Chapter 88
Vol. 8 Ch. 88
ကျန်းယွီ သည် ချူးလီ ထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိသောအခါတွင် သူသည် မိဘတွေနဲ့အတူ အပန်းဖြေဥယျာဉ်တွင် ကစားနေသည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျန်းယွီ သည် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝတွင် အလိုချင်ဆုံးအရာမှာ မိဘများနှင့်အတူ အခြားကလေးများလို အပန်းဖြေဥယျာဉ်သို့ သွားကြည့်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူမက သူတို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ အားကျမိခဲ့သည်
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ချန်းယဲ့ က သားအမိတွေ အပန်းဖြေဥယျာဉ်ကို အတူတူသွားပြီး ငယ်ငယ်ကသူမရဲ့နောင်တတွေ ဖြေလျှော့ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သွေးရင်း နှီးနွယ်မှု မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ကျန်းမန့်ယီ သည် ကျန်းယွီ ကိုသူ၏သမီးအရင်းအဖြစ် မှတ်ယူထားပြီးဖြစ်သည်။
ကျန်းယွီက ချန်းယဲ့ နဲ့ ကျန်းမန့်ယီ ကို ချားရဟတ်ပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းပြီး သူတို့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ သူတို့ကိုသီးသန့်နေရာတစ်ခုပေးထားခဲ့သည်။
အပန်းဖြေဥယျာဉ်၏ နောက်ခံအသံက အလွန်ကျယ်လောင်သည်။ ကျန်းယွီသည် တိတ်ဆိတ်သောထောင့်ကိုရှာပြီး ချူးလီ ၏ခေါ်ဆိုမှုကိုဖြေကြားခဲ့သည်။
ဖုန်း၏အခြားတစ်ဖက်တွင် ချူးလီသည် အနည်းငယ်ထူးဆန်းနေပြီး အသံက အားနည်းနေသည်။
ကျန်းယွီ မြန်မြန်မေးလိုက်သည် "နင်နေမကောင်းဖြစ်နေလို့လား ဒါမှမဟုတ် အရက်သောက်ထားလို့လား"
"မဟုတ်ဘူး" သူအနည်းငယ်ချောင်းဆိုးလိုက်သည် "မသောက်ထားဘူး၊ ကိတ်မုန့်စားနေတာ၊ အဟွတ်...အဟွတ်"
သူ တကယ်သီးနေပြီး၊ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ချောင်းဆိုးနေကာ လည်ချောင်းကလည်း အသံပြာလာသည်။
"ငတုံး၊ အစာစားတာကို အငမ်းမရ မစားရင် သီးမှာမဟုတ်ဘူး " ကျန်းယွီက သူ့ကိုရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ဖြည်းဖြည်းစား ၊ ငါအဲ့မှာမရှိဘူး၊ နင့်ဟာကိုဘယ်သူမှလာလုစားမှာမဟုတ်ဘူး"
"အင်း မင်းဘယ်မှာလဲ..."
"ငါ့မိဘတွေနဲ့ ငါ ကစားကွင်းရောက်နေတာ။သူတို့ ရိုမန်တစ်ဆန်တဲ့ ချားရဟတ်စီးဖို့ သွားတယ်။"
"ပျော်လား"
"အရမ်းပျော်တယ်။"
ကျန်းယွီ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထောင့်တွေကော့တက်လာတာကို ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ သူမရဲ့အသံက ချိုမြိန်နေသည် " ဟိုင်ချန်မှာ ငါ့အဖေကို ဒီတခေါက်တွေ့ရတာ ငါ အရမ်းပျော်တယ်။ သူက ငါ့အပေါ် အရမ်းကောင်းတယ်၊ ငါ့အမေအပေါ်မှာလည်း ကောင်းတယ်။"
"ငါစိတ်ချလို့ရပြီ"
ကျန်းယွီက သူ့စကားကြားရတာ အတော်လေး မမှန်တော့ပေ "စိတ်သက်သာရာရတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"
"မင်းပျော်တာကိုမြင်ရတာကိုကြိုက်တယ်။"
သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည် "ချူးလီ! နင်အဆင်ပြေရဲ့လား"
"ငါလည်း အရမ်းပျော်နေတယ်၊ ဒီနေ့ အမေ့ကို သွားတွေ့လိုက်တယ်။"
"အာ၊ဒီလောက်ကိစ္စကြီးကို နင်အခုမှငါ့ကိုပြောပြတယ် " ကျန်းယွီ အမြန်မေးလိုက်သည် "ဘယ်လိုလဲ၊ သူ နင့်ကို မှတ်မိလား။ နင့်ကို သဘောကျရဲ့လား။ ငါ့ကို မြန်မြန်လေးပြောပြစမ်းပါ"
" အသိအမှတ်ပြုတယ် ၊ ငါ အဲ့တာကိုသဘောကျတယ် ၊ သူက ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူတယ်လို့ပြောတယ် ၊ သူမနဲ့ အတူနေဖို့ ငါ့ကိုတောင်းဆိုထားတယ် "
"အားးးးးး! ကောင်းလိုက်တာ!" ကျန်းယွီ က မတတ်နိုင်ဘဲ ခုန်ပေါက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ပြောလိုက်သည် "ဒါ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ အခုအချိန်ကစပြီး ငါတို့မိသားစုထဲမှာ ရှောင်လီ မှာ အမေရတော့မယ်"
"အင်း၊ ငါ့မှာ အမေရှိတယ်။" သူ့အသံတွင် ခါးသီးသော ခံစားချက်တစ်ခုရှိသည်- "ဒီနေ့ကိုယ်လည်း အရမ်းပျော်ပါတယ်"
"ဒီတော့ နင်ဘာသာနင် ကိတ်မုန့်ဝယ်စားလိုက်တာပေါ့" ကျန်းယွီ က သူမရဲ့ပါးစပ်ကို စိပြီးရေရွတ်လိုက်သည် "လောဘကြီးတဲ့ ခွေးကလေးပဲ"
ချူးလီက သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ကျပန်းစီးကျလာတဲ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်ဖို့ အင်္ကျီလက်ကိုအသုံးပြုကာ ခရင်မ်ကိုလည်း သုတ်လိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွေ့က တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်- "ကိုယ်မင်းကို နည်းနည်း လွမ်းတယ်"
"ဒါဆို ငါနင့်ဆီလာခဲ့မယ်လေ"
"ဟင့်အင်း ကိုယ်ပြောချင်တာက..."
ဘယ်လိုပဲ သုတ်သုတ်၊ မျက်ရည်တွေက တားမရတော့ပေ၊ သူ့ရင်ဘတ်က စိုစွတ်နေပြီး ရှပ်အင်္ကျီအဖြူက သူ့အရေပြားမှာ ကပ်နေပြီ။
သူ ခွန်အားတွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီး တုန်ယင်နေတဲ့ အသံကိုချုပ်တည်းကာ ပြောလိုက်သည်“ပြောပြချင်လို့…”
မိုက်ခရိုဖုန်းကို အုပ်ထားရင်း သူ့လက်ဖမိုးကို ကိုက်လိုက်သည်၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်လိုက်ကာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။
ဒါပေမယ့် မလုပ်နိုင်ဘူး။
သူငါးနှစ်သားကတည်းက တစ်ခါမှမငိုဖူးပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို ပြေပျောက်ချင်နေပုံရသည်...
"ဘာပြောချင်တာလဲ" ကျန်းယွီက သူ့ကို ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည် "နင် ငါ့ကို ဝန်ခံချင်တာလား။"
"ကိုယ်ပြောချင်တာက... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ရေနဲ့ မီးဘေးကနေ ကယ်တင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ငါ့ကို ကိုင်ထားပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...
ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့အလင်းရောင်ကို မြင်ခွင့်ရအောင်လုပ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
"ဘာအကြောင်းရင်းမှမရှိဘဲ နင်ဘာလို့ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ!"
"ငါဒီနေ့ပျော်နေတယ် အဲ့တော့ ခံစားချက်ရှိနေလို့"
"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါပေမယ့် နင်အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ အဲဒါကို မပြောပြနိုင်ခဲ့တဲ့သူကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါကလက်တွေ့ကျတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ပဲ"
"ဟမ် ၊ ဘာလက်တွေ့ကျတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို လိုချင်တာလဲ။"
"ဒါဆို ငါမေးမယ်။" ကျန်းယွီက သူမရှေ့က ကြီးမားပြီး ရောင်စုံ ချားရဟတ်ကြီးကို ကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည် "ငါ့ချစ်သူကောင်လေးနဲ့ ညသန်းခေါင် ချားရဟတ်ကို စီးချင်တယ်။ ညသန်းခေါင်ယံမှာ အဲ့တာကိုကြည့်လို့ ရတယ်လို့ ကြားတယ်။ မြို့ထဲမှာ နီယွန်မရှိအခါ အင်တာနက်မှာပြောထားတာက ဘဝမှာ အလှပဆုံး အခိုက်အတန့်ပဲတဲ့"
"ကောင်းပြီ ကိုယ်မင်းကို ကတိပေးတယ်။"
"ဖေဖေ နဲ့ မေမေ ဆင်းလာပြီ ငါအရင် ဖုန်းချလိုက်မယ်နော်"
"အိုကေ"
...
ကျန်းယွီ ဖုန်း ချလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ချားရဟတ်နဲ့ ဆယ်လ်ဖီ ရိုက်လိုက်သည်
ချီလီသည် မြင့်မားသောဆည်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ မြစ်ကမ်းစပ်သို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားကာ လေထဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ငါထွက်သွားသင့်တာကြာပြီ။ အချိန်အတော်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါက မုသားတွေနဲ့ သက်တံပူဖောင်းတွေထဲမှာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး အရူးဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။
သူ့ဘယ်ခြေထောက်ကိုလှမ်းကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ခုန်ချခါနီးတွင် ဖုန်းသံမြည်လာသည်။
တုန်ယင်နေတဲ့လက်ဖြင့် ဖန်သားပြင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်..။
ကျန်းယွီ ဆယ်လ်ဖီရိုက်ထားတာ ပေးပို့ခဲ့တာဖြစ်သည်။
ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူမသည် ရိုးရှင်းသောကာတွန်းတီရှပ်အင်္ကျီကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ရှည်ရှည်ကို ပခုံးပေါ်ချထားကာ သူမ၏နောက်ဘက်ရှိ ချားရဟတ်၏အလင်းရောင်သည် ကြည်လင်နေပြီး သူမ၏ပါးပြင်များကနီမြန်းကာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းနေပြီး မျက်လုံးလေးတွေက ကွေးနေပြီး ပြုံးနေကာ လက်ချောင်းလေးတွေက အသဲပုံ ပုံစံလုပ်ထားသည်--
"အားလီ၊ ငါ နင့်ကို အမြဲတမ်း သဘောကျနေမှာပါ"
ဤဓာတ်ပုံသည် သူ့အား သူ၏မူလ အာရုံမခံနိုင်မှုနှင့် မကြောက်မရွံ့ခြင်းမှ ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူသည် သေခြင်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် သူမကို ထားသွားရမည်ကို ကြောက်လာသည်။
Forever ဆိုတာက ဘယ်လောက်ဝေးလဲ။
သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ပေါ်မှာရှိနေတဲ့ လခြမ်းက သူမကိုသူ ပထမဆုံးမြင်တုန်းကလိုပဲ သူမရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်လုံးထောင့်တွေလို ကွေးညွှတ်နေသည်။
သူမသည် သူ့ဘဝတွင် သူမြင်ဖူးသည့် တစ်ခုတည်းသောလဖြစ်သည်၊ ဒါနဲ့ သူဘာကြောင့် မျက်လုံးမှိတ်ထားရတာလဲ။
...
ကလေးကစားကွင်းက ထွက်လာသောအခါ၊ မိသားစု ၃ ယောက်က ညစာစားရန် ကုန်တိုက်သို့ သွားသောအခါ၊ ပဉ္စမထပ်တွင် နာမည်ကြီး အခန်းတစ်ခန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။သူက သားအမိတွေကို ဆော့ကစားခိုင်းလိုက်သည်။
ကျန်းမန့်ယီ သည် ချန်းယဲ့က အထူးစွန့်စားရကြိုက်သူဖြစ်သည်ကို သိသည်။ သူသည် အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်တွင် တိဗက်ပြည်၏ လူသူမရှိသောနယ်မြေကိုပင် ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။
နှစ်များတစ်လျှောက် အချိန်ဇယားမရှိသရွေ့ သူသည် လေထီးခုန်ခြင်း၊ ဘန်ဂီ၊ ကျောက်တောင်တက်ခြင်း၊ ပြင်းထန်သော အားကစားလုပ်ရန် နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်များသို့ သွားပြီး မကြာခဏဟော့ စပေါ့များ ရှာဖွေမည်ဖြစ်သည်။
ကျန်းမန့်ယီ က သူအရမ်းသေပြီး မီးလောင်တယ်လို့ ပြောသည်
ချန်းယဲ့က ပြုံးရုံတင်သာပြုံးခဲ့သည်။
အခန်းတွင်းမှ ကြောက်စရာကောင်းသော လွတ်မြောက်မှုသည် ပြင်းထန်သော အားကစားတစ်ခု မဟုတ်ပေ၊ အနည်းဆုံးတော့ အသက်အန္တရာယ် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သူစိတ်ဝင်စားတာကိုမြင်တော့ ကျန်းမန့်ယီ က သူမ,မကြောက်ပေမဲ့ သူနဲ့ကစားဖို့ သဘောတူလိုက်သည်။
ကျန်းယွီ က သူ့အမေက သူ့အဖေကို တကယ်ချစ်တယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရသည်။ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးအရ ကျန်းမန့်ယီက သူမလိုချင်တာ ဘာကိုမှ မလိုချင်တော့ဘူးဆိုတာ သိသာထင်ရှားပြီး သူမဟာ အရမ်းရိုးသားနေတဲ့အတွက် သူမနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။
ဥပမာအားဖြင့်၊ ကျန်းယွီ သည် အပန်းဖြေဥယျာဉ်တစ်ခုတွင် ခုန်ချတဲ့စက်တစ်ခုနဲ့ ကစားနေခဲ့သည်။ ကျန်းယွီ အသတ်ခံခဲ့ရပြီး မကစားခဲ့ရပေ။
ချန်းယဲ့က ပြန်ကစားချင်ခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးကို လိုက်ပို့ချင်သည်။ ကျန်းမန့်ယီ သည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားပြီး လူကြီးလူကောင်းနှင့် လိုက်ပါရန် အသက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ ဘဝကို သံသယဝင်လို့ရပြီ။
ဥပမာအားဖြင့်၊ ချန်းယဲ့သည် သူမအား သိုးသားတုတ်ထိုးတစ်စည်းဝယ်ပေးခဲ့သည်။ ကျန်းမန့်ယီက သိုး၏အနံ့ကို မကြိုက်ပေ။ အရင်တုန်းက မစားဖူးပေမယ့် အခု သူ အဲ့တာကို မ ငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် ကျန်းမန့်ယီသည် ချန်းယဲ့၏ လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းချက်ကို ဆက်လက်ငြင်းဆိုခဲ့သည်။အဲ့တာက သူ့ကို လုံးဝ မချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး။ သူမ သူ့ကို အကန့်အသတ်နဲ့ မချစ်ခဲ့တာ သိသာထင်ရှားပြီး သူ့ကို သေတဲ့အထိ သူမတကယ်ချစ်ခဲ့တာ။
ကျန်းယွီက ဒီလိုဆက်ဆံတာကို တစ်ခါမှ မခံစားဖူးဘူး။
ဒါကိုသိပြီးနောက် ကျန်းယွီက ချန်းယဲ့ကို ကူညီဖို့ သူ့အမေနောက် အတူလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ကျန်းယွီက သူ့အမေက ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ရနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်တွေက တကယ်ကွာဟနေတယ်ဆိုရင်တောင် ဒီအချစ်က တကယ်လက်လှမ်းမမီဘူးလို့ ထင်ရပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ။
ကျန်းမန့်ယီသည် ကောလိပ်မတက်ဖူးသော်လည်း ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်သို့ တက်ရောက်ခွင့်ရသော သမီးတစ်ဦးကို မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။ ဤသမီးသည် အနာဂတ်တွင် ဘဲလေးဘုရင်မ၏ အမြင့်ဆုံးဂုဏ်ကျက်အသရေကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် မည်သည့်သိမ်ငယ်မှုမျှ ရှိဖို့ မလိုအပ်ပေ။
လူသုံးဦးသည် ကြောက်လန့်တကြား ဆေးရုံ ထပ်တင်ဗျူရိုကို ဖွင့်လှစ်ကာ နှိုးဆော်တိုက်တွန်းသည့် ဇာတ်ကွက်များ ရှိနေကြောင်း ကြားလိုက်သိရသည်။
ကျန်းယွီက ဂရုမစိုက်ပေ၊ သူမသည် တစ်ချိန်က သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမသေဆုံးပြီးနောက်တွင် သရဲတစ္ဆေများကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှာ အသက်ရှင်နေတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေကို သူမ ကြောက်နေရဦးမှာလား။
ကျန်းမန့်ယီ ရဲ့ သတ္တိဟာ တကယ်ကို သေးငယ်သည်။ သူသည် ကျန်းယွီ၏နောက်မှလိုက်ကာ သူမ၏အဝတ်ထောင့်ကို တုန်လှုပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"သမီးလေး ။ ရှောင်ယွီ ဘယ်မှာလဲ!"
"သမီး မေမေ့နောက်က လိုက်။ လျှောက်ပတ်မသွားနဲ့နော် "
" ရှောင်ယွီ , အား ! ရှောင်ယွီ ပြေး!"
...
သူတို့သုံးယောက်နောက်ကို "ဇွန်ဘီ"အနည်းငယ်က လိုက်လာကြပြီး စင်္ကြံန်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် လိုက်ဖမ်းပြီး သူတို့ကို လှေကားထစ်တွင်းသို့ အတင်းအကြပ် တွန်းပို့ခဲ့သည်။
ကျန်းယွီ သည် ကျန်းမန့်ယီက လေထုအဖွဲ့အတွက် လုံလောက်သည်ဟု မူလက ထင်မြင်ခဲ့သော်လည်း လွန်ကဲသော အားကစား ကစားခြင်းကို နှစ်သက်သော ဤ အိုင်ဒေါ ဖခင်သည် လေထုအဖွဲ့တွင် အမှန်တကယ်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူက "fuck" လို့အော်ပြီး ဘယ်တော့မှ မရပ်သွားဘူး---
"ငါ့ကို ဘယ်သူထိတာလဲ။ ဘယ်သူက လောင်ဇီကိုထိတာလဲ။ ဒီက ထွက်သွားစမ်း!"
"သမီး။ အဖေ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့၊ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး၊ အဖေ့ရှေ့က သွား"
"အား!ကျွန်မက ဘာလို့နောက်ဆုံးလဲ။ မရဘူး၊ ကျွန်မ နောက်ဆုံးမှာ မနေဘူး။"
ကျန်းယွီ ပြောလိုက်သည် "ဒါဆို ဖေဖေ ရှေ့ကိုသွား၊ သမီးနောက်ဆုံးမှာနေမယ်"
"ရှေ့ဆုံးလား ။အမေ ရှေ့ကို မသွားဘူး! မသွားဘူး၊ အမေ ငြင်းတယ်။ ရှေ့ကို မသွားဘဲ အမေအသေပဲခံလိုက်မယ်။"
ကျန်းယွီ က တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရပ်တန့်လိုက်သည် "ဒါဆို အမေ့ရဲ့အဘိုးကြီးကို အမေ အလယ်မှာ နေချင်တယ်လို့ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်လေ"
"ဟုတ်တယ် ရလား"
"အမေ့ကို မေးလို့ရလား"
ငိုနေတဲ့ ကျန်းမန့်ယီက တုန်လှုပ်သွားသည် "အစ်ကို ယဲ့ ၊ အဲ့လို လုပ်လို့ရမလား၊ ရှင့်ဘာသာရှင် လာကစားချင်တာလေ ဒါကို ရှင်က အရမ်းကြောက်နေတယ်။"
"ဝူး ကိုယ်မှားသွားပါတယ်။"
"ကိုယ့်ဘာသာ လိုက်လာ"
ချန်းယဲ့သည် သူမရဲ့စကတ်ထောင့်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ကာ နာခံမှုဖြင့် အနောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ကျန်းမန့်ယီ က သူ့ကို လှမ်းပြီးရိုက်လိုက်သည် "ဘယ်ကိုလာကိုင်နေတာလဲ!"
"ဟုတ်ကဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်။"
သူတို့ သုံးယောက်သည် တဆတ်ဆတ်တုန်နေသော သစ်သားလှေကားဟောင်းကို ကွေ့ပတ်နေကြသည်။ ချန်းယဲ့သည် မသိစိတ်တွင် ကျန်းယွီ ၏နောက်သို့ ခုန်သွားပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် သူမကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
ကျန်းမန့်ယီသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သူ့ကို အလယ်တွင် အကာအကွယ်ပေးထားသည်။
ကျန်းယွီ တကယ်ပင် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ
ပထမတော့ ချန်းယဲ့နှင့် ကျန်းမန့်ယီတို့ သည် လက်တွဲဖော်ကောင်းများဖြစ်ကြသည်ဟု သူမခံစားခဲ့ရပြီး ချန်းယဲ့ သည် သူမ၏မိခင်ကို တစ်သက်လုံး ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ...
ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးနေတာလဲ။
အမေက သားတစ်ယောက်ကို ထပ်ပြုစုရတော့မယ်။
ကျန်းယွီ က လှည့်ပြီး ချန်းယဲ့ကို မကျေမနပ်နဲ့ပြောလိုက်သည် "ဖေဖေ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဖေဖေပဲ မေမေ့ကို ကာကွယ်ပေးချင်တာဆို၊ သူ့ကိုဘာလို့နောက်မှာထားထားတာလဲ သရဲကသူ့ကိုဖမ်းမိသွားရင် ချန်ထားခဲ့မှာလား"
ချန်းယဲ့သည် သူ့သမီးရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမတာကိုခံလိုက်ရပြီး ကျန်းမန့်ယီi အား ကာကွယ်ရန် အမြန်ပြန်ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်- " မန်မန်၊ မကြောက်နဲ့၊ ကိုယ်မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်။"
"ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး။"
"သမီး၊ မကြောက်နဲ့၊ ဖေဖေရှိတယ်၊ အဖေရှိရင် မလာရဲဘူး။"
စကားမဆုံးခင်မှာ လှေကားအဆုံးမှာ သူတို့ရှေ့၌ "ဇွန်ဘီ" အနည်းငယ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ဝါး ! ပြေး!"
ချန်းယဲ့ က ကျန်းယွီ ကို လက်တစ်ဖက်တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်တွင် ကျန်းမန့်ယီကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဇွန်ဘီတွေ လိုက်ဖမ်းရာမှ ထွက်ပြေးရန် ဆွဲထားခဲ့သည်။
တံခါးဖွင့်ထားသည့် အရှေ့ဘက်တွင် အခန်းလွတ်တစ်ခုရှိသည်။ ချန်းယဲ့ အမြန်ဝင်လာပြီးနောက် တံခါးကို "ဂျိန်း" ဆိုတဲ့အသံဖြင့် ပိတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို မှီကာ ဟောဟဲစိုက်နေသည်...
ထိုအချိန်တွင် အခန်းတွင်းမှ မီးများပွင့်လာသည်။
ချန်းယဲ့က ကျန်းမန့်ယီကိုလက်တစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နောက်တစ်ဖက်ကတော့... ဆွဲခေါ်လာတဲ့သူက ကျန်းယွီ မဟုတ်ဘဲ "ဇွန်ဘီ"ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်နေသည်။
ဝန်ထမ်းတွေ အားလုံး ခေါင်းစွပ် စွပ်ထားသည်
ဒီဝန်ထမ်းကလည်း စကားသိပ်မပြောကြဘူး။ သူသည် ဤကဲ့သို့ စည်းမျဥ်းကင်းစွာ ကြံစည်မှုမျိုးနှင့် စိတ်ချယုံကြည်ရသော အဖေ့ကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပေ။ သူ တောင်းပန်ပြီး “တောင်းပန်ပါတယ်” လို့ ပြောပြီး ခေါင်းစွပ်ကို ထပ်ပြီးဝတ်ပေးကာ အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။
"ဟင်။ မင်းကဘာလဲ၊ ငါ့သမီးကော၊ မင်း ငါ့သမီးကို ပြန်ပေး"
ကျန်းမန့်ယီပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည် "အိုကေ၊ရှင့်သမီး အဆင်ပြေနေပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက သတ္တိရှိလို့ အခုဆို လွတ်မြောက်သွားပြီလို့ ကျွန်မထင်တယ်"
"ကောင်းပါပြီ။" ချန်းယဲ့က သူ့နှာခေါင်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည် "ကိုယ်က အရမ်းဆိုးတာပဲ၊ မိုးဖွဲဖွဲလေးကို မမြင်ရတော့ဘူး၊ ဒါကို မင်းကကိုယ့်ကို ပြောပေးနေတုန်းပဲ။"
ကျန်းမန့်ယီက အခန်းကို စောင့်ကြည့်ပြီး သဲလွန်စတွေရှာရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ပြောလိုက်သည် "ရှင်က အမြုဒီလိုမျိုးဖြစ်နေတာပဲဟာ တစ်ရက်နှစ်ရက်မှ မဟုတ်တော့တာ"
"ကိုယ်ကအမြဲဒီလိုဖြစ်နေခဲ့တာ..."
ချန်းယဲ့က သူ ငယ်ငယ်က ချစ်တတ်လာတဲ့အချိန်မှာ သူ့မှာ စိတ်ကူးတွေ အများကြီးရှိပုံရပြီး ကျန်းမန့်ယီကကမ္ဘာကြီးကို "အတွေ့အကြုံ" ရအောင် ယူဆောင်လာခဲ့တာလို့ ချန်းယဲ့က ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။ အချို့သော အထူးအချိန်များတွင်... သူက ပိုတောင်းဆိုသည်။
သူလိုချင်တာရှိရင် ကြိုက်လားလို့ သူမကို သူတစ်ခါမှ မမေးဖူးဘူးထင်တယ်...
"Rock and Roll အားလုံးက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ကြတာပဲ မဟုတ်လား" ကျန်းမန့်ယီကတိတ်ဆိတ်နေတဲ့ သူ့ကိုမြင်တော့ ပြုံးပြီး တွန်းလိုက်သည် " ဘယ်လိုဖန်တီးရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ စိတ်ကူးမရှိဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား "
"မန်မန် ကိုယ်နဲ့ နေရတာ ပျော်လား"
"အရမ်းပျော်တယ်။"
"ဆိုလိုတာက မင်း မှားတယ်လို့ ခံစားရလား"
ချန်းယဲ့က သူမနောက်ကို လိုက်လာပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့မေးလိုက်သည် "တစ်ခါတစ်လေ ကိုယ်မင်းကို ဒီလိုဟိုလိုလုပ်ခိုင်းတာကို... မင်းမလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင် ကိုယ့်ကိုပြောလို့ရပါတယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
"တကယ်လား"
"ဒါတွေက ဘာလုပ်တာလဲလို့ မေးကြည့် သဲလွန်စတွေ မြန်မြန်ရှာ ဒီကနေ မြန်မြန် မထွက်ချင်ဘူးလား"
"မထွက်ချင်ဘူး။" ချန်းယဲ့သည်လေထုအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤနှစ်ယောက်တည်းအခိုက်အတန့်၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို တွေ့ကြုံခံစားလိုစိတ်ပိုများသည်။
"မန်မန် မင်းကိုယ့်ကို ငြင်းလို့ရတယ်၊ ကိုယ့်စိတ်မှာစာနာစိတ်ရှိပါတယ်၊ တစ်ခါတလေ ကိုယ် သိပ်သတိမထားဘူး၊ မင်းရဲ့ခံစားချက်တွေကို ကိုယ်ဂရုမစိုက်မိဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းကို မချစ်လို့မဟုတ်ဘူးနော်"
"ဒါဘာလုပ်နေတာလဲ။ရှင် အသက်ကြီးပြီ။"
“ဘယ်လိုအသက်အရွယ်လဲ မိန်းကလေး စိတ်ဓာတ်က မှားနေပြီ၊ လွန်ခဲ့ တဲ့ အနှစ် (၂၀) က ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်း ဆက်ပြောနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်၊ ကိုယ်တို့က အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်လေးတွေ လူငယ်သဘာဝတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်”
ကျန်းမန့်ယီက သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူမသည် ဤလူတွင် တက်ကြွမှုနှင့် သန်စွမ်းမှုကို နှစ်သက်သည်၊ ၎င်းသည် သူမ၏ အသက်မဲ့တဲ့ဘဝကနေ အလင်းပြန်ရသည်ဟု သူမ ခံစားစေသည်။
"အစ်ကိုယဲ့ ရှင်က အရမ်းကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မက မကောင်းဘူး"
သူ့အတွက် တစ်ရက်၊ တစ်မိနစ်၊ တစ်စက္ကန့်တောင် ရှိနေဖို့က ကံကြမ္မာရဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုပါပဲ။
ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤယောက်ျားကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူ၏ ကလေးဆန်မှုအားလုံးကို သည်းခံပြီး သူ့ဆန္ဒကို နှစ်သက်မည်ဖြစ်သည်။
ချန်းယဲ့က သူမရဲ့မျက်နှာကို ကိုင်လိုက်ကာ နံရံဘက်ကိုကပ်ကာသူမရဲ့နားထဲ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည် "မင်းဒီလိုမျိုးတွေးမယ်ဆိုရင် မင်း တစ်ချို့အရာတွေအပေါ် မှာ မင်းကဘယ်လောက်ကောင်းလဲဆိုတာ ငါမင်းကိုသိအောင်ပြောပြရမှာပေါ့"
ကျန်းမန့်ယီသည် ရော့ခ်အမျိုးသားများ မည်မျှ ရူးသွပ်သည်ကို သိသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် ချန်းယဲ့က ပြောင်းလဲလာမည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
"အမ်... ခွင့်ပြုပါ၊ကျေးဇူးပြု၍ ခွင့်ပြုပါ။"
ကုတင်ပေါ်တွင် အလောင်းကောင်နှင့် ဝန်ထမ်းက ထထိုင်ကာ လက်ကို မြှောက်ခဲ့သည် "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဇာတ်လမ်းခင်းနေကြသေးတာလား... မင်းတို့ကိုခြောက်ဖို့ ငါထရတော့မယ်"
"...”