Chapter 87
Vol. 8 Ch. 87
ကျန့်ရှု့ရှု့ရဲ့ မွေးနေ့မှာ သူ့အဖေနဲ့အမေက သူမရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို ကျင်းပဖို့ စီးပွားရေးစင်တာမှာ အလွန်လက်ရာမြောက်တဲ့ ဂျပန်အစားအစာဆိုင်ကို ကြိုတင်မှာထားကြသည်။
စားပွဲပေါ်တွင် ဆူရှီ၊ ငါးရှဉ့်၊ ငန်းအသဲနှင့် အခြားဟင်းလျာများ ရှိပြီး အလွန်ချစ်စရာကောင်းသော မွေးနေ့ ကိတ်မုန့် လည်း ရှိသည်
သူ့အဖေက မျက်မှန်နဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ၀တ်ထားတဲ့ စီးပွားရေးအမှုဆောင်တစ်ယောက်။ သူကြည့်ရတာ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
"ဖေဖေ၊ ဒါ ကျောင်းမှာဆုံခဲ့တဲ့ ကလေး၊ ဒီနှစ် ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်မှာ တက်ခွင့်ရတဲ့ ကလေးပေါ့"
Zhen Zheng က ချူးလီ ကို ယဉ်ကျေးစွာပြောလိုက်သည် "မင်္ဂလာပါ၊ အန်ကယ့်သမီးလေးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို လာကျင်းပပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"စကားမစပ် ဂျူနီယာမောင်လေး၊ ငါတို့ မင်းနာမည်ကို ခုထိ မသိရသေးဘူး!"
"ကျွန်တော့်နာမည်က ချူးလီပါ "
ဒီစကားနှစ်ခွန်းကို ပြောပြီးနောက် သူ့အကြည့်တွေက ရန်ရှင်း ဆီ လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ရန်ရှင်း၏မျက်နှာပေါ်ရှိအမူအရာမှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိပဲ၊ သူမသည် ငါးရှဉ့်တစ်တုံးကိုကျန့်ရှု့ရှု့ထဲ ထည့်ပေးကာ သူ့ကိုပြောခဲ့သည် " ရှောင်လီ ၊ စိတ်ကိုချုပ်တည်းမထားနဲ့၊ များများစားနော်"
သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ချူးလီ မရှိသကဲ့သို့ သူမသည် သူ့ကို လုံးဝမှတ်မိပုံမပေါ်ပေ။
အရေးမပါတဲ့လူတွေကသာ စိတ်အလိုအလျောက် မှတ်ဥာဏ်ထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။
သူမအတွက်၊ သူက အရေးမပါသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
ချူးလီ သည် ယခုအချိန်တွင် သူမည်သို့ခံစားရသည်ကို မသိပေ။
စိတ်ပျက်မိတယ်။
ဖြစ်လာမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး၊ သူဘာကိုမှမခံစားနိုင်တော့ဘူး။
သူငယ်ငယ်က ငှက်တစ်ကောင်ကို သတ်မိလိုက်သလိုမျိုး၊ သူ့လက်ထဲက ပျော့ညံ့တဲ့ဘဝတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည့်ပြီး သူ ဘာမှမထူးခြားနေတော့ဘူး။
သူ၏ ဖိစီးမှု ကာကွယ်ရေး ယန္တရား... ပြန်လည် အသက်ဝင်လာပုံရသည်။
ဝမ်းနည်းခြင်း ၊ နာကျင်ခြင်း ၊ ကြေကွဲခြင်း မရှိတော့ပေ။
ချူးလီ သည် ရှည်လျားသော သေးသွယ်သော တူများဖြင့် ပန်းကန်ပေါ်က ငန်းအသဲ အနည်းငယ်ကို ယူလိုက်သည်။ တူချောင်းများ၏ ပါးလွှာသောအချွန်သည် ငန်းအသဲမျက်နှာပြင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုးဖောက်သွားပြီး အဆီများ စိမ့်ထွက်လာသည်။
ကျန့်ရှု့ရှု့ သည် သူ ငန်းအသဲ ကိုစိတ်ဝင်စားပုံမပေါ်သည်ကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့် နောက်ထပ် ခေါက်ခွဲကို မှာယူကာ ချူးလီကို ပေးလိုက်သည်။
"စမ်းကြည့်လိုက်၊ သူတို့ရဲ့ ခေါက်ဆွဲက မရှိမဖြစ်ဆိုတော့ မင်း သဘောကျသွားမှာ သေချာတယ်။"
ချူးလီက ခေါက်ဆွဲတစ်လုပ်ကို ထုံကျဉ်စွာစားခဲ့သော်လည်း အရသာနှင့် ခံစားချက်မရှိခဲ့ပေ။
"အရသာရှိလား" ကျန့်ရှု့ရှု့က သူ့အား မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ကြည့်ကာ သူ မှင်တက်စွာ မတုံ့ပြန်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူအရမ်းချုပ်တည်းထားလွန်းသည်ဟု ထင်ကာ ဆူရှီတစ်ခု ပေးလိုက်သည်- "ဒါမှမဟုတ် မင်း ဒီဟာထပ်စမ်းကြည့်လို့ရတယ်"
ဒါကိုမြင်တော့ ရန်ရှင်း ကပြောလိုက်သည် " ရှောင်လီ ဘာသာယူစားပါစေ "
"ကောင်းပါပြီ။" ကျန့်ရှု့ရှု့က စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ပြောလိုက်သည် "သိပ်ပြီးစိတ်ကိုမချုပ်တည်းထားနဲ့၊ ဒီနေ့က ပထမဆုံးတွေ့ဖူးတာဆိုပေမယ့် နောင်မှာလည်း ငါတို့သူငယ်ချင်းဖြစ်လာကြမှာပဲ၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနေ"
ထိုအချိန်တွင် စားပွဲထိုးက ကိတ်မုန့်ပေါ်တွင် ဖယောင်းတိုင်များစိုက်ကာ Zhen Zheng က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်ပြီး ပြောခဲ့သည် "ငါတို့သမီးလေးရဲ့ မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ၊ အနာဂတ်မှာ တကယ်ကိုကြီးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မယ်။ ငါတို့ ဆက်ပြီး အလုပ်ကြိုးစားကြမယ်"
ရန်ရှင်း ကလည်း ခွက်ကိုပြိုင်တူမြှောက်ကာဆုတောင်းပြီး ရယ်ခဲ့သည် “ စာများများဖတ်ဖို့၊ အိပ်ယာထစောစောထဖို့၊ ဆယ်နာရီမထိုးခင် အိပ်ရာဝင်ဖို့ အမေမျှော်လင့်ပါတယ်"
ကျန့်ရှု့ရှု့ က နှုတ်ခမ်းစူပြီးပြောလိုက်သည်- "မေမေ၊ သမီးကို တကယ်အရှက်ရအောင်လုပ်နေတာပဲ... ကိုယ်မလုပ်ချင်တဲ့အရာကို တခြားသူတွေကို မလုပ်ခိုင်းဘူးဆိုတဲ့ဟာကို မေမေ မကြားဖူးဘူးလား။သမီး မကြာခဏ အိပ်ယာထနောက်ကျတာတဲ့အကြောင်းကိုပဲပြောနေ"
Zhen Zheng က သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ပြောလိုက်သည် "အမေက စာရေးဖို့ တစ်ညလုံး နေနေတာ သမီးက ဖုန်းနဲ့ ကစားဖို့ တစ်ညလုံး နေတာလေ"
"မဟုတ်ပါဘူး၊ သမီးလည်း စာရေးပါတယ်နော်၊ဟုတ်ပြီလား သမီးက စာရေးဆရာဖြစ်ချင်တာ"
ချူးလီက သူ့ရှေ့ရှိ ရွှင်မြူးပြီး နွေးထွေးသော မြင်ကွင်းကိုကြည့်နေကာ သူ့ကိုယ်သူ အပြင်လူတစ်ယောက်လို ခံစားနေရသည်။
သူသည် မူလကတည်းက အပြင်လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိအမျိုးသမီးမှာ သူ့အမေဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို လုံးဝမှတ်မိခြင်းမရှိပေ။ သူမအတွက်ကတော့ သူက သူစိမ်းတစ်ယောက်သာဖြစ်သည်။
Zhen Zheng က ကျန့်ရှု့ရှု့ ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာပြောလိုက်သည် "သမီး၊ အသီးက အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် မိန်းကလေးဖြစ်နေပြီ အခုထိ ကလေးလိုလုပ်နေသေးတယ်"
ချူးလီ က ကျန့်ရှု့ရှု့ကိုကြည့်ကာမေးလိုက်သည် "အသက်နှစ်ဆယ်လား"
ကျန့်ရှု့ရှု့ က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည် "ဟုတ်တယ် ငါကနင့်ထက်အသက်ကြီးတယ်။ ယုတ္တိဗေဒအရပြောရရင် နင့်ငါ့ကို အစ်မလို့ ခေါ်သင့်တယ်"
"အစ်မ" ဟူသော စကားလုံးသည် ချူးလီ၏ နှလုံးသားကို ရုတ်တရက် ထိမှန်သွားသည်၊ ကျန်းယွီရဲ့ နူးညံ့သော မျက်နှာက သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ထုံကျင်မှု တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာသည်။
သူ့ရင်ဘတ်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် နာကျင်လာပြီး အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာကာ သူ့လက်တွေက တူတွေကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။
"နင်ကအသက်နှစ်ဆယ်..."
ချူးလီက အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်သာရှိသေးပြီး တစ်နည်းအားဖြင့် သူ့အမေက ကျန့်ရှု့ရှု့ ကိုမွေးပြီးသည့်နောက်တွင်သာ သူ့ကိုရှိခဲ့သည်။
ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...
အဖေ နဲ့ သူမ က ဖောက်ပြန်နေတာများ ဖြစ်နိုင် လား ။
သူမမှာ သားသမီးရှိနေပြီးသားလား။
မဟုတ်ဘူး၊ အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး၊ မဖြစ်သင့်ဘူး... ပြဿနာက ဘာလဲ!
ချူးလီ၏စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
တွေးတောကြံဆမှုကို ရပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူရှင်းရှင်းလင်းလင်းမေးပြီး ရန်ရှန်းကို ဘာကြောင့် သူ့ကို ဒီလောက်ရက်စက်စွာ ထားခဲ့ရတာလဲ၊ တိရစ္ဆာန်လေးကိုသူ နာကျင်အောင်လုပ်ခဲ့လို့ပဲလား။
သူပြောင်းလဲသွားပြီ။ သူဘယ်တော့မှ ဒီလိုမလုပ်တော့ဘူး။ သူ့အမေက သူ့ကို လက်ခံဦးမှာလား။
ချူးလီ က ရန်ရှင်းကို လည်ချောင်းမှာ ခါးသီးစွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည် "ကျွန်တော့်ကို တကယ်မှတ်မိလား"
ဤမေးခွန်းသည် ရန်ရှင်းအား မှင်သက်သွားစေသည်- "ဟင်"
"Qiu Shao ကို မှတ်မိလား"
ဒါက ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့နာမည်ပါ။ ချူးလီသည် အခုမှ အသံထွက်ရင်တောင် ဒီစကားလုံးနှစ်လုံးက သူ့လျှာကို စူးနေသလို ခံစားရသည်။
ချူးလီသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျို့အန်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆက်မေးဖို့လုပ်လိုက်သည် " အဲဒါကို လုံးဝမမှတ်မိဘူးလား။ ကျွန်တော်က သူ့သားပါ၊ ကျွန်တော်လည်း ခင်များရဲ့သား..."
ထိုစကားနှစ်လုံးကို ပြောရန် သူ့တွင် သတ္တိမရှိ၊ ယုံကြည်မှုမရှိ၊ သူ့မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ်မှိန်ဖျော့သွားကာ ရန်ရှန်းကို သူမမှတ်မိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ ရန်ရှန်းအား စိုက်ကြည့်နေသည်။
ရန်ရှင်းက အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အာမေဋိတ်သံပြုခဲ့သည် "မင်းက ရှောင်လီ လား"
ချူးလီ က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း သူ့ရဲ့တင်းကျပ်တဲ့အမူအရာက သက်သာရာရသွားသည်၊ သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွေ ကော့တက်လာပေမယ့် ရုတ်တရက် ရန်ရှင်း ကပြောလိုက်သည် "မင်းက ဒေါက်တာ Qiu ရဲ့သားပဲ ဘုရားရေ မတွေ့ရတာ နှစ်အတော်ကြာနေပြီပဲ၊ မင်းက အရမ်းကြီးလာတာပဲ!"
"ဒေါက်တာ Qiu ရဲ့...သား"
ချူးလီသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူတို့တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တကယ်သိနေကြတာကိုမြင်တော့ ကျန့်ရှု့ရှု့က မေးဖို့မစောင့်နိုင်တော့ပေ "အမေ၊ သူ့ကို သိတာလား။ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ၊ ရှင်းအောင်ပြောပြပါဦး!"
"ဆယ်နှစ်နီးပါးလောက်ရှိပြီပဲ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါက ပါရဂူ စာတမ်းကို ရေးနေတာ။ ဖိအားတွေ ခံနေရတဲ့အချိန်ပေါ့။ ညဘက် မိုးလင်းတဲ့အထိ အမြဲတမ်း အိပ်လို့မပျော်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက အကြံပေးခဲ့ကြတယ်။ ဒေါက်တာ Qiu က အိပ်မွေ့ချတာ အရမ်းတော်တယ်လို့ ကြားတော့ ဒေါက်တာ Qiu နဲ့ သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ ငါ့ကိုကူကြည့်ပေးဖို့ပေါ့၊ အိပ်မွေ့ချပြီးတိုင်း ခဏလောက် အိပ်ရတယ်။"
ရှေးခေတ် အထီးကျန် ခေါင်းလောင်းကြီး ပြင်းထန်စွာ မြည်နေသကဲ့သို့ ချူးလီ ၏ ဦးနှောက်က တဝီဝီမြည်နေခဲ့သည်။
သူ့ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပြိုပျက်သွားပုံရသည်။
ခေါင်းကိုက်ပြီး ကွဲထွက်သွားတော့မည်။
ကြိုကြားကြိုကြားသဲလွန်စတွေရှိတယ်၊ မှတ်ဉာဏ်ထဲက အက်ကြောင်းတွေကနေ တဖြည်းဖြည်း ထိုးထွက်လာသည်။
ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် အမေ ရောက်လာတိုင်း ရုံးထဲမှာပဲ အနားယူတယ်။
ချူးလီ ၏ အခန်းငယ်လေးသည် ရုံးခန်းဘေးတွင်ရှိသည်။ စားပွဲပေါ်က ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပဟေဋ္ဌိထောင်ပေါင်းများစွာကို ပြီးတိုင်း သူ့အမေက နိုးလာပြီး သူ့အခန်းငယ်လေးကို လာကြည့်သည်၊ ခေါင်းကိုထိပြီး ပြောတတ်သည်-" အံ့သြစရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပဟေဋ္ဌိတစ်ခုကို နှစ်နာရီအတွင်း ပြီးအောင်လုပ်နိုင်တာပဲ"
မှန်ပါတယ်၊ သူ ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိတယ်၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။
ဒါနဲ့ ပြဿနာက ဘယ်မှာလဲ...
သူသည် နှစ်၏အသေးစိတ်အချက်အလက်များအားလုံးကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ရန် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် အမေက အဝါဖျော့ဖျော့ စကတ်လေးတွေ၊ ဒေစီလေးတွေလို အရောင်ကို ကြိုက်သည်။
အမေက သူ့ကို အမြဲတမ်း တိုးတိုးလေးပြောဖူးသည် " ရှောင်လီက အရမ်းတော်တယ်"
သူ့အမေကလည်း သူ့ကို Olympiad မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ပြောပြသည်။
အဲဒီလူရှေ့မှာ သူ့အမေက သူ့ကို အမြဲလေးစားပြီး သူ့ကို "ဒေါက်တာQui..."လို့ခေါ်နေသည်
အမေက တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခန်းမှာ ခဏလောက် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်လေ့ရှိပြီး သူမ နိုးလာပြီးနောက်မှာ အရမ်းတက်ကြွနေခဲ့သည်။
အမေက အနားယူပြီးတိုင်း အဖေ့ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး " ရှောင်လီ ရဲ့အမေက ဘယ်သွားလိုက်တာလဲ" လို့ မေးခဲ့သည်။
ထိုလူ၏အဖြေမှာ...
ကလေးမွေးဖို့ခက်ပြီး သေဆုံးသွားတယ်
"ဘုန်း"
လေထဲတွင် ရောင်စုံပူဖောင်းများ ပေါ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် တစ်ကမ္ဘာလုံးပြိုကျသွားခဲ့သည်။
သူမက အမေမဟုတ်ဘူး...
ငါ့အမေကသေသွားပြီ dystocia နဲ့ ဆုံးသွားတာ။
မိခင်မေတ္တာမရှိခြင်းကြောင့် ချူးလီ သည် သူ၏ဖခင်ဆီလာပြီး သူမကိုမေးမြန်းခဲ့တဲ့သူမကို သူ့မိခင်အရင်းအဖြစ် ဤအမျိုးသမီးကို မသိစိတ်က မှတ်ယူထားခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် မှတ်ဉာဏ်ကို နက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။
ဒါတောင်...ငါ ဒါကိုယုံတယ်!
" ရှောင်လီ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" ရန်ရှင်းက သူ့မျက်နှာ သိပ်မကောင်းတာကို မြင်လိုက်ရတော့ မေးလိုက်သည် "မင်း စိတ်မချမ်းသာစရာတွေ တွေးနေတာလား"
ချူးလီက မဖြေဘဲ အပြင်လောကကို လုံးဝ မကြားရဘဲ၊ လုံးလုံး ပိတ်ဆို့နေခဲ့သည်။
ကျန့်ရှု့ရှု့ ပြောလိုက်သည် "ဒါဆို ငါ့အမေက ချူးလီ အဖေရဲ့ လူနာပဲ၊ ဒါက တကယ်ကံကြမ္မာပဲ"
"ဟုတ်တယ် ဒေါက်တာ Qiu..."
ကျန့်ရှု့ရှု့ ခဏရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဒီလူအကြောင်း တွေးမိတိုင်း သူမ ခဏတာ ကြောက်လန့်တကြားမဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ
သူ့ကို စတွေ့တုန်းကတော့ သူက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။ တံခါးကိုပိတ်လိုက်တာက သူ့သားကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ဖောက်ပြန်တဲ့ဝိညာဉ်ရေးညှဉ်းပန်းမှုတစ်ခု လုပ်နိုင်တယ်လို့ ဘယ်သူကထင်မှာလဲ။
သူထောင်ချခံရသည့်သတင်းကို သူမမြင်လိုက်သောအခါတွင် သူမသည် အေးစက်ပြီး ချွေးစေးများထွက်လာကာ ကောင်လေးက ဘာကြောင့် အထီးကျန်ပြီး အရှက်မဲ့ပုံရသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
ကုသရေးနောက်ဆုံးနေ့တွင် ကလေးငယ်သည် ငှက်အသေတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိထားပြီး ၎င်းအား သူမကို ပြသခဲ့ကြောင်း သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။
သူမသည် တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးတွေကို ရက်စက်စွာ မဆက်ဆံသင့်ဘူးဟု ပြင်းပြင်းထန်ထန် သူ့ကို ဝေဖန်နေပုံရသည်။
ကောင်ကလေးက ငိုနေတဲ့ပုံပဲ။
ဆေးကုသမှုခံယူပြီးနောက်တွင် သူမသည် သူနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်တွေ့ဖို့ အခွင့်မရေးမရနိုင်တော့ပေ။
"အန်တီ ဒီနေ့ မင်းကို တွေ့ရလို့ အရမ်းပျော်တယ်!" ရန်ရှင်း က ချူးလီ အား "ကောင်းလိုက်တာ" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ ပျော့ပျောင်းသော အသံသည် ကြမ်းတမ်းသော နားစည်မှ လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားသည် ။
ဘုန်း!
နောက်ထပ် ရောင်စုံပူဖောင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသည်။
သူ့ရဲ့ကြိုးစားမှု၊ မျှော်လင့်ချက်တွေအားလုံးနဲ့ သူ့ကိုယ်သူယုံကြည်မှုရှိတဲ့ အနာဂတ်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုပျက်သွားသည်။
ဘုန်း!
ဘုန်း။
ဘုန်း။
ဘုန်း...
သိမ်မွေ့သော တစ်ခုတည်းသော အရိပ်အယောင်က သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးပြီး အစားအသောက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ပြီးဆုံးစေခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် ချူးလီ က အဆုံးထိ ဘယ်လို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့လဲတော့ မသိဘူး၊ ဘာမှ ရိပ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အစားအစာကို စက်လိုမျိုး ဝါးနေသည်။
မိသားစုကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်၊ ချူးလီသည် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကိုင်ကာ လမ်းပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။
မီးရောင်အစမှာ ညက မှောင်ကျသွားပြီး သူ့စိတ်တွေ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားသည်။
လမ်းပေါ်မှာ လမ်းသွားလမ်းလာတွေ၊ ရှုပ်ပွနေတဲ့ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုတွေ၊ ဆူညံတဲ့ ဥသြသံတွေ၊ ဈေးရောင်းသူလေးတွေရဲ့ ပျံ့လွင့်မှုတွေ... အရာအားလုံးဟာ သူ့ကမ္ဘာနဲ့ အထီးကျန်ဆန်နေသည်။
သူ့ရှေ့မှာ အချိုပွဲဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိသည်၊ ချူးလီ က နှေးကွေးလေးလံတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ လမ်းလျှောက်လာပြီး ဘိန်းမုန့်ကြီးကို မှာလိုက်သည်။
အချိုပွဲဆိုင်ကမိန်းကလေးက သူ့ကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးမှာ သူ့ကို bubble tea ပူပူလေးတစ်ခွက် ပေးခဲ့သည်။
ချူးလီ သည် လမ်းဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိသော တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသလိုမျိုး မျက်နှာထားအမူအရာမရှိဘဲ ဖြတ်သွားသော လူများကို ကြည့်နေသည်။
ကိတ်မုန့်ပုံးလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဝုတ်!"
ခွေးလေခွေးလွင့်တစ်ကောင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဟောင်ပြီး သူ့လက်ထဲက ကိတ်မုန့်ကို ကြည့်ကာ ပြင်းထန်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်---
"ဝုတ်!"
"ဝုတ်!"
ချူးလီ က သူ့ပါးစပ်ကို ပင့်လိုက်ပြီး အဲ့တာကိုယမ်းပြလိုက်သည် "စားချင်လို့လား"
ခွေးက ချက်ချင်း သူ့ဆီ ပြေးလာသည်
သူသည် ပျင်းရိစွာ ခြေထောက်ကို ဆန့်တန်းကာ အဲ့တာကို ပျံတက်သွားအောင် ကန်ပစ်လိုက်သည်
"ဝုတ်!"
ခွေးလေခွေးလွင့်က အော်ဟစ်၍ ဟောင်ဝံ့ခြင်းမရှိတော့ဘဲ အမြီးကုပ်ကာ ပြေးသွားခဲ့သည်။
ချူးလီသည် ၎င်း၏ထွက်ပြေးနေသောရုပ်ကိုကြည့်သောအခါ ဘာမှမခံစားရပေ။
သူက ဘိန်းမုန့်ကို လက်နဲ့ တိုက်ရိုက်ကိုင်ပြီး အရသာခံကြည့်လိုက်သည်။ ထမင်းစားပွဲကဲ့သို့ပင်၊ ဝင်ပေါက်သည် အရာဝတ္ထုများစုပုံနေပြီး သူမည်သည့်အရသာကိုမျှ မမြည်းစမ်းနိုင်ပေ။
ကျန်းယွီနဲ့ အရမ်းဝေးလွန်းနေတော့ သူ ဘာမှ မခံစားနိုင်တော့ဘူး။
ကမ္ဘာကြီးက သူ့ဆီကနေ တံခါးပြန်ပိတ်သွားပြန်သည်။
သူသည် ခရင်မ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသောမျက်နှာပြင်ကို ပါးစပ်အပြည့် အသည်းအသန် မျိုချလိုက်ကာ စက်ရုပ်ကဲ့သို့ အရူးအမူး ဝမ်းဗိုက်ကို ဖြည့်သွင်းခဲ့သည်။
သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတော်တော်များများက ဘေးကို ကြည့်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေကို ကြည့်နေကြသည်။
ချူးလီ က ကျန်းယွီဆီ ဖုန်းခေါ်ဆိုရင်း ကိတ်မုန့်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"အခုမှပဲခေါ်တော့တယ်" ကောင်မလေး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သောအသံက ဒေါသတကြီးထွက်လာသည်- "ဒီနေ့တစ်နေကုန်လုံး နင်ငါ့ဆီမဆက်သွယ်ဘူး! နင့်မှာရည်းစားရှိနေတာကို မေ့နေပြီထင်တယ်"
သူမအသံကိုကြားလိုက်သည်နှင့် ချူးလီ ၏လျှာက ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။
အပေါ့အငန်နှင့်ခါးတဲ့အရသာ။
သူ့ပါးစပ်ထဲက ကိတ်မုန့်ကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်ရဲ့ မူရင်းအရသာက အရမ်းခါးတယ် ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက် ပြတင်းပေါက်ရဲ့ ရောင်ပြန်ဟပ်နေတဲ့မှန်ထဲမှာ သူ မျက်ရည်ကျနေပြီ။