Chapter 115

ကျန်းယွီ သူမဘက်သို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင်လျှောက်လာနေတဲ့ ကောင်လေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

သူသည် ခွန်အားရှိသမျှ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမထံ ပြန်မလာမီ သူ့ဘဝ၏ အဖိုးအခကို ပေးချေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကောင်လေးဆီမှာ ပိုးသတ်ဆေးနံ့များ ရနေသေးသည်၊ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ယခင်အတိုင်း ပူနေပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်နဲ့ ဟန်ချက်မထိန်းနိုင်ဘဲ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။

ကျန်းယွီက သူ့အဝတ်အစားပေါ်မှ မျက်ရည်စများကို ပွတ်သပ်ကာ သူ့ပါးပြင်ကို ပွတ်ရန် လက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။

အောက်မေးရိုးတွင် အပြာရောင်သန်းနေတဲ့ မုတ်ဆိတ်မွှေးငုတ်တိုတွေက မာပြီး ဆူးသည်...

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်က အသိုက်ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသလိုမျိုး သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ဖဝါးကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည်။ အိမ်မရှိဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထားရစ်ခဲ့ရသော နှလုံးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် ခိုလှုံရာတစ်ခုရှိလာသည်။

"နောက်ဘယ်တော့မှမဖြစ်စေရဘူး" ချူးလီက သူမရဲ့လက်ဖဝါးကို နမ်းလိုက်သည် "အစ်မ၊ ငါ ဘယ်တော့မှ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ နောင် မင်းစကား ကို နားထောင်မယ်။"

"ထပ်ပြောပြန်ပြီလား။" ကျန်းယွီ က သူ့လက်ညိုးကို မြှောက်လိုက်ပြီး နဖူးကို တောက်ခဲ့သည်"ငါ နင့်ကို မယုံတော့ဘူး"

"အစ်မ ငါ့ကို ယုံပါ" သူက သူမရဲ့ မေးစေ့ကိုပင့်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ကာသေတဲ့အထိ ရုန်းကန်ခဲ့သည် “နောက်ဆုံးအကြိမ်အနေနဲ့ ငါ့ကိုယုံပေးပါ”

"အင်း…"

လူငယ်လေးက သူမကို နမ်းလိုက်သောအခါတွင် သူက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလင်းရောင်ဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ထားဆဲပင်၊ သူမ၏ မျက်လုံးများအောက်မှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလင်းရောင်ဖြင့် သူမကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည့် သားရဲတစ်ကောင်လို ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသည်။

သူက သူမကို ကိုက်ပြီး သူမဆီမှာ ပြေးလွှားနေသည်၊ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေသည်။

"ငါယုံတယ်။" ကျန်းယွီက သနားညှာတာဖို့ တောင်းပန်သလိုလို တိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည်- "တကယ် ငါယုံတယ်၊ ငါ့မိဘတွေလည်း ဒီမှာရှိနေတယ်၊ သူတို့ထွက်လာရင် မြင်သွား... လိမ့်မယ်..."

လူငယ်လေးက သူမ၏ လျှာဖျားကို ကျော်ဖြတ်ကာ သူမကို မလွှတ်မီ အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ခြေထောက်နာတာက ချစ်ရတဲ့မိန်းကလေးကို ကိုင်ရတာကို ကျေနပ်နေရတာထက်စာရင် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သူမ မငြင်းရင် သူ ဒီမှာပဲ နေ့ရောညပါ ရပ်နေနိုင်သည်။

ဓာတ်လှေကားတံခါးက ဒင်ဆိုပြီးမြည်လာတော့ သူနာပြုဆရာမတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းလာသည် "အာ ၊ ကုတင် ၈ က လူနာ၊ မင်း ကုတင်ပေါ်ကနေ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီတိုင်းထလာတာလဲ။ မင်းခြေထောက်က အခုမှ ခွဲစိတ်ထားတာလေ။ မနာဘူးလား။"

ကျန်းယွီက ဒါကိုမြင်တော့ သူမလည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ ချူးလီရဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး သူမ ခြေထောက်အဆစ်လွဲသလို ဖြစ်နေသည်။ ဒီကောင်လေးရဲ့ ခြေသလုံးအရိုးကို ကျည်ဆန်ထိထားလို့ ကျိုးသွားတာကို သူမ မေ့လုနီးပါးပါပဲ။

ကုတင်ပေါ်ကနေ ခြေထောက်တည်းတစ်ဖက်နဲ့ အခုထိ သူ လမ်းလျှောက်နိုင်သေးသည်။

ဟုတ်ပါတယ်... ခံစားချက်မရှိသေးဘူးလား?

သူနာပြုက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းပို့ပြီး ချူးလီကိုပြောလိုက်သည်"ကဲ လာ"

ချူးလီသည် မသန်စွမ်းသူကဲ့သို့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မထိုင်ချင်ပေ အထူးသဖြင့် သူ့ရည်းစားရှေ့မှာ ဖြစ်သည်။ “မလိုပါဘူး၊ လိုအပ်နေတဲ့သူတွေအတွက် ထားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်ပြန်သွားလိုက်မယ်။”

ကျန်းယွီက သူ့ နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည် "နင့်ခြေထောက်တွေကို မလိုချင်တော့ဘူးလား၊ လာထိုင်!"

ချူးလီ သည် ကျန်းယွီ၏ ရက်စက်မှုကြောင့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် မထိုင်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ သူနာပြုဆရာမက လူနာခန်းထဲ ပြန်တွန်းပို့ပေးခဲ့သည်။

ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်သောအခါ ချူးလီ က သူမကို ပြန်ကြည့်ခဲ့သည်။ "လာလေ"

"ဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ"

"တစ်နာရီ၊ တစ်မိနစ်၊ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် ခွဲမနေနိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား၊ အိမ်သာကိုကြည့်ရဦးမယ်..."

"ဘာ"

"လာ"

"အိုး!"

ကျန်းယွီက သူ့ထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ အချစ်ဆုံးအရုပ်ကို ကိုင်ထားသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို သူက သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"လက်ထိတ်ဝတ်ချင်နေတာလား" သူမ ဒေါသတကြီးနဲ့ မေးလိုက်သည်။

"တွေးကြည့်ပေမယ့် မင်းဝယ်ထားတဲ့ လက်ထိတ်တွေက SQ ဖြစ်လွန်းတယ်။ မင်းရဲ့အဖေနှစ်ယောက် ငါ့ကိုတွေ့သွားရင် ငါ့အသက်ကလေးကျန်နေသေးပါ့မလား"

"......"

ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရှဲ့ယွမ်နဲ့ ချန်းယဲ့ တို့သည် ကျန်းယွီမရှိတော့တာကြောင့် လူနာခန်းအတွင်းရှိ ချူးလီဆီသို့ အလည်သွားခဲ့ကြသည်။ ရှဲ့ယွမ်က အဖိုးတန် တရုတ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ဖြည့်စွက်စာများ ဝယ်လာပြီး ချန်းယဲ့က ပန်းသီးနီတစ်ထုပ်ကို ယူဆောင်သွားကာ ဗီရိုပေါ် တင်ထားခဲ့သည်။

ချူးလီက ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူ့ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို အနည်းငယ်မြှင့်ထားကာ သီးခြားထောက်ထားသည့် ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသည်။

ဦးလေးနှစ်ယောက် လာနေတာကိုမြင်တော့ ချူးလီ အနည်းငယ် ထလိုက်သည်။

ဦးလေးနှစ်ယောက် ဒီကိုဘာကြောင့်ရောက်လာမှန်းသိနေလို့ သူအဆင်သင့်ထပြီးနေပြီ။

ရှဲ့ယွမ်က ဧည့်ခံဆိုဖာပေါ်တွင် အလွန်အသင့်အတင့်ထိုင်နေပြီး ချူးလီကို မျက်နှာအမူအရာမပြဘဲ ကြည့်နေချိန်တွင် ချန်းယဲ့က သူ့ထံသို့ လှမ်းလာကာ သူ့ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ပေါ်ကပတ်တီကို ခေါက်လိုက်သည်။ " ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်လား။ ခြောက်ထောက်ဖြတ်ရမှာလား"

"မဖြတ်ရဘူး" လို့ ချူးလီပြောလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်က ပြန်ကောင်းလာနိုင်တယ်လို့ ပြောထားတယ်။ အရိုးတု ဒါမှမဟုတ် ရေရှည် သူ့ဘာသာသူ ကုသခြင်းအပါအဝင် ကုသဖို့ရွေးချယ်စရာ အများကြီးရှိတယ်ပြောတယ်။ ကျွန်တော် ရွေးချယ်လို့ရတယ်။ မသန်စွမ်းဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ရှဲ့ယွမ်က လူငယ်လေး၏ မျက်လုံးတွေထဲက ထိတ်လန့်မှုကိုမြင်လိုက်ရသည်။ သူက မေးလိုက်သည်။ “အရင်ကအတိုင်း လုံးဝပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာနိုင်မလား”

ချူးလီသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးပြောခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့"

"ရူးကြောင်ကြောင်လုပ်နေတယ်" ရှဲ့ယွမ် အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။ "အရိုးတွေ ကျိုးသွားတာ ပြန်ကောင်းလာနိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ ခြေလက်တွေ မဖြတ်ရတာ မင်းကံကောင်းသွားတယ်၊ မင်းဒီဘဝမှာ ချိုင်းထောက်ကြီးနဲ့ နေနေရလိမ့်မယ်။"

"ဟေး!" ချန်းယဲ့က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးခဲ့သည်။ "လူနာလေ မင်းက လူနာကို ဘာလို့အော်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့ ၉၉၆ ဝန်ထမ်းက ဘယ်သူလဲ။ မင်းက ရက်စက်တဲ့ အရင်းရှင်ပဲ"

သူက ချူးလီ အတွက်စိတ်မကောင်း မဖြစ်သလို ရှဲ့ယွမ် ကို တိုက်ခိုက်ချင်တာလည်းမဟုတ်ပေ။

ရှဲ့ယွမ်သည် ချူးလီ ကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံချင်ပေမယ့် ဆိုးရွားစွာ ဆက်ဆံနေသည်။ ရှဲ့ယွမ်က ချူးလီ ကို အော်ဟစ်ရင်း သူ သူ့ကို ကူညီလိမ့်မယ်။

ရှဲ့ယွမ် တကယ်ကို ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ့ဒဏ်ရာက ဒီလောက်မပြင်းထန်ဘူးဆိုရင် သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချင်နေပြီး ရိုက်နှက်ပြီးရင်တောင် ဒေါသတွေ ပြေပျောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်သက်လုံး သူ့ကို အဝေးကို လွှတ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ရှောင်ယွီ ၏ မျက်လုံးတွေရှေ့မှာရောက်နေလို့သာပေါ့။

အစပိုင်းတွင် သူသည် ချူးလီ ကို အကောင်းမြင်စိတ်မရှိသော်လည်း ရှောင်ယွီ က သူ့ကို သဘောကျနေလို့ သူ သဘောကျပေးတာ။ သူ့အတွက် လမ်းခင်းပေးသလို အစွမ်းကုန် ကူညီဖို့လည်း ကြိုးစားခဲ့သည်..

ဒီကလေးက သူ့ကိုယ်သူ ပိုးအိမ်လုပ်ပြီး ရှောင်ယွီ ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဝမ်းနည်းစေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ မကောင်းဆိုးဝါးလမ်းကို စတင်လုနီးပါး ရွှံ့နွံထဲမှာ ခြေထောက်ကိုနှစ်မြှုပ်ပြီး သူ့သမီးလေးရဲ့ တစ်သက်တာ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

ရှဲ့ယွမ် က အတိတ်မှာ သူ တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူဂရုစိုက်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောလူက ရှောင်ယွီ...

"မင်းက သူမနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး" ရှဲ့ယွမ် အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။ " အခု မင်းဘာလို့ သူနဲ့တွဲနေတာလဲ "

ရှဲ့ယွမ်က သူ့ကို မုန်းနေကြောင်း ချူးလီ သိထား ပြီးတော့ နှလုံးသားချင်း ယှဥ်ခဲ့သည်။ သူ့သမီးသာဆိုရင် ရှဲ့ယွမ်ထက်တောင် ဒေါသပိုဖြစ်နိုင်သည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင်သူ စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်ပေ။

ဟုတ်တယ် ငါက မထိုက်တန်ဘူး၊ ငါကအရင်ကတည်းက မထိုက်တန်တာ၊ အခုလည်း ငါကမထိုက်တန်ဘူး...

ဒါပေမယ့်လည်း ရှဲ့ယွမ်၏ စကားတွေက ချန်းယဲ့ ရဲ့ အဆုတ်ပြွန်ကို ရုတ်တရက် ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ သူနားထောင်ဖို့အမုန်းဆုံးအရာက "ထိုက်တန်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားပါ။

ဤအယူအဆများအတွက်သာ မဟုတ်ပါက၊ သူ မန့်မန့်နဲ့ ဟိုးအရင် ဆယ်စုနှစ် နှစ်ဆယ်စုနှစ်ကျော်ကတည်းက လူနှစ်ဦး၏ ပျော်ရွှင်မှုကိုပင် ဤစကားလုံးများဖြင့် နှောင့်နှေးစေခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

"မင်း သေတော့မယ့်အဘိုးကြီး!" သူက ရှဲ့ယွမ် ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲအော်ခဲ့သည် "မင်းလူငယ်တွေ အများကြီးကို ဂရုစိုက်ရင် သူနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ထင်ရင် ထိုက်တန်တဲ့သူကို သွားရှာပြီး မင်းရဲ့သမီးဆီ ခေါ်လာပေးလိုက်။ သူ သဘောကျမလား မကျဘူးလား"

ရှဲ့ယွမ်က ချန်းယဲ့ဆိုတဲ့ အညစ်အကြေးအဖြတ်သမားကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အလွန်ပျင်းနေပြီး ချူးလီကို ကြည့်ကာပြောလိုက်သည် "ဖြေလေ"

ချူးလီ ခေါင်းခါပြီး ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဘာအကြောင်းပြောနေတာလဲ?

သူ့မှာ ပြောစရာမရှိဘူး။

"ကျွန်တော် သူမကို ထားခဲ့ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ သူမကို ထားခဲ့တယ် ဒီကမ္ဘာကြီးကို ထားခဲ့တယ်" သူ ခါးသက်စွာ ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည် "ဒါပေမယ့် ရှောင်ယွီကို မေ့ပျောက်သွားအောင်လုပ်လို့မရဘူး၊ စိတ်ညှို့တာက အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ သူ ကျွန်တော့်ကို မေ့ပျောက်သွားအောင်လုပ်မရဘူး၊ ကျွန်တော် မသွားနိုင်ဘူး"

ရှဲ့ယွမ် ရဲ့အမူအရာက ပိုအေးစက်ပြီး အေးလာခဲ့သည်- "ဒါဆို ငါတို့အိမ်က ရှောင်ယွီက မင်းကြောင့် နှောင့်နှေးနေခဲ့ပုံပဲ"

"အရင်က ကျွန်တော် မကောင်းခဲ့ပေမယ့် နောင်မှာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းနေပါ့မယ်၊ ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြစ်မယ် ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်လည်း ဘွဲ့လွန်စာမေးပွဲကို ဖြေမယ်...."

ချူးလီ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ရှင်းဝေရဲ့မျှော်လင့်ချက်နဲ့ သူ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို လျှော့ချလိုက်သည် "ကျွန်တော် ပြန်တက်ဖို့ အများကြီးကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး... ထောက်ထားညှာတာပေးပါ"

ရှဲ့ယွမ် အစကတော့ သူ့ကို ဆူချင်ခဲ့သော်လည်း ကောင်လေးက ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ "ထောက်ထားညှာတာပေးပါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ပြောလာသည်...

ရှဲ့ယွမ်သည် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ဂုဏ်သိက္ခာကို နှိမ့်ချပြီး လိုက်လျောညီထွေမရှိသော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို တောင်းရမ်းရန် ဘယ်လောက်တောင်မှ သတ္တိမွေးရမယ်ဆိုတာကို သူသိသည်။

ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား... အဲဒီအမျိုးသမီး သူ့ကို အခွင့်အရေးပေးဖို့၊ နှစ်အနည်းငယ်လောက် သူ နှိမ့်ချပြီး သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြကာ သူမကိုပျော်ရွှင်မှုကို ပေးနိုင်ကြောင်း သူ ဘယ်လိုသက်သေပြမလဲ?

ရှဲ့ယွမ်က အပြစ်တင်ခြင်းများစွာကို မခံနိုင်ပေမယ့် သူ့ခြေထောက်ကို မသိမသာခေါက်လိုက်သည် "ငါ့သမီးကို ထော့ကျိုးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်မပေးနိုင်ဘူး။ ပိုမကောင်းလာဘူးဆိုရင် သူမနဲ့ ဝေးရာကို ထွက်သွားရမယ်"

"ကျွန်တော် ပြန်ကောင်းလာမှာပါ သူမကို အရှက်မရစေရဘူး"

"မင်းပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်ရင် ပိုကောင်းတာပေါ့"

ရှဲ့ယွမ်က အေးစက်တဲ့မျက်နှာဖြင့် လူနာခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်းယဲ့ သူ့လက်တွေကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာပြောခဲ့သည် "သူ့ကိုတစ်ယောက်တည်း လွှတ်ထားလိုက်၊ သူ့မှာ ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ တို့ဟူးနှလုံးသားပဲ ရှိတာ။ သူ့ထက် သူ့မိန်းကလေးကို ဘယ်သူက ပိုဂရုစိုက်နိုင်မှာလဲ၊ ဒီကောင်က သူမင်းကို လာမတွေ့ခင်မှာ ကူညီပေးမှာ။ ဒီနိုင်ငံရဲ့ တရားဝင်အရိုးအထူးကုဆရာဝန်ကို ဆက်သွယ်ပြီး ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို ပေးလိမ့်မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ချူးလီ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

ချန်ယဲ့ ဆေးရုံကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ခြေထောက်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ခဲ့သည် "ခြေထောက်က ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ ဒါက ဒုတိယပဲ၊ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပြဿနာက ခြေထောက်မဟုတ်ဘူးလို့ ဆရာဝန်ပြောတာကို ငါကြားခဲ့တယ်"

"အင်း ကျွန်တော့်မှာ စိတ်ရောဂါ ရှိတယ်၊ကျွန်တော့်ရဲ့စွမ်းရည်က ဒီကမ္ဘာကြီးကို သိမြင်နိုင်စွမ်း ပိတ်ဆို့နေတာ"

ချန်းယဲ့ စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည် "ဒါက...အဆင်ပြေနိုင်လား"

"ပြေနိုင်ပါတယ် ၊ကျွန်တော် ကုသဖို့အတွက်ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်မှာပါ"

"ငါ ဆရာဝန်ကို သေသေချာချာ မေးထားပြီးပြီ။ ဒါက စိတ်ရောဂါတစ်ခုဖြစ်ပေမယ့် ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။ မင်းသိမှာပါ...ငါ ငါ့မြေးကိုလည်း ထိန်းပေးချင်တယ်"

ချူးလီက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည် "ဦးလေး အရမ်းစိုးရိမ်နေတာပါ"

"တကယ်လား။ အဲဒါကို မထိခိုက်စေဘူး မလား။ဒါကို ရှောင်ယွီ ဆီ ဒီလိုပြောတာ က ငါ့အတွက် အဆင်မပြေဘူး။ ငါတို့အားလုံးက ယောက်ျားသားတွေဆိုတော့ ငါတို့ နေမကောင်းရင် ကုသရမှာပေါ့၊ မရှက်နဲ့ အဖေတို့ မင်းကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကူညီပေးပါ့မယ်"

ခြေထောက်နဲ့ ခြေဖဝါးတွေ အဆင်မပြေနေလို့သာပေါ့ မဟုတ်ရင် ချူးလီ သူ့ကို အစောကြီးကတည်းက ကန်ထုတ်ပစ်ပြီးနေပြီ။

ဒီလို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးတဲ့လူ ၊ သူ ဘယ်လို စွဲလန်းသွားပြီး ရှောင်ယွီ ကို သူ့ကို မှတ်မိသွားအောင် ခေါ်လာပေးခဲ့မိတာလဲ။

"တကယ်... ပြဿနာမရှိပါဘူး"

"မရှက်ပါနဲ့!"

ကျန်းယွီ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာပင် တံခါးဘေး၌ ချန်းယဲ့၏ တိုးတိုးပြောနေတဲ့ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်- "ဖေဖေ၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ!"

"အာ" ကျန်းယွီ ကိုမြင်တော့ ချန်းယဲ့ အနည်းငယ်ရှက်သွားသည် "အင်း ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ဘူး ဖေဖေ သွားတော့မယ်!"

စကားပြောပြီးနောက် သူ ထွက်သွားသည်။

ကျန်းယွီက အနွေး ထမင်းဘူးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူနာခန်းထဲသို့ ဝင်ကာပြောလိုက်သည် "ချန်းယဲ့က အရမ်းစိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတတ်တယ်"

"သူလည်း နင့်ကို အရမ်းချစ်ပါတယ်"

ထို့ကြောင့် ချူးလီသည် သူ၏ ရွံရှာမှုအားလုံးကို သည်းခံရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

တခါတရံမှာ တန်ခိုးရှင်ကို ငါ တကယ်မုန်းတယ်။

ချူးလီ တီဗွီကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ရှိုးက ဖျော်ဖြေရေးချန်နယ်၏ ရသရှိုးသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ အဆိုပါရှိုးသည် ဆန်းကြယ်သောစတားများနှင့်ဆင်တူသည့် ပြင်းထန်သောအားကစားပြိုင်ပွဲတစ်ခုတွင် ပါဝင်နေပြီး ၎င်းတို့အား ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ကာ ရှက်ရွံ့စွာကြည့်နေသည်။

အခြားစတားတွေက ဘန်ဂီခုန်စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ မောက်ဘက်ကိုပြင်းပြင်းထန်ထန်အော်နေကြသည် "မလုပ်နဲ့ မလုပ်နဲ့!"

ချန်းယဲ့ ကသာ သူ့နှလုံးသားကို ကင်မရာနဲ့ ဆန့်ကျင်ပြီး ချောက်ကမ်းပါးဘက် လှည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးကာ ရှေ့ကို ခုန်ချလိုက်သည်။

ကျန်းယွီ သည် ချန်းယဲ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိနိုင်ဘူးဆိုတာကိုတော့ မငြင်းနိုင်ပေ။

ကင်မရာရှေ့တွင် သူက သူမ၏အော်သံထက် သူမရဲ့အသက်ထက်ငယ်တဲ့မိန်းကလေးငယ်လေးတွေလို မရေမတွက်နိုင်သောမိန်းကလေးငယ်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့သူဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် သူမရှေ့မှာတော့ ချန်းယဲ့က သာမန်ဖခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး စကားပြောကောင်းပြီး ကောက်ကျစ်တဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့်သာ သူသည် အသက်ရှင်ခြင်းနှင့်သေခြင်းသဘောဖြင့် စကားပြောနိုင်ပြီး ရယ်မောနိုင်သည့်လူကို ကောက်ကျစ်သောဦးလေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်။

ကျန်းယွီက သူ့သမီးအရင်းမဟုတ်သော်လည်း သူက ဝူကျိဝူကိုချစ်သည်၊ သူ့အမေကိုချစ်သည်။

ကျန်းယွီက ချူးလီရဲ့ ကုတင်ဘေးတွင်ထိုင်ကာ ပန်းသီးခွံများကို TV ကြည့်ရင်းခွာနေသည် "ဆေးရုံအဝင်ဝမှာ ဆရာ စုန့်ယွီဟဲ ကိုတွေ့ခဲ့တယ်၊ ဘွဲ့လွန်သုတေသနအတွက် နင့်ရဲ့နေရာကို ကောလိပ်က တံဆိပ်တုံးထုပြီး အတည်ပြုထားတယ်လို့ ပြောသွားတယ်"

"ဘွဲ့လွန်ကျောင်းကို အာမခံမပေးရင်တောင် ငါ စာမေးပွဲ အောင်နိုင်ပါသေးတယ်"

ကျန်းယွီက ရယ်ပြီး သူ့နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။ "နင်က အံ့သြစရာကောင်းတာ ငါသိပါတယ်!"

ချူးလီသည် သူမ၏ ဓားအဖျားကို ရှောင်လိုက်ပြီး ရှောခ့်ရသွားသည် "သူမရဲ့ ခင်ပွန်းကို သတ်ချင်နေပါတယ် "

"နင်က သေမှာမကြောက်ဘူးထင်တယ်" ကျန်းယွီသည် မုန့်ရှင်း ဓားကို ခါကာ မျက်နှာအမူအရာဘာမှမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည် "နောက်ဆုံး သူက ဗုံးနဲ့ ကျည်ဆန်တွေကို မကြောက်တဲ့လူ"

ချူးလီက ဒီမိန်းကလေးက သင်္ဘောအတွက် စိတ်ပူနေသေးတာကို သိထားပြီး သင်္ဘောရဲ့အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ကျန်းယွီကို မပြောဖို့ စုန့်ယွီဟဲ ကို သူပြောထားပေမယ့် သူမတကယ်သိချင်ရင် ရှာလို့ရနိုင်ပါသေးသည်။

ချူးလီ သူမကိုကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက်ပြောလိုက်သည်။ "ငါဒီလိုထပ်ပြီးမဖြစ်တော့ပါဘူး။ အခုအချိန်ကစပြီး ချူးလီက ကမ္ဘာပေါ်မှာ လောဘအကြီးဆုံးလူသားပဲ"

"ကတိပေး"

"ကတိ"

ချူးလီသည် ချစ်စဖွယ်လက်သန်းလေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပါးချိုင့်လေးတစ်ခုပေါ်လာကာ သူ့လက်ညှိုးကိုချိတ်လိုက်သည်။ "ကတိ၊ နင်ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထပ်ပြီးထိခိုက်အောင်လုပ်ရင်..."

ကျန်းယွီ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း သင့်တော်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပေ။

ချူးလီက သူမအတွက် ပြောပေးခဲ့သည်။ "အဲ့လိုဆို မင်းအဖေရဲ့ အရိုင်းဆန်တဲ့ခန့်မှန်းချက်ကို အခုပဲ အကောင်အထည်ပေါ်ပါစေ"

ကျန်းယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ သဘောမပေါက်ခင်အထိ အချိန်အတော်ကြာသွားခဲ့သည်။

? ? ?