Chapter 126
Vol. 11 Ch. 126
ကျန်းယွီ သီးသန့်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး အနည်းငယ် ထိန်းမရဖြစ်နေကာ တံခါးဆီသို့ သူမမျက်လုံးများက တံခါးဆီအမြဲရောက်နေသည်။
ဟော့ချန် ကို သူမ မကြောက်ပေမယ့် သူမ အကြောက်ဆုံးကတော့... ဟော့ချန် ချူးလီနဲ့ လာတွေ့မှာကိုပဲ။
ဟိုင်ချန် ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်များ မှောင်ခို သယ်ဆောင်မှု ကိစ္စတွင် အဓိက တရားခံမှာ ဟော့ချန်၏ ဝမ်းကွဲဖြစ်ပြီး ဟော့ချန်၊ ချူးလီနဲ့ လျန်းဇီတို့က လုံးဝ ပြေလည်သွားကြပြီ။
ဒါပေမယ့်လည်း [Knowledge] အက်ပ်သည် မစ်ရှင်၏အောင်မြင်မှုသတင်းကို ကျန်းယွီထံ မပေးပို့သေးပေ။ ချန်ယဲ့ထံမှ သင်ယူခဲ့သော သင်ခန်းစာများဖြင့် ကျန်းယွီသည် ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ခံယူတော့မည်မဟုတ်ပေ။
ချူးလီ သည် ယခင်ဘဝ၏ကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်သေးကြောင်း ထင်ရှားသော မစ်ရှင်မှာ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
ကျန်းယွီက အရမ်းသတိထားပြီး အိမ်ထဲကိုပြောင်းရွှေ့ဖို့ သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပြီး သူမအဖေကို သူ့ဆီ ဝေငှခဲ့သည်။ အရာရာဟာ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလာလိမ့်မယ်လို့ သူတွေးခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် ဟော့ချန် ကို သူမမြင်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်က လုံးဝပြိုကျသွားသည်။
ဟော့ချန် ပြန်ရောက်နေပြီ၊ နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ကျန်းယွီ မတွေးရဲပေ......
ချူးလီက ကျန်းယွီ ကို အသံတိုးတိုးနဲ့မေးခဲ့သည် "ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
"နည်းနည်းပင်ပန်းလာလို့ အိမ်ပြန်ချင်နေပြီ"
သူကစားနေတဲ့ဂိမ်းကို ပြတ်ပြတ်သားသားအဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ကျန်းယွီနဲ့ ဘုတ်ဂိမ်းအခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူထွက်သွားသောအခါ ကျန်းယွီ သည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းစွာပင် ဟော့ချန် ကို သူမ မတွေ့ခဲ့ပေ။
ချူးလီ သူ့ဆီ ပြေးဝင်လာမှာကို သူမ စိုးရိမ်သည်။
ဒါပေမယ့် သူက ဘောက်စ်ထဲမှာ သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်း ဂိမ်းဆော့နေသင့်သည်။
ကျန်းယွီ သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တာက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပါပဲ။ သူမနဲ့ ဟော့ချန် ကြားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့ပါပြီ... ဟော့ချန်မှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘူး၊ မတော်တဆဆုံမိရင်တောင်မှ သူစိမ်းဖြစ်ခွင့်ရှိသည်။
ကြောက်စရာ မလိုဘူး။
...
ရှဲ့ယွမ်က ချူးလီ ကို ကျန်းယွီ၏အိပ်ခန်းတွင်နေထိုင်ခွင့်မပြုဘဲ သူနေထိုင်ရန် နောက်တစ်ခန်းကိုလည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးခဲ့သည်။
ညဘက်တွင်၊ ကျန်းယွီ မလွှဲမရှောင်သာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမက်ခဲ့သည်။
အိပ်မက်ထဲတွင် သူမ အတိတ်ဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားပုံရသည်။ အမျိုးသား၏ လက်သီးနှင့် ကန်ချက်များကြောင့် သူမသည် အေးစက်သော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း သူမကိုယ်သူမ ဖက်ထားခဲ့သည်။
ပါးလွှာသော ညဝတ်ဝတ်စုံသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ မဝေးလှသော ပြင်သစ်ပြတင်းပေါက်တွင် ပိန်လှီသော အမျိုးသား၏ အသွင်အပြင်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
ဟော့ချန် ၏ စိတ်ရောဂါအထူးကုက ချူးလီ။
ဂရုမစိုက်သော လူမည်းကျောင်းသားသည် ငရဲမှတမန်ကဲ့သို့ လူသားခံစားချက်မရှိပုံပေါက်သည်။
ဟော့ချန် အရက်မူးပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်၊ သူမသည် စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း ဖယ်ထားသော စဥ့်တီတုံးကဲ့သို့ အေးစက်သော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးတွေက မျက်နှာကျက်ကို ကွက်ခနဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။
မျက်ရည်တစ်စက်မှ ထွက်မလာနိုင်ဘဲ သူမမျက်လုံးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ပြီးသာနေခဲ့သည်။
မကြာခင်မှာပဲ အမျိုးသားက သူမဆီ လှမ်းလာပြီး ဒဏ်ရာရနေတဲ့ သားရဲလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသလိုမျိုး သူမကို ညင်သာစွာ ကောက်ချီခဲ့သည်။
လက်တွေ အေးစက်နေပေမယ့် အသံကတော့ နူးညံ့သည်...
"ခဏလောက် အိပ်လိုက်"
ကျန်းယွီ ကို ဆိုဖာပေါ်တွင် သူ ပွေ့ဖက်ပေးထားပြီး သူမကိုကုတ်အင်္ကျီခြုံပေးထားသည်။ သူမ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားရင်း အိပ်ငိုက်လာသလိုမျိုး ခံစားရသည်။
ဒါပေမယ့် သူမလက်မောင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို အမျိုးသား၏ လက်ချောင်းထိပ်များက အလွန်နူးညံ့စွာ ထိတွေ့နေတာကိုခံစားနေရပြီး အေးမြသောလိမ်းဆေးကို သူမထံ ဖြည်းညှင်းစွာ လိမ်းပေးလိုက်သေးသည်။
သူ့အသံက တိုးလျပြီး ဆွဲဆောင်မှုဓာတ်ပါရှိပြီး သူမကို အိပ်မက်ထဲကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့လွင့်သွားစေသည် ။
"အိပ်မက်က လှတယ်။ ကောင်းကင်ပြာပြာနဲ့ တိမ်ဖြူဖြူတွေရှိတယ်။ တိမ်ဖြူတွေက marshmallowလို နူးညံ့ပျော့ပျောင်းတယ်။ အဆုံးမရှိတဲ့ မြက်ခင်းပြင်မှာ အမည်မသိ ပန်းပွင့်လေးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ကြည်လင်တဲ့နှင်းတွေနဲ့ တောက်ပနေတယ်။ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ မိုးဖွဲဖွဲလေးကျနေပြီး မြေသင်းနံ့တွေနဲ့ လေညင်းလေးတွေကို တိုက်ခတ်နေတယ်။ ပါးပြင်ပေါ် ငှက်မွှေးလေးတွေ ကျလာနေသလိုပဲ..."
သူ၏ နှေးကွေးသော အိပ်မွေ့ချမှုအတွင်း ကျန်းယွီ သည် နှစ်နှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်ညတာ ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ခဲ့သည်။
သူမ မျက်လုံးကို ပြန်ဖွင့်ခဲ့ပြီး ဘာမှမရှိတဲ့အိမ်ထဲက ထွက်သွားတဲ့အခါ ရင်ဘတ်မှာ ချွန်ထက်တဲ့ သစ်သီးလှီးဓားတစ်လက်နဲ့ အရက်မူးနေတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်သာရှိသည်။
ဝမ်းဗိုက်နဲ့ ရင်ဘတ်မှာ ဒဏ်ရာတွေ အများကြီးရှိနေသည်။ ဓားကဘယ်လောက်ထိထိုးခံထားရလဲမသိပေ။
သူသေသွားပြီ၊ ခန္ဓာကိုယ်က မနွေးတော့ဘူး။
ချူးလီက သူ့လက်ပေါ်တွင် သွေးများဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှာ အလွန်အေးစက်နေသော အပြုံးတစ်ခုရှိသည်။
သူမသည် သူ့၏ နတ်ဆိုးဆန်သော အပြုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ပိန်လှီနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။
အဲ့တာ ချူးလီ လုပ်လိုက်တာ။
နောက်တော့ သူ့ကို လက်ထိပ်ခတ်ပြီး ရဲကားထဲ ခေါ်သွားခဲ့ကာ သူက လှည့်ပြီး သူမကိုကြည့်နေခဲ့သည်။
သူသည် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းမရှိသော်လည်း သူ၏နှလုံးသားကို လျှို့ဝှက်စွာနဲ့ လက်ထိပ်ခတ်ထားခဲ့သည်။
...
ညသန်းခေါင်မှာ ကျန်းယွီ အိပ်မက်ကနေ နိုးထလာပြီး၊ ချူးလီ စာဖတ်နေတုန်း သူမရဲ့လှုပ်ရှားမှုကို ကြားပြီး ဘေးခန်းက ထွက်လာခဲ့သည်။
"ဘာလို့လဲ အိပ်မက်ဆိုး မက်နေတာလား"
ကျန်းယွီရဲ့ တုန်ယင်နေတဲ့လက်က ချူးလီ ၏ကော်လာကိုဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ညနက်နက်ကြီးမှာ သူ၏နက်မှောင်တောက်ပသောမျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ယင်နေပြီး သူ့ကို မသတ်ဖို့ပြောရန် ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အချိန်အတော်ကြာအောင် တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ “အားလီ” လို့သာခေါ်ခဲ့သည်။
ချူးလီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကောင်မလေး၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ကျောကုန်း စိုစွတ်နေမှန်း သိလိုက်ရသည် ။
"မင်းဘာအိပ်မက်မက်လို့လဲ"
"ကြောက်စရာကောင်းတယ်။" ကျန်းယွီ သူ့အား ဆောင့်ဆွဲလိုက်ကာ ပစ်လှဲချလိုက်သည် "နင်ထောင်ထဲရောက်သွားတယ်လို့ အိပ်မက်မက်နေတာ"
ချူးလီ :...
"မင်းကိုယ့်ကိုမသေစေချင်ဘူး ကိုယ့်ကို ထောင်ထဲသွားစေချင်တာလား"
ကျန်းယွီ သူ့ခါးကို ပွေ့ဖက်ကာ ငိုယိုပြီးပြောခဲ့သည် "နင့်ကို ဘယ်သူက ဒီလောက်... ဒီလောက်ထိ ဆိုးသွမ်းအောင်ပြုမူခိုင်းလို့လဲ"
ချူးလီ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည် "မင်းခိုင်းတာသမျှ ကိုယ်လုပ်မှာ။ဒါက ကောင်းတယ်မဟုတ်လား"
"ဒီည မသွားနဲ့ ငါနဲ့နေ" သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားရင် သူမ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည် ။
ထိုညတွင် ချူးလီ သည် အရင်ကတစ်ခါမှ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ အစမှအဆုံးအထိ သူမကို ဖက်ထားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ရှားရန်မှာ တစ်ခုတည်းသော အမူအရာတစ်ခုသာရှိသည်။
သူ့ကိုယ်သူ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒီနည်းနဲ့ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။
သူ၏လေသံ တိုးတိုးလေးဖြင့် ကျန်းယွီ လှပသော အိပ်မက်ထဲသို့ တစ်ဖန်ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ထိုညတွင် မကြုံစဖူးနှင့် ထူးကဲသော အတွေ့အကြုံသည် သူမဘဝမှာ မမေ့နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ဒါကြောင့် နောက်နေ့မနက် အိပ်ရာက နိုးလာတဲ့အခါ မျက်နှာသစ်ပြီး သွားတိုက်တဲ့အခါ နီမြန်းနေတဲ့ ပါးပြင်တွေကို ကြည့်ပြီး အရမ်းရှက်သွားခဲ့သည်။
အနှေးနဲ့အမြန်ဆိုသလို ဒီလူရဲ့လက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
...
ထိုနေ့ပြီးတဲ့နောက် ကျန်းယွီ သည် ဟော့ချန် ကို ထပ်မတွေ့ရတော့ပေ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမသည် ထိုတွေ့ဆုံမှုကို တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုအဖြစ် အမှန်တကယ်ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ဟော့ချန် က သူမကို လုံးဝစိတ်မ၀င်စားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။ အမှန်တော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားပါပြီ၊ ကျောင်းသားနေ့များရဲ့ ကလေးဆန်သော အနှောင့်အယှက်များသည် ရှည်လျားသော ဘဝဖြစ်စဉ်တွင် မှတ်သားထိုက်သည်။
ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျန်းမန့်ယီသည် ဝန်ထမ်းများအား လစာပေးရန်အတွက် "Walking" ဘား သို့သွားခဲ့သည်။ ကျန်းယွီ အမြန်ပြေးလာပြီး ရိုက်ကူးရေးလုပ်နေစဉ် ချန်ယဲ့ ဒဏ်ရာရသွားကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။
ကျန်းမန့်ယီ ချက်ခြင်း အလုပ်ဖျက်ပြီး ကျန်းယွီ နှင့်အတူ တဟွေ့ ပုဂ္ဂလိက ဆေးရုံသို့ ကားမောင်းသွားခဲ့သည်။
ဤဆေးရုံသည် ယေဘူယျအားဖြင့် အဆင့်မြင့်လူနာများ သို့မဟုတ် ထင်ရှားကျော်ကြားသူများကို ကုသလေ့ရှိပြီး သာမန်လူတွေ ဆေးကုသရန် ဤဆေးရုံသို့ လာလေ့မရှိပေ။
ဒါကြောင့် ဆေးရုံမှာ လူနာတွေ သိပ်မရှိပေ။
အဖြူရောင်စင်္ကြံများသည် အလွန်သန့်ရှင်းပြီး အညစ်အကြေးမရှိသလောက်ပင်။
လမ်းခရီးတွင် ကျန်းမန့်ယီ ၏နှလုံးမှာ တောင့်တင်းနေပြီး သူ ဘယ်လောက်ဒဏ်ရာပြင်းထန်သည်ကို သူမ မသိပေ။
ကျန်းယွီ စကားကို နားထောင်ကြည့်ရသလောက်ကတော့ အက်ရှင်ဇာတ်ဝင်ခန်း သရုပ်ဆောင်ရင်းနဲ့ ချန်ယဲ့ ပြဿနာပေါ်လာပြီး ခေါင်းနဲ့လဲကျသွားခဲ့သည်။သူမ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး အခြေအနေကို မသိရသေးပေ။
ဆေးရုံ၏အဖြူရောင်လူနာဆောင်ကို စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းမရှိစေဘဲ နွေးထွေးသောအရောင်များဖြင့် လှပစွာ အလှဆင်ထားသော်လည်း အဆင့်မြင့်ဟိုတယ်အခန်းများကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။
ချန်ယဲ့ နိုးနေပြီး အဖြူရောင်ပိတ်စ စည်းထားကာ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
ကျန်းမန့်ယီက သူကောင်းမွန်နေတာမြင်တော့ စိတ်သက်သာရာရပြီး ဆေးရုံကုတင်အစွန်းမှာထိုင်လိုက်ကာ သူ့ရဲ့ချောမောပြီး ဖြူဖျော့တဲ့ပါးပြင်တွေကို ဖွဖွလေး ကိုင်လိုက်သည်- "အကိုယဲ့၊ ရှင်ဘယ်လိုခံစားနေရလဲ"
ချန်ယဲ့ က သူမကို ဗလာကျင်းစွာ ကြည့်နေသည် "မင်းက ဘယ်သူလဲ..."
ကျန်းမန့်ယီ : ?
"မန့်မန့်"
"မန့်မန့်" ချန်ယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏလောက်စဉ်းစားနေသည်။ "မန့်မန့်က ဘယ်သူလဲ"
"အကိုယဲ့။ ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
ထိုအချိန်တွင် အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီနှင့် မျက်မှန်တပ်ထားသည့် ဆရာဝန်တစ်ဦးဝင်လာပြီး ကျန်းမန့်ယီကိုပြောခဲ့သည်။ "လူနာမှာ ဦးနှောက်ဒဏ်ရာရသွားတော့ ယာယီသတိမေ့နေတာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို မေ့ကောင်းမေ့သွားနိုင်တယ်"
ကျန်းမန့်ယီ ပြောလိုက်သည်။ "အတိတ်မေ့သွားတာလား။ သူ ကျွန်မကို မမှတ်မိဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား"
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒါက ယာယီမှတ်ဥာဏ်ဆုံးရှုံးသွားတာလေးပါပဲ။ အဲဒါကို ကုသဖို့ ကျိန်းသေပေါက် ကြိုးစားသွားမှာပါ"
"တခြားမေးစရာများရှိသေးလား"
"လောလောဆယ်တော့ မရှိပါဘူး"
ကျန်းမန့်ယီ သူမရှေ့မှလူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ငြိမ်သက်ခြင်းအတွက် ပျော်ရွှင်ရမည်လား ဝမ်းနည်းရမည်လား မသိတော့ဘဲ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ဆုံးရှုံးသွားသည်။
သူသည် မြီးကောင်ပေါက်အရွယ်ကတည်းက သူမကို စွဲလမ်းလာသူဖြစ်သည်။ သူမက သာမာန် ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို နှစ်သက် သဘောကျအောင်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ကျန်းမန့်ယီက သူမ ဘယ်လောက် ကံကောင်းလဲဆိုတာကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ခံစားခဲ့ရသည်။
ဤကံကြမ္မာက ရုတ်ခြည်း ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ၊ ကျန်းမန့်ယီသည် တစ်ကမ္ဘာလုံး ညှိုးနွမ်းသွားသကဲ့သို့ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားသလို ခံစားရပြီး သူမ၏ဘဝက ရုတ်တရက် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။
ထိုနှစ်ရက်အတွင်း ကျန်းမန့်ယီသည် ချန်ယဲ့ နှင့်အတူ တစ်နေ့လျှင် ၂၄ နာရီနီးပါး တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်မိလာစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။
သူ့မှတ်ဥာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက် ချန်ယဲ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်က ပိုပိုပြီး တင်းမာလာသည်။ နေ့တိုင်းလုပ်စရာ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်ရသည်။ နှစ်ကာရက် စိန်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူနာပြု၏လက်ပေါ် စွပ်ခဲ့သည်။
ချန်ယဲ့သည် ထိုနေ့က သူမအား လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် စီစဉ်နေကြောင်း ကျန်းမန့်ယီ သူ၏ အေးဂျင့်ထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည်။ ဒီလို မတော်တဆမှုမျိုး ဘယ်သူတွေ ကြုံဖူးကြလဲ။
အခုတော့ ချန်ယဲ့ သည် ဖန်ဖိနပ်ဖြင့် စင်ဒရဲလား ကိုရှာဖွေနေသည့် မင်းသားတစ်ယောက်လိုပင် ဤလက်စွပ်ပိုင်ရှင်ကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ရှာချင်ခဲ့သည်။
ကျန်းယွီ ၏လက်ကို ဦးစွာစမ်းကြည့်ရာ လက်စွပ်က အနည်းငယ် ချောင်နေသည်ကို တွေ့ရှိပြီးနောက် ပုဂ္ဂလိကဆေးရုံမှ လှတဲ့ သူနာပြုဆရာမများ၏ လက်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စမ်းကြည့်ခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် ထိုအမျိုးသမီးငယ်တွေရဲ့ လက်တွေက တုတ်သည်ဖြစ်စေ သွယ်သည် ဖြစ်စေ ဤလက်စွပ်နှင့်တော်တဲ့ လက်ကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် လက်စွပ်ကို သူနာပြုခေါင်းဆောင်၏လက်မှာ ကွက်တိ စွပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် အသက်ငါးဆယ်ကျော်ရှိ သူနာပြုဆရာမက ချန်ယဲ့ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်ကာပြောခဲ့သည် "ကြယ်ပွင့်ကြီး ၊ အစောပိုင်း အနှစ်နှစ်ဆယ်တုန်းကဆိုရင် ရှင့်ရဲ့အချစ်ကို ကျွန်မသေချာပေါက်လက်ခံမှာပါ၊ ဒါပေမယ့် အခု ကျွန်မသားတောင် လက်ထပ်တော့မယ့်အရွယ်ရောက်နေပြီ ရှင်က....မသင့်တော်ဘူး"
ချန်ယဲ့ နှလုံးသားနှင့် စိတ်ရှိသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပုံရသည်။ ဒီစိန်လက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်နိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးက သူ့အတွက် ရည်မှန်းထားတဲ့ အချစ်စစ်လို့ သူဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
"ရပါတယ် သူနာပြု အစ်မ၊ အသက်အရွယ်က အချစ်ကို တားလို့မရဘူး၊ လောကသဘောတရားတွေက မင်းအတွက် ငါ့နှလုံးသားကို တားလို့မရဘူး။"
သူနာပြုဆရာမကြီးက နဖူးကိုကိုင်ကာ စိန်လက်စွပ်ကို ပြန်ပေးပြီး လေးလေးနက်နက်ပြောခဲ့သည် “ရှင် လာရောနေမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ ရဲ ခေါ်ရလိမ့်မယ်”
ကျန်းမန့်ယီသည် နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ချန်ယဲ့ ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ လက်စွပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ဘယ်လက်၏လက်သူကြွယ်ပေါ်တွင် စွပ်လိုက်ကာ ချန်ယဲ့၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် လှုပ်ပြကာ မကျေမနပ်ဖြင့်ပြောခဲ့သည် "မြင်ပြီလား ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့လူ။ရှင်ရှာနေတဲ့လူ"
ချန်ယဲ့သည် သူမ၏ နူးညံ့ပြီးသေးသွယ်တဲ့ လက်ချောင်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ အဲ့တာကိုကြည့်ပြီးပြောခဲ့သည် "တကယ်မင်းပဲ!"
"မဟုတ်ရင်ရော" ကျန်းမန့်ယီ စိတ်ဆိုးကာပြောခဲ့သည် "အဆိုတော်ကောင်းတစ်ယောက်၊ ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခုလုပ်ဖို့ ပြေးလွှားနေရတယ်၊ ရှင့်ရဲ့သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်၊ ရှိုးကိုကြည့်လိုက်ဦး..."
ချန်ယဲ့သူမ၏ မကျေနပ်ချက်များကို လျစ်လျူရှုကာ သူမ၏လက်သူကြွယ်ပေါ်ရှိ လက်စွပ်ကိုကြည့်ပြီး ပါးစပ်ထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် "ဒီတော့ မန့်မန့် သဘောတူလား"
"ဘာကိုသဘောတူလားလဲ"
"လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတာကို"
ကျန်းမန့်ယီ : ?
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဆေးရုံရှိ ဆရာဝန်နှင့် သူနာပြုများအားလုံး ထွက်လာကြပြီး ကျန်းယွီ နဲ့ ချူးလီတို့ လူနာခန်းထဲမှ ဝင်လာပြီး လူတိုင်းအော်ခဲ့ကြသည် "သူ့ကို သဘောတူလိုက်!"
ကျန်းမန့်ယီ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ ဒဏ်ရာတွေ ၊ အတိတ်မေ့ခြင်း ၊ ဤအရာအားလုံးက ဂရုတစိုက် စီစဉ်ထားသော "လိမ်လည်မှု" ဖြစ်သည် ။
ချန်ယဲ့ သည် သူ့လက်ထောက်လူငယ်ထံမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော နှင်းဆီပန်းစည်းကို လက်ခံပြီး ကျန်းမန့်ယီ ထံသို့ လျှောက်သွားကာ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာထိုင်ချလိုက်သည် "ကိုယ် ကတိပေးပါတယ် ကိုယ် ပြန်မသွားနိုင်တော့ဘူး"
"ကျွန်မကတိပေးပါတယ် ကျွန်မ... ငါသရဲကို ကတိပေးတယ်!" တစ်ဖက်တွင် သူမသည် သူမှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးမှုမရှိသည့်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ကျေးဇူးတင်ရှိခဲ့ပြီး တစ်ဖက်တွင်မူ သူမ အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့သည်- "ရှင် ကျွန်မကိုညာတယ်"
"ကိုယ်မင်းကိုလိမ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး ဒဏ်ရာရတာကတကယ်ပါ" ချန်ယဲ့ စိတ်မချမ်းသာစွာပြောလိုက်သည် "ဒါက မပြင်းထန်ပေမယ့် မင်းကို နောက်တစ်ခါထပ်မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ မတွေးမိဘဲမနေနိုင်တော့လောက်အောင် လဲကျသွားတာ။ ကိုယ်လဲကျသွားတဲ့အချိန်မှာ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုပဲရှိတော့တယ်။ ကျန်နေတဲ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး မင်းနဲ့မပေါင်းဖက်နိုင်ရင် ကိုယ့်နောင်တတွေကို ကုစားဖို့ နည်းလမ်းရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး"
"..."
ကျန်းမန့်ယီရဲ့ မျက်လုံးတွေ မှိန်ဖျော့သွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိခဲ့ပေ။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည် "ကျွန်မတို့အားလုံး ဒီအသက်အရွယ်ရောက်နေပြီပဲ..."
"မင်းရဲ့အသက်က နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်၊ လေးဆယ်ပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသရွေ့တော့ ဘဝကစနေပြီ"
ကျန်းမန့်ယီက သူကိုယ်တိုင်ဝတ်ခဲ့တဲ့ စိန်လက်စွပ်ကို ကြည့်ပြီး ကိုင်ကြည့်ဖို့ကြိုးစားပေမယ့် မချွတ်ခဲ့ဘူး။
"ကျွန်မပြောတာကပြဿနာရှိလား ကျွန်မအဲ့တာကိုမတတ်နိုင်ဘူး"
ချန်ယဲ့ ရယ်လိုက်သည် "အဲဒီလက်စွပ်က ဖန်ဖိနပ်နဲ့တူတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွက်ချက်မှုတစ်ခုလုပ်ခိုင်းခဲ့တာ။ မင်းတစ်ယောက်ထဲပဲဝတ်လို့ရတယ် မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ။ မင်းအဲ့တာကိုဝတ်ပြီးသွားရင် ထပ်ချွတ်လို့မရနိုင်တော့ဘူး။"
သူနာပြုဆရာမက လက်စွပ်ကို စွပ်ခဲ့ပြီး ချွတ်လို့ရနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ကျန်းမန့်ယီက လက်စွပ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချွတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ဘယ်လိုမှ မချွတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
လက်စွပ်ကို သူမကိုယ်တိုင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ယခု သူမ အမှန်တကယ် အကျပ်ရိုက်နေပြီဖြစ်သည်။
"အမေ၊ ဘယ်လိုမှ ချွတ်လို့မရနိုင်တော့ရင် အဖေချန် ကို သဘောတူလို့ရတယ်နော်"
"မကောင်းတဲ့ကောင်မလေး၊ ငါ့ကိုလိမ်ဖို့သူ့နောက်လိုက်တယ်"
ကျန်းယွီ ပြုံးလိုက်သည် "အဖေ ချန် က သမီးကို အခြေအနေတစ်ခုကို ကတိပေးထားတဲ့အတွက်ကြောင့်လေ အခြေအနေက ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်၊ သမီး သူ့ကိုပဲ ကူညီနိုင်မှာ"
"အမေက နင့်ကို အမြတ်နည်းနည်းနဲ့ နင်ကြီးပြင်းလာဖို့ အရမ်းကြိုးစားပေးခဲ့တာလေ၊ ဒီတော့ နင်က ရန်သူနဲ့ပူးပေါင်းပြီး သစ္စာဖောက်တာလား" ကျန်းမန့်ယီ မကျေမနပ်နဲ့ပြောလိုက်သည် "ငါဆိုလိုတာက သူ နင့်ကို ဘာအကျိုးအမြက်တွေ ပေးထားလို့လဲ"
"အဖေချန် ၊ အဖေ ကတိပေးထားတယ်နော် ၊ အဖေ အမေ့ကို အဖေကိုယ်တိုင် ပြောလိုက် "
ချန်ယဲ့ ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ကျန်းမန့်ယီ၏လက်ကိုကိုင်ပြီး သူမကိုကြည့်လိုက်သည် "အခုချိန်ကစပြီး နေ့တိုင်း မင်းကိုတန်ဖိုးထားပြီး ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးတယ်။ မင်းကိုယ့်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် လိုက်လျောပေးခဲ့တယ်။ ကျန်နေတဲ့နေ့ရက်တွေမှာ မင်းနဲ့အဖော်လုပ်ပေးပြီး မင်းနဲ့အတူတူ ဟိုတုန်းကလိုပဲ မင်းကြိုက်တာတွေလိုက်လုပ်ပေးပါ့မယ်"
ကျန်းမန့်ယီ ၏ မျက်လုံးတွေ နီမြန်းနေပြီး သူ မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ အဲ့တာက ချန်ယဲ့ နဲ့ ကျန်းယွီ တို့အတွက်ပဲ...
နောက်ဆုံးတော့ သူမက ချန်ယဲ့ရဲ့ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတာကို သဘောတူခဲ့သည်။
သူမရဲ့အသက်တစ်ဝက်လောက်ကတည်းက သဘောကျခဲ့တဲ့ ဒီလူကို သူမ သူနဲ့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားဖို့အတွက် နန်းတော်ထဲကို လျှောက်လှမ်းဖို့ ဆန္ဒရှိပြီး ဘဝသစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့မည်။
...
ပန်းတွေကိုင်ထားတဲ့ ကျန်းမန့်ယီက ချန်ယဲ့နဲ့ အတူ ဆေးရုံက ထွက်လာပြီး မူးဝေခြင်းမှသက်သာလာပြီးနောက် စာရင်းရှင်းဖို့ ရုတ်တရက်မှတ်မိသွားခဲ့သည်။
သူမ ကျန်းယွီနဲ့ ချန်ယဲ့ကိုကြည့်လိုက်သည်- "ငါ့ကို လက်စွပ်ဝတ်ပေးဖို့ လှည့်စားပြီး အတိတ်မေ့တဲ့ရောဂါကိုအကြောင်းပြပြီး သုံးဖို့ ဘယ်သူ စိတ်ကူးပေါ်လာတာလဲ။"
သူမ၏ မကြင်နာသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျန်းယွီနဲ့ ချန်ယဲ့တို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... သူတို့နောက်မှ ချူးလီကို အတူတူကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ချူးလီ -.......