Chapter 95

ချူးလီ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် မူးနေပုံရပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ပြင်သစ် ပြတင်းပေါက်မှ ကောင်မလေးကို ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ခေါင်းကို လှည့်ကာ ခေါင်းယမ်းပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်မလေးက ပါးပေါ်လက်တစ်ဖက်ထောက်ကာ စားပွဲပေါ်ကို ညင်သာစွာ မှီထားသည်။

သူမက ဥရောပစတိုင် retro ၀တ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ကြည်လင်သောဘားတွင် ရံဖန်ရံခါ မီးနီများရှိနေသဖြင့် သူမ၏ပါးပြင်တွေက ကြက်သွေးရောင်သန်းနေသည်။ သူမမှာ အကျင့်စာရိတ္တပျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့အသွင်အပြင်နှင့် သူမ၏ ကြည်လင်သောမျက်လုံးတွေမှာအရည်လဲ့နေသည်

သူမ ချူးလီကို အချိန်အတော်ကြာအောင် သတိထားမိနေပြီး၊ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့ကို အနည်းငယ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လူနှစ်ယောက်က ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်ထိရှည်တဲ့ ပြတင်းပေါက်များမှ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ချူးလီ ၏အမြင်တွင် ကျန်းယွီက များစွာပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ကောလိပ်တက်ပြီး လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်၊ သူမသည် ရုပ်ဆိုးသော ဘဲကလေး၏ မီးခိုးရောင်အမွှေးများမှာ မှိန်သွားပုံရပြီး သူမ၏လည်ပင်းနှင့် အတောင်ပံများဖြန့်ကာ တကယ့် ငန်းဖြူတစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် လှပလွန်းလှပြီး အိပ်မက်ထဲမှာ ရှိနေတာလို့ထင်ရသည်။

ကိုယ့်ကိုကိုယ်ရှက်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အသိအမှတ်မပြုရဲကြပေ။

ကျန်းယွီ ၏မျက်လုံးတွေထဲမှာ ချူးလီက များစွာပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် ယခင်က လူတွေနဲ့ မဆက်ဆံခဲ့ဖူးပေ ပြီးတော့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သူငယ်ချင်း သုံးယောက်၊ ငါးယောက် ရှိနေသည်။ ယောက်ျားလေးတစ်ဖွဲ့က စကားပြောပြီး ရယ်မောကြရင်း သူ့ပါးစပ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အရင်တုန်းက တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေတဲ့ပုံနဲ့ လုံးဝမတူတော့ပေ။

ကျန်းယွီက သူ့မျက်လုံးတွေကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ အမြင်မှားနေတာလို့ ထင်ခဲ့သည်

သူ့မှာ ခေါင်းပြားပြားနဲ့ ပိုအေးစက်ပြီး ပိုမာကျောနေပုံရသည်။ အနက်ရောင် တီရှပ်အင်္ကျီလက်တိုနှင့် ဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့လက်မောင်းပေါ်ရှိ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ရှိနေတဲ့ အရေပြားက ဂျုံလိုဖြစ်နေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် အတိတ်က အမာရွတ်များကို ဖျတ်ခနဲမြင်နေရသည်။

လူနှစ်ယောက်သည် မတူညီသော အိပ်မက်နှစ်ခုတွင် အထီးကျန်နေသကဲ့သို့ မှန်ဖြင့် ခြားထားသည်။

ချူးလီအဝေးကို လှမ်းကြည့်ရင်း ရှုပ်ထွေးနေပြီး အမြန်လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။

ဤဆက်ဆံရေးတွင် သူသည် စစ်ပြေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နှုတ်ဆက်သောအခါတွင် သူသည် လုံးဝကွဲပြားပြီး အရှက်မရှိသော နှုတ်ဆက်စကားဖြစ်သည်။

ဆယ်မီတာကျော်လောက် လမ်းလျှောက်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်မလေးက သူ့ကို အိပ်မက်တစ်ခုလို့ပဲ ထင်နေပုံရသည်။ ပြတင်းပေါက်နားက ဘားမှာ လဲလျောင်းရင်း တစ်ရေးတစ်မော အိပ်တော့မယ့်ပုံရသည်

"..."

ချူးလီ သည် သူမကို ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့နိုင်သေးဘဲ ဘားဆီသို့ ပြန်သွားကာ ကျန်းယွီ ၏ နံဘေးသို့ ရောက်လာသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ကော့တေးအလွတ်ခွက်အချို့ ရှိနေသည်။ ကောင်မလေးက လဲလျောင်းနေပြီး အိပ်မက် မက်နေပုံရသည် လက်ပေါ်ရှိ crystal music boxကို ကြောင်တက်တက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

တေးဂီတသေတ္တာတွင် "Swan Lake" ၏ ပြတ်သားသောလေသံဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားပြီး ကြည်လင်သော ဘဲလေးသမားမိန်းကလေးသည် စက်ဝိုင်းလိုလှည့်ကာ သူမရဲ့အိပ်မက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးအပိုင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ချူးလီ ၏လက်က ပေါ့ပါးတဲ့ ငှက်မွှေးကဲ့သို့ သူမ၏ပခုံးပေါ်၌ ရောက်သွားသော်လည်း ကျန်းယွီ က ဆက်ဆက်ထိမခံစွာ ကျုံ့သွားပြီး သူ့ကို ပြန်ကြည့်ခဲ့သည်။

ရင်းနှီးပြီး ချောမောသော မျက်နှာကို စိတ်ထဲမှာ အကြိမ်ပေါင်း မရေတွက်နိုင်အောင် တွေးတောရင်း သူမ မယုံနိုင်လောက်အောင် အတည်ပြုရန် ထပ်ခါတလဲလဲ စိုက်ကြည့်ခဲ့သည် "အားလီ"

"ဟုတ်တယ်"

ချူးလီသည် စားပွဲပေါ်တွင် စီးကရက်ဘူးတစ်ဘူး ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ ဦးရေပြား အနည်းငယ် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည် "ဘယ်တုန်းက သင်လိုက်တာလဲ"

ကျန်းယွီသည် ပျင်းရိစွာ ဖြင့် စီးကရက်ဘူးမှ သံပုရာ အရသာရှိသော အမျိုးသမီးသုံးစီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး နူးညံ့ပြီး ချစ်စဖွယ် ဖောင်းကြွနေသော မီးခြစ်ဖြင့် မီးညှိလိုက်သည်။

"ခန့်မှန်းကြည့်လေ"

"ကျန်းယွီ!"

သူမသည် သူ့ရဲ့ရုတ်တရက် ဒေါသကြောင့် နားမကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ သွယ်လျတဲ့ စီးကရက်ပေါ်က နှုတ်ခမ်းနီနဲ့ ချူးလီရဲ့ ပါးစပ်ဆီသို့ ဖြတ်သွားလိုက်သည်။

"အရသာကောင်းတယ်၊ မြည်းစမ်းကြည့်"

ချူးလီက အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူးဟု ခံစားမိသော်လည်း သူသည် သွေးဆောင်မှုကို မခံနိုင်သေးဘဲ စီးကရက်ပေါ်က နှုတ်ခမ်းနီရာကို လျှာဖျားဖြင့် ထိလိုက်သည်။

အရသာက... ကောင်းတယ်။

ရှူရှိုက်မိပါက သံပုရာ၏ လတ်ဆတ်မှု ရှိသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာ နီကိုတင်း များများစားစား မရှိပေ။

သူ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မရေမတွက်နိုင်သော နှုတ်ဆက်ခြင်း မြင်ကွင်းကို တွေးနေသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားပေ။

ကျန်းယွီ မူးနေပုံရပြီး ပေါ့ပါးမနေဘဲ စီးကရက်ကို ထုတ်ကာ နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းပေါ် တင်လိုက်သည်။

ချူးလီက စီးကရက်ကို မသိမသာ ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် တိုက်ရိုက် ဖိချလိုက်သည်။

သူ နာကျင်မှုကို သိပုံမပေါ်ပေ။

"ကျန်းယွီ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ကျန်းယွီက ကောင်လေးရဲ့မျက်နှာကို သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးမီးခိုးတွေနဲ့ မှုတ်လိုက်ပြီး ပါးပြင်ပေါ်ကို ပုတ်ကာ ရယ်မောခဲ့သည် "နင့်နောက်ကို လိုက်လာတာလေ၊ အရူးရဲ့"

ချူးလီက စားပွဲပေါ်ရှိ စီးကရက်ဘူးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကောင်မလေးကို မျက်နှာညှိုးငယ်စွာ ကိုင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟေ့ ငါ ဝိုင်သောက်လို့မပြီးသေးဘူး၊ တစ်ခွက်က အရမ်းဈေးကြီးတယ်"

ကျန်းယွီ သည် ဝိုင်သောက်ရန် ရုန်းကန်ရင်း၊ ချူးလီ က် တြိဂံပုံ ဝိုင်ဖန်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ ကျန်နေတဲ့ အရည်တစ်ဝက်ကို သောက်ကာ စားပွဲပေါ်ချခဲ့ပြီး ကောင်မလေးကို ဘားမှ ဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်။

ဆောင်းဦး၏လေနုအေးသည် မျက်နှာကို အေးမြသောပုံစံဖြင့် ရိုက်ခတ်လာကာ ပါးပြင်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ နီရဲနေလေသည်။

ချူးလီ ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ ပိုပို၍ ပြည့်လာနေသည်။ ဒီဒေါသက သူမကို မထုတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို တည်ငြိမ်အောင်သာထိန်းပြီး ပြောခဲ့သည် "ဒီလိုသောက်ဖို့အတွက်ဘားကိုလာလို့ မကောင်းတဲ့သူနဲ့တွေ့သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ငါတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အဆိုးဆုံးလူက အားလီပဲ"

"......"

ချူးလီ သည် သူမ၏သေးသွယ်သော ခါးကို ကိုင်ထားပြီး လမ်း၏ အဆုံးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းရန် ကူညီပေးခဲ့သည်- "မင်းကို ဟိုတယ် ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်"

"နင်က အားလီ လား" ကျန်းယွီ ခေတ္တရပ်ကာ မျက်နှာကို ကိုင်ကာ သေသေချာချာကြည့်လိုက်သည် "နင် မဟုတ်ဘူး၊ ငါ နင်နဲ့ မလိုက်ဘူး"

ချူးလီသည် ကလေးမလေး၏ မသိနားမလည်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည် "အခု မှတ်မိပြီလား။"

"ဟင့်အင်း ၊ နင့်ရဲ့ ခေါင်းသုံးလုံးကလည်နေတယ်၊ ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူး"

"..."

ကျန်းယွီက သူ့ကို တစ်မိနစ်လောက် ဂရုတစိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာနဲ့ မျက်ခုံးမွှေးတွေ သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ခြေရာခံကြည့်ခဲ့သည် ချူးလီ က အရမ်းစိတ်ရှည်ပြီး ဖြည်းဖြည်းလေးကြည့်ဖို့ သူမကို တောင်းဆိုခဲ့သည်--

"မှတ်မိပြီလား"

"အာ...မမှတ်မိဘူး"

"မင်းရဲ့ရည်းစားမမှတ်မိတော့ဘူးလား"

"မမြင်ရတာကြာပြီ၊ ရုပ်ရည်ကို မေ့လုမတတ်ဖြစ်နေပြီ"

သူက ဒေါသတကြီးမေးလိုက်သည် "ဒါဆို ငါဘာလုပ်ပြရမလဲ"

"ဒါဆို အရသာခံကြည့်လိုက်ရုံပဲပေါ့"

ကျန်းယွီက ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမ ခြေဖျားထောက်ရပ်ကာ သူ့ရဲ့အောက်နှုတ်ခမ်းကို ထိကာ ညင်သာစွာ စုပ်ယူလိုက်သည်။

ချူးလီက သူမ ဒီလှည့်ကွက်ကို တိုက်ရိုက်လုပ်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။

တခဏချင်းမှာပဲ အာရုံငါးပါး ချဲ့ထွင်ပြီး ထုံကျင်နေတဲ့ အာရုံခံစားမှုဟာ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဆဲလ်တွေတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကျောရိုးအထိ အပြေးအလွှားရောက်သွားကာ သူ့အာရုံကြောတွေကို စုပ်ယူလိုက်ပါတော့သည်။

ကောင်မလေး၏ နူးညံ့သောလျှာက သူ့ကို ယုယစွာ နမ်းလိုက်၊ စုပ်လိုက် ကိုက်လိုက်နဲ့။

သူ မျက်စိမှေးထားပြီး ပါးစပ်ကို အနည်းငယ်ဖွင့်ဟကာ သူမကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။

ဝိုင်နှင့် သံပုရာ၏ အရသာခပ်ဖျော့ဖျော့လေး ရသည်။

သူ့ နားရွက်တွေနီသွားအောင် နမ်းလိုက်ပြီး သိမ်းပိုက်ခြင်းနှင့် ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမှလွဲ၍ သူ့စိတ်ထဲတွင် အခြားမည်သည့် အတွေးမှ မရှိခဲ့ပေ။

အတွင်းစည်းကို အကြာကြီးထိန်းထားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးသွားသည် ။

သူ သူမရဲ့ခေါင်းနောက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အစပြုဖို့ ပြန်စတော့မယ့်အချိန်မှာ ကောင်မလေးက မျက်နှာလွှဲသွားသည်။

သူ နီးကပ်ချင်လာတဲ့အခါ နမ်းခွင့်မပေးဘဲ သူမက နောက်ကိုကော့ထားခဲ့သည်။

ချူးလီ သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အဆက်မပြတ် နမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ခံစားချက်အားလုံးကို သုတ်သင်လိုက်ကာ သူမ၏ ခေါင်းနောက်ကို ကိုင်ကာ ရယူလိုသဖြင့် ကျန်းယွီ သည် ချက်ချင်း နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ဆက်မလုပ်ရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

ချူးလီ က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ မေးလိုက်သည် "အရသာခံကြည့်ပြီးပြီလား"

"အင်း အဲဒါ အားလီရဲ့ အရသာပဲ"

"ဒါဆိုသွားတော့"

"နင်ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"မင်းကို ဟိုတယ်ပြန်ပို့ပေးမို့လေ၊ ညဘက်ကြီး တစ်ယောက်တည်း အပြင်မထွက်နဲ့" သူ သူမလက်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွီက သူ့နေရာမှာ ဇွတ်အတင်းနေခဲ့ပြီး ထွက်သွားရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူမက ပြုံးပြီး သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည် "တွေ့တာနဲ့ ဟိုတယ်ကို ခေါ်သွားတော့မို့လား ၊ ငါ့ရည်းစားဟောင်းရဲ့ နှလုံးသားက ဘာများလဲ"

"..."

"ပြန်တော့မှာလား"

"မပြန်ပါဘူး နင်က တော်တော်ဆိုးတာပဲ"

"ကိုယ် မင်းအပေါ်မှာ ဆိုးတယ်ဆိုရင် မင်းပြီး..." သူ စိတ်ပြန်ထိန်းထားလိုက်သည်။

"အရမ်းဆိုးတာပဲ"

ကျန်းယွီ သူ့နှလုံးသားကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောခဲ့သည် "ဒီနားကို ဓားနဲ့ထိုးမိထားတယ် ၊ ဒါက သွေးထွက်လောက်အောင်၊ နာကျင်စေတယ်၊ တစ်ချိန်လုံး နာကျင်စေခဲ့တာ"

ကျန်းယွီ သည် အတန်းဖော် ရှောင်ထျန်း ၏ အယုံအကြည်မရှိသော ဇာတ်ကောင်မျိုးမဟုတ်ပေ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူမကြီးပြင်းလာတဲ့နေရာက ရှဲ့ယွမ်လိုမျိုး တကယ်ကို အထိန်းအကွပ်ရှိသည်

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သူမသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ကို ပါးစပ်မှ ဝန်ခံခြင်းမပြုသောကြောင့် သူမသည် ချူးလီ ကို သဘောကျတယ် (သို့) ချစ်တယ်လို့ ပြောတာရှားသည်

အချစ်က အလွန်တန်ဖိုးရှိပုံမပေါ်တော့ဘူးလို့ အမြဲခံစားမိသောကြောင့် သည်းခံခဲ့သည်။

သူမသည် ထူထဲသောအခွံထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်လတွင် သူမအခြေအနေကောင်းမွန်နေတယ်လို့ ထင်နေကြတဲ့ သူမ၏မိခင်နှင့်ဖခင်နှစ်ဦးအပါအဝင် သူမအသဲကွဲနေကြောင်းကို အတန်းဖော်တွေတောင်မှ မသိခဲ့ကြပေ။

အသံမထွက်ဘဲ ညသန်းခေါင်မှာ အက စာသင်ခန်းထဲမှာ သူမရဲ့အင်္ကျီလက်ကိုတောင် ကိုက်ရင်း တစ်ယောက်တည်း ငိုခဲ့ရသည်...

သူ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ ရက်ရက်စက်စက်ထွက်သွားလို့ သူမ ဘာစကားမှ မပြောတာလား။

ချူးလီ က သူမကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေပြီး သူ့ အသက်ရှူသံ အနည်းငယ် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။

"နင့်မှာ ဘာမှပြောစရာမရှိဘူးပေါ့"

"အွန်း"

ငါတို့ မှာ ပြောစရာမရှိတော့ဘူး။

ကျန်းယွီ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ဘာမှ မမေးတော့ဘဲ သူ့ကို ပြန်လိုက်ပို့ခွင့်ပြုလိုက်သည် ။

ထိုမြို့မှာ သည်းမခံနိုင်ဆုံးသော အမှတ်ရစရာများ ရှိပြီး ဆရာမလင်းရွှမ်က ငယ်စဉ်အခါက အချစ်သည် ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ကမ္ဘာကြီးပြိုလဲသွားတဲ့အခါ အချစ်က တကယ်ကို မှိန်ဖျော့ဖျော့လေးပါပဲ။

ကျန်းယွီ သည် ကြောင်တက်တက်ဖြင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ လရောင်တွင် သူမသည် သူ့အရိပ်နောက်ကို လှမ်းပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ခဲ့သည်။

သူနဲ့အတူ ဒီလမ်းကို ပြီးဆုံးအောင် ဒီရှည်လျားတဲ့ ဘဝကို အသုံးချလိုက်သလိုပဲ။

ချူးလီ က သူမကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းရင်း ရပ်တန့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏လက်ကိုဆွဲကာ ရှေ့သို့ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

သူမက ဆွဲခံလိုက်ရပြီး အရှိန်မြှင့်ဖို့ ဆွဲခံရပြန်သည်။

ကောင်မလေးက လမ်းလျှောက်လာရင်း အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ရှိုက်ငိုနေခဲ့သည်။

ကာလအတန်ကြာ ပျောက်ကွယ်သွားသော စူးစူးရှရှ နာကျင်မှုက ချူးလီ ၏ နှလုံးသားကို ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။

"မငိုနဲ့" သူ့လက်ချောင်းထိပ်လေးတွေနဲ့ တလိမ့်လိမ့်စီးကျနေတဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးခဲ့သည်။ " ရှောင်ယွီ ... ငိုတာ မကောင်းဘူးမလား"

ကျန်းယွီ က သူ့ခါးကို လွမ်းဆွတ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်နှာကို သူ့ ရင်ဘတ်မှာ မြှုပ်နှံထားလိုက်သည် "ဒါဆို နင် မသွားနဲ့..."

"ကိုယ် မသွားပါဘူး"

"တကယ်လား"

"မင်းကိုယ့်ကိုဖက်ထားတာကို ကိုယ်သွားလို့မှမရတာ" သူက တိုးတိုးလေး ချော့ခဲ့သည် “လိမ္မာတယ်”

ကျန်းယွီ က သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်က သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းလေးကို ကိုင်လိုက်သည် "ငါ လိမ္မာပါ့မယ်"

**

နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ ချူးလီ က သူမကို ဟိုတယ်ကို ပို့ပေးခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ဟိုင်ချန် ၏အကောင်းဆုံးဟိုတယ်ဖြစ်သည်။ သူမနေတဲ့အခန်းက အပေါ်ဆုံးထပ်က အခန်းတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။ 270 ဒီဂရီ ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်ထိရှည်တဲ့ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်လျက် ဟိုင်ချန် ၏ စည်ကားသော ညမြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

သူတို့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ လှဲပြီး ညမြင်ကွင်းကို အတူတူကြည့်ကြသည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော လှပသောညသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလှပဆုံး မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။

ချူးလီသည် သူမ၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မကူညီနိုင်ဘဲ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်

သူမက ကျူရှင်ခ ဒေါ်လာထောင်ချီအတွက် စိတ်ပူနေတဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ကလေးမဟုတ်တော့ပေ။

သူမမှာ သူမကို ချစ်ကြတဲ့ မိသားစုတစ်ခု၊ သူမထံ ကမ္ဘာကြီးကို ယူဆောင်လာပေးဖို့ မစောင့်နိုင်ခဲ့တဲ့ ဖခင်နှစ်ဦးနှင့် အကောင်းဆုံး ဆရာမ၊ ဖော်ရွေတဲ့ အတန်းဖော်တွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရှိသည်။

သူတို့ကြားက အကွာအဝေးက တောင်နဲ့ ပင်လယ်ကြားကထက် ပိုသည်

သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ဘဝမှာ အစွန်းအထင်း သို့မဟုတ် သွေးကွက်များပင် သူ မဖြစ်ချင်ခဲ့ပေ။

မင်းစောင့်လို့ရတယ်။ သူ့ကို မေ့နိုင်ရင် သူ့ကို မကြိုဆိုတဲ့ ဒီကမ္ဘာက ထွက်သွားပြီး ဒီ အဓိပ္ပါယ်မဲ့တဲ့ ကြေကွဲစရာ အဖြစ်ဆိုးက အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်။

မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားမှာ။

...

ကျန်းယွီ သည် ပျော့ပျောင်းသော အဖြူရောင်ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေပြီး၊ သူ၏ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးတွေကို တစ်ဝက်ဖွင့်ကာ ပြတင်းပေါက်မှ လူကို ကြည့်နေသည်။

"အားလီ၊ နင့်မှာ ကြိုက်တဲ့သူရှိလား"

"မရှိဘူး"

"နင့်ကိုကြိုက်တဲ့သူကောရှိလား"

"ရှိတယ် "

"သူမ ဘယ်လိုလဲ"

ချူးလီက ကုတင်ဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ ပါးပြင်တွေက နီမြန်းနေပြီး အသက်ရှူနေတော့ ရင်ဘက်က ဖောင်းလိုက်ပိန်လိုက်ဖြစ်နေသည်

သူ အမြန်အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"သိပ်ကြည့်မကောင်းပါဘူး။"

အရေးမပါသောလူတစ်ယောက်မျှသာဖြစ်ပြီး ၎င်းကိုဖော်ပြရန် စကားလုံးရှာရန်ပင် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည်။

"သူ နဲ့ ငါနဲ့ ယှဥ်လိုက်ရင်ကော" ကောင်မလေးက သူ့အဖြေကို ရိုးစင်းစွာ စောင့်မျှော်နေသည်။

ချူးလီက ကုတင်ပေါ်ကို music box တင်လိုက်ကာ ဂီတကိုဖွင့်ပြီးနောက် ကုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်ကာ သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည် "မင်း ကိုယ့်ဆီက ဘယ်လိုအဖြေမျိုး ကြားချင်လို့လဲ"

ကောင်မလေးက ထထိုင်ကာ သူ့လည်ပင်းကိုချိတ်ကာ ကလေးဆန်စွာ ရယ်လိုက်သည် "ငါ နင့်ဆီကနေ ကြားချင်တာက... နင် တခြားလူတွေကို မကြိုက်ဘူး၊ ငါကလွဲပြီးနင်ဘယ်သူ့ကိုမှမကြိုက်ပါဘူး ဆိုတာပဲ"

"ဟိုးအရင်တုန်းကတော့ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ကမ္ဘာနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ဘဝကြီးပဲ" ချူးလီ က သူမနားထဲကို အလေးအနက် ပြောလိုက်သည် "ဘယ်သူမှ အစားထိုးလို့မရဘူး"

သူမသည် သူ့စကားကြောင့် တခစ်ခစ်ခစ်ခစ်ရယ်ကာ သူကိုပိုပြီးတင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်ကာ သူ့နာမည်ကို ချိုချိုသာသာလေးခေါ်လိုက်သည် "အားလီ ကို မိန်းကလေးတွေ ပိုသဘောကျလာပြီ။ အနာဂတ်မှာ မြို့နှစ်မြို့မှာ ခွဲပြီးရတော့မှာကို ငါတကယ်ကို စိတ်ပူမိတယ် ..."

ကောင်လေးက သူမရဲ့ အပြုအမူကြောင့် အရမ်းကို စိတ်ဆွတာကိုခံနေရသည်... သူ့အသက်ရှူသံက သိသာထင်ရှားစွာ တိုတောင်းပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံပေါ်သည်..

" ရှောင်ယွီ ၊ ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့"

"ဒါပေမယ့် ငါနင်နဲ့ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ နင်က ငါ့ကိုထားခဲ့တယ်၊ ပိုင်ချန်ကိုထားခဲ့တယ် ၊ နင်မရှိဘဲငါမနေနိုင်တဲ့မြို့ဆိုတာကို နင်လည်းသိတာပဲ" သူမ သူ့ နားထဲ တိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည် "ငါ့အမေနဲ့ အဖေတွေ ငါ့ရဲ့ Esme Pull၊ ငါ့ရဲ့ ငန်းဘုရင်မ... အားလုံးအဲ့မှာရှိတယ်၊ နင် ငါ့ကိုဘာလုပ်စေချင်တာလဲ။"

ချူးလီ သည် သူမ၏ လှပသော ပခုံးများကို ကိုင်ထားပြီး "Swan Lake" ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော melodyအသံနဲ့ အရမ်းကိုဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် "ဒါဆို ကိုယ့်ကို မေ့လိုက်ပေါ့၊ ဟုတ်ပြီလား"

"နင်ပြောတာက အရမ်းလွယ်တာပဲ" ကျန်းယွီက သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ဆွဲလိုက်ကာ အရက်မူးပြီး ပိုးသားလိုနူးညံ့တဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ပြုံးလိုက်သည် "ဘယ်လိုမေ့လိုက်ရမှာလဲ၊ ငါတို့အားလုံး ဒီလိုပဲဟာ ၊ ဘယ်လိုမေ့ရမလဲဆိုတာ နင်ငါ့ကိုပြောပြပါလား "

ချူးလီ ဤအခိုက်အတန့်ကို နှစ်သက်သည်... သို့မဟုတ် သူမနားတွင် ကပ်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော ညှာတာမှုတစ်ခုသာ ကျန်ရှိပြီး "ကိုယ် မင်းကို ကူညီမယ်" လို့ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"Swan Lake" ၏ တေးသွားနှင့် နီးကပ်နေတဲ့ လူငယ်လေး၏ အသံကို နားထောင်ရင်း ကျန်းယွီ ၏ စိတ်ထဲတွင် တဖြေးဖြေး မှင်သက်သွားသည် ။

"နင် ငါ့ကို....ဘယ်လိုကူညီမှာလဲ"

"ကိုယ်တို့ပထမဆုံးဆုံခဲ့တဲ့ညကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက် အဲဒီညက လရောင်က အရမ်းတောက်ပနေပြီး ရှေ့လမ်းက မီးရောင်မရှိရင်တောင်မှ လမ်းဘေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နေရတယ်။ လမ်းကြားထဲမှာ ခွေးဟောင်သံနဲ့ ဆဲရေးတိုင်းထွာနေတဲ့အသံတွေ ကြားနေရတယ်၊ တယောက်ယောက် ရန်ဖြစ်နေတယ်၊ မင်းက သစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းပြီး အနီးအနားကို ဖြည်းဖြည်းလေး လမ်းလျှောက်လာပြီးတော့ သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲနေတဲ့ ကောင်လေးကို မြင်မယ်"

"အိုကေ!"

သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ နှာခေါင်းကို ကိုက်လိုက်သည် "နင်က နတ်ဆိုးပဲ"

"ကိုယ်ပဲလေ" ချူးလီ ပြုံးလိုက်သည် "ကိုယ်က ဆိုးတယ်၊ ကိုယ် မင်းကို နာကျင်အောင်လုပ်မိလိမ့်မယ်။ နောက်တစက္ကန့်မှာ မင်းကိုယ့်ကို ပြန်မတွေ့တော့မချင်း လှည့်ပြီး ပြေးသွားမယ်..."

ကျန်းယွီ၏အမူအရာပေါ်တွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုပေါ်လာသည် "ငါမပြေးဘူး၊ ငါမပြေးဘူး၊ငါ နင့် ကိုကယ်ချင်တယ်၊ ငါမပြေးဘူး..."

" ရှောင်ယွီ ၊ စကားနားထောင်"

ချူးလီလေသံ တစ်ဖန်ပြန်မာလာပြီး ညှို့နှိုင်းလောကကို ထိန်းချုပ်နိုင်လာကာ သူမ၏စိတ်နေစိတ်ထားကို အားမကိုးတော့ပေ- "မင်း လှည့်ပြီး အဆောက်အအုံတစ်ချို့ဆီ ပြေးထွက်သွားမယ်။ အဲဒီလူရဲ့မျက်နှာက မင်းစိတ်ထဲမှာ ဝေဝါးလာမယ်။ သူ့ရုပ်ရည်ကို မင်းမမှတ်မိတော့တဲ့အထိ ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိန်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။"

ကျန်းယွီ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းခါလိုက်သည် "မဟုတ်ဘူး၊ ငါမပြေးဘူး။ ငါ နင့်ကို ကယ်ချင်တယ်၊ မကြောက်နဲ့ ငါလာခဲ့မယ်။"

"....."

ချူးလီ၏ အိပ်မွေ့ချခြင်းက မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။