Chapter 91

ကျန်းယွီသည် ယခုနှစ် ဆောင်းဦးရာသီက မြန်မြန်ရောက်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

သူထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ အကိုင်းအခက်တွေရဲ့ အဝါရောင်အရွက်တွေက တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် ကြွေကျလာပြီး သစ်ပင်တွေ စီတန်းထားတဲ့ လမ်းဘေးမှာ ထူထပ်စွာ ခင်းကျင်းနေခဲ့သည်

ချူးလီ ထွက်သွားသည့်အခိုက်တွင် သူမ၏ကမ္ဘာသည် အခွံအလွတ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

ချူးလီ သည် ဟိုင်ချန် သို့သွားပြီးနောက်တွင် သူသည် သူမ၏ဘဝထဲက လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ သူ၏ မိုဘိုင်းဖုန်းနံပါတ်နှင့် ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်အားလုံးကို ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

မြောက်ပိုင်းစီးတီးတက္ကသိုလ်ရဲ့ ဘဲလေးမေဂျာမှာ ငါသိတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ အားလုံးက Esmeral ရဲ့ အတန်းဖော်တွေ။

ကောလိပ်နဲ့ အနုပညာစင်တာကို နေ့တိုင်း ကောင်မလေးတွေနဲ့ ခရီးထွက်ပြီး ငါ့ဘဝကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်။

သူ နေ့တိုင်း အလုပ်များနေသော်လည်း ကျန်းယွီ သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ဗလာဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားမိသေးသည်။

ယခုအချိန်အထိ သူမသည် မနက်ခင်းနေရောင်အကြောင်းနှင့် ချူးလီ က သူမအား လမ်းခွဲရန်ပြောခဲ့သော စကားများကို မတွေးဝံ့ခဲ့ပေ။

ကျန်းယွီ သူ့ကို နေ့တိုင်း စာပို့ပေမယ့် စာမပြန်လာဘူး။ သူ့ဖုန်းနံပတ်ကို ပြောင်းထားတော့ ဘယ်တော့မှ ဆက်သွယ်လို့မရတော့ပေ။

ထိုနေ့နံနက်စောစောတွင် ကျန်းယွီ သည် ရူပဗေဒအဆောက်အအုံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးဝတွင် နာရီဝက်ကြာစောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရန်ရှင်း အလုပ်သွားဖို့ထွက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။

"မစ်ရန် နောက်ပိုင်းအတန်းသွားစရာများရှိလားရှင့်"

ရန်ရှင်း ရုံးခန်းတံခါးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာပြောလဲ့သည် "အတန်းမရှိဘူး၊ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ၊ ကျောင်းသူ"

"သမီးကချူးလီရဲ့ ကောင်မလေးပါ... သမီး..သမီး သူ့အကြောင်း ပြောပြချင်လို့ပါ"

ရန်ရှင်း က ကျန်းယွီ ကို ရုံးခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ခိုင်းပြီး ရေနွေးနွေးလေးတစ်ခွက်ကို လောင်းထည့်ပေးခဲ့သည် "ကျောင်းသား ချူးလီ က အရမ်းတော်ပါတယ်။ သူက ငါတို့ရဲ့ physics major မှာ ဖြည့်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ့အဖေရဲ့အလုပ်ကို အမွေဆက်ခံဖို့ ပိုစိတ်ဆန္ဒရှိပုံရတယ်။မေဂျာက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စိတ်ပညာပေါ့ "

ကျန်းယွီ သည် ရန်ရှင်း ၏အမူအရာကိုကြည့်ကာ သူနှင့်မသက်ဆိုင်သည့်အရာတစ်ခုကိုပြောနေသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။

"တီချယ်ရန် ၊ တီချယ်က သူ့ကို ကျောင်းသားချူးလီလို့ခေါ်တာလား"

"ဟုတ်တယ်လေ"

"သူက တီချယ့်ရဲ့သားမဟုတ်လား။"

ရန်ရှင်း က အံ့အားသင့်သွားသည် "ကျောင်းသူ ကျန်းယွီ ၊ ဘာလို့ ဒီလိုပြောတာလဲ။"

ကျန်းယွီ က ရန်ရှင်း ထက် ပိုအံ့အားသင့်သွားပြီး မတ်တပ်ထရပ်ကာပြောလိုက်သည် "တီချယ်ရန် ၊ ချူးလီ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းထားနိုင်တဲ့ သတ္တိတွေ အားလုံးက တစ်နေ့မှာ သူပြီး တော်လာမယ်၊ အကောင်းဆုံး တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်နဲ့ အကောင်းဆုံး အဆင့်တွေ ရလာတာကိုဆီချယ်မြင်မှာပါ၊ တီချယ်သူ့ကို ဘာလို့...ကျောင်းသား ချူးလီလို့ခေါ်ရတာလဲ!"

" အထင်လွဲနေတာလား"

ရန်ရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ငါ့မှာ မိသားစုနဲ့ သမီးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ငါ့သမီးက သူ့ထက်အသက်ကြီးတယ်။ သူက ဘယ်လိုလုပ် ငါ့ကလေးဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဟုတ်တယ်၊ ငါသူ့ကိုသိတယ်။ သူက ဒေါက်တာ ချူးရှောက် ရဲ့သား။ စာတမ်းကြောင့် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်တဲ့ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရတော့ ဒေါက်တာ ချူး မှာ ပြန်ပြီးနာလန်ထူလာအောင် ကုသမှုတွေ အများကြီးလုပ်ပြီးမှ သူ့ကို တွေ့ခဲ့တာ..."

ဒီသတင်းကိုကြားတော့ ကျန်းယွီရဲ့ နားထင်တွေ ရုတ်တရက် ခုန်လာပြီး သူ့နှလုံးက မွန်းကြပ်သွားတော့သည်။

"တီချယ်ဆိုလိုတာက....တီချယ်က သူ့အမေမဟုတ်ဘူးပေါ့..."

"ဟုတ်တယ် ငါကသူ့အမေမဟုတ်ဘူး၊ ချူး ရဲ့အမေအကြောင်း ဒေါက်တာ ချူး နဲ့တော့ ပြောဖူးတယ်။ သူ့ကိုမွေးတုန်းက သူမက dystocia နဲ့ ဆုံးသွားတာ။ အဲဒီတုန်းကတော့ ဒေါက်တာ ချူး က သူ့မိန်းမကို အရမ်းချစ်တာကို ငါသိလိုက်ရတယ်။ အဲဒါကို ပြောပြတဲ့အချိန်တုန်းက သူ့မျက်လုံးတွေက ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာ ဒီကလေးအပေါ် သူ ဒီလောက်ဆိုးရွားတဲ့ လုပ်ရပ်လုပ်ခဲ့တာလားဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး။"

ကျန်းယွီ နားလည်တယ်၊ သေသေချာချာနားလည်တယ်။

ချူးရှောက် သည် သေဆုံးသွားသော ဇနီးသည်အား ၎င်း၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအားလုံးကို သားဖြစ်သူအား အမုန်းပွားစေကာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းကာ နာကျင်စေမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

ချူးလီ၏ မိခင်မေတ္တာသည် ငယ်စဉ်ကပင် အလွန်ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကြင်နာပြီး ဖော်ရွေတတ်တဲ့ အန်တီဖြစ်တဲ့သူ ရန်ရှင်း ကို မိခင်အဖြစ် လွဲမှားစွာ မှတ်ယူခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်အခြေအနေက အလွန်ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်သည်။

ရန်ရှင်း ကုသမှုပြီးသွားသောအခါတွင် သူမက သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်းမပြုတော့ဘဲ "အမေ" က သူ့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီဟု ချူးလီက ထင်မြင်ခဲ့သည်။

နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ မှတ်ဉာဏ်က စဉ်ဆက်မပြတ် အားကောင်းလာပြီး သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး စွဲလမ်းမှုဖြစ်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် အနာဂတ်တွင် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အိပ်မွေ့ချပညာရှင် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပထမဆုံးသော အိပ်မွေ့ချတဲ့ အရာဝတ္ထုသည် အမှန်တကယ်ပင် သူ့ကိုယ်သူ ဖြစ်သည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ပေ။

ဒီလို အိပ်မွေ့ချမှုမျိုးက သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲစေပြီး ရန်ရှင်းကို မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ယုံကြည်စေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနေ့တွင် ကစားကွင်း၌ ချူးလီ က ကျန်းယွီ ကို ဖုန်းခေါ်ပြီး သူ့အမေက သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုကြောင်း၊ သူ့ကို အလွန်သဘောကျကြောင်း၊ ဂုဏ်ယူကြောင်း ၊ သူနဲ့အတူပြောင်းပြီးလာနေဖို့အကြောင်း ပြုံးပြီးပြောပြခဲ့သည်။

အဲဒါက သက်တောင့်သက်သာ မဟုတ်သလို "မုသား" လည်း မဟုတ်ဘူး။

ထိုအချိန်တွင်၊ ချူးလီမှာ နာမကျန်းဖြစ်ပြီး သေဆုံးနေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းယွီ နှလုံးတုန်တဲ့ဝေဒနာကို သည်းခံကာ ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ရန်ရှင်း အား လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်ကာ ငုံ့လိုက်တော့ မျက်ရည်များက သူ့မျက်လုံးထဲကနေ တိုက်ရိုက်စီးကျလာသည်။

"တီချယ်ရန် ၊ အဲ့တာက ကြံ့ခိုင်ဖို့ ခက်တယ်ဆိုတာ သမီး..သမီး သိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် တီချယ် နောင်အနာဂတ်မှာ သူ့ကို တွေ့ပေးလို့ရနိုင်မလား...."

သူမ တစ်ဆို့နေပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ပေ

ချူးလီနဲ့ လမ်းခွဲပြီးတဲ့ နောက်မှာတောင် သူမ မငိုခဲ့ရပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ သူမဟာ အရမ်းစိတ်ဆင်းရဲနေပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသည်။

"ကျောင်းသူ ကျန်းယွီ၊ သမီး တီချယ့်ရဲ့အကူအညီလိုသေးလား။ ပြောလိုက်..."

ကျန်းယွီ အကြာကြီး တစ်ဆို့သွားသော်လည်း "ထားလိုက်ပါတော့" ဟုသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

အချိန်နှောင်းသွားပြီး ရန်ရှင်း သည် ချူးလိ်ကို ဘာမှ မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ့အမေက သူ့ရဲ့မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို ပေးခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ယုံကြည်ချက် ပျက်သွားခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ချက်မရှိ၊ အလင်းမရှိ၊ ဒဏ်ရာရှိတဲ့ သားရဲကဲ့သို့ မှောင်မိုက်သော လှောင်အိမ်ထဲတွင် တစ်ဖန် ပုန်းအောင်း၍ သော့ခတ်ကာ ပုန်းအောင်းနေလေသည်။

ထိုနေ့ ကျန့်ရှု့ရှု့ ၏ မွေးနေ့ပါတီတွင် ချူးလီ၏ အမူအရာ မမှန်ကြောင်း ရန်ရှင်း မှ သတိရသွားပုံရပြီး အလောတကြီးမေးလိုက်သည်"ကျန်းယွီ ၊ ချူးလီ ဘယ်မှာရှိလဲ၊ သူ့ကို ငါနဲ့ တွေ့ခွင့်ပေးလို့ ရမလား၊ ငါ သူနဲ့ ကောင်းကောင်း အချိန်ယူချင်တယ် ။ စကားပြောချင်တယ် "

"သူထွက်သွားပြီ။"

ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး။

...

ရူပဗေဒအဆောက်အအုံမှ ထွက်လာတော့ ကျန်းယွီ ၏ အတွေးများသည် အလွန်နှေးကွေးလာသည်။

သူထွက်သွားသည့်နေ့တွင် သူမသည် လေဆိပ်သို့ ပြေးသွားခဲ့ပြီးနောက် သူ့ကို မတွေ့ရတော့ဘဲ လေဆိပ်အဆောက် အအုံတွင်သူမ ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုလျက် ထိုင်နေခဲ့သည်။

ချူးလီ က သူမကို လှည့်စားပြီး လိမ်ညာခဲ့တယ်လို့ ညည်းညူခဲ့ပေမယ့် သူမ သူနဲ့ လမ်းခွဲဖို့ လုံးဝ မတွေးခဲ့မိပါဘူး။

နောက်တော့ ကျန်းယွီ က သူ့ကိုဖုန်းဆက်လိုက်တော့ စက်ပိတ်ထားသည်။ သူမ သူ့အိမ်ကို တစ်ခေါက်ရောက်ဖူးထားတော့ သော့အပိုတစ်ခုနဲ့ တံခါးဖွင့်ခဲ့သည်။ အဖြူရောင် ဆိုဖာနဲ့ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ အထဲက ပရိဘောဂတွေကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူမ သဘောပေါက်သွားသည် ..

သူတကယ်ထွက်သွားပြီဆိုတာပေါ့။

[Knowlwdge] [Save the Devil Boy] သည် အလုပ်မလုပ်ဆောင်သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး အကောင့်လက်ကျန်ငွေ 500 ကို နုတ်ယူမည်ဖြစ်ကြောင်း အက်ပ်က ထပ်လောင်း သတိပေးထားသည်။

ဤဖြတ်တောက်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပါက ကျန်းယွရဲ့ ၏အကောင့်က ပျက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ဒါက အရေးကြီးဆုံး အရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နုတ်သည်ဖြစ်စေ မနုတ်သည်ဖြစ်စေ ကျန်းယွီ ဟိုင်ချန် သို့ တစ်ကြိမ်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

တစ်ကမ္ဘာလုံးက သူ့ကို မချစ်တာ ဒါမှမဟုတ် မလိုချင်ဘူးဆိုရင်တောင် ကျန်းယွီ က သူ့ကို လိုချင်တယ်ဆိုတာကို သူမ သူ့ကို ပြောပြချင်သည်။

...

ချူးလီသည် ဟိုင်ချန် သို့ရောက်သောအခါ ယွီရှင်းဇီ က ကောင်းကင်တွင် လွင့်မျောနေသည်။

နန်ချန် မှာရှိတဲ့ လေထုက ပူပြီး စိုစွတ်နေကာ လေတိုက်တာတောင် အလွန်ထိုင်းမှိုင်းနေသည်။

ချူးလီ လေယာဉ်ပေါ်ကဆင်းပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းကိုတောင် မဖွင့်ဘဲ ကတ်ကို တိုက်ရိုက်ပစ်ခဲ့သည်။

ကျန်းယွီပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ချ်ကို သူမြင်တွေ့ရမှာကို သူ ကြောက်ပေမယ့် သူမ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်နေတဲ့အချိန် ခြေလှမ်းလှမ်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

ပိုင်ချန် သည် သူတစ်မိနစ်လေးတောင်မှ မနေချင်တဲ့မြို့ဖြစ်သော်လည်း အဲဒီမှာ သူ့ဘဝမှာ သူချစ်ရဆုံး မိန်းကလေးလည်း ရှိသည်။

သူမကို လိမ်ညာပြီး သူမကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာက၊ သူလုပ်ဖူးသမျှထဲမှာ အမိုက်မဲဆုံး ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒါပေမယ့် fucking... သူက ဒီလောက်ဆိုးတဲ့ကောင်ပဲလေ၊ သူ သူမကို ငရဲထဲဆွဲခေါ်သွားလို့မရဘူး။

ကောင်းပါတယ်၊ ကမ္ဘာက စက်ဝိုင်းပုံ လည်ပတ်နေပြီး နောက်ဆုံး မူလနေရာဆီ ပြန်သွားရသလိုပါပဲ။

သူသည် ယခင်က မသိနားမလည်သော၊ မရည်ရွယ်ဘဲ၊ ဂရုမစိုက်သော အမှိုက်ဖြစ်နေဆဲပင်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သေသွားရင်တောင် သနားစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။

ချူးလီအတွက် ကောလိပ်ဘဝက အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။

သူ့တွင် ထက်မြက်သောဉာဏ်ရှိပြီး အထူးအားထုတ်စရာမလိုဘဲ စာသင်ခန်းအတွင်းရှိ အသိပညာအမှတ်အားလုံးကို ချေဖျက်နိုင်သည်။

ညနေစောင်းတော့ KTV မှာ စာသိပ်မလေ့လာဘဲ ဘာမှလုပ်စရာမရှိတဲ့ ယောက်ျားလေးတွေနဲ့ အလကားသောက်စားဖို့ သွားခဲ့သည်။

အရက်ဆိုင်များတွင် သူ့ကို အရက်ထည့်ပေးသည့် အမျိုးသမီးများ မကြာခဏ ရှိပြီး ချူးလီကလည်း လာဖို့ ငြင်းဆန်လေ့ရှိသည်။

အရက်သည် သူ့အား မြန်မြန် အိပ်ပျော်စေသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ခေါင်းလွတ်သွားသည်နှင့်၊ ၎င်းသည် ရှည်လျားသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု၏ အဆုံးမဲ့ညဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ပိုက်ဆံမရှိရင် ငွေရှာလို့ရတယ်။ ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ မပြောပါနဲ့၊ သူ့ကို ဒီလိုပဲ ကြည့်လိုက်ပါ။ ဟိုင်ချန် ကဲ့သို့ ရွှေရောင်အုတ်စီထားသော နိုင်ငံတကာမြို့ကြီးတွင် သင်သည် အရာအားလုံးအတွက် ငွေရှာနိုင်သည်။

ငွေသည် သူ့ဘဝတွင် သည်းမခံနိုင်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ဘိလပ်မြေအိတ်များကို crystal music box တစ်ခုနှင့် လဲလှယ်လိုက်သောအခါ နွေရာသီအလယ်သို့ သူဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ပေ။

ဒီနေ့ခေတ် ချူးလီသည် သူလုပ်သမျှကို ပရောပရေလုပ်တတ်ကာ သူ့စိတ်ထဲတွင် အမြဲလိုလို တိမ်မြုပ်နေကာ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ အပြုံးသည် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်နှင့်မတူဘဲ ပိုမိုသိမ်မွေ့လာသည်။

ငွေရှာတယ်၊ အလွန်အကျွံစားသောက်ဖို့သွားတယ်၊ ဘယ်တော့မှမပြည့်နိုင်တဲ့အပေါက်ကိုဖြည့်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကတ်ကစားဖို့သွားတယ်၊ ပြီးတော့ များများရှာတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပျော်ရွှင်စရာတွေအကုန်လုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။

နောက်တစ်နေ့ အစာငတ်ရင်တောင် ဘာအရေးစိုက်နေမှာလဲ။

အဲဒီညက ကစားစရာဘားမှာ ကျန့်ရှု့ရှု့ နဲ့တွေ့ခဲ့သည်။

ချူးလီသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်မူးနေပြီး ဘားပေါ် လဲကျကာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ခေါ်သံကိုကြားသောအခါ ကောင်မလေး၏ လှပသောမျက်နှာကိုမြင်ရန် မှင်တက်စွာဖြင့် ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ဟော့တဲ့ဘောင်းဘီနှင့် ဘောင်းဘီသိုင်းကြိုးတွေ၊ မိတ်ကပ်တွေ လိမ်းခြယ်ထားပြီး သူမ၏မျက်တောင်တွေက အနည်းငယ်ကြောက်စရာကောင်းသည်။

သူမ ချူးလီ ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမတစ်ကိုယ်လုံး ရူးသွပ်သွားကာ သူ့ကိုပြင်းပြင်းထန်ထန်လှုပ်ခါကာ သူ့ကိုကိုင်ထားသည် "ဘုရားရေ။ အားးးးး! မင်း ဟိုင်ချန်ကိုရောက်နေတယ်။ မင်း ဟိုင်ချန်မှာ ကျောင်းတက်နေတယ်လို့ မပြောနဲ့နော်၊ မပြောနဲ့နော်... မင်း ဟိုင်ချန် တက္ကသိုလ်မှာ ရှိတယ်လို့ မပြောနဲ့!"

ချူးလီက သူမကြောင့် ရှောခ့်ရသွားပြီး သူမလက်ကို ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ ခါထုတ်လိုက်သည် "မင်းက ဘယ်သူလဲ"

"ကျန့်ရှု့ရှု့လေ ၊ ငါ့ကို မေ့သွားတာလား။ ဝမ်းနည်းလိုက်တာနော် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ မင်းကို လွမ်းနေသေးတာကို။ ဖုန်းခေါ်ဖို့ကို ငါ့အမေကိုတောင် မတောင်းဆိုနိုင်ဘူး"

"ကျန့်ရှု့ရှု့...." ချူးလီက သူ့စိတ်ထဲတွင် ဤစကားလုံးသုံးလုံးက ဝေဝါးနေသည် "အဲ့တာ ဘယ်သူလဲ"

"ငါကရန်ရှင်း ရဲ့သမီး" ကျန့်ရှု့ရှု့ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည် "မင်းကငါ့နှလုံးသားကို တကယ်နာကျင်အောင်လုပ်လိုက်တာပဲ။ မင်းကို သုံးမိနစ်လောက် လျစ်လျူရှုဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ"

"ရန်ရှင်း" ဆိုသော စကားလုံးက ချူးလီ၏ နှလုံးသားကို တို့ထိလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အနည်းငယ် အမူးပြေလာသည်။

သူက လက်ကိုဆန့်ကာ သူမရဲ့မေးစေ့ကို ညှစ်ပြီး အနည်းငယ်ပင့်လိုက်သည် “မင်းက သူ့သမီးပဲ”

ဤအလွန်ကြမ်းတမ်းပြီး မရေရာသောလုပ်ရပ်ကြောင့် ကျန့်ရှု့ရှု့သည် သူမတစ်ကိုယ်လုံး ဓာတ်လိုက်သွားသလို ခံစားလာရပြီး စိတ်ထဲတွင် တောက်လောင်လာသည်။

ချူးလီ ကဲ့သို့သော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ချောမောသော မျက်နှာအသွင်အပြင်တွင် အေးစက်ပြီး မာကျောသော စိတ်ထားရှိပြီး "သူစိမ်းတွေနဲ့ မနီးကပ်စေနဲ့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးများကို သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရေးထားသော်လည်း သူက သေလောက်တဲ့အထိ စွဲမက်စရာကောင်းနေသည်။

အပြင်မှ အတွင်းပိုင်းအထိ မီးပွားများသည် ကျန့်ရှု့ရှု့ ဖြစ်ချင်သည့်နေရာကို ထိသွားသကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

ပထမဆုံးစတွေ့တဲ့နေ့ကစပြီး သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ချစ်မိသွားခဲ့သည်။

ချူးလီသည် သူမ၏ ပျော့ပျောင်းတဲ့ မေးရိုးကို ကိုင်လိုက်တော့ ကျန့်ရှု့ရှု့၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အဲ့တာကိုမိနစ်ဝက်နီးပါး ကြည့်ခဲ့သည်။

"ချူးလီ မင်းဘာကြည့်နေတာလဲ"

ချူးလီ ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမ လွင့်ထွက်သွားသည်...

"မင်းမျက်နှာက အရမ်းရုပ်ဆိုးတယ်"

"..."

ကျန့်ရှု့ရှု့ သူ့ကို အသာအယာရိုက်လိုက်သည် "မင်းဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ!"

"အဲလို့ပြောလိုက်တာပဲ သည်းမခံနိုင်ရင် ထွက်သွား"

ကျန့်ရှု့ရှု့ သည် သူ့ကိုမြင်ရသောအခါ အသွင်အပြင်သည် တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်နှင့် ပထမဆုံးစတွေ့ချိန်ကနဲ့ လုံးဝကွဲပြားနေသည်။

"အရမ်းရိုင်းတာပဲ။"

"လှိမ့်တော့"

"ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်ဘူး"

ကျန့်ရှု့ရှု့သည် ကျောင်းတွင် အလွန်နာမည်ကြီးသော ကျောင်းညီအစ်မဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျောင်းသားများသမဂ္ဂ၏ ဥက္ကဋ္ဌနှင့် street dance club ၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပထမနေရာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ မကြာသေးမီက သူမသည် ဘွဲ့လွန်ကျောင်းသားအတွက် နေရာရခဲ့သည်။ street danceအဖွဲ့က သူမမှာရှိသည်။သူမရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ဆုတွေရတတ်တယ်...

ယောက်ျားလေးတွေက သူမကို လိုက်ဖို့ နေနေသာသာ သူတို့က ကလေးကစားကွင်းကို စုစုပေါင်း နှစ်ကြိမ် လှည့်ပတ်သွားလို့တောင်ရသည်။

သူမသည် မည်သည့်အခါမှ ဆုတ်ယုတ်မှုဒဏ်ကို မခံစားခဲ့ရပေ၊ သူမသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ချောမွေ့စွာနေခဲ့ပြီး သူမ၏ မိဘများ၏ အကာအကွယ်နှင့် မျက်နှာသာပေးမှုအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး လူမဆန်တဲ့ လေသံမျိုးနဲ့ သူမကို ဘယ်သူမှ မပြောဖူးပေ။

"ချူးလီ၊ မင်းဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း သောက်နေတာလား။" ကျန့်ရှု့ရှု့ မဝံ့မရဲဖြင့်မေးလိုက်သည် "မင်းရဲ့ကောင်မလေး ကော"

"ကောင်မလေး" ဟူသော စကားလုံးသုံးလုံးက နောက်ဆုံးတွင် ချူးလီ ၏ အာရုံကြောများ ထုံကျင်လာပြီး နာကျင်လာပြန်သည်။

မပြောနိုင်ဘူး၊ တွေးလို့မရဘူး...

ကျန့်ရှု့ရှု့က နောက်ထပ် mojito တစ်ခွက်ကို မှာပြီး ချူးလီရဲ့လက်ထဲကို ပေးခဲ့သည် " ပညာရှင်ကြီး၊ ငါ ဒီည စိတ်မဝင်စားနေဘူး ဒီတော့ စကားတွေ ရပ်လိုက်ကြရအောင်။ ငါ ဒီတစ်ခွင်သောက်ပြီးရင် သွားမယ်။ မင်းနိုးလာရင် ကျောင်းမှာ တွေ့ကြတာပေါ့ "

ချူးလီ သည် သူ့ကိုယ်သူ ထုံသွားစေရန် အရက်ကို လိုအပ်ပြီး ဖန်ခွက်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ လှမ်းယူသောက်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် သူ မမျှော်လင့်ထားသည့်အရာမှာ သူ့လျှာဖျားက အရက်ရည်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သောအခါတွင် ကာဗွန်နိတ်ပူဖောင်းများနဲ့ ချိုမြိန်သော ခံစားမှုတစ်ခု ရှိလိမ့်မည်။

ပိုင်ချန် မှ ထွက်ခွာလာပြီးကတည်းက သူသည် မည်သည့်အစားအစာကိုမျှ ထပ်မမြည်းစမ်းခဲ့ပေ။

ချူးလီ မယုံကြည်နိုင်စွာ ခေါင်းကို မော့ပြီး သူ့ရှေ့က ကျန့်ရှု့ရှု့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန့်ရှု့ရှု့က ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ သူ့ကိုကြည့်ကာ နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည် "ငါ့ကျောင်းသားလေးက စကားနားထောင်သားပဲ လာ သွားရအောင်"

စကားပြောပြီးနောက် သူမ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ချူးလီ သည် ဖန်ခွက်ထဲရှိ နောက်ဆုံးသံပုရာသီးစိမ်းကို စားလိုက်ရာ သွားတွေကျင်လာခြင်းနှင့်အတူ ချဥ်သွားခဲ့သည်။

သူ့နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည့် အထိအတွေ့က ကျန်းယွီကို ပထမဆုံးညမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်ကို သတိရသွားစေသည်။

ကျန်းယွီလည်း သူ့ကို ဒီလိုရိုက်ဖူးတယ်။

ထိုအချိန်မှစ၍ တစ်ကမ္ဘာလုံး ရှင်သန်လာခဲ့သည်။