Chapter 106
Vol. 10 Ch. 106
သွမ့်ပေါ် ဖန်သားပြင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဖန်သားပြင်နောက်ကွယ်ကလူ မရှိတော့ပေ။ နောက်တံခါးက ပွင့်နေဆဲဖြစ်ပြီး အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ သူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တာဖြစ်သည်
ကျန်းယွီ မလိုက်ဘဲ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။
မင်း ဘုန်းကြီးဆီ ပြေးလို့ရနိုင်ပေမယ့် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ပြေးလို့တော့မရပါဘူး။
သွမ့်ပေါ် က ကျန်းယွီကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ထည့်ပေးပြီး ကုလားထိုင်ကိုဆွဲကာ သူမဘေးတွင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ပေါ်ရှိ မြွေဖြူလေးအား ကြည့်ကာ ခက်ခက်ခဲခဲမေးလိုက်သည် "မင်းက တကယ်ပဲ အစ်ကိုလီရဲ့ရည်းစားလား"
"သူကျွန်မအကြောင်းမပြောဖူးဘူးလား"
"မပြောဖူးဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူ ဒီမြွေအကြောင်းကိုတော့ပြောတယ် ဒီမြွေကို အရမ်းအရေးကြီးတဲ့လူတစ်ယောကျ်ားက ထားခဲ့တာလို့ ပြောတယ်။"သွမ့်ပေါ် ပြောလိုက်သည် "သူ့သားကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေသလိုမျိုး၊ သူ့ကိုယ်သူ ဂရုစိုက်ဖို့ထက် သူက ငုံးဥတွေကို သူ့ကိုနေ့တိုင်းကျွေးတယ်၊ ဒီမြွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူပုံစံက အရမ်းရှားပါးတယ်။သူ ဂရုစိုက်နေတုန်းပဲ"
ကျန်းယွီ က မြွေလေး ခေါင်းပေါ်တို့ထိလိုက်ပြီး " အားလီ ၊ မင်းအဖေမှာ အသိတရားရှိနေတုန်းပဲ "
သွမ့်ပေါ်ရယ်လိုက်သည် "မင်းကိုတွေ့လိုက်တော့ အစ်ကိုလီ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ကတည်းက ဘာလို့ရည်းစားမထားခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်သိလိုက်ရတယ်"
ရည်းစားဟောင်းက မျက်နှာကျက်အဆင့်ဖြစ်နေပြီ၊ သူ ဘယ်သူ့ကိုကြည့်နိုင်တော့မှာလဲ။
"ရှင်တို့ဆေးခန်းက စီးပွားရေးကောင်းရဲ့လား " ကျန်းယွီ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
"စီးပွားရေးက ကောင်းပါတယ်။"
သူ့အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းအကြောင်းပြောလာတော့ သွမ့်ပေါ် ချက်ချင်းစိတ်ဝင်စားလာပြီး ကျန်းယွီ ကို မိတ်ဆက်ခဲ့သည် "ကျွန်တော်တို့ဆိုင်ရဲ့အသွင်အပြင်ကို မကြည့်နဲ့။ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းက တကယ်ကောင်းတာ။ စျေးကွက်ထဲက ဈေးကြီးတဲ့ စိတ်ပညာရှင်တွေကို မိနစ်ပိုင်းနဲ့ ငွေရှင်းကြတယ်။ သာမာန်လူတွေကော ဘယ်လိုလဲ။ ငွေပေးချေပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆီသာလာခဲ့လိုက် စျေးနှုန်းက သက်သာပြီးသားပဲ"
သွမ့်ပေါ် သည် ကျန်းယွီ ဆီ စျေးနှုန်းစာရင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး စျေးနှုန်းစာရင်းပါ ဝန်ဆောင်မှုများကို သဘာဝအတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
နားထောင်ပြီး ဉာဏ်အလင်းပေး။ ၉၀
အိမ်ထောင်ရေး ဆက်ဆံ ဖျန်ဖြေပေးတာက- ၁၂၀
ကလေးတွေရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု- 220
နက်ရှိုင်းတဲ့ အိပ်မွေ့ချခြင်း- ၃၂၀
...
သွမ့်ပေါ် ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ဈေးနှုန်းက ကျန်းမန့်ယ်ိ ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကုထုံးအသင်း၏ စျေးနှုန်းထက်ပင် စျေးမကြီးပေ။
"ရှင်နဲ့ ချူးလီက ဒီအလုပ်တွေကို အတူတူလုပ်ကြတာလား"
"အချိန်အများစုကိုတော့ ကျွန်တော်ပဲ ဆိုင်မှာ ဖောက်သည်တွေကိုကြည့်ပေးတာ" သွမ့်ပေါ်ရှင်းပြလိုက်သည် “အစ်ကို လီ က မကြာသေးမီက ဘွဲ့လွန်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတာ သူ့မှာ ပြင်ပအလုပ်တွေလည်း ရှိတယ်။”
"ပြင်ပအလုပ်"
"ဟုတ်တယ် ၊ တချို့ဖောက်သည်တွေက သူ့ကို လာတိုင်ပင်ခိုင်းတာတွေလုပ်ကြတယ်လေ။"
"ဘယ်လို client အမျိုးအစားလဲ သိလား။ ဘယ်လောက်ကျလဲ၊ သူ့အတွက် ဘယ်လိုအလုပ်မျိုး လိုအပ်လဲ"
"ဝိုး၊ မင်းက တကယ်ကို သူ့ရည်းစားပဲ၊ မင်းရောက်လာရင် ငွေရေးကြေးရေးအခြေအနေကို တိုက်ရိုက်သိနိုင်တယ်!"
ကျန်းယွီသည် ယခု ချူးလီ လုပ်နေတာတွေ ၊ ရာဇ၀တ်မှုဘေးမှာရှိနေတာတွေ ၊ မည်သည့်နေရာတွင်ရှိနေသည်ကို နားလည်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။
သူမသည် အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲရန် နည်းလမ်းမရှာမီ သူ၏ အခြေအနေအားလုံးကို အဖြေရှာရပေမည်။
သွမ့်ပေါ် ခေါင်းကုတ်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ပြောလိုက်သည် "အစ်ကိုလီက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ ဘာမှမပြောဖူးဘူး၊ သူ့ပြင်ပအလုပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် ဘာမှ မသိဘူး"
"သူဘယ်တော့ပြန်လာမှာလဲ"
"ဒါက... မကောင်းတော့မကောင်းဘူး၊ ဒီညလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ မနက်ဖြန်လည်းဖြစ်နိုင်တယ် ၊ တစ်လခွဲလောက်လည်းကြာရင်ကြာမယ်"
ကျန်းယွီ ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပြောခဲ့သည် "ကောင်းပြီ ဒါဆို ကျွန်မသူ့ကို ဒီမှာစောင့်နေလိုက်မယ်"
"အာ မင်းက သူ့ကို ဒီမှာစောင့်နေမို့လား။"
"ရှင်ဧည့်သည်နဲ့တွေ့တာကို ကျွန်မ မနှောင့်ယှက်ဘူး။ လိုအပ်ရင် ကျွန်မ ရှောင်နေလိုက်မယ်၊ ဒါပေမယ့် သူပြန်လာတဲ့အထိတော့ ကျွန်မ စောင့်နေမယ်။"
သွမ့်ပေါ် ခေါင်းကုတ်ပြီး သူ့လက်ကိုင်ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ချူးလီ ဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ အပြင်ထွက်သွားခဲ့သည် "အစ်ကိုလီ၊ မရီးက ထွက်သွားမှာမဟုတ်ဘူး၊ အစ်ကိုပြန်လာတာကို စောင့်ချင်တယ်လို့ပြောတယ်"
ချူးလီ သည် ပင်လယ်ကမ်းစပ်ရှိ **** တွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်ကာ ရေထဲကိုပစ်ဖို့ ကျောက်ခဲတွေကို ကိုင်ထားသည် "ငါ သူ့ကို မတွေ့ချင်ဘူးလို့ ပြောပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်"
"မရဘူး မရီးက နည်းနည်းတော့ ရက်စက်ပုံရတယ်၊ ကျွန်တော် မပြောရဲဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် သူ့ကို ဖုန်းပေးလိုက်မယ် အစ်ကို့ဘာသာ ပြောလိုက်"
"ငါ...မပြောရဲဘူး"
"....."
သွမ့်ပေါ် ဖုန်းချပြီး ပြန်လာတော့ ကျန်းယွီ ကို လက်ဖက်ရည်ကောင်းကောင်းနဲ့ဧည့်ခံပြီး သူမ ပျင်းနေမှာစိုးလို့ မိုဘိုင်းဂိမ်းဆော့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် ကျန်းယွီက မိုဘိုင်းဂိမ်းတွေကို စိတ်မဝင်စားပေ။ သူမသည် ဒုတိယထပ်ရှိ စတူဒီယိုသို့ တည့်တည့်သွားကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ခဲ့သည်။
ဒုတိယထပ်ရှိ စတူဒီယိုသည် လွတ်လပ်သော စာသင်ခန်းနှင့်တူပြီး နံရံနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သုံးဘက်တွင် စာအုပ်စင်များရှိသည်။ စာအုပ်စင်များတွင် များပြားလှသည့် စိတ်ပညာ monographs များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အများစုမှာ နိုင်ငံခြားဘာသာစကားတွေနဲ့ကေးသားထားတာဖြစ်သည်။
အလယ်မှာ whiteboard ကြီးတစ်ခု ချထားသည်။ Whiteboard ပေါ်တွင်၊ လူ့ဦးနှောက်၏ ဖြတ်ပိုင်းမြင်ကွင်းကို အမှတ်အသားဖြင့် ရေးဆွဲထားပြီး ကျန်းယွီ နားမလည်နိုင်တဲ့ မှတ်စုအချို့လည်း ရှိသည်။
ကျန်းယွီ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်တော့ နွေရာသီညရဲ့ကြယ်ပွင့် ဖန်သားပြင်တစ်ခုရဲ့ အထင်ရှားဆုံးအနေအထားမှာ သူမရဲ့ crystal stoneကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သလင်းကျောက်ကို ဂရုတစိုက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး မှုန်ဝါးသောပတ်ဝန်းကျင်တွင်ပင် ၎င်း၏တောက်ပမှုအပြည့်ရှိသည်။
ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း သူမ၏ လူထုဖျော်ဖြေပွဲ ဓာတ်ပုံများအားလုံးကို ကောင်တာပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
သွမ့်ပေါ်က“မရီး” လို့ ခေါ်တာ က အံ့သြစရာ မရှိပေ။ စိတ်ညှို့ခံထားရပြီးနောက် ကျန်းယွီသည် ချူးလီမှာ ချစ်သူအသစ်ရှိနေပြီး ဘဝသစ်တစ်ခုစတင်ခဲ့သည်ဟု အမြဲတွေးခဲ့သော်လည်း တကယ်တော့ ချူးလီက သူမကို ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
သွမ့်ပေါ် တံခါးခေါက်ပြီး ကျန်းယွီကိုပြောလိုက်သည်"အင်း၊ မရီး၊ ကျွန်တော်ဘံခါး ပိတ်တော့မယ်။ အစ်ကိုလီ ဒီည ပြန်မလာတော့တာ သေချာတယ်။ ဒီနေ့ပြန်လာရင်ပြန်လာ မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန်မှပြန်လာမှာ "
"ကျွန်မ ဟိုတယ်ကို ဘိုကင်မလုပ်ထားဘူး၊ ကျွန်မ ဒီည ဒီမှာနေမယ် ကိစ္စမရှိပါဘူး"
"အာ အဲ့တာက..."
"အခန်းခ ပေးပါမယ်"
"မလိုပါဘူး။ ဒီဆိုင်ကို အစကတည်းက အစ်ကို လီ ဖွင့်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့်..." သွမ့်ပေါ် မဆိုင်းမတွပြောလိုက်ပြီး ကျန်းယွီ ကိုပြောခဲ့သည် "မင်းဒီမှာ တစ်ယောက်တည်းနေရမှာဆိုတော့ သတိတော့ထားနေပါ"
"ဘာလို့လဲ"
"ဒီအခန်းက သိပ်မသန့်ဘူးလို့ ကြားတယ်။ ညဘက် ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ အိမ်နီးနားချင်းတွေကတော့ အမျိုးသမီး ငိုနေသလိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ကြားရတယ်လို့ပြောကြတယ်"
ကျန်းယွီ: "..."
သွမ့်ပေါ် က ကျန်းယွီ ကို ဆက်ပြီးကြောက်အောင်လုပ်ခဲ့သည် "ပြီးတော့ ဒါက မြို့ဟောင်းလေ၊ မြို့ပတ်လမ်းက အရမ်းအိုဟောင်းနေပြီ၊ ညဘက်တွေမှာ လျှပ်စစ်မီး ပြတ်တတ်တယ်။ မင်းဒီမှာဆက်နေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ညဘက် မီးပြတ်ရင် မင်း ကြောက်နေမှာ၊ အစ်ကိုလီလည်း စိတ်သောကဖြစ်ရမယ် အဲ့တော့..."
ကျန်းယွီ : "သူတကယ်စိတ်မကောင်းဘူးဆိုရင် သူကျွန်မဆီလာလိမ့်မယ်။ သူ မလာရင် သူ မလာမချင်း ကျွန်မ စောင့်နေမယ်။"
"ဟေး"
သွမ့်ပေါ်မှာ ဆိုင်သော့ကို ကျန်းယွီအား လုံခြုံစေရန်အတွက် လွှဲပြောင်းပေးရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ ပြီးတော့ သူ အတန်းတက်ဖို့ ညဘက်မှာ ကျောင်းပြန်သွားရဦးမည်။
မသွားခင်မှာ သူက ကျန်းယွီ ကိုပြောခဲ့သည် "ဒီနေရာက ညဘက်ဆို မငြိမ်းအေးချမ်းဘူး၊ မင်းတစ်ယောက်တည်းနေရင် သတိထားမှရမယ်၊ မှောင်လာတဲ့အခါ တံခါးကို သော့ခတ်ထား၊ အပြင်ကို မထွက်နဲ့၊ လမ်းပေါ်မှာ လူဆိုးတွေများတယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"
သွမ့်ပေါ် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းယွီ သည် ချူးလီ ၏ စာအုပ်စင်မှ Freudian စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းစာအုပ်ကို ကျပန်းကောက်ယူကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ပြီး မြိန်ရေရှက်ရေ ဖတ်ခဲ့သည်။
စာအုပ်၏ သီးခြားအကြောင်းအရာကို သူမ နားမလည်နိုင်သော်လည်း စာအုပ်၏ အလွတ်နေရာတွင် ချူးလီ ၏ မှတ်ချက်များနှင့် အတွေ့အကြုံများကို ဖတ်ရတာကို သူမ နှစ်သက်သည်။
သူ့ရဲ့ဖောင့်က အလွန်အားကောင်းပြီး အစွမ်းထက်ကာ ကာရိုက်တာတွေက သူ့လိုပဲ သန်မာပြီး လှပသည်။
ကျန်းယွီကစာအုပ်ထဲတွင် ရေးထားသော သူ၏ အတွေ့အကြုံတွေကို ဖတ်ချင်သည်။ ဤစကားများအားဖြင့်၊ ထိုအချိန်တွင် သူ၏အတွေးများနှင့် စိတ်ခံစားချက်များကို တွေ့ကြုံခံစားနိုင်ပုံရသည်။
သူမသည် နောက်စာမျက်နှာသို့ လှန်ကာ သူရေးထားသည့် စကားလုံးတိုင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ခဲ့သည်။
ညကိုးနာရီ ထိုးနေပြီ။
ကျန်းယွီ အနည်းငယ် ပင်ပန်းလာကာ သမ်းဝေခဲ့ပြီး သူ့စာအုပ်ကို ချကာ ဆိုဖာတစ်လုံးပေါ်၌ လှဲအိပ်လိုက်သည်။ ဒီအချိန်မှာ အလင်းရောင်က မှိန်သွားပြီး မီးပြတ်သွားသည်
ကျန်းယွီ "..."
သူမ ဓာတ်မီးထိုးလိုက်ပြီး မီးခလုတ်ဆီသို့ လှမ်းနှိပ်လိုက်သည်။ အခန်းက မှောင်နေတုန်းပဲ။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပဲ သွမ့်ပေါ်က သူမကို လိမ်ညာခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ ဤဒေသရှိ ပတ်လမ်းက အိုဟောင်းနေပြီး ညဘက်တွင် လျှပ်စစ်မီးသုံးစွဲနေသူများ များပြားသောကြောင့် gateကို ချိုးဖျက်ရန် လွယ်ကူသည်။
ကျန်းယွီသည် ခလုတ်ကို မည်သို့ပြုပြင်ရမည်ကို မသိသောကြောင့် သူမသည် လက်ကိုင်ဖုန်းနှင့် ဓာတ်မီးဖြင့် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ Weibo ကို အမှောင်ထဲတွင် ခဏကြာအောင် ပွတ်ဆွဲကာ မိသားစုအဖွဲ့ရှိ မိဘများနှင့် စကားပြောဆိုခဲ့သည်---
[ကျန်းယွီ က ရှဲ့ယွမ် ကို ပုတ်ပြီး အဖေ့ဆီဖုန်းဆက်ခဲ့သည် 】
[ချန်ယဲ့ က ကျန်းယွီကို ပုတ်ပြီး ငါက မင်းအဖေပါလို့ ပြောလိုက်သည်။ 】
[ ရှဲ့ယွမ်က ချန်ယဲ့ ကိုပုတ်ပြီး သူ့ကိုကန်ထုတ်လိုက်သည်။ 】
ကျန်းမန့်ယီ :...
"ကလေးမဆန်ကြစမ်းပါနဲ့!"
ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ကျန်းယွီ သည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် [emailprotected]@ ၏အသံကိုကြားရပြီး ရုတ်တရက်ထထိုင်ကာ သတိနှင့်နားထောင်ခဲ့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေသောကြောင့် လော့ခ်ဖွင့်သံမှာ အထူးထင်ရှားသည်။
ခဏကြာတော့ လှိမ့်တံခါးကို အလျင်စလိုဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ဝင်လာသည်။
ကျန်းယွီ အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး နှလုံးခုန်မြန်လာကာ စားပွဲခုံအောက်သို့ အမြန်ဝင်ပုန်းပြီး ဒူးထောက်ကာ ဖုန်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
တစ်ခုခုမှားနေရင် ရဲကို ချက်ချင်းဖုန်းဆက်ရမည်။
ထိုလူဝင်လာပြီးနောက်မီးခလုတ်ကို ဦးစွာစမ်းကြည့်ရာ မီးပြတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ဓာတ်မီးကိုဖွင့်ပြီး အခန်းတစ်ဝိုက်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ကော်ဖီစားပွဲပေါ်ရှိ Freud၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆန်းစစ်ချက်မှတ်စုများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျန်းယွီ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖုန်းကိုကိုင်ထားပြီး အသက်ရှုသံမြန်ပြီးတော့ သူမရင်ဘတ်ထဲကနေ နှလုံးကခုန်ထွက်သွားတော့မည်။
ပြီးတော့ အဲဒီလူက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေပုံရသည်၊ "ကလစ်" "ကလစ်" "ကလစ်"... မီးခြစ်အဖုံးနဲ့ ကစားနေသည်။
တိတ်ဆိတ်သောလေထဲတွင် အသက်ရှူသံများပင် ကြည်လင်ပြတ်သားနေသည်။
"မိုးနည်းနည်းရွာနေတယ်"
ထိုလူ၏ တိုးလျသောအသံသည် ဤစကားလုံးကိုပြောခဲ့သည် ကျန်းယွီ ၏ တင်းကျပ်သော နှလုံးသားများ ရုတ်ချည်း ဖြေလျှော့သွားသည်။
အဲဒါ... ချူးလီပဲ
ကျန်းယွီသည် သူနှင့် နှစ်ရှည်လများ တိုက်ပွဲကို အမြဲစတင်ခဲ့သည်။ သူဒီနေ့ပြန်မလာဘူးဆိုရင် သူမ မနက်ဖြန်ဆက်ပြီးစောင့်နေမယ်။ မနက်ဖြန်မပြန်လာရင် သူမ ဒီမှာပဲနေမယ်။
သူ့ကိုအမြဲစောင့်နိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် သူ ဒီည ပြန်လာမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
အမှောင်ထဲမှာ လူတစ်ယောက်က လမ်းလျှောက်လာပြီး စားပွဲခုံမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချခဲ့သည်။
လူနှစ်ယောက်က မှောင်မှောင်မည်းမည်း ညဘက်ကြီးတစ်လျှောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တကယ်ကြီး မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ
ကျန်းယွီက သူမလက်ကို ဆန့်ကာ သူ့ရဲ့မျက်နှာ၊ နဖူးမှ မျက်လုံးအထိ၊ မျက်တောင်ရှည်ရှည်များမှ နှာတံရှည်အထိ၊ ထို့နောက် သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ထိလိုက်သည်..
သူ့အသားအရေက အနည်းငယ် မာပြီး ကြမ်းပုံရသည်။
နှုတ်ခမ်းပုံသဏ္ဍာန်ကတော့ ပါးလွှာပြီး နူးညံ့နေပါသေးသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွေက ချူးလီ ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အကြာကြီး မလှုပ်ရှားဘဲ ရှိနေသည်။
သူမ သူ့ကို ငုံ့နမ်းတော့မယ့်အချိန်မှာပဲ ချူးလီက သူမရဲ့အနမ်းကိုရှောင်ဖို့ ရုတ်တရက် သူ့မျက်နှာကို လှည့်လိုက်သည်။
ကျန်းယွီ ၏ နှုတ်ခမ်းတွေက သူ့မျက်နှာကို ဖိလိုက်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ အသက်ရှုခဲ့ပြီး ပူနွေးစိုစွတ်သော အသက်ရှုသံက သူ့နားကို ပုတ်ခတ်နေခဲ့သည်။
သူမရဲ့အသံက တုန်နေသည် "အားလီ၊ ရှင့်ကို တွေ့ရတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ"
အသက်နှင့်သေခြင်း၏ နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသည့်နောက်တွင် အသက်ရှင်လျက်၊ အသက်ရှူခြင်းနှင့် နှလုံးခုန်သံများရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို သူမြင်နိုင်သေးသည်။
ကျန်းယွီမှာ တကယ်ကို တောင်းစရာ ဘာမှ မရှိပေ။
သူ ရှောင်တာကို သူမ ဂရုမစိုက်ဘဲ မျက်နှာ၊ နားရွက်နဲ့ လည်ပင်းတွေကို နမ်းလိုက်သည်..
ချူးလီက သူ့မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းသည် မိန်းကလေး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှစ်သိမ့်မှုကို ခံစားကာ နိုးကြားလာကာ မည်မျှပင် ဇွဲလုံ့လရှိပါစေ ထိုကဲ့သို့သော နူးညံ့မှုကို ငြင်းဆန်ရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။
" ရှောင်ယွီ ၊ မင်း ငါ့ကို မကြိုက်ဘူး...." ချူးလီ က ညှို့အားပြင်းတဲ့အသံနဲ့ နက်နဲတဲ့ အသံနဲ့ ပြောခဲ့သည် "မင်းကြိုက်တာက သက်သက်ဟာ..... အာ့!"
ရှောင်ယွီက သူ့လည်ပင်းကြားကို ကိုက်လိုက်သည်။
ချူးလီသည် နာကျင်စွာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
ကလေးမလေးက အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ငါ့ကို ထပ်ပြီးစိတ်ညှို့မယ်ဆိုရင် ၊ ငါနင့်ကိုသတ်ပစ်မယ်"
သူမ၏ သွားတွေက သူ၏ carotid သွေးလွှတ်ကြောများ၏ အနေအထားကို ဆန့်ကျင်လျက်၊ ချူးလီ သည် ချက်ချင်း သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး အကြည့်ကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သည်။
ကောင်မလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်က မွှေးပျံ့နေပြီး သူမက သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည်။
အမှောင်ထဲတွင် သူမ၏အသွင်အပြင်ကို မမြင်နိုင်သော်လည်း သူမကိုယ်ပေါ်က ဇီဇဝါပန်းနံ့ကို အနံ့ခံနိုင်သည်။
ချူးလီက သူမကို ပွေ့ဖက်ချင်ခဲ့ပြီး တုန်ရီနေတဲ့လက်က သူမနောက်ကျောပေါ် နှစ်စင်တီမီတာ ကျဆင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူမကို မထိဘဲ လက်ပြန်ရုတ်ကာ “မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု တင်းမာစွာ မေးလိုက်သည်။
"ငါ အိပ်မက်တစ်ခုမက်တယ် နင့် အကြောင်း"
"မင်းငါ့ကိုဘာအိပ်မက်မက်လို့လဲ"
"နင်သေပြီလို့ အိပ်မက်မက်တာ"
ချူးလီ:.....