘောပင်တစ်ချောင်းကိုင်ထားပြီး စာရွက်တစ်ရွက်ချင်းစီကို ဂရုတစိုက် ပြင်နေသည်။ တစ်ခုချင်းစီကို ပြောင်းပြီးနောက် ကွန်ပျူတာကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ရမှတ်များကို ရိုက်ထည့်ကာ ကျောင်းသားများ၏ ရမှတ်များကို ထည့်သွင်းခဲ့သည်။

လူငယ်လေး၏မျက်လုံးထဲတွင် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ နေထီးဆောင်းထားပုံမှာ အလွန်သန့်ရှင်းပြီး လှပနေပါသည်။

ရန်ရှင်း က တံခါးနားမှာ ချူးလီ ကို သတိထားမိပြီး ချိုချိုသာသာမေးလိုက်သည် "ကျောင်းသား ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ "

ချူးလီ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ဝင်လာပြီး သူမကို ဦးညွှတ်လိုက်ရသည်။

"အမေ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်နေသဖြင့် မခေါ်နိုင်ဘဲ၊ ချူးလီသည် သူမ၏မျက်နှာကိုပင် မကြည့်ရဲဘဲ တုန်ယင်နေခဲ့သည် "မင်္ဂလာပါ တီချယ်ရန်"

ကျောင်းသားတစ်ယောက်က အရမ်းယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ဦးတောင်ဦးညွှတ်တယ်ဆိုတာက တကယ်ကိုရှားသည်။ရန်ရှင်းက သူမလက်ထဲက ဂျယ်ဘောပင်ကို ချပြီး မေးလိုက်သည်"မင်းက ငါ့ကျောင်းသားလား။ စာမေးပွဲစာရွက်ကို မဖြေထားလို့လား၊ တောင်းပန်ဖို့ လာတာလား"

သူမကိုမြင်တော့ ချူးလီက သူ့ကို တဖန်မေ့သွားပြန်ပုံရနေတော့ သူ့စိတ်ထဲ အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားရကာ ခေါင်းခါလိုက်သည် "ကျွန်တော်က တီချယ့်ရဲ့ကျောင်းသားမဟုတ်ပါဘူး"

"ဒါဆို မင်းက..."

"တီချယ်ရန် ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လက တီချယ့်ရဲ့အတန်းကို နားထောင်ဖို့ လာခဲ့ဖူးတယ်လေ ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကိုဖြေမယ်လို့တောင် တီချယ့်ကို စကားနည်းနည်းတောင်မှပြောခဲ့သေးတယ်"

တကယ်တော့ ချူးလီက ဒီလိုကျောင်းသားဆိုတဲ့သဘောထားမျိုးနဲ့ သူမကို စကားမပြောချင်ဘူး၊ သူမက အဝေးရောက်နေသလိုမျိုး သူ ခံစားနေရတယ်၊ သူမက သူ့အမေပဲ။

ရန်ရှင်း အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မှတ်မိသွားပုံရသည် " မင်းက အဲဒီနေ့က အခြေခံ ရူပဗေဒဘာသာရပ်မှာ ငါ့အတန်းကို လာတက်တဲ့ တတိယနှစ် ကျောင်းသားမလား။ စိတ်ပညာကို ဖြည့်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ..."

"ဟုတ်တယ်ကျွန်တော်ပါ"

ရန်ရှင်း ရယ်လိုက်သည်"ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အခု ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြီးသွားတော့ ရလဒ်တွေကို မင်းမြင်ရပြီပေါ့။ ငါ ငါ့ရဲ့စေတနာ့ဝန်ထမ်းတွေကို မကြာခင် ဖြည့်တော့မှာ၊ ဘယ်လိုလဲ? ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်မှာ ဝင်ခွင့်အတွက် မင်းမှာ ယုံကြည်ချက်ရှိလား"

ချူးလီက "စာမေးပွဲမှာ အမှတ် ၇၄၉ ရခဲ့တယ်" လို့ပြောဖို့ မစောင့်နိုင်ခဲ့ပေ။

စကားပြောပြီးနောက် သူက ရန်ရှန်းကို မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ ကြည့်နေလိုက်သည်။

ရန်ရှင်း ရယ်လိုက်သည် "ဝိုး ၊ ရမှတ်က အရမ်းမြင့်တာပဲ။ ဒီရမှတ်က နိုင်ငံမှာရှိတဲ့ ဘယ်တက္ကသိုလ်ကိုမဆို လျှောက်ဖို့အတွက် စိတ်ချလို့ရတယ်၊ ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်လည်း ရတယ်။ Congratulations ပါ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တီချယ်ရန် "

ချူးလီ၏အမူအရာက နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

အမေ စိတ်ကျေနပ်သွားတယ် အရမ်းကောင်းတာပဲ။

သူ့အမေက အရမ်းတောင်းဆိုနေပြီး သူမရဲ့လိုအပ်ချက်တွေကို သူ ဖြည့်ဆည်းမပေးနိုင်မှာကို သူလည်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

"စကားမစပ်၊ မင်း စိတ်ပညာကိုလျှောက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ ငါမှတ်မိတယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်" သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်ရဲ့ စိတ်ပညာက အဓိကကျတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။ တရုတ်နိုင်ငံမှာ ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်ကလွဲပြီး ဟိုင်ချန် တက္ကသိုလ်ကသာ စိတ်ပညာရဲ့ အားကောင်းတဲ့ ပညာရပ်တွေကို နှိုင်းယှဉ်နိုင်တယ်။ အတိုချုပ်ပြောရမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ရွေးချယ်မှုက မှားမှာမဟုတ်ပါဘူး"

"ကြိုဆိုပါတယ် " ရန်ရှင်းက ပြုံးပြီး သူ့ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည် "စကားမစပ် မင်းနာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

ချူးလီ ၏ နှလုံးသားက တဒုန်းဒုန်းခုန်နေသည်။ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး စကားပြောဖို့လုပ်လိုက်ချိန်မှာ တံခါးဝက မိန်းကလေးအသံကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည် “မေမေ ၊ ခုထိ စာရွက်တွေလုပ်လို့ မပြီးသေးဘူးလား”

ချူးလီ ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဘေးတွင် သူ့အသက်အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ဦး၊ ပုဝါနဲ့ ဆံပင်ကိုစည်းခါးကာ ဖြောင့်ဖွေးတဲ့ အသားအရည်၊ မျက်ခုံးမွှေးကွေးကွေးလေးတွေနဲ့ ရန်ရှင်းနှင့်တူသော အပြုံးဖြင့် ရပ်နေသော လှပတဲ့ မိန်းကလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့သွေးတွေ အားလုံး တပြိုင်နက်တည်း ပြောင်းပြန်ပြန်စီးသွားခဲ့သည်။

"ဖေဖေ စားသောက်ဆိုင်မှာ စောင့်နေတယ်။သမီးက ပြန်လာခဲတယ်လေ။မေမေ ဒီနေ့ သမီးရဲ့မွေးနေ့လုပ်ပေးတာကို မေမေ့ကို သမီးက လူကိုယ်တိုင်တွေ့ချင်တာ"

"စာမေးပွဲစာရွက်နည်းနည်းလေးကျန်နေသေးတယ် မကြာခင် ပြီးသွားအောင်လုပ်လိုက်မယ်" ရန်ရှင်းက မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည် "ဒါက ငါ့သမီး ကျန့်ရှု့ရှု့ ။ သူက ဟိုင်ချန် တက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းတက်နေတာ"

ကျန့်ရှု့ရှု့ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ချူးလီကို ကြည့်လိုက်သည် ။ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီးတော့ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပလာသည်း "အိုးမိုင်ဂေါ့ ၊မေမေ၊ မေမေ့မှာ ဒီလောက် ချောတဲ့ ကျောင်းသားရှိတာလား သူ့ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး"

"ဒီကျောင်းသားက အမှတ် ၇၀၀ ကျော်နဲ့ ဒီနှစ် မေမေတို့ရဲ့ ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်ကို ဝင်လာတာလေ အရမ်းတော်တယ်"

"တော်လိုက်တာ။" ကျန့်ရှု့ရှု့ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည် " နင် ငါ့အမေရဲ့ ရူပဗေဒဘာသာရပ်ကို လျှောက်ချင်လား။"

"သူက စိတ်ပညာကိုလျှောက်မှာ " လို့ ရန်ရှင်းက ရှင်းပြခဲ့သည်။

"စိတ်ပညာ၊ စိတ်ပညာက ကောင်းပါတယ်။" ကျန့်ရှု့ရှု့ က ချူးလီ ဆီကို လှမ်းလာပြီး ရွှင်မြူးစွာပြောခဲ့သည် " နင်စိတ်ပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာရင် ငါနေ့တိုင်းနေမကောင်းဖြစ်နေမှရတော့မယ် "

"အဓိပ္ပါယ်မရှိတာ" ရန်ရှင်းက ကလေးမလေးရဲ့ ခေါင်းကို လက်ညှိုးနဲ့ထိုးလိုက်သည် "သူက သမီးထက်ငယ်တယ်။ သမီးတို့အားလုံးက ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတဲ့ ဂျူနီယာတွေချည်းပဲ၊ စီနီယာတစ်ယောက်လို မြင်နိုင်မလား။"

ကျန့်ရှု့ရှု့ လျှာ ထုတ်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။

ချူးလီ က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ၊ သူ့လည်ချောင်းမှာ ခဲတွေနဲ့ ပြည့်နေပုံရပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးနဲ့ အသိဥာဏ်တွေ ဖရိုဖရဲ ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်...

သူမမှာ ဘယ်လိုလုပ် သမီးတစ်ယောက်ရှိနေတာလဲ။ ပြီးတော့ သူ့ထက် နှစ်အနည်းငယ်ကြီးတဲ့ သမီးတစ်ယောက်!

အမေ လိမ်ထားတာလား။ အမေ့မှာ အိမ်ထောင်ကွဲရှိတာလား

...

ချူးလီ ကြက်သေသေသွားပြီး ခေါင်းကိုက်လာပြီး ခေါင်းကွဲလုမတတ်ပင် ။

ကျန့်ရှု့ရှု့က ချူးလိရဲ့ Tieqing အမူအရာကို လုံးဝသတိမထားမိပေ။ ချူးလီနဲ့ သိဖို့ သူမ မစောင့်နိုင်တော့တာကြောင့် ပြောလိုက်သည် "ဒီနေ့ ငါ့မွေးနေ့ရှိတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဒီကအတန်းဖော်၊ ငါတို့နဲ့ ညစာလိုက်စားလို့ရတယ်နော်"

ရန်ရှင်းက အဲ့တာက အလွန်ရှားပါးတယ်ဆိုတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့သမီး ကောလိပ်တက်တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ၊ သူမပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထူးချွန်တဲ့ ယောက်ျားလေးတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် သူမက ဘယ်တော့မှ တစ်ချက်လေးတောင်မကြည့်ဘဲ သူမရဲ့စာတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တာ။

အခုအချိန်တွင် ဤကလေးအပေါ် အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေတာကလည်း ရှားသည်။

ရန်ရှင်း ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည် "ကိုယ့်ဘာသာပဲ ရင်းနှီးအောင်လုပ်လိုက်တော့။ အမေတွေ့တာ မိနစ်ပိုင်းပဲရှိသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် သမီးရဲ့မွေးနေ့ပွဲကို ကျင်းပဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အမေ ဖိတ်လိုက်မယ်။"

ကျန့်ရှု့ရှု့ရယ်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့မျက်လုံးထောင့်တွေက လခြမ်းသဏ္ဍာန်နဲ့တူသည်- "ခုထိ မစားရသေးဘူးမလား ၊ကြုံရာကျပန်း စားရအောင် လာသွားကြမယ် "

ဒီမိန်းကလေးဟာ သူ့မိဘတွေကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့မိသားစု ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြီးပြင်းလာတယ်ဆိုတာကို တွေ့နိုင်တာကြောင့် သူမရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်က အရမ်းပျော်ပြီး ရွှင်လန်းနေသည်။

သူမ ကြီးပြင်းလာတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က သူနဲ့ လုံးဝမတူဘူး။

ဒီသမီးက သူ့အမေချစ်တာကိုခံရပြီး ကြီးပြင်းလာတာ။

အချိန်အတော်ကြာအောင်၊ ချူးလီ ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက အဓိပ္ပါယ်မဲ့သောအပြုံးဖြင့် ကွေးနေခဲ့သည်- "ကောင်းပါပြီ”