Chapter 90
Vol. 8 Ch. 90
ဩဂုတ်လကုန်တွင် နေဝင်ရီတရောအချိန်၌ အပူချိန်က ထိုင်းမှိုင်းနေသည်။
ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင်၊ ချူးလီ သည် နောက်ဆုံး ဘိလပ်မြေ ကုန်တင်ကားကို တွန်းပြီး သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးလစာကို လက်ခံရယူရန် အခြေချရုံးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အမှုဆောင်အရာရှိက သူ့ကို ယွမ် ၁,၀၀၀ အပိုပေးကာ စိတ်လှုပ်ရှားကာပြောခဲ့သည် "ဒီလောက်ကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်တဲ့လူကို ငါမတွေ့ခဲ့တာ နှစ်တော်တော်ကြာပြီ။ ထင်ရာစိုင်းနေတဲ့ ကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်လိုပဲ၊ မင်းက တကယ့်ကိုလူအစစ်ပဲ"
ချူးလီ က ပိုက်ဆံကိုယူပြီးပြောလိုက်သည် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တံခါးမှာ အချိန်အကြာကြီးစောင့်နေတဲ့ မိန်းကလေးကို အလုပ်သမားက ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချခဲ့သည် “ဒီလိုကောင်းတဲ့ချစ်သူကောင်မလေးမျိုး ငါတစ်ခုမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ထဲ လာပြီး နေရောင်အောက်မှာ မင်းကို ရေတိုက်ဖို့ နေ့တိုင်းလာစောင့်နေတယ်"
ချူးလီ ခေါင်းကိုစောင်းကြည့်လိုက်ကာ အဝေးက ကျန်းယွီ မြင်လိုက်ရသည် ။
သူမသည် သဖန်းရွက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ ယက်ခတ်နေကာ၊ သူမ၏ မျက်နှာဖြူက အထူးသဖြင့် နီမြန်းနေတတ်သည်။
သူလှမ်းကြည့်နေတာကိုမြင်တော့ ကျန်းယွီက Wutong Ye ရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ကို မြှောက်ပြခဲ့သည်။
ချူးလီ ၏ သာမန်မျက်လုံးတွေမှာ တုံ့ဆိုင်းမှုအပြည့်ရှိသော်လည်း ခဏသာဖြစ်သည်။
သူ့ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲကို သူရလာတဲ့လစာကို ထည့်လိုက်ပြီး သူမဆီ ပြေးသွားခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကောင်မလေးသည် သူမ၏ ပုခုံးနှင့် နဖူးမှ ချွေးများကို လက်ကောက်ဝတ်ဖြင့် သုတ်ခဲ့သည်။
"ပြီးသွားပြီ!" သူမ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည် "နင်ဒီမှာ အလုပ်ဆက်လုပ်ရင် ငါ အာဖရိကလူမျိုးဖြစ်တော့မယ်"
ချူးလီ က သူမရဲ့လက်တွေ ညစ်ပတ်သွားမှာစိုးလို့ သူ့လက်ကိုဖွက်ထားသည် "မင်းကို ဘယ်သူလာခိုင်းလို့လဲ၊ ဒီမှာ ဖုန်တွေ အရမ်းများတာကို"
"နင့်ကိုတွေ့ချင်လို့ပေါ့။"
"တွေ့ဖို့အခွင့်အရေးမရှိလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး"
"နင်က နေ့ခင်းဘက် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းမှာ ရှိတယ်။ ငါ့မိဘတွေက ငါ့ကို အရမ်းတင်းကြပ်တယ်။ ညနေ ဆယ်နာရီမထိုးခင် အိမ်ပြန်ရမယ်တဲ့။ငါနင်နဲ့ ခဏလောက်နေချင်လို့"
" ရှောင်ယွီ ၊ မင်း တွယ်ကပ်လာပြီပဲ "
"ငါက တွယ်ကပ်နေတာလား"
"ဟုတ်တယ်လေ"
ကျန်းယွီ အပြုံးချိုချိုလေးပြုံးလိုက်သည် "ဒါက ငါ့မှာ အဖေရှိလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်"
ငါ့ဖေဖေကိုရှာတွေ့ပြီးတော့ ဖေဖေနှစ်ယောက်နဲ့ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက သူမကို အရမ်းချစ်ကြသည်။
သူမသည် ကလေးလေးလို ပြုမူလာသောအခါ သည်းခံရပြီး အားကိုးရမည့်သူလည်း ရှိသောကြောင့် သူမသည် သမီးတစ်ယောက်၏ အသွင်အပြင်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။
ကျန်းယွီက သူ့ကို ရိုးရှင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့မေးရိုးနဲ့ သူ့ပုခုံးတွေကို မှီဖို့ကြိုးစားလိုက်သည် "ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ၊ ငါ့ကောင်မလေးက တွယ်ကပ်နေပြီ"
ချူးလီ၏မျက်လုံးများတွင် မမြင်နိုင်သော အလင်းရောင် မှိန်မှိန်လေးဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည် : " ရှောင်ယွီ..."
သူမ ခြေဖျားထောက်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ပခုံးကို လှမ်းမှီလိုက်သည်- "ဟင်"
"ကိုယ် မသန့်ရှင်းနေဘူး၊ ချွေးအရမ်းထွက်ထားတယ်။"
"နည်းနည်းလေးတော့ အနံ့ထွက်ပုံရတယ်။" သူမ အနံ့ခံလိုက်ပြီး သူ့ကို အနံ့ခံဖို့ အနားကို ရွှေ့လိုက်သည်- "ဒါက အရမ်းယောက်ျားလေးဆန်တာပဲ....."
သူဘာမှပြန်မပြောမီ သူမကို အလျင်အမြန်တွန်းထုတ်ကာ အရှိန်မြှင့်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ကျန်းယွီက သူ့လက်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲသူ့လက်တွေကိုဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းယွီ အပြုံးလေးနဲ့ပြောလိုက်သည် "မနက်ဖြန် ကျောင်းစဖွင့်တော့မယ်နော်။ ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်ကို အတူတူသွားရအောင်၊ ပြီးတော့ နင်ငါ့ကို ခရီးဆောင်အိတ်တွေ ကူ သယ်ပေး"
"မင်းအဖေကကော"
"အခု ငါ့မှာ အဖေနှစ်ယောက်ရှိနေပြီ၊ နင်ဘယ်သူ့ကိုမေးနေတာလဲ"
"နှစ်ယောက်လုံးကိုမေးတာ"
"သူတို့က လိုက်ပို့ပေးချင်ပေမယ့် ငါက ငါ့ကောင်လေးနဲ့ ကောလိပ်သွားချင်တာလေ။ မနက်ဖြန်မနက်ငါပြင်ဆင်ထားလိုက်မယ် "
"ကောင်းပြီ ကိုယ်မင်းကို ကတိပေးတယ်။"
ချူးလီသည် ရေချိုးဖို့ အိမ်ပြန်သွားပြီး သန့်ရှင်းသောအဝတ်အစားများလဲကာ မီးရှိသည့်လမ်းတွင် ကျန်းယွီနှင့် လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။
ချူးလီက သူမကို အနောက်တိုင်းစတိတ်ခ်စားမလားလို့မေးပြီး မနက်ဖြန် ကျောင်းသွားရင် သူမ စကတ်အသစ်ကို ဝတ်သွားရအောင်လို့ သူမကို စကတ်ဝယ်ပေးဖို့ သူ့ကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
ကျန်းယွီသည် ဒီကလေးက သူ ဒီနေ့မှာ လစာများစွာရရှိထားပြီး သူ့၏ဆန္ဒကို စားသုံးရန် နေရာမရှိတော့ကြောင်း သိထားသောကြောင့် သူ ရိုးရှင်းစွာပဲ သဘောတူခဲ့သည်။
သူတို့သည် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လက်ဆောင်တွေ မကြာခဏ ပို့တတ်ကြပြီး နောင်မှာလည်းသူမက ဘယ်လိုပဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို ပြန်ပေးမှာ။
ချူးလီ ဟာ သူ့ဘာသာသူ ဘာမှမဝယ်တတ်ပေမယ့် ကွန်ပြူတာကနေ အဝတ်အစား၊ ဘောင်းဘီနဲ့ ဖိနပ်တွေအထိ ကျန်းယွီက တတ်နိုင်သမျှတော့ ဝယ်ပေးမှာ...
သူ့မှာ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အမေမရှိခဲ့သလို ကျန်းယွီ က သူ့ကို ပိုဂရုစိုက်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိသည်။
...
ချူးလီ သည် စီးပွားရေးအချက်အချာကျသော ပတ်ပတ်လည်တွင် လမ်းလျှောက်ရန် ကျန်းယွီနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့သည်။
ကျန်းယွီသည် ရင်ဘတ်တွင် ချည်ထားသော ချည်သားနှင့် ပိတ်စကို သီးသန့်ဒီဇိုင်းဖြင့် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ နောက်ကျောသည် လုံးဝအပေါက်ဖြစ်၍ သူမ၏လှပသောလိပ်ပြာအရိုးများကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ စကတ်က သွယ်လျပြီး ပါးလွှာကာ နတ်သမီးလေးလိုပဲ
"ကြည့်လို့ကောင်းလား ချစ်သူကောင်လေး"
ဆယ်ကျော်သက် နှင့် အမျိုးသားတစ်အုပ်ကြီးက စောင့်ဆိုင်းနေရာရှိ ထိုင်ခုံအိအိများပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ သူမကို ပထမဆုံးမြင်လိုက်ရတော့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာသည်။
အမှန်တော့၊ သူ့မျက်လုံးတွေ ပူနွေးလာလို့ မေးနေစရာကို မလိုဘူး ကျန်းယွီမှာ အဖြေရှိတယ်။
စကတ်သည် ယွမ်တစ်ထောင်တန်ဖိုးရှိပြီး ချူးလီ က မဆိုင်းမတွ ပိုက်ဆံပေးခဲ့သည်။
ကျန်းယွီ အဝတ်လဲခန်းသို့ သွားခါနီးတွင် ချူးလီ က သူမကိုကိုင်ခဲ့သည် “လဲဖို့မလိုဘူး ၊ကိုယ်နဲ့အဖော်နေပေးဖို့ ဒီတစ်ထည်ကို ဝတ်ထားလိုက် ”
"ဒါကိုဝတ်ဖို့ အခွင့်မရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး" ကျန်းယွီ ရယ်လိုက်သည် "ငါ့ဖိနပ်တွေက အဆင်မပြေဘူး"
"လွယ်ပါတယ်။"
အဲဒါနဲ့ ချူးလီက သူမကို ဖိနပ်ဆိုင်ထဲ ဆွဲခေါ်သွားသည်။
"..."
စကတ်နဲ့ ဒေါက်ဖိနပ်လေးတွေ ဝယ်ခဲ့သည်။ ကျန်းယွီ သည် ချူးလီ ကို ငွေပေးချေဖို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့အိတ်ကပ်ထဲတွင် ပိုလျှံနေသေးသည်။ တခြားပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ ဆွဲထုတ်သွားမှာကြောက်လို့ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ဖို့သူ့ကိုပြောလိုက်သည်
နွေရာသီ အားလပ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် ရုပ်ရှင်ရုံကို ကျောင်းသူလေးများ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ ဆူညံလွန်းသဖြင့် နှစ်ယောက်သား သီးသန့်ပြဇာတ်ရုံသို့ သွားလိုက်ကြသည်။
ချစ်စရာ Totoro ဆိုဖာနှင့် ဆိုဖာပေါ်ရှိ ပျော့ပျောင်းသော ခေါင်းအုံးများပါသည့် ရင်ခုန်စရာ မြေထဲပင်လယ်စတိုင် အခန်းငယ်လေး။
ပိုအရေးကြီးတာက ဘယ်သူမှ နှောင့်ယှက်မယ့်သူမရှိဘူး။
ချူးလီ က Stephen Chow ရဲ့ "အနောက်ဘက်သို့ခရီးသွားခြင်း " ဆိုတဲ့ ဟာသကားကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ကျန်းယွီက "ဒါကို နင်မကြည့်ဖူးဘူးလား" လို့ မေးခဲ့သည်။
"ကြည့်ဖူးတယ်လေ၊ မင်းကောကြည့်ဖူးလား"
"အင်း ငါလည်း ကြည့်ဖူးတယ်။"
"မင်းဒါကိုပြန်ကြည့်လို့ရတာပဲ"
ကျန်းယွီသည် သူမ ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်သမျှသည် ရုပ်ရှင်ကြည့်ရုံမျှသာဖြစ်ပြီး သူမသည် အဆာပြေမုန့်များပင် ဝယ်ခဲ့သည်ကို တခဏအတွင်း နားလည်ခဲ့သည်။
သို့သော် ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်းသည် ရုပ်ရှင်ကြည့်ရုံသာမဟုတ်ကြောင်း အမျိုးသားများက နားလည်ကြသည်။
ဤရုပ်ရှင်သည် ၃ နာရီကျော်ကြာသည်။ ချူးလီသည် သူမဘေးတွင်ထိုင်ကာ သဘာဝအတိုင်း သူမ၏ပခုံးကိုဆွဲကာ တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ ချစ်မြတ်နိုးရသူအားလုံးကဲ့သို့ပင် သူမ၏ပခုံးကို မှီထားလိုက်သည်။
ကျန်းယွီ က တကယ်ပဲ ဒီနေ့ ချူးလီကို နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ထင်မိသည် ။
သူမ သူ့နားကို မှီပြီး "ချစ်သူကောင်လေး၊ ဒီနေ့ နင် သိပ်ပျော်နေပုံမပေါ်ဘူးနော်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်သည် သူ၏ချောမောသောမျက်နှာပေါ်ရှိ အပြာနုရောင်ကို ထင်ဟပ်စေကာ ရုပ်ရှင်ကိုကြည့်ကာ မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ "အင်း" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး မင်းထင်နေလို့ပါ..."
ချူးလီသည် သူမ၏ နားရွက်အနောက်ဘက်ကို ဆံပင်လေးသပ်ပေးကာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို ပေါ်လွင်စေကာ သူတို့နှစ်ဦး နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေကြသည်။
ကျန်းယွီက သူ့ကို ဒီလို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ပါးတွေနဲ့ နားရွက်တွေ နီရဲလာကာ တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူလာသည်။
သူရဲ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကြောင့် ချူးလီ ရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်က အတော်လေး မာန်ပါသည်။
ထိုကဲ့သို့ ချောမောမှုမျိုးသည် သန့်စင်ရန် သို့မဟုတ် ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်သလို အတွင်းခံသတ္တုပြားလည်း မလိုအပ်ပေ။ ချောမောတယ်၊ ရှင်းရှင်းလေးပဲ၊ မထင်မှတ်လောက်အောင် ချောမောတယ်။
မိန်းကလေးတစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကိုပထမဆုံးမြင်ဖူးသွားရင် နောက်ထပ်လှည့်ကြည့်နိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေကို သူမ ကြည့်မိလိုက်ရင် သူမနှလုံးသားဟာ ပွက်ပွက်ဆူနေတဲ့ ရေနွေးငွေ့လို ပွက်ပွက်ဆူလာလိမ့်မယ်။
ကျန်းယွီ အသက်ရှူရကြပ်လာပြီး နူးညံ့သော သူ့ နှုတ်ခမ်းလွှာများကို ခံစားလိုက်ရကာ သူ့ နှာသီးဖျားက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိတွေ့ခဲ့သည်။
ဤအနမ်းက နူးညံ့ပြီး ရှည်ကြာသည် ယခင်ကအတင်းလုယူမှုကဲ့သို့မဟုတ်သော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် အဆုံးမရှိသော နူးညံ့မှုကို ဂရုတစိုက် မြည်းစမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။
ယောက်ျားက နူးညံ့သိမ်မွေ့လာပေမယ့် ရိုင်းစိုင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုထက် သူမ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။
"ညီမ၊ ကိုယ့်ကိုကြိုက်လား" အသက်ရှုသံကြားကနေ သူက သူမကို "အဲ့တာကိုကြိုက်လား" လို့ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေခဲ့သည်။
" အွန်း…"
"အဲဒါဘာလဲ"
"ဟုတ်တယ် အရမ်းကြိုက်တယ်လို့"
" အဲ့တာကိုကြိုက်လို့ အရမ်းကြိုက်တယ်လို့"
သူက သူမရဲ့အဖြေတွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ မေးနေတတ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
ကျန်းယွီ က သူ့ပခုံးပေါ် ညင်သာစွာ မှီပြီး လေသံတိုးတိုးလေးနဲ့ပြောလိုက်သည် " ရှင်ကြိုက်တာ... ဘာမဆို"
"တကယ် အရာအားလုံးအဆင်ပြေလို့လား"
"ပြေတယ်"
"ဒါဆိုရင်ကော"
"ပြေတယ်"
"ဒါပဲ"
"..."
ချူးလီ ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် အောင်မြင်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်- "ဘာလုပ်ရမလဲ၊ မလုံလောက်ဘူး"
"ဒါပေမယ့် ၁၀ နာရီမထိုးခင် ငါ အိမ်ပြန်ရမှာနော်"
"ဒါဆို မင်း ဘာဇာတ်ကားကြည့်နေတာလဲ။"
စကားပြောပြီးနောက် ကောင်လေးက သူမကို ခေါ်သွားကာ ကိုယ်ပိုင်ပြဇာတ်ရုံမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
...
လမ်းပေါ်ရှိ ညလေညင်းသည် အေးမြပြီး ယနေ့ညတွင် လက တောက်ပနေသည်။
ချူးလီ က သူ့ကို အဝေးကို ခေါ်သွားတဲ့အခါ တီဗွီမှာ "အနောက်ဘက်ကိုခရီးသွားခြင်း" ဆိုတဲ့ စာကြောင်းက ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ကျန်းယွီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လုံးဝ ဗလာကျင်းနေခဲ့သည်
"သူမက ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ တစ်ခုခုကိုချန်ထားခဲ့တယ်..."
ချူးလီ က သူမကို ဟိုတယ်တံခါးမှာ အချိန်အကြာကြီး ရပ်ခိုင်းထားပြီး ညလေညင်းက သူရဲ့စိတ်ကို အေးသွားစေသည်။
သူ သူမကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။
ကျန်းယွီက သူ့မျက်နှာတည်တည်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောကာ သူ့နားရွက်ကို ညှစ်လိုက်သည် "ငါတို့ချစ်သူကောင်လေးက အရမ်းရိုးသားတုန်းပဲ"
ချူးလီ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးပြီး သူမရဲ့လက်ကို ကိုင်ခဲ့သည် "မနက်ဖြန်ကိုယ် မင်းကို လာခေါ်မယ်"
"အိုခေ"
ကျန်းယွီ ခြေဖျားထောက် ရပ်ကာ သူ့မေးရိုးကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။
ချူးလီသည် ညလေညင်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် တစ်ယောက်တည်း မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ပြီး စင်္ကြံတွင် သူမ၏ နောက်ကျော ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူ၏ ဘယ်ဘက်ပါး၏ နွေးထွေးသော အထိအတွေ့သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူ လကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
တောက်ပလွန်းတယ်၊ အဲဒါကို သလင်းကျောက်ဖန်ပုလင်းထဲမှာ ထည့်ထားချင်တယ်၊ မြတ်နိုးတယ်၊ အနာဂတ်မှာ ငါ့လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားချင်တယ်။
လက်လျှော့ဖို့ ဘယ်လောက် ဝန်လေးလိုက်လဲ။
သူ့မျက်လုံးတွေကို ခက်ခက်ခဲခဲ ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
...
နောက်တစ်နေ့တွင်၊ ချူးလီ က ကတိစကားကို လိုက်နာပြီး နံနက်စောစောတွင် အောက်ထပ်မှာ စောင့်နေခဲ့သည်။
ကျန်းယွီ မှာ ခရီးဆောင်အိတ် များများစားစား မရှိပေ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမသည် ကျောင်းအိပ်ဆောင်တွင် အမြဲမနေသောကြောင့် အများစုမှာ Esmeral Art Center တွင်သာ ရှိနေသေးသည်။
ဒါပေမယ့် ချူးလီမှာ ခရီးဆောင်အိတ်သေးသေးလေးပဲ ရှိတာကို မြင်တော့ သူမ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည် " ဒါ နင့်ရဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးလား "
"ဟုတ်တယ်"
"အရမ်းနည်းတာပဲ။"
"လောက်ပါတယ်။"
"ကောင်းပါပြီ၊ ကောလိပ်တက်ရင် ငါ ဖြည်းဖြည်းချင်းဝယ်ပေးမယ်။ ငါနင့်အတွက် ဝယ်ပေးမယ်၊အင်္ကျီအသစ်တွေ ဘောင်းဘီအသစ်တွေ ထပ်ဝယ်ပေးမယ်။"
ကျန်းယွီ တွေးမိတာက အဝတ်စင်ပေါ်က ချူးလီရဲ့ပုံက တကယ်ကို ဝတ်ကောင်းစားလှတွေနဲ့ အဲ့တာက ဘယ်လောက်တောင်ချောလဲငါမသိဘူး!
ချူးလီ ခေါ်ထားတဲ့ တက္ကစီက လမ်းဘေးမှာ ရပ်ထားပြီ။
အစကတော့ ချန်ယဲ့က ကျန်းယွီ ကို ကျောင်းလိုက်ပို့ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် ကျန်းယွီ က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
ဤအဆက်အသွယ်ကာလအတွင်း လျှို့ဝှက်ရေးလုပ်ငန်းများသည် ကောင်းမွန်စွာလုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သည်။ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ကျက်သရေရှိလှသော idol ကြယ်ပွင့်များနှင့် ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော လမ်းများပေါ်တွင် သရဲခြောက်နေသည့် အမျိုးသားများကို မည်သူမျှ ပေါင်းသင်းမည်မဟုတ်ပေ။
ပြီးတော့ ဒီနယ်မြေကို ဖြိုဖျက်ဖို့ စောင့်နေကြသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်းတွင် လူများကျဲလာသောကြောင့် ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်ခြင်းမရှိပေ။
ဒါပေမယ့် သူသည် ကောလိပ်မြို့သို့ ဝင်ရဲပါက၊ မိနစ်တိုင်းမှာ ရှာဖွေမှု၏ ရလဒ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
ပထမစာသင်နှစ်တွင်၊ ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်သည် အားတက်သရောနှင့် အပြည့်ရှိသည်။
လူငယ်လေးများအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်သည်၊ သူတို့၏ မရင့်ကျက်သောမျက်နှာများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝအတွက် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ဆန္ဒများ ပြည့်နေသည်။
ကောလိပ်များမှ စီနီယာတွေရဲ့စီနီယာတွေက ကျောင်းထဲသို့ဝင်သော လမ်းမကြီးများပေါ်တွင် ကျောင်းသားသစ်များအတွက် check-in စားပွဲကို ဆင်ထားသည်။ သတင်းပို့ပြီးနောက် အိပ်ဆောင် သော့ကို ရယူနိုင်သည်။
ချူးလီ သည် ကျန်းယွီ ကို အိပ်ဆောင်သို့ လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစဥ်ကာ အိပ်ယာခင်းများနှင့် အိပ်ယာခင်းများကို ခင်းကာ တစ်ကိုယ်ရေပတ်ဝန်းကျင်သန့်ရှင်းရေးကိုပင် လုပ်ပေးခဲ့သည်။
ဒါတွေအားလုံးလုပ်ပြီးနောက် သူက ကျန်းယွီရဲ့ခေါင်းကိုထိလိုက်သည် "မင်းကြီးလာရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်တတ်အောင်သင်ထား"
"နင်ငါ့ကို ဂရုစိုက်ပေးရမှာ"
ရေချိုးပြီးနောက် နွေလေညှင်းက စိုစွတ်သော အပူရှိန်နှင့်အတူ ဝင်ရောက်လာသည်။
ကျန်းယွီ သည် ထုံးစံအတိုင်း ကောင်လေး၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ပေးရန် ခြေဖျားထောက်ကာ ရပ်နေသော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူမရဲ့လက်ကို ရှောင်ပြီး နောက်သို့ ယိုင်လိုက်မှာကို သူမ မမျှော်လင့်ထားပေ။
"ငါ နင့်ကို အိပ်ဆောင် လိုက်ပို့ပေးမယ်၊ နင့်အတွက် ငါ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးမယ်။"
"မလိုဘူး။"
"ဘာလို့လဲ"
"ကိုယ် သွားတော့မယ် ။ ရှောင်ယွီ ၊ အခု လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပါစေနော် "
လေပြင်းတိုက်၍ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ ရေစက်များပြုတ်ကျကာ အက်ကွဲသွားသည်။
ကျန်းယွီ က မကျေမနပ် ပြုံးပြီး သူ့လက်ချောင်းလေးကို ဆွဲကာလျှောက်လာသည် " April Fool's Day မဟုတ်သေးဘူး၊ ဘာဟာသရီးလဲ"
"ဒါ ဟာသမဟုတ်ဘူး။"
လေယာဉ်က ညနေ 8:30 ၊ ဟိုင်ချန် ။
လက်မှတ်သည် တစ်လမ်းမောင်းဖြစ်ပြီး ဤအသည်းကွဲမြို့ကို အိပ်မက်ဆိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့သည်။
ထာဝရ၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး။
ကျန်းယွီသည် လူငယ်၏ ငြိမ်သက်နေသော မျက်ခုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်... ဟာသလုပ်နေတာမဟုတ်ပေ။ သူမ အနည်းငယ် အထိတ်တလန့်ဖြစ်လာကာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် သူ့လက်ကို ကိုင်လိုက်သည် "ချူးလီ ၊ နင် တက္ကသိုလ်တက်ချင်တယ် လို့ မပြောထားဘူးလား၊ နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ"
ချူးလီ သည် သူ့ကျောင်းလွယ်အိတ်၏ ထပ်ခိုးမှ အီးမေးလ်တစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မျက်နှာဖုံးတွင် အပြာရောင်စာလုံးကြီးဖြင့် ရေးထားသည်- Haicheng တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ဆင့်ခေါ်စာ။
ကောင်မလေးလက်ထဲက ခရီးဆောင်အိတ်က မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။
သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွေက ပေါ့ပေါ့တန်တန် မြင့်တက်နေကာ ပထမဆုံးမြင်ရတုန်းကလိုမျိုး နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လိုမျိုးပဲ
"ကိုယ် မင်းကို လိမ်ထားတာ။ ကိုယ် ဟိုင်ချန်တက္ကသိုလ်ကို တင်ထားတာ "
ရန်ရှင်း နှင့်တွေ့ဆုံပြီးနောက် ဒုတိယနေ့သည် စေတနာ့ဝန်ထမ်းဖြည့်သွင်းရန် နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်သည်။
ကျောင်းကို ချူးလီ ဖြည့်ခဲ့သည်။ ပထမ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကုဒ်က ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ဟိုင်ချန် တက္ကသိုလ် ဖြစ်သည်။
မြောက်နှင့်တောင်ကို တရုတ်နိုင်ငံ၏ ထက်ဝက်ဖြင့် ပိုင်းခြားထားပြီး တောင်နှင့်ပင်လယ်ကြား အကွာအဝေးမှာ လုံလောက်သည်။
သူဘယ်သွားသွား အရေးမကြီးပါဘူး သူထွက်သွားချင်ရုံပဲ။
အရင်ကတော့ မိန်းကလေးအတွက်ကတော့ ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝ၊ စောင့်မျှော်ရကျိုးနပ်တဲ့ အနာဂတ်နဲ့ သူမကိုချစ်တဲ့ မိသားစုတစ်ခုရှိသည်။ သူမသည် ယခင်က သူ့လို အနိုင်ကျင့်ခံရ၊ ဖယ်ထုတ်ခံရပြီး ဘေးဖယ်ခံထားရသော သနားစရာကောင်းသော ကလေးမဟုတ်တော့ပေ။
သူမသည် နေကြာပန်းကဲ့သို့ပင် နေရောင်ကို နှုတ်ဆက်ရန် ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ကာ ပိုကြီးမြတ်သော အနာဂတ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။
စိုစွတ်ပြီး မှောင်မဲပုပ်ပွ ၊သေဆုံးနေတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲကနေ ပြန်ဆုတ်ခွာသွားပြီ...
"ငန်းလေး ၊ ကိုယ် မင်းကို မချစ်ချင်တော့ဘူး"
အေးအေးဆေးဆေး နှုတ်ဆက်ချင်တယ်၊ကိုယ် အဲ့တာကို မလုပ်နိုင်မှာ ကြောက်တယ်။
ချူးလီ ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် မကြည့်ဝံ့ဘဲ ခရီးဆောင်အိတ်ကို မြေကြီးပေါ်က ကောက်ကိုင်ကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
သူမရဲ့ အသည်းကွဲနေတဲ့အကြည့်ကိုမြင်တွေ့ရမှာကို ကြောက်ပြီး သူမကိုပြန်ကြည့်လိုက်မိရင် ဘယ်တော့မှ ထွက်မသွားနိုင်မှာကိုသူ ကြောက်တယ်။
ပထမဆုံး နှုတ်ဆက်တဲ့ သူတွေက အပြစ်ရှိတဲ့ အသိစိတ် ရှိတယ်။
...
ကျောင်းတံခါးဝတွင်၊ ချူးလီ သည် နောက်ဆုံးတွင် နောက်ပြန်လှည့်ရန် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။
ကောင်မလေး၏ ပိန်လှီလှတဲ့ ကျောပြင်သည် မူးဝေသော နွေလယ်ည၏ အိပ်မက်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသေးသကဲ့သို့ သူမ ဘယ်တော့မှ မနိုးလာနိုင်သေးပေ။
သူမ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဝမ်းနည်းကောင်းဝမ်းနည်းနေလိမ့်မည်။
ဒါပေမယ့် တစ်နေ့မှာတော့ သူမဟာ နောက်ဆုံးမှာ ပိုကောင်းလာပြီး စင်ပေါ်မှာ တောက်ပနေတဲ့ ငန်းဘုရင်မ ဖြစ်လာမှာပါ။
ပြီးရင် သူ့ကို မေ့သွားမှာ။
ချူးလီ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်နေသည့် တက္ကစီပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်မှ စကားလုံးများသည် နောက်ကြည့်မှန်ထဲတွင် ထောင့်ကိုလှည့်၍ မမြင်နိုင်တော့သည့်တိုင်အောင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
တစ်လောကလုံးကတစ်ယောက်တည်းပဲ မျက်ရည်ကျနေပုံရသည်။