Chapter 116

ချန်းယဲ့ ပြောတဲ့အတိုင်း ရှဲ့ယွမ် သည် နိုင်ငံတွင်းရှိ ထိပ်တန်း အရိုးခွဲစိတ်ဆရာဝန်များကို စုစည်းကာ နှီးနှောဖလှယ်ပွဲအသေးစားပုံစံဖြင့် သူ့အတွက် အထူးတိုင်ပင်ဆွေးနွေးမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ချူးလီက ရှဲ့ယွမ်ရဲ့အကူအညီကိုငြင်းဆိုခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ၊ ရှဲ့ယွမ် က သူ့ကိုကူညီတာမဟုတ်သော်လည်း သူ့သမီး သူ့ကိုပြုပြင်ရန်သာ ကူညီပေးနေတာဖြစ်တာကြောင့် သူ ငြင်းဆိုဖို့ မရပ်ခဲ့ပေ။ ပြုပြင်ပြီးပါက သားမက်အသစ်ရနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ဆရာဝန်ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း ပြန်လည်ထူထောင်ရေးသင်တန်းကို ခံယူနေရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချူးလီ သည် ဘွဲ့လွန်ပညာသင်ကြားရန် စုန့်ယွီဟဲ ၏ဝင်ခွင့်ကိုလည်း ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် စာမေးပွဲဖြေဆိုကာ ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ဖြေဆိုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

စုန့်ယွီဟဲက သူ့ကို မသွားစေချင်ပေ။ ဤစစ်ဆင်ရေးတွင် ချူးလီ သရုပ်ပြထားသော အရည်အသွေးများနှင့်အတူ၊ သူက သူ့ကို အလွန်ကောင်းမွန်သော အောင်မြင်တဲ့ ရဲတစ်ယောက်အဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်သည်။

ရဲအင်အားမှာ ဒီလို ထက်မြက်တဲ့ စိတ်ပညာရှင်တွေ အရမ်းလိုအပ်နေတယ်ဆိုတာ မင်းသိပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ချူးလီ သည် သူချစ်လှစွာသော မိန်းကလေး တည်ရှိရာ ပိုင်ချန် မြို့သို့ ပြန်လိုပြီး သူမနှင့် တစ်နာရီ၊ တစ်မိနစ် သို့မဟုတ် တစ်စက္ကန့်မျှ ခွဲမနေဘူးဆိုတဲ့ ကတိကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။

ချူးလီကို အကောင်းမြင်ပေးတဲ့ ဟိုင်ချန် တက္ကသိုလ် ရဲ့ ပါမောက္ခဟောင်းတွေက စုန့်ယွီဟဲ ကို ဝေဖန်ခဲ့သည်။

ချူးလီ သုတေသနအတွက် လျှောက်လွှာကို ဖြည့်လိုက်သောအခါ ဆေးရုံတစ်ရုံလုံး တညီတညွတ်တည်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြပြီး စုန့်ယွီနဲ့ ဤလူက သူ စိတ်အခြေအနေဆိုးရွားနေသည်ဟု ဆိုကာ အဲ့တာကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

အခု ကောင်းသွားပြီ၊ ခုတော့ တခြားသူတွေကို ဆက်နေဖို့ ငါ တောင်းဆိုပေမယ့် သူတို့က မျက်နှာကိုမထောက်ကြဘူး။

စုန့်ယွီဟဲ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့်သာ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

ဤကာလအတွင်း ကျန်းယွီ သည် ပြန်လည်ထူထောင်ရေးလေ့ကျင့်မှုတွင် ချူးလီနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့သည်။ အားလပ်ချိန်များတွင် ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် နောက်ဆုံးအပြေးပြိုင်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် သူနှင့်အတူ ကျောင်းစာကြည့်တိုက်သို့ သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ကျန်းယွီရဲ့ မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်သည့်အကြိမ်ရေသည် မကြာသေးမီက တိုးများလာကြောင်း ချူးလီမှ တဖြည်းဖြည်း သိရှိလာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ စကားစမြည်ပြောနေရင်းနဲ့ ဘာမှလုပ်စရာမရှိတဲ့အခါ ဖုန်းကို အမြဲကြည့်သည်၊ တစ်ခါတလေ ဖန်သားပြင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ရယ်နေတတ်သည်။

လက္ခဏာတွေအားလုံးက ဒီကောင်မလေး အပြင်မှာ .....ဂေါက်ကြောင်တစ်ကောင်ရှိနေပြီ

သူ စိတ်မသက်မသာ ခံစားလာရပြီး ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို အဖြေရှာဖို့ ကြိုးစားရင်း သူမ ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားချိန်မှာ သူက သူမရဲ့ ဖုန်းကို တိတ်တိတ်လေး ကြည့်ခဲ့သည်။

WeChat အကောင့်သည် ရှင်းနေတယ်၊ သံသယဖြစ်စရာတွေ မရှိဘူး၊ ကောက်နှုတ်ချက်တွေက အခြေခံအားဖြင့် ဂရုမက်ဆေ့ချ်များဖြစ်သည်။

သူမ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောပြီး ဒီလောက်ပျော်နေရတာလဲ

...

ကျန်းယွီက အနာဂတ် [ချူးလီ]နဲ့ နှင့်စကားပြောနေသည်

"သေရာမှ ရှင်သန်ထမြောက်လာတယ်" ဆိုတဲ့ သူမအား ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းစကား ပေးပို့လိုက်သောကြောင့် ကျန်းယွီ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

"ဒါဆို အခု... အားလုံးပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီလား"

[ချူးလီ]- "နောက်ဆုံးဇာတ်သိမ်းနဲ့ ယှဉ်ရင် အခုက ပုံမှန်ပါပဲ"

ကျန်းယွီ : "ဒါဆို မင်းအခု ဘယ်လိုနေနေလဲ၊ ငါဆိုလိုတာက.... နင်လိုချင်တဲ့ဘဝနဲ့ နေနေရလား။"

[ချူးလီ]- "ဒါဟာ သေခြင်းထက် ပိုကောင်းတဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ။ ငါ ထောင်ထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်၊ တစ်သက်တစ်ကျွန်း ချမှတ်ခံထားရတယ်။"

"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးတော့လဲ!"

ကျန်းယွီ တအံ့တသြနဲ့ ခေါင်းကိုမော့ပြီး စားပွဲပေါ်မှာ မေးခွန်းကို လေးလေးနက်နက်ရေးနေတဲ့ ချူးလီ ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်စောင်းမှ နေရောင်အောက်တွင် သူသည် သန့်သန့်ရှင်းရှင်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်ကို အလေးအနက်ထား ရေးသားနေသည်။

အရာအားလုံးက ပိုကောင်းတဲ့လမ်းကြောင်းကို ရွေ့နေပုံရသည်။

ကျန်းယွီသည် ထိုသို့သော ပြင်းထန်မှုဖြင့် အနာဂတ် ဦးတည်ချက်သည် ... တစ်သက်တစ်ကျွန်း ချမှတ်ခံရဆဲဖြစ်သည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲနေပေသည်။

ချူးလီက သူမ သူ့ကိုကြည့်နေတယ်ဆိုတာကို သူသတိထားမိသွားသည် သူမခေါင်းကိုမော့ပြီး သူ့ကိုကြည့်နေတယ်၊ သူမမကျေနပ်သေးသလိုပဲ သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ စူးစမ်းမှုတစ်ခု ရှိနေတာကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

"မင်းဘယ်သူနဲ့ပြောနေတာလဲ"

"အာ ဘယ်သူနဲ့မှမပြောပါဘူး"

ကျန်းယွီက ဖုန်းကို စားပွဲအောက် ပြန်ချလိုက်ပြီး [ချူးလီ] နှင့် တိတ်တဆိတ် စကားစမြည်ပြောခဲ့သည် "တစ်ခုခုမှားနေတာများလား"

[ချူးလီ]- "ရန်ပုံငွေ သန်း ၃၀၀ ကို မထည့်ထားဘူးဆိုရင် မစ်ရှင် မအောင်မြင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ ။ ဒါကို မင်းသိထားသင့်တယ်။"

ကျန်းယွီ : "ဒါဆို ငါက နောက်ဆုံးရလဒ်ကို မပြောင်းလဲဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ခဲ့တာလား"

[ချူးလီ]- "အပြောင်းအလဲတွေလည်း ရှိတယ်။"

ကျန်းယွီ: "တကယ်လား"

[ချူးလီ]- "ငါ အခု ပြောင်းလဲသွားပြီလေ၊ ငါ မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်။"

ကျန်းယွီ: "အာ......."

[ချူးလီ]: " ရှောင်ယွီ ၊ ငါ မင်းကို အရမ်းလွမ်းတယ်။ ငါ့မှာ မင်းနဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်ရှိတယ်"

ကျန်းယွီသည် ချူးလီ ၏ အနာဂတ်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲလှသည်၊ အေးစက်လှတဲ့ ထောင်ထဲတွင် နေကိုတောင်မကြည့်ရဘဲ ဘယ်လို ရှင်သန်နေထိုင်ရမလဲ ၊ သူဘယ်လောက်ထိ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။

ဒါကို တွေးကြည့်တော့ သူမ တော်တော် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။

ကျန်းယွီ : "အားလီ ၊ နင်အဆင်ပြေသွားမှာပါ ၊ ငါနင့်ကို အကြာကြီးနေခွင့်မပေးပါဘူး!"

"ဘုန်း" ဆိုတဲ့အသံနဲ့အတူ လက်ရှိ ရှိနေတဲ့ ချူးလီက စားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ စားပွဲကိုရိုက်ကာ ငြိမ်သက်နေတဲ့ မျက်နှာဖြင့် ထ ထွက်သွားလေသည်။

သူ့ ခြေထောက်နဲ့ ခြေဖဝါးက အပြည့်အဝ မသက်သာသေးပေ ချိုင်းထောက်အကူအညီမပါဘဲ လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပုံရသည်။

ကျန်းယွီ က သူ့ကို အလျင်အမြန် ကူတွဲပေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သွားမလို့လဲ ငါ နင့်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်။"

ချူးလီက သူမလက်ကို ခါထုတ်ခဲ့သည် "အိမ်သာ"

သူမက ယောက်ျားလေးသန့်စင်ခန်းတံခါးထိ သူ့ကိုကူတွဲပေးခဲ့ပြီး တွေးတောကာမေးလိုက်သည် “ ငါ့ကို နင့်ကို ကူညီခိုင်းစေချင်လား”

ချူးလီက နံရံကိုထောက်ကာ အိမ်သာထဲသို့ ဝင်လိုက်သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူပြန်လှည့်လာကာ သူ့မျက်နှာမှာ ဒေါသဖြစ်နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်- "ကျန်းယွီ ဘဲလေးကတာ ကောင်းတယ်၊ မင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ လှည့်စားလို့ရတယ်လို့တော့ မဆိုလိုဘူးနော်"

ကျန်းယွီ: ? ?

ဒါက ဘာအကြောင်းပြောနေတာလဲ။

...

ကျန်းယွီဆီမှာ အပြင်မှာ ဂေါက်ကြောင်တစ်ကောင်ရှိတယ်ဆိုတာ ချူးလီ သံသယဖြစ်ခဲ့ပြီး ကျန်းယွီ က သူ့ကိုယ်သူ ငြင်းခုံလို့မရနိုင်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်သည်။

မင်းရဲ့ အနာဂတ်ချစ်သူနဲ့ စကားပြောပြီး သူ့အခြေအနေကို ဂရုစိုက်နေတာ၊ ဒါက လှည့်စားတာလား။

ဒီမေးခွန်းကို ဒဿနပညာရှင်တွေကသာ ဖြေနိုင်တာဖြစ်နိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမ အဲ့တာကို မတွက်ဘူးသူတို့တွေက လူတစ်ယောက်တည်းပဲလေ။ သူနဲ့သူမတွေ့ကြုံခဲ့ရသမျှ၊ သူမထုတ်လုပ်ခဲ့တဲ့ခံစားချက်တွေက အနာဂတ် ချူးလီကို တန်ဖိုးထားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းယွီသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သူမ၏ အနာဂတ်ခင်ပွန်းနှင့် စကားပြောနေခဲ့သည်။

ခင်ပွန်းဖြစ်သူနဲ့ စကားစမြည်ပြောတာက လှည့်စားနေတာလား။

အဖြေက No ပဲဖြစ်ရမယ်။

ဒါပေမယ့် ချူးလီသည် အထူးတလည် မနာလို၊ သဝန်တိုနေတာ ၊ ဘယ်နေရာမှ မမှန်ဘူး၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဆူးတွေရှိသည်။

ညနေပိုင်းတွင် နှစ်ယောက်သား နှစ်ယောက်စာအတွက် ဟော့ပေါ့သေးသေးတစ်လုံးကို ကျောင်းအပြင်ဘက် ထမင်းဆိုင်တွင် စားခဲ့ကြသည်။ ချူးလီက ကျန်းယွီရဲ့ အစားအစာပူပူလေးကို ဆယ်ကြိမ်မြောက် ထိုးလိုက်သောအခါ ကျန်းယွီ က နောက်ဆုံးတွင် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး သူမ၏တူတွေကို ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့်ပြောခဲ့သည် "ချူးလီ ၊ ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ!"

ချူးလီက သူမပန်းကန်ထဲက ဝက်ဗိုက်သားကို ထိုးလိုက်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောခဲ့သည် "လှည့်စားတဲ့သူက အသားစားဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူး"

ကျန်းယွီ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ပြောခဲ့သည်။ "ငါစကားမပြောဘူး!"

ချူးလီက သူ့မျက်လုံးတွေကို ညွှန်ပြခဲ့သည် "ငါ မျက်စိကန်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအရှက်မရှိတဲ့လူနဲ့ နံရံကို တူးပြီး မင်း စကားပြောနေတဲ့အချိန်၊ မင်းရဲ့ မသိစိတ်ကနေ သေးငယ်တဲ့မျက်နှာအမူအရာဖော်ပြချက်က မင်းကို သစ္စာဖောက်နေပြီးသား"

"......"

နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒီလို ဆူနေတာလား။

ကျန်းယွီက ချူးလီရဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု က ဘယ်လောက်ပြင်းထန်သည်ကို သိသည်။ အမှန်တော့ သူသည် စိတ်ပညာနယ်ပယ်တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နိုင်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူမလည်း အနည်းငယ် ဒေါသထွက်ကာ အချိုရည်ဘူးကို ဖျစ်ခဲ့ပြီးပြောလိုက်သည် "ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။ ငါ ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ယောကျ်ားနဲ့ စကားပြောနေတာ နင် ကျေနပ်ပြီလား"

ဒီလိုပြောပြီးနောက် လေထုဟာ ဆယ်စက္ကန့်လောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းယွီသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်က ဆယ်ကျော်သက်၏ အပြုအမူကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရပြီး အေးစက်သွားသည်- "မင်း ထပ်ပြောလိုက်"

ကြည့်ရတာ... နောက်ပြောင်တာလွန်သွားပြီ။

သူမ နောက်ဆက်တွဲအတွက်မေးလိုက်သည် "မဟုတ်ဘူး၊ အနာဂတ်ယောကျ်ားရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်း အဲဒါ က မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး... နင့်မှာ နိုင်ဖို့အခြေအနေအနေတွေ အများကြီးရှိပါသေးတယ်"

ချူးလီ အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်သည် " သူက ဘာလုပ်တာလဲ ၊ မင်းနဲ့ဘယ်လိုတွေ့တာလဲ ၊ သာမန်သူငယ်ချင်းတွေလား ဒါမှမဟုတ် မရေရာတဲ့ဆက်ဆံရေးတွေရှိလား "

"အိုး၊ အင်တာနက်သုံးတဲ့သူပဲ၊ နည်းနည်းတော့ ရှင်းရှင်းလေးပါပဲ၊ ငါ ဘာကိုစဉ်းစားရမှာလဲ..." ကျန်းယွီ ပြုံးကာပြောလိုက်သည် "သူက ပရော်ဖက်ရှင်နယ်လူသတ်သမားပဲ၊ အခု သူ အထီးကျန်နေတော့ အွန်လိုင်းမှာ ငါနဲ့ စကားလာပြောတာ။"

ကျန်းယွီ က သူနဲ့အတူ ကစားနေပြီး သူ့ကို နောက်ပြောင်နေသည်ကို ချူးလီ မြင်လိုက်သည်။ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်မိသည်။ သူက သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ပါးကို နာနာလေးညှစ်လိုက်သည်။ "ကျန်းယွီ၊ အဲ့လိုလုပ်လို့ရလား"

ကျန်းယွီက သူ့လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူမမျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ မကျေနပ်စွာပြောခဲ့သည်။ "ငါလုပ်လို့ရနိုင်တာပဲ၊ နင် ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံးမရှိတော့ ငါ့ကိုကောင်လေး ဘယ်နှစ်ယောက် လိုက်ပိုးခဲ့လဲဆိုတာ ငါသိတောင်မသိတော့ဘူး"

"အဲ့တော့"

"လူတစ်ယောက်က သူ့ဘဝမှာ လူတစ်ယောက်တည်းကို ချစ်ဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ နင်လည်းပြောခဲ့တာပဲ " ကျန်းယွီ က လမ်းခွဲခဲ့တဲ့ညက ချူးလီပြောခဲ့တဲ့ အတိုင်းပြန်ပြောခဲ့သည်- "ငါ တခြားသူတွေနဲ့ စကားပြောရင်တောင် နင့်မှာဘာစိတ်ဆိုးစရာရှိလို့လဲ။အဲ့အကြောင်းကို ငါအရင်ပြောပါရစေ။ လမ်းခွဲတဲ့သူက နင်၊ ငါ့ကို စိတ်ညှို့လုပ်ခဲ့တဲ့သူက နင်၊ လက်ထိတ်ခတ်ထားတာကနေ ထွက်ပြေးသွားတဲ့သူကနင်... နင်ကတော့ငါ့ကို သစ္စာဖောက်လို့ရတယ်၊ငါကျတော့ တစ်ခါတစ်လေလေး တစ်ခြားရှုခင်းဆီ စိတ်ပျံ့တာကျတော့မရဘူးပေါ့လေ "

ချူးလီ နားလည်သည်။ ဆောင်းဦးပြီးရင် ဒီမိန်းကလေး စာရင်းရှင်းတော့မယ်ဆိုတာ…

သူက ပိုပြီးအကြွးတင်ပီး အပြစ်ရှိသောစိတ် ရှိလာသည်။

တခြားယောကျ်ားတွေနဲ့ စကားပြောတဲ့အကြောင်း မပြောနဲ့၊ သူမသည် မရေရာသော အရာတစ်ခုကို ယူဆောင်လာသော်လည်း ချူးလီမှ ဘာမှပြောရန် အရည်အချင်းမရှိပေ။

ချူးလီ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ငြိမ်သက်သွားပြီး သူ့ခံစားချက်တွေကို ထိန်းကာ မေးလိုက်သည်။ "တခြားရှုခင်းက ကြည့်လို့ကောင်းလား"

"တော်တော်လေးကြည့်ကောင်းတယ်။"

ချူးလီ နှုတ်ခမ်းတွန့်သွားသည်။ လက်ရှိ ချူးလီနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပါက အနာဂတ် [ချူးလီ] က ပိုပြီးရင့်ကျက်ပြီး စိတ်ရှည်သည်။ ပထမအကြိမ် အွန်လိုင်းတက်သောအခါတွင် သူက သူမကို ရှာလိမ့်မည်။ ပြီးတော့ သဝန်တို၊ ဒေါသဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ သူမကို လက်ရှိဘ၀နဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် သင်ပေးလိမ့်မည်။

ချူးလီ ခေါင်းငုံ့ပြီး စကားမပြောဘဲ စားသောက်နေတာကိုမြင်တော့ ကျန်းယွီက သူ့လက်ဖမိုးကို တို့လိုက်သည် "နင် စိတ်ဆိုးသွားတာလား"

"ဟုတ်တယ်" သူ့ခံစားချက်တွေကို လျှို့ဝှက်မထားတော့ပေ "အရမ်းစိတ်ဆိုးတယ်။"

"ငါစိတ်ဆိုးရင်ကော ဘာဖြစ်မှာလဲ"

"မသိဘူး"

သူမ မဝံ့မရဲမေးလိုက်သည် "လမ်းခွဲဦးမှာလား"

"မခွဲဘူး။" ချူးလီ ခေါင်းငုံ့ပြီးပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက် "ငါတို့လမ်းမခွဲသရွေ့ မင်းက ဒီနန်းတော်က ဘုရင်မပဲ"

"......."

ကျန်းယွီ သူ့ကြောင့် သဘောကျသွားသည် "ဒီနန်းတော်မှာ နင်ကဘယ်သူလဲ"

"ဒီနန်းတော်ရဲ့သားတော်က ဧကရာဇ်မင်း ပြီးတော့ ဒီနန်းတော်က နောင်အနာဂတ်မှာ မယ်တော်ဧကရာဇ်မင်းဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

"ဟားဟားဟားဟားဟား!

သူမရဲ့ အပြုံးကိုမြင်တော့ ချူးလီလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာလာသည်။

"တခြားသူတွေနဲ့ စကားမပြောနဲ့" သူက သူမကို လေးလေးနက်နက်ပြောခဲ့သည်- "ငါ မင်းကို နောင်တစ်ချိန်မှာ ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးမယ်"

ကျန်းယွီရဲ့ အသွင်အပြင်က ဤလူနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေပုံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခံနိုင်ရည်မရှိပေ။ သူမပြောလိုက်သည် "ငါ သူနဲ့ စကားထပ်မပြောတော့ဘူး၊ နောင်မှာ သာမန်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပဲလုပ်တော့မယ် ဟုတ်ပြီလား"

ချူးလီ ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပန်းအသေးလေးငါးပွင့်ကို သူမကို ပေးလိုက်သည် "ငါက ယုတ္တိမရှိတဲ့လူမဟုတ်ဘူး"

"အိုကေ"

ကျန်းယွီ က ဝက်ဗိုက်သားကို ကောက်ယူပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်ဖို့လုပ်ပေမယ့် သူပြောတာကို နားထောင်ခဲ့သည် "အဆက်အသွယ်အချက်အလက်ကို ဖျက်နိုင်ရင် ပိုကောင်းမယ်လို့ ငါ့နန်းတော်က ထင်တယ်"

"........"

ညနေစောင်းတော့ ချူးလီက ကျန်းယွီကို ဟိုတယ်ကို ပြန်ပို့ခဲ့သည်။

လမ်းခရီးမှာ သူ့ရဲ့ N ကြိမ် ပြီးတဲ့နောက်၊ ကျန်းယွီ က နောက်ဆုံးမှာ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှာ WeChat ကို ဖျက်လိုက်သည်- "ရှာလကာရည်ဘုရင်ကြီး ၊ အခု ကျေနပ်ပါပြီလား!"

ချူးလီရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်တွင် လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်- "Fuck me? မင်း ချန်ဝေ့ရဲ့ WeChat ကို ဖျက်လိုက်တာ"

"......."

"နင် ဒုက္ခပေးနေတာ ရပ်လို့ရမလား ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ နင်မသိဘူးလား" ကျန်းယွီ နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသအနည်းငယ်ထွက်ကာပြောလိုက်သည် "နှစ်ပေါင်းများစွာကြာတဲ့အထိတောင် ငါ့ချစ်သူကို ဒီအခြေခံယုံကြည်မှုလေးတောင် ငါ မပေးနိုင်ဘူးပဲ"

ချူးလီက သူ့ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကြီးမားသော နာကျင်မှုကို ကြံ့ကြံ့ခံကာ သူ့ကိုယ်သူ ပုံမှန် လမ်းလျှောက်နေတဲ့သူလို ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် လွန်စွာ ဝန်လေးနေသည်။

အခုတော့ သူက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့လူမဟုတ်တော့ ဆုံးရှုံးရမှာ သူ အရမ်းကြောက်သည်။

ရှဲ့ယွမ်ကို သူပြောခဲ့သလိုပါပဲ၊ သူနောက်ဆုံးတော့ နောက်ပြန်ဆုတ်ခဲ့တယ်... သူနဲ့ လုံးဝမတူဘူးဆိုရင်တောင် သူမကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

အလင်းရောင်မရှိတဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ဆီသို့ သူ မပြန်ချင်ပေ။

ကျန်းယွီနဲ့ ချူးလီတို့ လမ်းခွဲပြီးနောက် သူတို့လည်း အနည်းငယ်နောင်တရသွားကြသည်။ ရေချိုးခန်းမှန်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ [ချူးလီ] ထံ စာတိုတစ်စောင် ပို့လိုက်သည် ။

"ငါ နင့်ကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးရမယ့်ပုံရတယ်၊ ငါ မကြာခဏ မဆက်သွယ်နိုင်တော့ဘူး"

[ချူးလီ]: "ငါသိတယ်။"

"ငါ အဆက်အသွယ်လုပ်လို့ မရနိုင်ဘူး။အဲ့တာကို အချိန်မီ တားဆီးနိုင်ဖို့ အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ငါ သိဖို့လိုတယ်။"

[ချူးလီ]- "ပြောပြစရာ နည်းလမ်းမရှိဘူး၊ မင်းနောက်တစ်စက္ကန့်မှာ မင်းလုပ်သမျှက လမ်းကြောင်းပေါ်ကို သက်ရောက်မှုရှိနိုင်တယ်။ အနာဂတ်က ငါ မင်းကိုပြောပြမယ် ဒီစက္ကန့်က မင်းရင်ဆိုင်ရမယ့် အနာဂတ်ဆိုတာ သေချာပေါက် ဖြစ်ဖို့များတယ်။အရမ်းကိုဖြစ်ဖို့များတယ်။ ငါ မင်းကို လွမ်းနေပါ့မယ်။"

ကျန်းယွီသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "နင့်နဲ့တွေ့ဆုံခွင့်ရတဲ့အချိန် ငါကံမကောင်းဘူး"

ဒီအလုပ်က တကယ်ကို ခက်ခဲပြီး ခလုတ်ကန်သင်းများသည်။

ဒါပေမယ့်လည်း [ချူးလီ] က ပြန်ပြောခဲ့သည်။ " ရှောင်ယွီ နဲ့တွေ့ရတာ ငါ ဘယ်လောက်ကံကောင်းလိုက်လဲ "

ကျန်းယွီ : "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ငါ့ချစ်သူကို ဘယ်လိုချော့ရမလဲ ပြောပြပါ

[ချူးလီ]: "ချော့စရာမလိုဘူး။"

"အယ်"

ကျန်းယွီ ရေချိုးနေတုန်း အခန်းတံခါးက ရုတ်တရက် တံခါးဘဲလ်တီးသံထွက်လာသည်။

သူမရေစိုကြီးနဲ့ ရေချိုးခန်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ cat's eyeကနေတစ်ဆင့် အပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အဲ့တာ ချူးလီ။

" ရှောင်ယွီ"

"တစ်ခုခုရှိလို့လား"

"ဟုတ်တယ်" သူမိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် နှုတ်ဆိတ်နေပြီး ပြောလိုက်သည် "နင့်ရဲ့ရည်းစားပြန်လာပြီး သူ့အမှားကို ဝန်ခံတာ"

"......."

ကျန်းယွီ တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ချူးလီ ဝင်လာပေမယ့် သူ့ရှေ့က ကောင်မလေးက ရေချိုးသဘက်အတိုလေးကို ပတ်ထားမယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။

သူမ၏ အနက်ရောင်ဆံပင်တွေက ရေတွေရွှဲနစ်နေပြီး သူမ၏လည်ပင်းက အဆီတွေလိုဖြူနေကာ မျက်နှာကနီမြန်းကာ အနည်းငယ်ရှက်သွားပြီး သူ့ကို သဘာဝမကျစွာ ကြည့်နေသည်.....

"နင် အမှားကို ဝန်ခံမလို့မဟုတ်ဘူးလား"

"အမ်း" ချူးလီ၏စိတ်က ရုတ်တရက် မှုန်ဝါးသွားသည်။

"အသိအမှတ်ပြုတယ်"

ချူးလီ အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းယွီက သူ၏နက်မှောင်သောမျက်လုံးများတွင် ရေအောက်လျှပ်စီးကြောင်းများ တဟုန်ထိုးထွက်ပေါ်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။

"နင်……"

သူ့လက်ချောင်းရှည်ရှည်တွေက မိန်းကလေးရဲ့ ရေချိုးသဘက်ရဲ့ necklineကို ရောက်သွားပြီး အဲ့တာကို ကျွမ်းကျင်စွာ မြှောက်လိုက်ပြီး သူမကို ကောက်ချီလိုက်သည်..

"ဒါကို အရင်သိမ်းထားလိုက် မနက်ဖြန်မနက်မှ အတူတူ အသိအမှတ်ပြုကြမယ်"

"......"