Chapter 104
Vol. 9 Ch. 104
အဖွားကြီး ပုက ကျန်းယွီကို ကြည့်ခဲ့သည်။ "မင်း ဘုရင်မကို အမြဲမယူချင်ခဲ့ဘူးလား၊ မင်းအဖွားနဲ့ အိမ်ပြန်လိုက်ခဲ့၊ ပု မိသားစုက မင်းကို အရင်းအနှီးတွေ အကုန်ပေးမယ်၊ မင်းအမေထက် သာလွန်တဲ့ အကသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ မင်းက သမိုင်းမှာ နာမည်ရလာလိမ့်မယ်။"
ကျန်းယွီ သူ့အတွေးကိုပြန်တွေးကာ ဆန့်ကျင်ဘက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ငိုနေပြီဖြစ်သော ပုရှီးကိုကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မငြင်းတယ်။"
"ငြင်းတယ်ဟုတ်လား"
မစ္စစ်ပုက ဤစကားနှစ်လုံးကို ကျန်းယွီ ပြောလာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ဘုရင်မမဖြစ်ချင်တဲ့ ဘဲလေးကပြတဲ့ မိန်းကလေးဘယ်မှာရှိလဲ။ ပုထျန်းယန် ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်တဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို လိုချင်တဲ့သူ၊ ဒါပေမယ့် လူတိုင်းမှာ ဒီခွန်အားတော့ မရှိပါဘူး။
ကျန်းယွီ အိမ်ပြန်လာသရွေ့ ဤအရာအားလုံးက လက်လှမ်းမီနိုင်သည်။
ဒါပေမယ့် သူမ ငြင်းလိုက်တာလား?
အမြဲတမ်း အေးအေးဆေးဆေး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေတတ်သူ အဖွားကြီးက ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသည် "မင်း... ရှင်းရှင်းလေး တွေးကြည့်စမ်းပါ၊ ငါ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပဲ ပေးမယ်"
ပုရှီးလည်း ခေါင်းကို မော့ကာ ကျန်းယွီကို မျက်ရည်များဝဲကာ ကြည့်နေလေသည်။
"တကယ်တော့ ကျွန်မ ဒီမေးခွန်းကို တစ်ချိန်လုံး ကိုယ့်ကိုကိုယ်မေးဖူးတယ်၊ ကျွန်မနှလုံးသားနဲ့ ကျွန်မအိပ်မက်တွေကို ကျွန်မဘယ်လို ရွေးချယ်ရမလဲဆိုပြီး"
"ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တဲ့ဟာကို ပြီးခဲ့တုန်းက လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ အစီရင်ခံစာတင်ခဲ့ပြီးပြီ။ ကျွန်မ သဘောကျရတဲ့ ကောင်လေးကို ကျွန်မ ရွေးခဲ့တယ်"
ကျန်းယွီက ပုရှီး ကို ပြတ်ပြတ်သားသားကြည့်ကာပြောခဲ့သည်။ "ဒီတစ်ခါမှာလည်း ကျွန်မဒီတူညီတဲ့ရွေးချယ်မှုကိုပဲရွေးအုံးမှာ။ ကျွန်မသဘောကျရတဲ့ ကောင်လေးကိုပဲ ရွေးတယ်"
**
လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းမများပေါ်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ ဖြတ်သွားသော ကားသံများရှိသည်။
အေးမြသောလေက သူ့မျက်နှာကို ငှက်မွေးဖြင့် တို့ထိလိုက်သလိုပင်။
ရှဲ့ယွမ်က ကျန်းယွီရဲ့ လက်ကိုဆွဲကာ သာမန်သားအဖတွေလို လရောင်အောက်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာလျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။
"ဖေဖေ။"
"ဟမ်။"
"ဖေဖေ ဖေဖေ"
"ဟမ် ဟမ်"
"ဖေဖေ ဖေဖေ ဖေဖေ ဖေဖေ"
ရှဲ့ယွမ်ရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်တွေကော့တက်သွားတာကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မကြုံစဖူး ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဖေဖေ"ဆိုတဲ့ အသံအနည်းငယ်ကြောင့် လူနှစ်ယောက်ကြား အကွာအဝေးကို အနည်းငယ်ရှက်သွားစေကာ ရုတ်တရက် သူတို့နှစ်ယောက် နီးကပ်လာသည်။
ရှဲ့ယွမ်က ရပ်ပြီး သူမရဲ့အင်္ကျီကော်လံကိုပြင်ပေးခဲ့သည်။
သူ့လက်ချောင်းထိပ်များ၏ လှုပ်ရှားမှုတွေက စေ့စေ့စပ်စပ်နဲ့၊ ထိုသို့သောလှုပ်ရှားမှုကို သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်းထောင်ချီ လေ့ကျင့်ထားသကဲ့သို့ သူ၏မျက်လုံးတွေက နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။
ကျန်းယွီ ခြေဖျားထောက်ရပ်ကာ လက်ဆန့်ပြီး သူ၏ စိမ်းစိုနေတဲ့ မေးရိုးကိုထိကာ သူ့မျက်နှာ၏ ကောက်ကြောင်းကို လက်ချောင်းထိပ်တွေနဲ့ ခြေရာခံကာ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်းမှ နှုတ်ခမ်းအထိ ခြေရာခံခဲ့သည်-
"ငါ့ဖေဖေက အရမ်းချောတာပဲ၊ တုံးအပြီးလူကောင်ကြီးတဲ့ ချန်းယဲ့ ထက် အများကြီး ပိုချောတယ်။ သမီးမှာ ဖေဖေ့ရဲ့ ဗီဇတွေ တကယ်ရှိတာပဲ။"
"သမီး အရင်က ဒါကို မပြောဖူးပါဘူး။" ရှဲ့ယွမ် က သူ့သမီးရဲ့ အထိအတွေ့ကို သဘောကျပြီး မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ထားခဲ့သည်။ "သမီးက ချန်းယဲ့ နဲ့တစ်ပုံစံတည်းတူတယ်လို့ သမီးပြောဖူးတာလားလို့"
"သမီးက သမီးဖေဖေနဲ့တစ်ပုံစံတည်းပဲ၊ သူက သမီးဖေဖေဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ အခု က သမီးဖေဖေကဖေဖေလေ!"
ရှဲ့ယွမ် ပြုံးလိုက်သည် "ဒီလို မျှတတဲ့အချက်တွေက အရေးမကြီးပါဘူး။ဘယ်သူကအဖေဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ယွီ ရဲ့ နှလုံးသားကို ဖေဖေတို့ ယုံကြည်တယ်၊ "
"ဒီလို ပြောလို့လည်းရတာပဲ"
...
မကြာသေးမီက တစ်ယောက်နဲ့တစ််ယောက် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည့် သားအဖေတွေက အိမ်သို့ မပြန်ချင်ဘဲ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတဲ့ လူသွားလမ်းပေါ်၌ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။
ကျန်းယွီက ပုထျန်းယန်နဲ့ သူ့ရဲ့ အတိတ်က အချစ်ရေးအကြောင်း ရှဲ့ယွမ်ပြောပြတဲ့ ပုံပြင်များကို နားထောင်ခဲ့သည်။ ကျန်းယွီ သည် ဆရာမ လင်းရွှမ် ထံမှ ဤပုံပြင်များကို အများအပြားကြားဖူးထားပြီး ရှဲ့ယွမ်ရဲ့ စကားတွေကို နားထောင်တာက အခြားမြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
သူမသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မိခင်ဖြစ်သူ၏အသွင်အပြင်ကို ဂရုတစိုက်ပုံဖော်နေတော့သည်။
လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်တစ်ဆိုင်ကိုဖြတ်သွားရင်း ရှဲ့ယွမ် သည် ကျန်းယွီကို မဆိုင်းမတွခေါ်ကာ ဆံပင်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းကောင်တာဆီသို့ ရောက်လာသည်။
ရှဲ့ယွမ် သည် မျက်သိကျိန်းလောက်အောင်ပြထားတဲ့ ဗီဒိုများကြားတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး အနီရောင် ဖဲပြားလေးကြီးကြီး ဆံညှပ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ကျန်းယွီ ၏ ponytailမှာတွယ်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းယွီက သူ့ကို ချိုချိုသာသာ ပြုံးပြခဲ့သည် "ဖေဖေ၊ ကြည့်ကောင်းလား"
ရှဲ့ယွမ်က ခဏလောက်ကြည့်ပြီးနောက် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဘီးကုတ်လေးကို ယူကာ... ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဖဲပြားလေးကိုရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ငွေရှင်းဖို့သွားခဲ့သည်။
ပိုင်ဆိုင်မှု ဘီလီယံနှင့်ချီသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏သမီးအတွက် ရွေးချယ်ခဲ့သော ပထမဆုံးလက်ဆောင်မှာ ယွမ် ၉ ဒသမ ၉ တန် ဖဲပြားလေးဖြစ်သည်။
ဒါပေမယ့် ကျန်းယွီက ဤထုတ်ပေးသည့်ကတ်ကို နှစ်သက်ပြီး ဒါက အခြားလက်ရာမြောက်ပြီး တန်ဖိုးကြီးသော လက်ဆောင်များအားလုံးထက် ကျော်လွန်သည်။
ဖဲပြားကလစ်လေးက နည်းနည်းတော့ ကလေးဆန်သည်၊ ဒါပေမယ့် ရှဲ့ယွမ် က သူ့သမီးနဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်ချင်သည်၊ ဆံပင်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေကို ရွေးပြီး သာမာန်အဖေတွေလို ဝတ်စားဆင်ယင်မှုအတွက် သူ့သမီးကို ညွှန်းပေးချင်သည်။
ဒါက အစပဲရှိသေးသည်။ အခုအချိန်မှစပြီး သူ့ဘဝ၏ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တိုင်းကို ဘယ်တော့မှ လက်လွတ်ခံမည်မဟုတ်ပေ။
အချိုပွဲဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားရင်း ရှဲ့ယွမ် ကတော့ပုံစံ ရေခဲမုန့်နှစ်ခုဝယ်ခဲ့သည် ။ သူနဲ့ ကျန်းယွီ တို့ ရေခဲမုန့်ကိုလျက်ပြီး လူစည်ကားသော လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။
ကျန်းယွီရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်မှာ ရေခဲမုန့်အမြှုပ်တွေပေသွားပြီး ရှဲ့ယွမ် က တစ်ရှူးကို ထုတ်ကာ သူမအတွက် သုတ်ပေးလိုက်သည်...
"အိမ်ပြန်ဖို့အချိန်ရောက်ပြီ။"
"အိုကေ"
ကျန်းယွီက သူ့အဖေနဲ့တွေ့တော့ မရေမတွက်နိုင်သော မြင်ကွင်းများကို သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။
ချန်းယဲ့ နဲ့တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လက်တွေကိုင်ထားပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ရွေ့လျားစေခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ဖခင်အစစ်ကို အသိအမှတ်ပြုသောအခါတွင် ချဲ့ကားအသိအမှတ်ပြုသည့် မြင်ကွင်းမျိုးမရှိပေ။
နှစ်ယောက်သား လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆောင်းဦးလေတိုက်သော လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ အဖေ့ရဲ့လက်တွေက အရမ်းနွေးထွေးလို့ သူမရဲ့နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေသည်။
အဖေ့ရဲ့လက်ထဲမှာတော့ သူမက ကလေးတစ်ယောက်လို ပြန်ဖြစ်လာပုံရသည်။
တကယ်တော့ ရှဲ့ယွမ် အပေါ်ထားတဲ့ သူမရဲ့ချစ်ခြင်းမေတ္တာက သူက သူမကို အန္တရာယ်ကနေ ကယ်တင်ခဲ့ပြီး သူမရဲ့အပူတပြင်းဆုံးအချိန်အတွင်း ကုမ္ပဏီကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့အချိန်ကနေစပြီး သားအဖသံယောဇဥ်က တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာဖြစ်သည်
ဒါကြောင့် ဒီနေ့ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုဟာ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။
သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်ရှဲ့ယွမ် သည် ဖခင်တစ်ဦး၊ ကျောထောက်နောက်ခံပြုနိုင်သော ဖခင်တစ်ဦးအဖြစ် ကာလကြာရှည်စွာ မှတ်ယူခံခဲ့ရသည်။
ရှဲ့ယွမ်က ကျန်းယွီ ကို အောက်ထပ်သို့ ပြန်ပို့ပေးပြီး အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။သူ သူမကိုပြောခဲ့သည် " ရှောင်ယွီ ၊ အဖေက အမေ့ကို ကောင်းကောင်းမကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး၊ အမေ့ကို သမီးဆီမခေါ်လာပေးနိုင်ဘူး။မေမေကျန်း က သမီးကို သူ့ရဲ့သမီးအရင်းလေးလို အမြဲသဘောထားတယ်၊ အဖေ အဲ့တာကို ကတိပေးထားတာကြာပြီ။ သမီးကို သူ့ဆီကနေ ဖေဖေ အတင်းအကျပ်ခေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် သမီးသူတို့နဲ့ ဆက်ပြီးနေလို့ရတယ်။"
ပြီးပြည့်စုံသောအိမ်က အဖေနဲ့အမေဖြစ်သည်။
ကျန်းယွီ ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏အရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ သူမမေးခဲ့သည် "ဖေဖေ တစ်ယောက်တည်းနေတာလား"
"ဟုတ်တယ်"
"ဒါဆို သမီးကိုစောင့်နေ ဖေဖေချန် နဲ့ မေမေကျန်းနဲ့ စကားပြောလိုက်မယ် ပြီးရင်ဖေဖေနဲ့အတူလိုက်နေမယ် "
ရှဲ့ယွမ်၏ မျက်လုံးတွေ ရုတ်တရက်နီရဲလာသည်။
အာ့ထျန်း ထွက်သွားကတည်းက သူ့မျက်လုံးတွေ ဘယ်တော့မှ မနီဖူးပေမယ့် ဒီအချိန်မှာတော့ သူ မလှုပ်ရှားနိုင်ဖြစ်သွားပြီး သူ့လည်ချောင်းတွေ တစ်ဆို့သွားသည် "သမီး...တကယ်ပဲ အဖေနဲ့နေချင်တာလား။"
"အွန်း ၊ မေမေကျန်း မှာက ဖေဖေချန်ယဲ့ ရှိတယ်။ သမီး သမီးအဖေအရင်းနဲ့ အတူနေချင်တယ်"
ထိုစကားများကို သူမပြောပြီးနောက် ရှဲ့ယွမ် ခေါင်းညိတ်ကာ လှည့်ထွက်ခဲ့သည် သူ့ ပါးစပ်ထောင့်တွေကော့တက်နေခဲ့ကာ သူ့မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေတောင်ကျချင်လောက်အောင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။
တစ်ချိန်လုံး သူ့စိတ်ပူပန်နေတာတွေက သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အတွေးမျှသာ ဖြစ်သည် ။
သူက သူမကို ပျော်ရွှင်ပြီး ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မိသားစုမှာ နေထိုင်စေချင်ပြီး သူမကို အချစ်တွေပိုရစေချင်သည်။
ဒါပေမယ့် သူ့သမီးက တောင်တွေ မြစ်တွေကို ဖြတ်လျှောက်ပြီး သူ့အဖေကို လိုက်ရှာတာ ပိုပိုပြီးချစ်ခံရဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူဘယ်တော့မှ မစဥ်းစားမိခဲ့ပေ သူမ သူ့ကို ချစ်တာကိုပဲလိုချင်တာ။
...
Esmeral Art Center တွင်၊ Swan Lake ၏ ရာစုနှစ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်အတွက် အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်မှု ပြုလုပ်နေသည်။
Swan Queen ကို အစားထိုးရန်အတွက် ကျန်းယွီ သည် နေ့တိုင်း အစောကြီး အစမ်းလေ့ကျင့်ဖို့ စာသင်ခန်းသို့ လာခဲ့သည်။ ထိုနေ့နံနက်တွင် သူမ စာသင်ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ပုရှီး အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုည၏အဖြစ်အပျက်များအပြီးတွင် ပုရှီး သည် Esmeral သို့ ရက်ပေါင်းများစွာ မလာခဲ့ပေ။ ကျန်းယွီ က သူမကို မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင်ပို့ခဲ့ပေမယ့် အကြောင်းမပြန်ခဲ့ပါဘူး။
အဖွားကြီး ပု က ကျန်းယွိ ကို ထိုညတွင် Swan ဘုရင်မရဲ့နေရာကို ပေးအပ်နိုင်တယ်လို့ပြောခဲ့သည် ဤစာကြောင်းသည် ပုရှီး၏ နှလုံးသားကို နက်နဲစွာ ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး သူမ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှုကိုပင် ပြင်းထန်စွာ နင်းချေနိုင်ခဲ့သည်ဟု ပြောလို့ရသည်
ကျန်းယွီက မိန်းကလေး ပုရှီး က ဘာကိုဂုဏ်ယူတာလဲဆိုတာကို သူမ သိသည်။ ကျန်းယွီ နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းက သိသာထင်ရှားနေပေမယ့် သူမဟာ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးဘဲ ကြိုးစားပြီး စိန်ခေါ်နေဆဲပါပဲ...
နောက်ဆုံးတော့ ရေခဲတွေ အရည်ပျော်တဲ့ကြားကနေ ဆက်ဆံရေးက အဖွားကြီး ပု ပြောခဲ့တဲ့ စကားနည်းနည်းလေးမှာ ပြန်ပြီးကွဲကြေသွားတော့မှာလား။
ကျန်းယွီ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး စာသင်ခန်းထဲသို့ ၀င်သွားကာ တစ်ခုခုပြောချင်နေခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် သူမ ဘာပဲပြောပြော ပုရှီး ရဲ့ နှလုံးသားထဲက အမာရွတ်ကို သူမ မပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
ဒါပေမယ့် ကျန်းယွီ သည် ဘာသာစကားကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စီစဉ်နေချိန်တွင် ပုရှီးက သူမကိုမြင်တွေ့ရဖို့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ချဉ်းကပ်ပြီး သူ့လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။
ကျန်းယွီသည် သူမ၏ဧည့်သည်က မကြင်နာသည်ကိုမြင်သောအခါတွင် သူသည်မသိစိတ်မှသူ့လက်ကိုဆန့်ထုတ်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ပုရှီးက သူမ၏လက်ကိုဆန့်ထုတ်ပြီးသူမ၏ရင်ခွင်၌ မွှေးကြိုင်သောရနံ့များနှင့်အတူ ပွေ့ဖက်ခဲ့သည်။
ကျန်းယွီရဲ့ ခဲသွားတဲ့ လက်က သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး သူမက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ဖက်ထားခဲ့သည်။
ရှုံးတယ်။
"ဟိုလေ…"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ငါနင့်ကိုချစ်တယ်!"
ပုရှီး ၏ရုတ်တရက်ဝန်ခံမှုကိုရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကျန်းယွီ ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမည်ကိုမသိခဲ့ပေ: "အာ"
"ချစ်တယ်၊ ချစ်တယ်၊ ငါနင့်ကိုချစ်တယ်!"
"တောင်းပန်ပါတယ် ငါ့မှာ ကြိုက်နေတဲ့သူရှိတယ်" သူမက "ယောကျ်ား" ကို အလေးပေးပြောခဲ့သည်။
ပုရှီး က သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ငိုချင်လာသည်။ ဒီစကားကြားတော့ ဒေါသတကြီး ရယ်မောကာ သူမကိုတွန်းလိုက်သည် “ဒီလိုပျော်ရွှင်မှုမျိုးကို ဘယ်သူက နင့်ကို ပြောတာလဲ"
94
"ပျော်တယ်"
"အဲဒါ…"
"Swan Queenကို ငါ့ကို ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"အိုး အဲဒါက"
ပုရှီး က မစ္စစ်ပုရဲ့စကားကို ဂရုမစိုက်တာကိုမြင်တော့ ကျန်းယွီ သက်ပြင်းချလိုက်သည် "နင့်ကို ပေးလိုက်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ၊ အစကတည်းက ငါ့မှာ ဇာတ်ခုံအတွေ့အကြုံမရှိလို့ ဆရာမတွေက နင့်ကို ရွေးလိုက်တာလေ။ငါ့ကို တကယ်လွှတ်ခိုင်းတာ။ငါအဲ့တာကိုမခံနိုင်သေးပါဘူးနော်။ ဟုတ်တယ်!"
"ဒါပေမယ့် နင် ငါ့အဖွားကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်လေ။ နင် မငြင်းရင် ငါ Swan Queen မကရမှာ သေချာတယ်။
"အဲ့တာက နင်နဲ့ထိုက်တန်ပါတယ်။ ငါနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ နင့်အဖွားပြောတာမှားသွားပြီ"
ပုရှ်ိး ရယ်မောပြီး ရိုးသားစွာပြောလိုက်သည် "တကယ်တော့ ငါ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က စိတ်ထဲမကောင်းဖြစ်နေတာ၊ ဒါကြောင့် ငါကျောင်းကိုမလာတာ နင့်ကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမှန်းလဲမသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါအဖြေရှာတွေ့သွားတယ် တခြားသူတွေက ငါ့ထက် ပိုကောင်းတယ်ဆိုတာ ငါ ဝန်ခံတယ်၊ဒါက အံ့သြစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး"
ကျန်းယွီ သူမရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည် "နင် ကောင်းကောင်း ကပြရမယ်နော် ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင့်မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ကြုံလာရရင် Swan Queen က ငါ့အတွက် ရှိနေတုန်းပဲ၊ ငါက နင့်ရဲ့ အစားထိုးဆိုတာ မမေ့နဲ့။"
"ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးမပေးဘူး!" ပုရှီး ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည် "ကြည့်ရအောင်ပေါ့"
ကျန်းယွီ ပြုံးပြီး သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ပွေ့ဖက်ဖို့ စတင်လိုက်သည်။
"နင် လွှတ်ချထားမယ်လို့ ငါထင်နေတာကြာပြီ"
"ဘာ"
"အင်း... ငါကြိုက်တဲ့လူကို အဲ့တာတွေ တွေးမနေဘဲ ပြောတာနော် " ပုရှီးက သူမနားကို ကပ်ပြီးတိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည် "နင် သူ့ကို တကယ်ကြိုက်လား"
နင်သူ့ကိုတကယ်ကြိုက်လားတဲ့
ဤစာကြောင်းဖြင့် ကျန်းယွီ တစ်ညလုံး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မေးခဲ့ပြီး တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခြင်းကိုလည်း ခံစားခဲ့ရသည်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း၊ သူမ လွှတ်ချလိုက်ဖို့ တကယ် တွေးခဲ့မိဖူးသည်၊ ညဘက်တွေအိပ်မပျော်ဘူး၊ လှန်လိုက်မောက်လိုက်နဲ့၊ သူ့အကြောင်းကို တွေးလိုက်တိုင်း ရင်ဘက်တွေအောင့်လာပြီး သေတော့မလိုပဲ။
ငါ့စိတ်ထဲမှာ ငါ့ကို ထပ်ပြီးပြောနေတဲ့ အသံတစ်ခုရှိသည်- ချူးလီ က နင့်ကို မချစ်တော့ဘူး၊ သူ့မှာ သူကြိုက်နေတဲ့သူရှိနေပြီ၊ သနားစရာကောင်းတဲ့ကပ်ပါးကောင်က နင်ဖြစ်နေပြီ
ဒါပေမယ့် ဒီအသံက သူမရဲ့အသံပဲလား။
ကျန်းယွီ မသေချာဘူး။
သူမသည် သူမ၏ လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ကာ [Zhiduo] APP ကိုဖွင့်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာက အဆက်အသွယ်မရှိခဲ့သော ချူးလီကို ရှာပြီး နောက်ထပ် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ပေးပို့ခဲ့သည်- "အားလီ ၊ နင်ရှိနေသေးလား"
ဒါပေမယ့် ဤမက်ဆေ့ချ်ကို ပို့ပြီးသည်နှင့် ၎င်းကို စနစ်က စာ ပြန်ပို့လာခဲ့သည်။
"ဝမ်းနည်းပါတယ်၊ ဒီအသုံးပြုသူအကောင့်ကို ပယ်ဖျက်လိုက်ပါပြီ။"
"အယ်???"
ကျန်းယွီကုတင်ပေါ်မှ ငေါက်ခနဲထကာ ရှောခ့်ရစွာ ထထိုင်ပြီး ဝန်ဆောင်မှုအကောင့်ကို [Knowledge] ထံ မေးရန် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် အမြန်ပို့ခဲ့သည်- "အသုံးပြုသူအကောင့်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
ဝန်ဆောင်မှုနံပါတ်- "ယုံကြည်စိတ်ချရသော သုံးစွဲသူသေဆုံးသွားပါက အကောင့်ကို အလိုအလျောက် ပယ်ဖျက်သွားမည်ဖြစ်သည်"
ကျန်းယွီ သူမဦးနှောက်ထဲတွင် "boom" ခနဲ ပြိုလဲသွားပြီး ဝန်ဆောင်မှုအကောင့်ကို တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်- "ဘယ်လိုမျိုးလဲ..."
ဝန်ဆောင်မှုနံပါတ်- "အပ်နှင်းထားသောဖောက်သည်အား ပြီးခဲ့သည့်အပတ်က သေဒဏ်ချမှတ်ခဲ့သည်။ မစ်ရှင် [Save the Devil Boy] မအောင်မြင်သော်လည်း၊ အမှုသည်သည် သေဒဏ်မချမှတ်မီ မစ်ရှင်ကို ရုပ်သိမ်းရန် [Knowledge] သို့ လျှောက်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မစ်ရှင်မအောင်မြင်လျှင်ပင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူသည် တန်းတူအခကြေးငွေပေးရန် မလိုအပ်ပေ။"
သုံးနှစ်ကြာအောင် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သော တံတိုင်းကြီးက တခဏချင်း ပြိုကျသွားတော့သည်။
ခံစားချက်တွေက တောင်ကျချောင်းလို စီးကျနေသည်။
ကျန်းယွီက သူမ မျက်ရည်ကျနေပြီဆိုတာကို သတိမထားမိဘဲ ဖုန်းစခရင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များ တစက်စက်ကျလာသည်အထိပင်--
"ဘာကြောင့် သေဒဏ်ပေးတာလဲ၊ သူက အကန့်အသတ်မရှိဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲဟာ၊ အလုပ်က ပိတ်ဆို့ထားရင်တောင် သူက အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်နေသေးတာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"
ဝန်ဆောင်မှုနံပါတ်- "ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသည် သူ၏အတိတ်ကို ပြောင်းလဲသော်လည်း သူ၏အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲရန် ကျရှုံးခဲ့သည်။"
"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"
"မူရင်းစွဲချက်မှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဒဏ်ရာရစေသည့် ရာဇ၀တ်မှုဖြစ်ပြီး ထောင်ဒဏ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ချမှတ်ခံခဲ့ရသော်လည်း အတိတ်က အပြောင်းအလဲများကြောင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဒဏ်ရာရစေသည့် ရာဇဝတ်မှုမှာ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ယခုအခါ ၎င်း၏ ရာဇ၀တ်မှုသည် အများပြည်သူဘေးကင်းရေးကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေတဲ့ သေဒဏ်ဖြစ်သည်။"
"..."
ဝန်ဆောင်မှုနံပါတ်- "ယခု ကုမ္ပဏီမှ မစ်ရှင် [Save the Devil Boy] မအောင်မြင်ကြောင်း တရားဝင်ကြေငြာခဲ့ပါသည်။"
ကျန်းယွီ: "ခဏလေး...ခဏလေး!"
ဝန်ဆောင်မှုနံပါတ်-?
ကျန်းယွီ: "အခုအခွင့်အရေးရှိသေးလား? ကျွန်မဆိုလိုတာက၊ လက်ရှိ ချူးလီ... သူ ခုထိ ပြစ်မှုမကျူးလွန်သေးပါဘူး
ဝန်ဆောင်မှုနံပါတ်- "အခုတော့မဟုတ်သေးဘူး။ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသည် သုံးစွဲသူကို ကယ်တင်ပြီး အနာဂတ်လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲရန် အခွင့်အရေးရှိသည်။
ကျန်းယွီသည် app မှထွက်ပြီး ဟိုင်ချန်ကို တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လက်မှတ် ကြိုတင်မှာယူလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ရှေ့တွေ နောက်တွေကို စောင့်မျှော်မနေတော့ဘူး။
သေခြင်းတရားကိုရင်ဆိုင်ရင်း ကြောင်သူတော်တွေရဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ အားလုံးက မှေးမှိန် သွားတော့သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျန်းယွီ သူ့ကို ဓားပြတိုက်မှရတော့မည် သူ့ကို ဖွက်ထား၊ သော့ခတ်ပြီး ချည်နှောင်ထားပြီးတော့တောင် သူမအနားကို ပြန်ခေါ်သွားရမှာ ဖြစ်သည်။
သူမ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ဘယ်တော့မှ ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။