Chapter 108
Vol. 10 Ch. 108
ပထမတော့ ချူးလီက ကျန်းယွီ သူ့ကို စနောက်ပြီး လက်ထိပ်ခတ်နေသည်ဟုထင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အခြေအနေက မှားနေပြီဆိုတာ သူတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ကျန်းယွီ ခြေချိတ်ထိုင်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကာ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို ဆွဲကာ wolfspray၊ ကြိုးနဲ့... လူသားဘေးကင်းရေး လျှပ်စစ်ရှော့ခ်ရိုက်ဘတ်တံကိုပင် မြင်လိုက်ရသည်။
ချူးလီရဲ့ လည်စလုပ်က သိသိသာသာလှုပ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည် "မင်းမှာ လုံခြုံမှုအပြည့်အဝရှိတာပဲ။မင်း အပြင်ထွက်ရင် ဒါတွေ ယူသွားတာလား..."
"မဟုတ်ဘူး" ကျန်းယွီ သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြုံးပြလိုက်သည် "ဒါက ရှင့်အတွက်ပဲ"
"..."
ကျန်းယွီက လျှပ်စစ်ရှော့ရိုက်ဘတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ချူးလီ ရှေ့မှာ လက်ဟန်ပြလိုက်သည် "ငါစမ်းကြည့်မယ် အဲ့တာက နည်းနည်းတော့နာလိမ့်မယ်"
"ကျန်းယွီ!"
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက နည်းနည်းလေးပါပဲ၊ ဒါက နင့်ကို အားနည်းစေရုံလောက်လေးပဲ"
"မင်းရူးနေလား။"
"ငါမရူးပါဘူး နင်ရူးနေတာ!"
ကျန်းယွီ က ချူးလီရဲ့ ပါးကို တုတ်နဲ့ ပုတ်လိုက်သည် "နင့်ရဲ့ နာကျင်မှုကို ငါ မခံနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ နင့်ကို မသေစေချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အားလီ ၊ ရှောင်ပြေးဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ ငါ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် မလုပ်နဲ့"
ချူးလီ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း လည်ချောင်းရှင်းပြီး သူမကိုပြောလိုက်သည် "ငါ ပုံမှန်မဟုတ်မှန်း မင်းသိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းက အလောတကြီးဖြစ်နေတုန်းပဲ၊ မင်းကို ငါဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ မင်းတကယ်ထင်နေတာလား။"
ကျန်းယွီ သည် အေးစက်သော အနက်ရောင်မျက်လုံးများကို အေးစက်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့ကိုတွေ့တာ နှစ်နှစ်နီးပါးရှိပြီ၊ သူက သူမမှတ်မိထားတဲ့သူ မဟုတ်တော့ဘူး။
နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ အများကြီးပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့အာရုံငါးပါးကနေ မြင်နိုင်သည်။ သူက အဖြူအပြာဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသားမဟုတ်တော့ပေ။
ရန်လိုမှု ပြင်းထန်လာသည်။
ကျန်းယွီ မသေချာစွာမေးလိုက်သည် "အားလီက ငါ့ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်မှာလား"
ချူးလီ၏ မျက်နှာက တင်းမာနေပြီး လက်ထိပ်ခတ်ထားသော လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ကုတင်က သူ့ကြောင့် လှုပ်ယမ်းသွားသည် ။ သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဟန်ဆောင်ပြီး သူမကိုအော်လိုက်သည် "ငါ မင်းကို သတ်မယ်"
ကျန်းယွီ အရမ်းကြောက်သွားပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။
သူမ ကြောက်သွားတယ်လို့ထင်လိုက်သည် သူမ ကြောက်ရင် သူနဲ့ဝေးဝေးနေ၊ ဒီဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ နီးနီးကပ်ကပ်မနေတော့နဲ့။
ထို့နောက် ကျန်းယွီ ၏တုန်ယင်နေတဲ့လက်ကိုကြည့်ကာ လျှပ်စစ်ရှော့ခ်ရိုက်ဘတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တုတ်ဖျားဖြင့် လက်ကို ညင်သာစွာပုတ်လိုက်သည်။
"ဒွီ"
ချူးလီ :...........
သူ ကုတင်ပေါ် အလျားတစ်ဝက်ခန့် ပျော့ပျော့လေး လဲကျသွားပြီး သူ့ဘေးတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ကလေးမလေးအား ကြည့်လိုက်သည် "မင်း တကယ်လုပ်နိုင်တာပဲ"
"နင့်ကိုဘယ်သူက ငါ့ကိုခြိမ်းခြောက်ခိုင်းလို့လဲ။"
"....."
"ငါ့ကိုသတ်ချင်နေတာလား။"
"..."
ချူးလီ သည် သူမ၏ ညှိုးငယ်သော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် နောင်တရသွားသည်။
ငါ ဘယ်လိုလုပ်မေ့နိုင်မလဲ၊ ဒီကောင်မလေးက တကယ်ကို ခပ်တည်တည်မျက်လုံးတွေရှိတယ်။
ကျန်းယွီ က သူမလက်ထဲက အနက်ရောင်လျှပ်စစ်ရှော့ခ်တိုက်ဘတ်တံကို ချလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို တို့ထိကာ ဝမ်းနည်းစွာမေးလိုက်သည် "နာလား"
"စမ်းကြည့်လိုက်လေ"
"အဆင်ပြေလောက်ပါတယ်၊ ဒါက အနိမ့်ဆုံးဗားရှင်းလို့ စတိုးဆိုင်ကပြောတယ်၊ ပျက်စီးမှုက အရမ်းနည်းတယ်။"
ကျန်းယွီ လျှပ်စစ်ရှော့ခ်ရိုက်ဘတ်တံကို အနိမ့်ဆုံးသို့လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ပေါင်ပေါ်၌ စမ်းသပ်ရန် လုပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ချူးလီ က တုတ်ကိုကန်ထုတ်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ သူမကိုကြည့်လိုက်သည် "မင်း တုံးနေလား။ ဒီဟာနဲ့ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလုပ်ရလား၊ မင်္ဂလာပါလို့ ပြောမလို့လား။"
ကျန်းယွီ ပြုံးလိုက်သည် "နင်ငါ့ကို ဂရုစိုက်သေးတာပဲလား"
ချူးလီ အဝေးကိုကြည့်ကာ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ကောက်နေလေသည်။
အချိန်အတော်ကြာမှ သူမကသူ့လက်ကို တို့ထိပြီးကိုင်ကာ ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ပွတ်လိုက်သည်- "ဒါဆို ရှင်ပိုကောင်းလာမှာပါ"
ချူးလီသည် အဲ့တာကို သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မခံစားရသော်လည်း သူ့လက်ထဲတွင် ခံစားချက်တစ်ခုရှိနေပြီး ခံစားချက်က အလွန်ပြင်းထန်သည်။
"အနာဂတ်မှာ ငါ့အပေါ် မရက်စက်ပါနဲ့" ကလေးမလေးက နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည် "မနေ့ညက ငါအိပ်မပျော်ဘူး။ ငါ ပိုင်ချန် ကနေ မနက်အစောကြီးထွက်လာတာ။ နင်နဲ့တွေ့ပြီး နာရီပိုင်းအတွင်းမှာ နင်ငါ့ကို ဘယ်နှစ်ခါ တိုက်ခိုက်ခဲ့လဲ။"
ချူးလီလည်း အဆင်မပြေနေပေ။ သူက သူ့လေသံကို တတ်နိုင်သမျှ ဖြေလျှော့ကာ သူမကိုပြောခဲ့သည် "မင်းကလာတာကိုနှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ခဲ့တာ မင်း ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်စရာ မလိုဘူး။ ငါ့ကို ရိုက်ဖို့ ဒီကို လာရတာ ပျော်စရာကောင်းလား"
"ကျန်းယွီက ဘယ်တော့မှ မကဘဲနေနိုင်ပေမယ့် သန်မာမှုမရှိဘဲနဲ့တော့ အသက်မရှင်နိုင်ဘူး"
"........"
ချူးလီ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့နှလုံးသားက ရုန်းကန်နေသည်။
သူမ၏စကားတွေက စိတ်သက်သာရာရစေရုံသာမက သွေးဆောင်မှုလည်းဖြစ်သည်... အလွန်ပြင်းထန်သော သွေးဆောင်မှုလည်းဖြစ်သည်။
သူက ဂရုမစိုက်တာကြောင့် မည်သူနှင့်မဆို ဆက်ဆံနိုင်သည်။
ဒါပေမယ့် ကျန်းယွီ အတွက်တော့၊ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။
ကလေးမလေးက ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ရေချိုးခန်းသို့ သွားပြီး သူမရဲ့ face mask ကို အခြောက်ခံကာ ချူးလီ၏ မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးလိုက်သည်- "အိပ်ချင်နေပြီ၊ ဒီည ပြသနာမရှာနဲ့၊ ကောင်းမွန်စွာအိပ်စက်နိုင်ပါစေ "
"မင်းငါ့ကို ဒီအတိုင်း တစ်သက်လုံး လက်ထိပ်ခတ်ထားတော့မို့လား။"
"နင် မနာခံရင်တော့ ငါ နင့်ကို ထာဝရ လက်ထိပ်ခတ်ရလိမ့်မယ်။"
"ဘယ်လို နာခံရမှာလဲ"
"အဲ့တာက....ထွက်မပြေးနဲ့ ငါ့အနားမှာ နာခံစွာနဲ့နေ"
သူ အေးစက်စွာပြောလိုက်သည် "ကျန်းယွီ ၊ ငါပြေးချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကို လက်ထိပ်ခတ်လို့ရမှာလား "
ကျန်းယွီ ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး သူ့လက်ကို သော့နဲ့ဖွင့်ပေးလိုက်သည် "နင်မှန်တယ် နင်ပြေးချင်တယ်ဆိုရင် ငါထိန်းထားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"
ချူးလီသည် လက်ထိတ်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူထကာ ထွက်သွားချင်ခဲ့သည်။
နှစ်လှမ်းမပြည့်ခင်မှာ ကျန်းယွီက သူ့ဘက်လှည့်ပြီး သူမရဲ့အပြင်ဘက်စကတ်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်ချလိုက်သည်။
"!!!"
သူမရဲ့ သွယ်လျသော ခါးနှင့် သွယ်လျသော အသွင်အပြင်၊ သူမ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ရှိ လိပ်ပြာအရိုးတွေက နူးညံ့ကာ အသားအရည်က နို့ကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပနေသည်...
သူမသည် သိုင်းကြိုးအသေးလေးနဲ့ အလွန်ပါးလွှာသော နွေရာသီဘောင်းဘီတိုနှင့် ညအိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ နောက်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ချူးလီက ကုတင်ပေါ် အမြန်ပြန်ပြေးပြီး အလင်းအရှိန်နဲ့ သူမကို ကာထားဖို့ အိပ်ယာခင်းတွေကို ဆွဲထုတ်နေသည်
သူမ သူ့ဆီသို့ လှမ်းသွားပြီး နားရွက်ဆီကိုင်းကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် တိုးတိုးပြောလိုက်သည် "ကြည့်လေ၊ နင့်ကိုလက်ထိပ်မခတ်ရင်တောင် နင်ထွက်သွားဖို့ မခံနိုင်သေးဘူး"
"..."
ကျန်းယွီ ရေချိုးနေတဲ့အချိန်မှာ သူက အပြင်ဘက်လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။
သူမ ရေချိုးခန်းထဲက မထွက်မချင်း ချူးလီက သူမရဲ့စောနက လုပ်ရပ်တွေကို အိပ်ယာခင်းနဲ့ ကာခဲ့ပေမယ့် သူမ က မလှုပ်ခဲ့ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ချောမောတဲ့မျက်နှာက တင်းမာနေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက သူမကို ရှောင်နေပြီး သူမကို မကြည့်ရဲပေ။
ကျန်းယွီ သူ့ရှေ့တွင် သူမ၏ အမွှေးလေးတွေနဲ့လက်ထိတ်ကို ယမ်းပြီး ပြောခဲ့သည် "အားလီ ရေမချိုးရင် နောက်တစ်ကြိမ် လက်ထိပ်ခတ်ခံရလိမ့်မယ်နော်"
ချူးလီသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ရေချိုးခန်းထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။
ကျန်းယွီက ရေချိုးခန်းတံခါးကို မှီထား၍ အတွင်းမှ ရေစီးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမရဲ့လက်ကိုင်ဖုန်းက "ဒင်" ဟု မြည်လာသည်။ ၎င်းသည် ပုရှီး ထံမှ စာသားမက်ဆေ့ခ်ျဖြစ်သည်။
"နင့်အတွက် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေက အသုံးဝင်လား "
ကျန်းယွီ : "အသုံးဝင်ပါတယ် ... လက်ထိပ်က ဘာလို့ ပန်းရောင်လဲ!"
ပုရှိး : "ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား၊ ငါဆိုင်ကို အစုံလိုက် မှာလိုက်တာ [ရယ်ရင်းငိုနေတဲ့ပုံ]"
ကျန်းယွီ :...
ပုရှီး : "သုံးရတာတော့ လွယ်ပါသေးတယ် "
ကျန်းယွီ : "အရည်အသွေးက သိပ်မကောင်းဘူး။ သူ့ခွန်အားနဲ့ဆို လွတ်မြောက်ချင်ရင် မိနစ်တိုင်း လွတ်မြောက်သွားမှာ"
ပုရှီး: "အလိုက်တဲ့ကောင်မလေး၊ ယောက်ျားလေးဆိုတာ သွားချင်ရင် လက်ထိပ်မပြောနဲ့ နတ်သမီးကြိုးနဲ့ ချည်ရင်တောင်မရဘူး၊ ယောက်ျားလေးအတွက် လက်ထိပ်ဆိုတာက အရုပ်ပဲ"
ကျန်းယွီ : "ငါ နင်ဝယ်ပေးထားတဲ့ ညအိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတယ် ဒါပေမယ့် သူ ထွက်မသွားဘူး။ [ဟီးဟီး]"
ပုရှီး: "အင်း စောင့်မျှော်နေလိုက်တော့!"
ကျန်းယွီ : "ဘာကို မျှော်လင့်နေရမှာလဲ။"
ပုရှီး: "နွေဦးညပဲ။ [Shy]"
ကျန်းယွီ : "အာ ၊ အရမ်းအများကြီးစဉ်းစားနေတာပဲ သူလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး"
ပုရှီး: "ဟေ့ လူ"
ကျန်းယွီ: "--"
...
တံခါးဝတွင် ချူးလီက အုံ့ဆိုင်းနေသော အခိုးအငွေ့များကို ကြည့်ရင်း၊ အေးခဲနေတဲ့ တံခါးနောက်ဘက်သို့ မှီနေတဲ့ မိန်းကလေးငယ်ကိုကြည့်ကာ အသက်ရှုသံတွေက ပိုမြန်လာသည်။
"ရှောင်ယွီ...."
"ဟင်" ကျန်းယွီလှည့်ကြည့်လိုက်သည် "နင် ဘာလိုလို့လဲ"
မဖြစ်သင့်မှန်း သူသိပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲမှာ လွှမ်းခြုံထားတဲ့ အရသာက သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပန်ဒိုရာရဲ့ သေတ္တာကို ဖွင့်ချင်သည်။
သူ မတောင့်တခဲ့တာ အချိန်တော်တော်ကြာခဲ့ပြီ။
"မင်းရဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းကအကြောင်း ငါ့ကိုပြောပြ"
ဖုန်းပြောနေသလိုပဲ သူ သူမရဲ့အသံကို နားထောင်ချင်သည်...
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မတွေ့ရသလို၊ အထူး စိတ်မချမ်းသာတာမျိုး အထူးပျော်ရွှင်မှုဆိုတာလည်း မရှိသလို တစ်ခုခု ပျောက်ဆုံးနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်"
ရေနွေးက သူ့ပါးပေါ်ကျလာပြီး မျက်လုံးတွေမှိတ်ထားလိုက်သည်။
ကျန်းယွီ က သူဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာကို သိပုံရပြီး အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ဆက်ပြောခဲ့သည် "ငါ နင့်ကို မချစ်တော့ဘူးလို့ ငါတကယ်ထင်ထားခဲ့တာ။ ငါအဲ့တာကိုတွေးနေတာကြာပြီ။ နင်ငါ့ကို စိတ်ညှို့ခဲ့ပြီး နင့်ကို အမြန်ဆုံးမေ့သွားအောင်လုပ်ချင်ခဲ့တယ်နော်"
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ လစ်လပ်နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေးက နင်... နင်ပဲဆိုတာကို ငါရုတ်တရက် သိလိုက်ရတယ် အဲဒီညက နင့်ကို အိပ်မက်မက်တဲ့နေ့ကပေါ့"
ချူးလီ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူ့ဦးနှောက်က ဗလာဖြစ်ပြီး ထုံကျင်သွားသည်။
...
ကျန်းယွီက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲ၍ ပုရှီး နှင့် ဂိမ်းကစားနေသည်။ ရေချိုးခန်းတံခါးဖွင့်သံကြားရပြီး အခိုးအငွေ့တွေ လွင့်ထွက်လာသည်။ ယောက်ျားလေးက သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး စိုနေတဲ့ ဆံပင်တွေကို ပုဝါနဲ့ သုတ်လိုက်သည်
သူမ အဝေးကို လှမ်းကြည့်ကာ ဂိမ်း ကို ဆက်ကစားနေပြီး ဒီတိုင်းပဲမေးလိုက်သည် "ပြီးပြီလား"
"ရေချိုးလို့ပြီးသွားပြီ။"
"ရေချိုးတာ ငါသိပါတယ် တခြားဘာပြောစရာရှိသေးလဲလို့ "
"......"
ကျန်းယွီက သူ့ဘေးက နူးညံ့တဲ့ အခင်းကို ပုတ်ပြလိုက်သည် "လာခဲ့"
ပန်းနုရောင် လက်ထိပ်ကို ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် ပေါ်တင် ထားထားသည်မှာ အဲ့တာတွေက သူ့ရှေ့မှာထင်ရှားနေသည်
ချူးလီ က ကုတင်ပေါ်ကို မာဆတ်ဆတ်နဲ့ လျှောက်သွားပြီး သူ့လက်ကောက်ဝတ်တွေကို နာခံစွာကမ်း ပေးလိုက်သည်။
သူအရမ်းကို နာခံနေတာကိုမြင်တော့ ကျန်းယွီက သူ့နဖူးကို ကျေနပ်စွာ ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုလက်ထိပ်ခတ်ခဲ့သည်။
ပုရှီး ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ သူမမှာ တကယ်အရည်အချင်းရှိလျှင် သူမ သူ့ကိုလက်ထိပ်မခတ်ရင်တောင် သူ ထွက်သွားမည်မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမယ့် ကျန်းယွီ ကတော့ မသေချာသေးပါဘူး။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူက စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူမနှင့် သဘောတူညီချက်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ သူမကို ထားသွားခဲ့သည်။
ချူးလီ ရဲ့ နှလုံးသားက သူမထက် ရက်စက်သည်။
"ငါထွက်မသွားဘူး။" ချူးလီ က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်က လက်ထိပ်တွေကို ကြည့်လိုက်သည် "ငါလက်မြှောက်ပြီး အိပ်လို့မရဘူး"
ကျန်းယွီက ကုတင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဤကဲ့သို့ အိပ်ရတာ သက်တောင့်သက်သာမရှိသလို ခံစားရသည်။ သူမစဉ်းစားပြီး လက်ထိပ်တစ်ဖက်ကို သွယ်လျတဲ့သူမရဲ့လက်ကောက်ဝတ်မှာ ခတ်လိုက်သည်။
"ရပြီ"
ချူးလီ :...
မီးပိတ်လိုက်သောအခါတွင် ကလေးမလေးက ကုတင်ဘေးတွင်ထိုင်ကာ ဂိမ်းဆော့နေသေးသည်၊ ချူးလီက သူမ၏ပေါင်ပေါ်မှာလှဲကာ သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေရန် သူ့လက်ကို မြှောက်ထားသည် ။
သူမကို သူ့ရဲ့ထောင့်ကနေ ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေက အပြာရောင်အလင်းတန်းတွေ ပြသနေသည်၊ သူမရဲ့ လည်ပင်းသွယ်လျလျ၊ သူမရဲ့ညှပ်ရိုးတွေက ချောမွေ့နေပြီး၊ သူမဟာ အလွန်လှပတာကြောင့် သူ့ရဲ့ဒုတိယအကြည့်မှာ သူ စော်ကားမိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
နှစ်နှစ်တာအတွင်း သူမအတွက် ဂုဏ်အယူရဆုံး ပွင့်လန်းမှုကို သူ လွတ်သွားခဲ့ရသည်။
ကျန်းယွီ သည် ချူးလီ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး အရှေ့ဘက်ကို လျော့ရဲသွားစေရန်နှင့် အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများကို သိသာစေရန်အတွက် သူမရင်ဘတ်ကို မသိစိတ်က ဆွဲချလိုက်သည်။
"နောက်ထပ်နှစ်ခေါက်ကစားလိုက်ဦးမယ်နော်"
"ရတယ်"
ချူးလီက သူ့မျက်နှာကိုကာဖို့ စောင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။
Heart-to-Heart
လက်ထိပ်တွေသုံးပြီး သူ့ကို ညတွင်းချင်း ခက်ခဲအောင်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သူမက ဒီမှာ ဂိမ်းဆော့နေတာလား။
ကျန်းယွီ တစ်ခေါက် ကစားပြီး ဖုန်းကိုချကာ အိပ်ယာဘေးတွင် ညဘက်မီးကိုပိတ်ကာ အားသွင်းရန်အတွက် ဖုန်းကို ပလပ်ထိုးလိုက်သည်။
သူမ ကုတင်ပေါ်တက်ပြီး လှဲကာ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ခဲ့သည်။
လူနှစ်ယောက်၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို လက်ထိပ်ခတ်ထားသောကြောင့် ဘယ်လိုပဲ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ချိန်ညှိနေစေကာမူ သက်တောင့်သက်သာရှိပုံမပေါ်ပေ။
ကျန်းယွီ သူ့ကို မေးလိုက်သည် "အိပ်မပျော်ဘူးလား"
ချူးလီ ဒေါသတကြီးမေးခဲ့သည် "မင်း အိပ်လို့ရလား"
"ငါလည်း အိပ်လို့မရဘူး။" ကျန်းယွီ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မဝံ့မရဲနဲ့ တိတ်ဆိတ်စွာမေးလိုက်သည် "ဒါဆို နင် တစ်ခုခုလုပ်ချင်လား"
"....."
ချူးလီရဲ့ အာရုံငါးပါးက ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အိပ်မယ်လို့မပြောနဲ့ လုံးဝကိုကြည်လင်သွားခဲ့သည် သူ အကြိမ် ၅၀၀ လောက် ဒိုက်ထိုးနေရင် ကောင်းပေလိမ့်မည်။
ဒီလိုနည်းနဲ့ သူ သူမရဲ့ သွေးဆောင်မှုကို သူ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး မဟုတ်ရင် သူတကယ် ထိန်းနိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။
" ရှောင်ယွီ"
"ဟွန်"
ကလေးမလေးရဲ့ ခြေချောင်းလေးတွေက သူ့ခြေကျင်းဝတ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆနဲ့ ထိနေပြီ။
"မျက်လုံးမှိတ်ထား။"
သူ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အသံက သူမနားထဲမှာမြည်နေသည် "ငါတို့ ပထမဆုံးစတွေ့တဲ့နေ့တုန်းက လေက အရမ်းပေါ့ပါးပြီး မျက်နှာမှာ ယားယံတဲ့ ခံစားချက်တွေရှိတယ်။ ရှေ့လမ်းကြားထဲမှာ ဆဲဆိုသံတွေနဲ့ ဆူညံသံတွေ ကြားနေရတယ်။ မင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သွေးအိုင်ထဲမှာ ငါ လဲလျောင်းနေတာကို မင်းမြင်..."
"ငါမြင်လိုက်တယ်။"
"မင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေ ကိုက်နေသလို ညဘက်မှာ ကြောက်စိတ်တွေက တပြိုင်နက်တည်း ကျဆင်းလာတယ်၊ မင်းလှည့်ပြီး ပြေး၊ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်နဲ့ အန္တရာယ်ရှိတာကို မင်း အလိုလို ခံစားမိမယ်"
"ဘယ်တော့မှ..... ငါ့ကို အိပ်မွေ့မချနဲ့...!!!"
ကျန်းယွီက သူ့ကို မညှာမတာ နှောင့်ယှက်သည်။ သူမက သူ့ တင်ပါးကို ခပ်ဖွဖွ ကန်လိုက်သည်။ "မကောင်းတဲ့သား!"
"......"