Chapter 125
Vol. 11 Ch. 125
ရှောင်ယွီ သူ့ဘေးနားမရှိလျှင်ပင် သူ့ရောဂါက တဖြည်းဖြည်းသက်သာလာသည်ဟု ချူးလီ ခံစားမိသည်။ အရမ်းဝေးလွန်းသည်အထိ မခွဲခွာသေးသရွေ့ ခံစားချက်များစွာ ခံစားရနိုင်သည်။
ဒီပြဿနာက တစ်ခါတလေ ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူရာမှာ အလွန်အသုံးဝင်သေးကြောင်း ကျန်းယွီကို သူ မပြောခဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။
ညနေခင်းတွင် ရှဲ့ယွမ် အိမ်သို့ပြန်လာပြီး ချူးလီက အိမ်တွင် အဖြူရောင် ဆွယ်တာအင်္ကျီဝတ်ထားပြီး ဂိမ်းဆော့ရန် ဆိုဖာပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေကာ ကျန်းယွီ၏ ပန်းပွင့်ခြေအိတ်များဝတ်ထားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ အာလူးကြော်တစ်ထုပ်နှင့် သောက်စရာဗူးတစ်ဗူးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူပြန်လာတာကိုမြင်တော့ ချူးလီက ထုံးစံအတိုင်း "အဖေ" ဟုခေါ်သည်။
ရှဲ့ယွမ်သည် မိသားစုထဲတွင် အမှန်တကယ် သမီးတစ်ယောက်နှင့် သားတစ်ယောက်ရှိကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။
လမ်းလျှောက်လာရင်း စားပွဲပေါ်ရှိ သရေစာအိတ်ကို ရှင်းထုတ်ပြီးပြောခဲ့သည်။ “အာဟာရမပြည့်တဲ့အစားတွေကို လျှော့စား”
"အဲ့တာရှောင်ယွီ ဝယ်လာတာ"
"မင်းမတားဘူးလား"
"ကျွန်တော် တားတယ်။" ချူးလီ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သူဝယ်လာတဲ့ဟာ စားပြီးသွားပြီ၊ အခုသူ အဲ့တာ ဝယ်ဖို့ထွက်သွားတယ်"
"......."
ရှဲ့ယွမ်သည် သူတို့နှစ်ဦးက အသက် ၂၀ အရွယ်ရှိသော်လည်း ကလေးနှစ်ယောက်သာဖြစ်သေးကြောင်း လေးလေးနက်နက် ခံစားခဲ့ရသည်။
သူက ချူးလီရှေ့မှာ ကြက်ဥမုန့်နှစ် ဘူးအသေးသေးလေးကို ချပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ငါ မင်းအတွက်ပြန်ယူလာတယ်။ အန်တီ လျို ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာ၊ စားရအောင်"
ချူးလီသည် ဂိမ်းစက်ကိုချလိုက်ပြီး သရေစာဘူးအဖုံးကိုဖွင့်လိုက်ကာ ဘူးထဲတွင် အဝါရောင်ကြက်ဥအနှစ်မုန့်ငါးလုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ကျွန်တော့်အတွက်လား"
"အင်း၊ ငါတစ်ယောက်တည်း မစားချင်လို့၊ မင်းအတွက် သီးသန့်ယူလာတာ"
ထိုသို့သောစကားများကိုကြားလိုက်ရသော် ချူးလီသည် သူ့မျက်နှာတွင် အမူအရာမရှိသော်လည်း သူ့စိတ်ခံစားမှုများ တိုးလာသည်။
ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘများထံမှ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မခံစားခဲ့ရဘဲ စည်းကပ်ကြပ်ခြင်းမှလွဲ၍ ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့အပေါ် ရူးသွပ်ခဲ့သည်။
မဆိုင်းမတွဘဲ ချူးလီသည် ကြက်ဥအနှစ်မုန့်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ ဝါးလိုက်သည်။
နောက်တစက္ကန့်မှာ သူ့မျက်လုံးအရောင်တွေ ပြောင်းသွားသည်။
ရှဲ့ယွမ် က သူ့ကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်ပြီး သူ့လေသံ အောအောက ထွက်လာသည်။ " အရသာရှိတယ် ၊ မင်းကုန်အောင် စားရမယ်၊ ရှောင်ယွီအတွက် ချန်မထားနဲ့၊ သူက ကနေရတာ ၊ ဒါတွေ စားလို့မရဘူး "
ချူးလီ အနည်းငယ် မအီမသာဖြစ်နေသည် ရှဲ့ယွမ် ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ပထမဆုံးမုန့်ကို မျိုချခိုင်းလိုက်သည်။
ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှဲ့ယွမ်က သူ့ကို မကြိုက်ဘူး သူ့ကိုသေစေချင်နေတယ်လို့ သူ လေးလေးနက်နက် ခံစားခဲ့ရသည်။
ရှဲ့ယွမ် ချူးလီ ရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး၊ သူ့မျက်ခုံးနဲ့ မျက်လုံးကြားက အပြုံးက ပိုသိသာလာသည်။ "ငါတို့သားမက်က သားမက်ဖြစ်လာဖို့ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ မင်းထင်လား"
ရှဲ့ယွမ်က သူ ကြက်ဥအနှစ်မုန့်တွေ စားနေတာကို ကြည့်ပြီးပြောခဲ့သည်။ "ပိတ်ရက်မှာ အန်တီ လျို အိမ်ကိုမင်း သွားစရာ မလိုဘူး"
ချူးလီ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပေမယ့် သူပြောတာကိုကြားလိုက်ရသည်။ "မင်းအန်တီ လျိုနဲ့ ငါ မှတ်မိလာဖို့ အဲ့တာက အကောင်းဆုံးလို့ သဘောတူထားပြီးသား။ မမှတ်မိရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး၊ အတင်းမလုပ်နဲ့"
ချူးလီ တိတ်တိတ်လေး ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကြက်ဥအနှစ်မုန့်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး ဘူးကိုယူပြီးထလိုက်သည်။ "ဒီည အရမ်းကောင်းကောင်းကြီး စားပြီးသွားပြီ၊ မနက်ဖြန် မနက်စာအတွက် ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ ထည့်ထားလိုက်မယ်နော်"
"မရဘူး၊ အဲဒါကို ပြီးအောင်စား၊ မဟုတ်ရင် ရှောင်ယွီ ညဘက် ဗိုက်ဆာလာရင် စားပစ်လိမ့်မယ်။ မင်း သူ့ကို ဝတုတ်နေတဲ့ ငန်းတစ်ကောင် မဖြစ်စေချင်ဘူးမလား"
ချူးလီ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး ရှဲ့ယွမ်ရဲ့ မျက်စောင်းအောက်တွင်း သူသည် သူ့ဘဝတွင် တတိယမြောက် သံပရာသီးအရသာ အနှစ်ကိတ်မုန့်ကို စားခဲ့ကြောင်း သံသယရှိပြီးနောက် ရှဲ့ယွမ်ကို ညှို့ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နာရီဝက်အကြာတွင် ကျန်းယွီ အဆာပြေမုန့်ထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်နှင့်အတူ အိမ်သို့ပြန်လာပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ခေါင်းစောင်းပြီး လှဲကာအိပ်ပျော်နေသော ရှဲ့ယွမ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ချူးလီက စားပွဲပေါ်ရှိ ကြက်ဥအနှစ်မုန့်ကို သစ္စာမဲ့သောအမူအရာဖြင့် အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ချတော့မည် ၊ ပထမတစ်ချက်တွင် သူ မကောင်းမှုတစ်ခုခုလုပ်ခဲ့သည်။
"ရှင် ကျွန်မအဖေကို စိတ်ညှို့ထားတာလား"
"ဟုတ်တယ်"
"ရှင်ဘာလို့ သူ့ကို စိတ်ညှို့တာလဲ!"
"သူ ကိုယ့်ကို မုန့်တွေ မစားခိုင်းလို့ " ကြက်ဥအနှစ်မုန့်ကို ကိုင်ထားတဲ့ သူ့လက်တွေက အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသည်။
ကျန်းယွီက ရှဲ့ယွမ်ကို အလွန်စိုးရိမ်နေသော်လည်း ကြက်ဥအနှစ်မုန့်ကို မြင်သောအခါ သူမမျက်လုံးများ တောက်ပလာသည် "အား၊ အဲ့တာက အရသာရှိမယ့်ပုံပဲ!"
သူမစကားပြောရင်း ကြက်ဥအနှစ်မုန့်ကိုယူရန် လက်ကိုဆန့်လိုက်သော်လည်း ချူးလီက တားခဲ့သည် "ဒါက အဖေ ကိုယ့်ကိုပေးထားတာ။ မင်းစားလို့မရဘူး"
ကျန်းယွီသည် ကျန်နေတဲ့ကြက်ဥအနှစ်မုန့်နှစ်ခုကို စိတ်အားထက်သန်စွာကြည့်ကာ သူ့ရဲ့လက်ကို ခါယမ်းလိုက်သည် "နှစ်ခုမဟုတ်လား။ ကျွန်မကိုတစ်ခု မျှပေးလေ"
"မရဘူး" ချူးလီ တစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ငြင်းဆိုခဲ့သည်- " တခြားသူတွေကို မပေးနိုင်ဘူး"
"ကပ်စီးနှဲ"ကျန်းယွီ သူ့လက်ကို ခါထုတ်ပစ်လိုက်သည် "ဒါဆို နင်စား၊ ငါ နင်စားတာကိုကြည့်မယ်"
"?"
"စားလေ၊ နင့်အတွက် မဟုတ်ဘူးလား"
ချူးလီ ၏တုန်တုန်ယင်ယင်သောလက်က ကြက်ဥအနှစ်မုန့်ကိုယူကာ အခြားတစ်ခုကိုစားလိုက်ပြီး သူ့လည်စလုတ်က လှုပ်ရှားသွားကာ မျိုချလိုက်သောအခါတွင် သူရုတ်တရက်စိတ်ထိခိုက်မိသည်။
ကျန်းယွီ လက်လှမ်းကာ သူ့မျက်နှာကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည် "ဟင်။ နင် ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ"
"ကိုယ် ထိမိသွားလို့၊ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်အပေါ် ဒီလောက် ကောင်းကောင်း မဆက်ဆံဖူးဘူး"
"အိုး၊ အဲဒါက ကြက်ဥအနှစ် မုန့်တစ်ခုလေးပဲလေ၊ ဒီလိုမဖြစ်ပါနဲ့။" ကျန်းယွီ ပြောလိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ဆီ ကြက်ဥအနှစ်မုန့်တစ်ခုကို တေ့ပေးပြီးစိတ်ဆင်းရဲစွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မစားတော့ပါဘူး၊ နောက်ဆုံးတစ်ခုက နင့်အတွက်ပဲ"
"..."
ချူးလီ သူခိုးတွေနေတဲ့တွင်းထဲသို့ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
**
စက်တင်ဘာလတွင်၊ ချူးလီ သည် ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်ရှိ စိတ်ပညာကျောင်းတွင် ဘွဲ့လွန်ကျောင်းသားအဖြစ် အောင်မြင်စွာ စာရင်းသွင်းခဲ့ပြီး ကျန်းယွီက သတင်းပို့ရန် သူ့အား ကျောင်းသို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။
ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်သွားခဲ့ကာ ကျောင်းဝင်းသည် လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်က လမ်းခွဲခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အိပ်ဆောင်များနှင့် ထမင်းစားခန်းအများအပြားကို ပြန်လည်မွမ်းမံခဲ့သော်လည်း အပြောင်းအလဲများစွာမရှိခဲ့ပေ။
ကျန်းယွီသည် နေသာသောနေ့တွင် တောက်ပနေသော နေရောင်ကို တားဆီးရန် ဦးထုပ်အတွန့်ကို ဆောင်းထားသည်။ ချူးလီသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်တွင် သူမကိုကိုင်ထားကာ ကျောင်းဝင်း၏ လမ်းမကြီးများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်မှာ အထူးပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသည်။
ချူးလီ ၏ ချောမောသော မျက်နှာသွင်ပြင်က အလွန် မြူစွယ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းယွီရဲ့ ဟော့တဲ့ အသွင်အပြင်နှင့် အနည်းငယ်မိုက်တဲ့ အဝတ်အစားများနှင့်အတူ နှစ်ယောက်သား အတူတူလျှောက်လှမ်းခဲ့ကြရာ လူငယ်ကျောင်းဝင်းအတွင်း မနှိုင်းယှဉ်သာလောက်အောင်လှပသောရှုခင်းဟုခေါ်ဆိုနိုင်သည်။
အိပ်ဆောင်ရှေ့ လမ်းဆုံလမ်းခွသို့ရောက်သောအခါ၊ ကျန်းယွီ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားပြီး ထွက်သွားရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
ချူးလီ လှည့်ကြည့်ပြီးမေးလိုက်သည် "ဘာဖြစ်တာလဲ"
"ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာလို့"
ဒီနေရာက သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းခွဲခဲ့တဲ့နေရာပင်။ လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်က ချူးလီ က သူမကို ဤနေရာထိ လိုက်ပို့ခဲ့ပြီး သူမကို ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်းထားခဲ့ကာ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းယွီ ဒီလမ်းကို လျှောက်တောင်မလျှောက်ရဲခဲ့သည်မှာ အတော်ကြာခဲ့ပြီ။
သူသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မထိမခိုက်နိုင်သော ဆုတ်ခွာမှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်က ငါ ဒေါသထွက်ဖို့ အချိန်မရခင်မှာ နင် ထွက်သွားခဲ့တယ်" ကျန်းယွီ သည် မှတ်တမ်းများကို ဖြေရှင်းရန် ဆောင်းဦးဘုရင်မ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ချမှတ်လိုက်သည် "အခုတော့ ငါ စိတ်သက်သာရာရလာပြီ"
ချူးလီ သည် ကလေးမလေး၏ ဒေါသကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားကာ ခေါင်းကုတ်ခဲ့သည် "တောင်းပန်ပါတယ်လို့ ပြောဖို့က အသုံးမဝင်ဘူးလား"
"အာ"
ချူးလီ သူမဆီသို့ လှမ်းလာပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်သည် " ရှောင်ယွီရဲ့ ဒေါသကို ဘယ်လို ဖြေလျှော့ပေးရမလဲ "
"မသိဘူး၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အဖြေရှာကြည့်ပေါ့"
ကျန်းယွီပြောလိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေက တစ်ဖက်ကို ရွေ့သွားပြီး သူ့အကြည့်က မနီးမဝေးက မွှေးကြိုင်တဲ့ Osmanthus သစ်ပင်အောက်က ရေခဲမုန့်ကားဆီ လွင့်မျောသွားပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည် "မင်းရဲ့ချစ်သူက မင်းကို ဘယ်လောက်နားလည်လဲဆိုတာ စမ်းကြည့်လိုက်"
ချူးလီ သည် သကြားလုံးရောင် ရေခဲမုန့်ကားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည် "ခဏစောင့်"
စကားပြောပြီးနောက် သူသည် သူ့ကတ်ကို ပွတ်ဆွဲကာ vanilla ရေခဲမုန့်ကို ဝယ်လိုက်သည်။
ရေခဲမုန့်ဝယ်ရန် တန်းစီနေသော မိန်းကလေးများသည် ပိန်ပိန်ရှည်ရှည် အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် ချောမောသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ကြပြီး အားလုံးက တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချကာ လက်ကိုင်ဖုန်းကိုပင် ထုတ်ကာ သူ့နောက်ကျောကို ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့ကြသည်။
ချူးလီ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေချိန်တွင် သူက ကျန်းယန် ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ သစ်ပင်တွင် ပုန်းနေရန်နှင့် နေရောင်ခြည်ကို ရှောင်ရန် ပြောခဲ့သည်။
ကျန်းယွီ ပြုံးပြီး ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။
မကြာမီ ချူးလီသည် vanilla ရေခဲမုန့်နှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျန်းယွီ လက်လှမ်းပြီး ယူလိုက်သည်။ ချူးလီ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ရေခဲမုန့်တစ်ဝက်ကို ကိုက်လိုက်သည်- "စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ကိုယ် ရေခဲမုန့်လေးစားပါရစေ၊ ပြီးရင် ကိုယ့်ကောင်မလေးကို ဘယ်လိုချော့ရမလဲ စဉ်းစားမယ်"
"....."
ကျန်းယွီ စိတ်ျိုးကာ သူ့ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ယူပြီး သူ့ကိုရိုက်ခဲ့သည်။ ချူးလီ က ပြုံးပြီး ရှောင်ထွက်သွားပြီး ရေခဲမုန့်အား သူမကို ပေးခဲ့သည်- "နောက်တာပါ၊ ကိုယ်ဒါကိုပေးပါ့မယ်။"
"နင် စားပြီးသားကြီး။ အများကြီးကျန်နေတော့ နင့်သွားတွေ ဖြည့်ဖို့ မလုံလောက်တော့ဘူး!"
"အဖေက မင်းကို ဂရုစိုက်ဖို့ ပြောထားတယ်၊ ဒီအာဟာရမရှိတဲ့အစားအသောက်တွေကို မစားရဘူးတဲ့"
"နင်က အဖေ အဲ့အဖေကိုပဲသိတယ်၊ နင်က ရှဲ့ယွမ်ရဲ့ သားတစ်ယောက်လုပ်လိုက်တော့!"
ချူးလီ ရယ်လိုက်သည် "သားဖြစ်ရတာ ဘာများအရမ်းကောင်းလို့လဲ၊ သားမက်ဖြစ်တာမှ ကောင်းမှာ"
ကျန်းယွီ က မွှေးပျံ့တဲ့ Osmanthus အပင်ကို မှီပြီး သူ့ကိုလှည့်ကြည့်ကာ စိတ်ဆိုးကာပြောလိုက်သည် "သားဖြစ်ရတာ ဘာမှားလို့လဲ နင်က ဉာဏ်အရမ်းကောင်းတယ် ငါ့အဖေက နင့်ကို သူ့ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေအားလုံးပေးနိုင်တယ်"
ချူးလီ ကျောင်းလွယ်အိတ်ပေါ် သူ့လက်ကိုတင်ထားပြီး ကလေးမလေးဆီသို့ မှီကာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အသားအရည်က နေရောင်အောက်တွင် နို့ရည်လို ဖြူဖွေးနေပြီး သူမ၏မျက်လုံးတွေက သန့်ရှင်းကြည်လင်နေသည်။
သူက သူမနှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောခဲ့သည် "ဝမ်ကွမ်း မိသားစုရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာက မီးခိုးတိမ်တိုက်လိုပဲ၊ ဒါပေမယ့်ကိုယ့်ရဲ့အစ်မကို နှလုံးသားထဲမှာ သိမ်းထားတယ်"
အမျိုသားး၏အသံက နက်နဲပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။
ကျန်းယွီ အဝေးကို လှမ်းကြည့်ရန် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူမမျက်နှာက အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည် "အိုး၊ ငါသိပီိ"
ချူးလီ သူမကို နူးည့စွာ နမ်းလိုက်သည်။
ကျန်းယွီသည် ရေခဲမုန့်စားခြင်းထက် သူမကို ပိုနှစ်သက်စေမည့် သူ၏နူးညံ့သောနှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ ခရင်မ်၏ချိုမြိန်မှုကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"အားလီက ငါ့ကို မလိုအပ်တော့ဘူး၊ သူ ချိုမြိန်မှုကို မြည်းစမ်းနိုင်မလား"
"အဲဒါတွေက မင်းနဲ့ ကိုယ် ဘယ်လို ယှဉ်နိုင်မှာလဲ" ချူးလီ က သူမကို မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ မကြိုးစားသေးပါဘူး- "အစ်မရဲ့ အရသာက၊ အပေါ်က ရှအန်း ၊ကိုယ် ဒါကို သဘောမတူနိုင်ဘူး"
ကျန်းယွီ :...
ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းတချို့ကို တွေးလိုက်မိသလိုပဲ သူမရဲ့မျက်နှာက ပိုနီရဲလာပြီး သူမ ချူးလီ ကိုတွန်းလိုက်သည် "ဘာတွေပြောနေတာလဲ"
"မင်းရယ်ချင်သလို ရယ်ပါ"
ကျန်းယွီက အဲဒါတွေကို တွေးပြီး ရယ်ချင်ပေမယ့် မနေနိုင်တော့ဘဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ရယ်ခဲ့သည် "အဲ့ဒါကို မပြောနဲ့! လူယုတ်မာ"
"အစ်မ၊ အဲဒီတုန်းက ကိုယ့်ကို မကောင်းတဲ့ကောင်လို့ ခေါ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား"
"အဲ့အကြောင်းမပြောနေနဲ့!"
ချူးလီက သူ့လက်ထဲက ရေခဲမုန့်ကို ကျနိးယွီရဲ့ပါးစပ်ဆီတေ့ ပေးခဲ့သည်- "စား"
ရေခဲမုန့်ခွက်ထဲမှာ ချောကလက်တွေ ဝှက်ထားသလိုပဲ ကျန်းယွီ မြည်းစမ်းကြည့်ပေမယ့် သူ့နှုတ်ခမ်းလောက် အရသာမရှိဘူးလို့ ခံစားရသည်။
သူမသည် သူ့ကို ကမ္ဘာကြီး၏အရသာကို ပေးစွမ်းခဲ့သော်လည်း ကျန်းယွီအတွက်၊ ချူးလီ သည် သူမ၏ဘဝ၏ အရသာအရှိဆုံးဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျန်းယွီက သူ့ကို ခြေဖျားထောက်ပြီး နမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ချူးလီ ကခေါင်းကိုစောင်းခဲ့ပြီး သူ့မေးစေ့ကိုသာ နမ်းစေခဲ့သည်
သူ့ပါးစပ်ထောင့်က လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည် " ရှောင်ယွီ ၊ မင်းကိုယ့်ကို စွဲလန်းနေတာ ကိုယ်မြင်လိုက်ပြီ "
"ဟုတ်လို့လား"
"အရမ်းပဲ"
"ဒါဆိုဟုတ်တယ်ပေါ့" ကျန်းယွီ သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ "နင် အဲ့တာကို ငါ့ကိုပေးမှာလား။"
"ပေးမယ် မင်းလိုချင်တာ အကုန်ပေးမယ်"
"ဒါဆို ကောင်းကင်ပေါ်က လကို လိုချင်တယ်"
"မင်းရဲ့ချစ်သူအတွက် အဲ့တာကိုခူးဆွတ်ပေးဖို့ လက အရမ်းဝေးလွန်းနေတယ်။" ချူးလီ သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းအထက်က osmanthusသစ်ပင်တွေရဲ့ ထူးထူးခြားခြား စိမ်းလန်းစိုပြေတဲ့ အစုအဝေးတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ချစ်သူက မင်းအတွက် ပန်းတွေတော့ ခူး ပေးနိုင်တယ်။"
လေပြင်းတိုက်၍ မွှေးကြိုင်သော osmanthus တစ်ချို့က ပခုံးပေါ်ကျလာကာ နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ ကြွေကျလာသည်။
ခြေဖျားရှိ သစ်ကိုင်းကို လှမ်းကိုင်ခါနီးတွင် ကျန်းယွီက သူ့အင်္ကျီလက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး အဝေးမှ လက်ပတ်နီဝတ်ထားသည့် ဦးလေးအား လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
သန့်ရှင်းရေးသမား ဦးလေးက မုတ်ဆိတ်မွှေးကြီးနဲ့ တံမြက်စည်းကိုကိုင်ကာ “သတ္တိရှိရင် ခူးကြည့်လိုက်” လို့ ပြောနေသလိုမျိုး သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သတိကြီးစွာနဲ့ ကြည့်နေသည်။
ချူးလီ က သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းနောက်ကို ကုတ်ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် သူ ကုတ်နေချိန်တွင် သန့်ရှင်းရေးသမား ဦးလေးက သူ့ရဲ့ကုတ်နေတဲ့လက်ချောင်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကြောင်တက်တက်ဖြင့် အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားပုံရသည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ကိုလွှတ်ပေးလိုက်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။
ကျန်းယွီ သည် ချူးလီ၏ အနေအထိုင်ပုံစံကို မြင်သောအခါ တူညီသောလှည့်ကွက်ကို သူ ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်ဖို့သတ္တိရှိခဲ့သည်။
သူမ သူ့ ခေါင်းနောက်ကိုရိုက်လိုက်ကာ သူ၏ စိတ်ညှို့တဲ့လှုပ်ရှားမှုကို တားလိုက်သည် "နောက်ထပ် မကောင်းတာတစ်ခုခုလုပ်ပြန်ပြီ"
"ဒါက မကောင်းတာလုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး အစ်မအတွက် ပန်းတွေခူးပေးချင်လို့ပါ"
"မခူးရဘူး"
ချူးလီ အလွန်နာခံနေဆဲဖြစ်သည်။ ပန်းခက်တွေကို သူ မချိုးတော့ဘူး။ သူထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော osmanthusပန်းများကို ကောက်ယူကာ အပေါ်ဆုံးအလွှာမှ သန့်ရှင်းသော ပန်းများကို ကောက်ယူကာ ကျန်းယွီ ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
မွှေးကြိုင်သော osmanthus ပန်းတွေ အိတ်ကပ်နှစ်ဖက် ပြည့်သွားကာ ကျန်းယွီ သည်လည်း မွှေးကြိုင်သော osmanthus ၏ မွှေးရနံ့များကိုရရှိခဲ့သည်။
သူအရမ်းကို ယဥ်ကျေးစွာပြုမူနေတာကိုမြင်တော့ ကျန်းယွီက သူ့ကိုအပြစ်ရှာခဲ့သည် "Batman၊ Spiderman နဲ့ Iron Man ကိုကြည့်လိုက်။ သူတို့ရဲ့နေ့စဉ်ဘဝတွေမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အကျိုးအမြတ်ရဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့စူပါပါဝါတွေကို မသုံးကြဘူး ဟုတ်တယ်မလား၊ နင်လည်း စိတ်ညှို့တဲ့ပညာကို အလွဲသုံးစားလုပ်လို့မဖြစ်ဘူး။ မဟုတ်ရင် တစ်ခုခုဖြစ်လာမှာသေချာတယ်။"
"ကိုယ့်ကို စူပါဟီးရိုးနဲ့ ယှဥ်နေတာလား"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့အမြင်အရ နင်က သူတို့လောက် သန်မာတယ်"
ဒီလို သက်တံဖားလေး မှုတ်ထုတ်နေတဲ့ ချစ်လှစွာသော မိန်းကလေးကို ဘယ်ယောက်ျားမှ ခံနိုင်မှာမဟုတ်ပေ၊ ချူးလီ ပြုံးလိုက်သည် "ဒါဆို ကိုယ်က လူရွှင်တော်လုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ "
ကျန်းယွီ သူ့ခေါင်းကို ထိလိုက်သည် "ငါနဲ့ဆို နင် ဘယ်တော့မှ လူရွှင်တော်ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး"
ဒီကျောင်းသား ရည်းစားလေးနဲ့ နေနေရတာဆိုတော့လေ...
လူရွှင်တော်က အမြဲတမ်း သူမပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။
ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်၏ ဘွဲ့လွန်အိပ်ဆောင်က အခြေအနေကောင်းမွန်ပြီး အခန်းနှစ်ခန်းပါသည်။
ချူးလီ၏အခန်းဖော်က ချောမောပြီး အားကစားသမားဆန်သော ယောက်ျားလေးဖြစ်ပြီး သူ့ထက်အနည်းငယ်ပိုပုကာ ခေါင်းသေးသေးနဲ့ ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ဖိနပ်အပါးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ တောက်ပပြီး ရွှင်မြူးနေပုံရသည်။
ချူးလီဝင်လာတာကိုမြင်တာနဲ့ ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို အားရပါးရ သယ်သွားခဲ့သည် "မင်္ဂလာပါ၊ မင်္လာပါ၊ ငါ့နာမည် ဟဲယင်ကျွင်း ၊ အတန်းဖော် ၊ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ဂရုစိုက်ပေးပါ"
ချူးလီမှာ နှေးကွေးသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိပြီး ဤအကျွမ်းတဝင်ရှိသော ယောက်ျားလေးမျိုးကို မကြိုက်သောကြောင့် အေးစက်စက်နဲ့ တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။
ကျန်းယွီက သူ့ကို ပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်ခဲ့သည် "သူ့နာမည်က ချူးလီ သူက ဟိုင်ချန် တက္ကသိုလ်က။ နောင်လာမည့် နေ့ရက်တွေမှာ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးပါဦး"
"မင်းကိုငါသိတယ်! အရင်က အဆောင်ခွဲဝေရေးစားပွဲကို ကြည့်လိုက်တော့ မင်းနာမည်ကို ရင်းနှီးနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ မထင်ထားဘူး။ တီဗီမှာ၊ နာမည်ကြီးတွေနဲ့ ဟိုင်ချန်ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်တွေကို မှောင်ခိုသွင်းတဲ့ကိစ္စက မင်းရဲ့ပထမဆုံးအလုပ်ပဲ။ တိတ်တိတ်ပုန်းပဲ အား မိုက်လိုက်တာ၊ အရမ်းမိုက်တယ်။ အရမ်းမိုက်တယ်။ ငါက စိတ်ပညာကို ကောင်းကောင်းလေ့လာချင်နေတာ၊ နောက်ပိုင်းမှာ ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာဖို့ အလုပ်လုပ်လုပ်ဖို့တွက် ရဲစခန်းကို သွားမှာ။ ဒါက ငါ့ရဲ့အိမ်မက်ပဲ။ငါမင်းကိုအရမ်းလေးစားတယ်"
ချူးလီ ဗြောင်ကျကျလှည့်ပြီး ကျန်းယွီကိုပြောခဲ့သည် "ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဆီ သွားမယ်"
"ဘာလို့ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဆီ သွားမှာလဲ။"
"အဆောင်ပြောင်းပေးဖို့ လျှောက်မို့ ဆူညံတယ် "
ကျန်းယွီ ဟဲယင်ကျွင်း ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် "မလျှောက်နဲ့၊ ဒီအခန်းက အရမ်းကောင်းတယ်။ ချောမောတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ အခန်းဖော်လည်းရှိတာပဲ"
အနည်းငယ် ဆူညံနေသော်လည်း ကျန်းယွီ သည် ချူးလီ ၏ အထီးကျန်စိတ်ထားကြောင့် သူ့ဘဝတွင် ပြဿနာရှာရန် တစ်စုံတစ်ယောက် လိုအပ်နေကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။
ငါ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ချင်တယ်၊ ဆိတ်ငြိမ်တဲ့လမ်းကို လျှောက်သွားချင်တယ်။
မထီမဲ့မြင်ပြုခံရတာကိုမြင်တော့ ဟဲယင်ကျွင်း က အလျင်စလိုအကူအညီတောင်းခဲ့သည်၊ "ဘာလဲ၊ အလုပ်တစ်ခုလုပ်ရင်းနဲ့ မင်းခြေထောက်ကျိုးသွားတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောက်နောင် လှေကားအတက်အဆင်းမှာ မင်းကို ငါကူညီပေးနိုင်တယ်။ ရေနဲ့ တခြားပစ္စည်းတွေကို ငါသယ်ပေးနိုင်တယ်။ မသန်စွမ်းတဲ့ အတန်းဖော်ကို ငါအရမ်းဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်"
ချူးလီ အလွန်အမင်း သည်းခံနေပြီ၊ သူ၏လက်သီးများကို ဆုပ်ထားပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကို ထိုးချင်နေသည်။
ကျန်းယွီ က သူ့လက်ကို အမြန်ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ဦးနှောက်မှာ ကြိုးတစ်ချောင်းလွတ်နေပုံရတဲ့ ဒီအတန်းဖော် ဟဲယင်ကျွင်း ကိုပြောခဲ့သည် "သူ မသန်မစွမ်းဖြစ်နေတာမဟုတ်ပါဘူး သူ့ ခြေထောက်ဒဏ်ရာက သက်သာသွားပြီ"
"ကောင်းတာပေါ့! ကောင်းတာပေါ့!" ဟဲယင်ကျွင်း က ချူးလီကို သိချင်တဲ့အတွက် သူပြောလိုက်သည် "အင်း... ညကျရင် Werewolf Killing ကစားဖို့ အတန်းဖော်တချို့နဲ့ ချိန်းထားတယ်။ လူ နည်းနည်းပါးပါးပါပဲ မင်း ကစားဖို့လိုက်ချင်လား"
"မလိုက်ဘူး"
"ကောင်းပြီ!"
ကျန်းယွီနဲ့ ချူးလီတို့ တစ်ချိန်တည်းတွင် စကားပြောခဲ့ကြပြီး တိတ်တဆိတ် နားလည်မှု မရှိခဲ့ပေ။
ဟဲယင်ကျွင်း က သူတို့ကိုကြည့်ခဲ့သည် "အဲ့တော့...သွားမှာလား"
ချူးလီ က ကျန်းယွီကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ကျန်းယွီ က သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ သွားချင်နေပုံပေါ်သည်။
သူ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ပြောခဲ့သည်" သွားမယ်"
"ချန်ချန်ချန်း! အရမ်းကောင်းတယ်! ဟားဟားဟားဟား "
ချူးလီ ဒီလိုပျော်စရာမျိုးမှာ ပါဝင်ရတာကို မကြိုက်ကြောင်း ကျန်းယွီ သိထားပေမယ့်၊ သူ ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်ကို လာပြီး သူငယ်ချင်းအသစ်တွေရလာဖို့ မျှော်လင့်ထားပြီး [Save Devil Boy] ရဲ့မစ်ရှင်အတွက်လည်း အထောက်အကူဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူမတကယ်မျှော်လင့်ထားသည်။
ချူးလီ နေရောင်ထဲတွင် အမှန်တကယ် လမ်းလျှောက်နိုင်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။
ပြီးတော့ ဒီနေရောင်ခြည်က သူမတစ်ယောက်တည်း ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ ထို့အပြင် သူမ၏မိဘများထံမှဂရုစိုက်မှု၊ သူငယ်ချင်းများ၏ရိုးသားသောခင်မင်မှု၊ ဆရာများထံမှသွန်သင်ချက်များ ... ဤအပြုသဘောဆောင်သောစွမ်းအင်များအားလုံးသည် ကြေကွဲနေတဲ့ဝိညာဉ်ရှိတဲ့ လူတစ်ဦးကိုပြန်လည်ပုံဖော်နိုင်သည်။
သူငယ်ချင်းအသစ်တွေနဲ့ တွေ့ဖို့ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပင်။
ညနေပိုင်းတွင် ကျန်းယွီသည် ချူးလီ ကို ကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် နာမည်ကောင်းရှိသော ဘုတ်ဂိမ်းအခန်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ဟဲယင်ကျွင်း သည် ဤနေရာတွင် အတန်းဖော် ခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်ထက်မနည်းကို တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ် စိတ်ပညာကျောင်းမှ ဘွဲ့ရကျောင်းသားများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့သည် ဘွဲ့ကြိုနှင့် ကိုယ်တိုင် စာမေးပွဲဖြေကြမယ့်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အားလုံး ချူးလီကို သိပုံရသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို အားကျခြင်း ချီးမွမ်းခြင်း အနည်းငယ်ဖြင့်ကြည့်နေကြသည်
ဒါပေမယ့်... အတွင်းစိတ်ထဲမှာ မနာလိုစိတ်က သူ့ဘေးနားက မိန်းကလေးနဲ့ အနည်းနဲ့အများ ဆက်စပ်နေသင့်သည်။
ကျောင်းအဆင့် ကောင်မလေးတွေ အားလုံး ဘွဲ့ရပြီးပြီမို့ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ သူမရဲ့ချစ်သူနဲ့ အဖော်လိုက်ခဲ့ပေးတဲ့ ချိန်းတွေ့မှု ဘုတ်အဖွဲ့မှာ ဒီလိုမျိုး ပါဝင်ရတာဟာ... အင်မတန် ကြည်နူးဖို့ကောင်းသည်။
ဂိမ်းပိုကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းယွီ သည် စိတ်ပညာကျောင်းမှ အတန်းဖော်တစ်ဦးနှင့် Werewolf ကစားခြင်းသည် ရိုးရိုးလေးရာခြောက်ဆယ်ဒီဂရီလောက်လွှဲခြင်း တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ဖြည်းညှင်းစွာတွေ့ရှိခဲ့သည်။
သူမသည် ဂိမ်းကို ကောင်းကောင်းကစားနေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ပုရှီးနှင့် အခြားသူများနှင့် ကစားခဲ့ဖူးပြီး ၎င်းတို့ကို အမြဲတမ်း ရယ်မောနိုင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် ထိုအတန်းဖော်များနှင့် ကစားရင်း မိနစ်ပိုင်းအတွင်း သူမ၏ လှည့်စားမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် ချူးလီ နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤအတန်းဖော်များ၏ အဆင့်က အလွန်ပျမ်းမျှဆန်သည်။ ချူးလီရဲ့ ဂိမ်းရှိသည်။ သူသည် ဝံပုလွေ သို့မဟုတ် ရွာသားတစ်ဦးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်သည်ဖြစ်စေ သူ၏ပြိုင်ဘက်များကို လှည့်ပတ်လှည့်စားနိုင်သည်။ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်သည် အဆင့်တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်မားသောဂိမ်းကို အမြင့်ဆုံးဂိမ်းအဆင့်အဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက်ဆွဲခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျန်းယွီက သူ့အသင်းဖော်ရဲ့ IQ ကို မနိမ့်ကျစေဖို့အတွက် ဂိမ်းကနေထွက်ပြီး ချူးလီ ကစားတာကိုကြည့်ဖို့ ဘေးမှာထိုင်နေခဲ့သည်။
သူမ ချူးလီ ၏မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး မျက်နှာမပြောင်းဘဲ လိမ်ညာပြောဆိုကာ ထိုကဲ့သို့ ထင်ရှားသောလိမ်ညာမှုကို စိတ်ချယုံကြည်စွာ ပြောပြနိုင်ခဲ့သည်။
ကျန်းယွီ သည် ဤလူကို နောင်တွင် လက်ထပ်မည်ဆိုပါက အချိန်နှင့်တပြေးညီ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း လေးလေးနက်နက် ခံစားခဲ့ရသည်။
ခရီးအလယ်တွင် ကျန်းယွီသည် တင်းမာသောသေတ္တာကို ဘုတ်ဂိမ်းအခန်းတွင်ထားခဲ့ကာ ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် အနားယူခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းတွင် စားပွဲနှစခုမှာ ကစားနေကြဆဲဖြစ်ပြီး ရယ်မောသံများလည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။
ကျန်းယွီ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ပုရှီးဆီ မက်ဆေ့ချ် ပို့လိုက်သည် ။
"ဒီလူ ချူးလီ... က လှည့်စားလွန်းတာကို ငါသိလိုက်ရတယ်၊ အခု ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို သူ သတ်လိုက်တာ၊ သူ တစ်ပွဲမှ မရှုံးဘူး။ အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။ [တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့်]"
ပုရှီး : "တကယ်လို့ သူဒီလိုလိမ်နိုင်တာကို နင် အခုမှသိရတာက သူ နင့်ကို မလိမ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ"
ကျန်းယွီ :?
ကျန်းယွီ : "နင်ဘာလို့ဒီလောက်တော်နေတာလဲ"
ပုရှီး: "[akimbo]"
ကျန်းယွီ : "သူငါ့ကိုလိမ်ရင် မိနစ်ပိုင်းပဲကြာတယ်"
ပုရှီး : "အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ အနှစ်သာရက လိမ်ညာမှုပဲ။ မျက်လုံးတစ်ဖက်ဖွင့်ပြီး တစ်ဖက်ကပိတ်ထားတယ်၊ ပျော်ရွှင်ပါစေ၊ သိပ်မှန်မနေပါနဲ့"
ကျန်းယွီ : "နင် ကောင်းကောင်းနားလည်တဲ့ပုံရတယ်။"
ပုရှီး : "ငါက အိမ်ထောင်မပြုရသေးပေမယ့် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက မိဘတွေရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ပြေလည်လာတာကို မြင်ဖူးတယ်လေ...
ကျန်းယွီ : "မုသားတွေနဲ့ပြည့်နေတဲ့အိမ်ထောင်ရေးက... အကြမ်းဖက်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတာထက် ပိုကောင်းတယ်"
သူမ၏ယခင်ဘဝတွင် သူမသည် ထိုသို့သောအိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ၎င်းသည် တကယ့် purgatory ဖြစ်သည်ကို သူမ သိသည်။
ဒါပေမယ့် ကျန်းယွီ ဖန်ခွက်ထဲက ရေနွေးကို သောက်ပြီးတာနဲ့ ထပြီး ဘောက်စ်ထဲကို ပြန်ဝင်ခါနီးမှာ ဘုတ်ဂိမ်းအခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လာပြီး လူတချို့ ဝင်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်လူ၏ အမှောင်နှင့် အေးစက်သော မျက်လုံးများဆီသို့ အပြေးရောက်သွားခဲ့သည်။
သူမလက်ထဲမှ ဖန်ခွက်က ကြမ်းပြင်ပေါ် ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျသွားသည်။
ထိုမျက်လုံးတွေက သူမ၏ အိပ်မက်ဆိုးများတွင် အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပေါ်လာပြီး အသက်မရှူနိုင်ခဲ့ပေ။
အခုခေတ် ဟော့ချန် က သူအထက်တန်းကျောင်းသားကဲ့သို့ မမိုက်မဲတော့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် သူသည် ယခင်ဘဝက နတ်ဆိုးများနှင့် တစ်ထပ်တည်းတူသော အေးစက်သော အနက်ရောင်အင်္ကျီကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ကျန်းယွီ၏နှလုံးသားကို အေးခဲသွားစေခဲ့သည်။
ဟော့ချန် သည် ကျန်းယွီကိုမြင်ပြီး နှစ်ယောက်သား စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။
ရုတ်တရက် သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှာ ဆိုးသွမ်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မတွေ့တာကြာပြီနော်"