Chapter 128

ထိုညတွင် ချူးလီသည် ဒိုင်ယာရီကို ရှဲ့ယွမ် ရှေ့မှာချပေးလိုက်ပြီး အမှန်တရားအားလုံး ချက်ချင်းရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ပုထျန်းယန်သည် စက်မှုလုပ်ငန်းတွင် အခွင့်အာဏာအရှိဆုံးဟု ဆိုထားသော စိတ်ညှို့ပညာရှင်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ၎င်း၏မူလမိသားစုကို ဖယ်ရှားရန် ၎င်း၏အကူအညီကို ရယူရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

အဲဒီတုန်းက ပုထျန်းယန် ရဲ့ မူရင်းစကားလုံးတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ဒိုင်ယာရီထဲမှာ စာပိုဒ်တစ်ပိုဒ်ရှိပါသည်။

"အစကတော့ ငါ သူတို့ကို ဘုရင်မရဲ့သရဖူ ဖြုတ်ဖို့ ကူညီပေးနေသရွေ့ ငါနဲ့ ရှဲ့ယွမ်တို့ရဲ့ဘဝတွေကို သူတို့ မနှောင့်ယှက်တော့ဘူးလို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် ငါမှားသွားတယ် ။ ပု ရဲ့ မိသားစုမှာ ဘဲလေးဘုရင်မတစ်ပါးရှိတယ်၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ သူမကို ခြေလှမ်းတစ်ဝက်မှာ အမှားတွေ လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်တယ်။ လက်မထပ်ဘဲ ကလေးယူတဲ့ အပြစ်အနာအဆာက တစ်မိသားစုလုံးကို အရှက်ရစေလိမ့်မယ်"

"ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား၊ ငါလိုချင်တဲ့ ဘဝကို ရှင်သန်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘုရင်မနေရာကို အနိုင်ရရင် ငါက ထာဝရ ပလ္လင်ပေါ်မှာပဲ သံမှိုရိုက်ခံထားရလိမ့်မယ်။ငါ့မှာသေဖို့ကလွဲပြီး ဘာရွေးချယ်စရာမှမရှိဘူး"

ပု ၏မိသားစု၏ချည်နှောင်ခြင်းကိုဖယ်ရှားရန်အတွက် ပုထျန်းယန် သည်သူမ၏ဆိုင်းငံ့ထားသောကာတွန်းအစီအစဉ်ကိုစတင်ခဲ့သည်။ ပုထျန်းယန် ၏ "Swan Lake" သည် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီး နောင်မျိုးဆက်များအတွက် ပုံတူကူးရန် ခက်ခဲသော ဂန္တဝင်ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ချူးရှောက် ၏ စိတ်ညှို့ယူမှုအောက်တွင် သူမသည် ဖျော်ဖြေမှုကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်ကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘဲ ဖျော်ဖြေပွဲအပြီးတွင် ပုထျန်းယန် ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားကာ မြင်ကွင်းအပြည့်ဖြင့် "သေဆုံး" သွားပြီး ကမ္ဘာကြီးထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ချူးရှောက်o ၏အကူအညီဖြင့် အနုပညာစင်တာမှ အသုဘအိမ်သို့ပို့ဆောင်သည့်ယာဉ်သည် "ကားမတော်တဆမှု" ဖြစ်ခဲ့သည်။ ချူးရှောက် သည် ပုထျန်းယန် ကိုခေါ်သွားပြီး ပရမ်းပတာဖြစ်ရာနေရာမှ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ပု မိသားစုသည် ပုထျန်းယန်၏ပျောက်ဆုံးမှုကိုသူမနှစ်သက်တဲ့ယောက်ျားနှင့်အတူနေရန်အတွက်သူမ၏ပျောက်ဆုံးမှုကို ဆိုင်းငံ့ထားသည့်လုပ်ရပ်ကို လက်မခံနိုင်ပေ။

သူမ ဘုရင်မ သရဖူကို ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ အဲဒီလို အရှုပ်တော်ပုံမျိုး ကြုံလာရရင် ပုမိသားစုရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက မျိုးဆက်တစ်ဆက်ပြီးတစ်ဆက် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။

တစ်မိသားစုလုံး အရှက်ကွဲစေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ပု မိသားစုသည် အရာရာကိုလုပ်ဆောင်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ ပုထျန်းယန် သေဆုံးခြင်းကို ပြင်ပကမ္ဘာသို့ကြေညာခဲ့သည်။

စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အခမ်းနားဆုံးသောသေဆုံးမှုသည် ပုထျန်းယန် ၏မသေနိုင်သောဘဲလေးဒဏ္ဍာရီကိုဖန်တီးခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ပုထျန်းယန် သည် ပု မိသားစု၏ ထိန်းချုပ်မှုမှဝေးကွာပြီးနောက် သူမသည်ပိုမိုကြောက်စရာကောင်းသော ရေတွင်းထဲသို့ပြန်ပြုတ်ကျသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ချူးရျှာက်က သူ၏ ဆွေးနွေးခန်း၏ မြေအောက်ခန်းတွင် သူမအား ချုပ်နှောင်ထားကာ သူမအား ကာလရှည်ကြာ လျှို့ဝှက်နက်နဲသော စိတ်ညှို့မှုကို စတင်လုပ်ဆောင်ကာ လျိုယဲ့ ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ပုထျန်းယန် ၏ စိတ်ထဲသို့ ဖြည့်သွင်းခဲ့ပြီး သူမနှင့်သက်ဆိုင်သည့် မှတ်ဉာဏ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ လုပ်ခဲ့သည်။

ဒိုင်ယာရီကို သုံးသပ်ကြည့်လျှင် ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် အနည်းဆုံးငါးနှစ်ခန့် အချိန်ယူရပြီး ပုထျန်းယန် ကို "လျိုယဲ့" အဖြစ်သို့ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲကာ ထိုအချိန်တွင် ချူးလီက. အသက် ခုနစ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို ခေတ်မီပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော ပလပ်စတစ် ဆာဂျရီခွဲစိတ်မှုနည်းစနစ်များဖြင့် ပြောင်းလဲပစ်ကာ လျိုယဲ့ကဲ့သို့ ပလတ်စတစ်ဆာဂျရီ ပြုလုပ်ထားသည်။

ဒါပေမယ့် အလှပြင်ခွဲစိတ်မှု၏အသွင်အပြင်သည် ချို့ယွင်းချက်များ သို့မဟုတ် ကွဲပြားမှုများကို သေချာပေါက် ချန်ထားခဲ့သကဲ့သို့ မှတ်ဉာဏ်၏အယူဝါဒသည် လူတစ်ဦးကို အခြားတစ်ဦးအဖြစ်သို့ လုံးလုံးမပြောင်းလဲနိုင်ပေ။

ချူးရှောက် သည် ပုထျန်းယန်ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်အမှတ်တရများအတိုင်း စိတ်ညှို့ယူခဲ့သော်လည်း ပုထျန်းယန် သည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များစွာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ဝတ္ထု သို့မဟုတ် တီဗီစီးရီးကို ကြည့်နေရသလိုပင်။ ထိုမှတ်ဉာဏ်တွေက သူမအတွက် အလွန်ထူးဆန်းနေသေးသည်။

အဲ့တာနဲ့ပဲ ချူးရှောက် အဖမ်းခံရပြီး အကျဉ်းချခံရပြီးနောက် ပုထျန်းယန် တွင် သူထည့်သွင်းခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

"လျိုယဲ့" က သူမမှာ ခဏခဏ သတိမေ့တတ်တာ၊ တစ်ခါတလေ တစ်ခုခုကို တွေးနိုင်သလို တစ်ခါတလေ မေ့သွားတတ်တယ်လို့ အမြဲပြောခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူမ သဘောကျခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ .... ကလေးပါပဲ။

သူမသည် အိမ်အောက်ထပ်ရှိ လသာပေါက်မှ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မြက်ခင်းပြင်ကို မကြာခဏကြည့်ကာ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ပဟေဠိကစားနေသည့် ကလေးအား အမြဲတွေ့မြင်နေရသည်။

သူမ သူနဲ့ စကားမပြောနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ "သူမရဲ့သား" ဖြစ်သည်ကို သူမ မသိပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ရဲတွေက ချူးရှောက်ကို ခေါ်ဆောင်သွားသော်လည်း တိုင်ပင်တွေးနွေးခန်းတွင် လျှို့ဝှက်မြေအောက်ခန်းရှိသည်ကို မသိခဲ့ကြပေ။ မြေအောက်ခန်းရှိ အစားအစာသည် ပုထျန်းယန် ၏ အသက်ကို နှစ်လကြာ တည်တံ့စေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းမှာ အိမ်ပိုင်ရှင်က အိမ်ကိုပြန်လာသိမ်းတဲ့အချိန်မှ သူမ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပုထျန်းယန်၏ မှတ်ဉာဏ်က ရှုပ်ထွေးနေပြီဖြစ်သည်။

ချူးရှောက် ပေးထားတဲ့ "လျိုယဲ့" ID ကဒ်ဖြင့် သူမ၏ဘဝသစ်ကို စတင်ခဲ့သည်။

...

ဒိုင်ယာရီကို ကိုင်ထားသော ရှဲ့ယွမ် ၏လက်က တုန်ယင်နေပြီး နှစ်များစွာအတွင်း အာ့ထျန်း တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်များကို သူ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ချူးရှောက် သေဆုံးသွားလို့သာ မဟုတ်ရင် ရှဲ့ယွမ် သူ့အသက်ကို ချက်ခြင်းအဆုံးသတ်ပေးလိုက်လိမ့်မည်။

လျိုယဲ့သည် ဒိုင်ယာရီကို အကြမ်းဖျင်းဖတ်ရင်း နာရီအနည်းငယ်ကြာခဲ့သည်။ ချူးရှောက် သူမစိတ်ထဲမှာ ထည့်သွင်းထားတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက တဖြေးဖြေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အတိတ်က ကိစ္စများစွာကို ပြန်သတိရလာသော်လည်း ထိုအကြောင်းကို သူမ မမှတ်မိတော့ပေ။ ပုထျန်းယန်ရဲ့ကိစ္စ။

"အချိန်တော့ယူရလိမ့်မယ်"

ဆိုဖာပေါ်မှာ ချူးလီ ရှင်းပြခဲ့သည် "ချူးရှောက် က ရှောင်ယွီ ရဲ့အမေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ငါးနှစ်ကြာအောင် ဖယ်ထုတ်ခဲ့တယ်။ တခဏအတွင်းမှာ ပြန်မရနိုင်ပေမယ့် သူမကို မှတ်မိလာအောင်တော့ ကျွန်တော် အကောင်းဆုံးကြိုးစားပေးပါ့မယ်။"

"လျိုယဲ့" ကို အရင်က ပုထျန်းယန်အဖြစ် ပြန်ပြောင်းရန် အလွန်မလွယ်ကူကြောင်း ရှဲ့ယွမ် လည်း နားလည်ခဲ့ပြီး သူ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်နိုင်သည်။ စွန့်လွှတ်ရခက်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ သူ့အချစ်ဆုံး အမျိုးသမီးက သူ့ဘဝရဲ့ တစ်ဝက်လောက်မှာ ခက်ခဲမှုတွေကို ခံစားခဲ့ရတာကိုပင်။

ရှဲ့ယွမ် က ပုထျန်းယန်ရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့လည်ချောင်းကတစ်ဆို့နေပြီးပြောခဲ့သည် "အာ့ထျန်း ၊ ကိုယ့်ကိုပြော၊ သူ မင်းကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့လား"

ပုထျန်းယန် သည် စိတ်ရှည်သည်းခံသော မျက်လုံးများမှ သူ့နှလုံးသားအတွင်းထဲက ဒေါသကို ကောင်းစွာမြင်နိုင်သော်လည်း လှုံ့ဆော်သူက ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး သူမ လက်စားချေရန်ပင် မစွမ်းနိုင်တော့ပေ။

ပုထျန်းယန် သည် အတိတ်က အပိုင်းအစများ ၏ မှတ်ဉာက်များကို သတိရလာသည်။ ချူးရှောက် က သူမကို ငါးနှစ်ကြာပိတ်ထားတာကြောင့် သူမအပေါ် ချူးရှောက် က သိပ်ကောင်းတယ်လို့ သူမ မပြောနိုင်ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် သူ သူမကို နာကျင်အောင်မလုပ်ခဲ့ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာတစ်ခုခုကြောင့်ပင် အဲ့တာက သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒအတိုင်းမဟုတ်ရင် မှတ်ဉာဏ်ရဲ့ ထိုးသွင်းမှုကို ဖျက်ဆီးပြီး သူမကို နာကျင်စေခဲ့မှာ။

ပြီးတော့ ဒီနာကျင်မှုက မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုကွဲသွားလိမ့်မည်။

ချူးရှောက် သည် စိတ်မြန်သောလူမဟုတ်သော်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် သူ့မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိုယ့်စည်းကမ်းနဲ့ကိုယ်နေတတ်တဲ့အကျင့်ရှိသည်။

"Okတယ်"

အချိန်အတော်ကြာအောင် သူမသည် ဤစကားနှစ်လုံးကို အပြီးတိုင်ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

"ကိုယ် မင်းကို ကုစားပေးပြီး မင်းနဲ့မဆိုင်တဲ့ မကောင်းတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို မေ့ပျောက်အောင်လုပ်ပေးမယ်"ရှဲ့ယွမ် သည် ပုထျန်းယန် ၏ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည် "သည်းမခံနိုင်တဲ့ အရာတွေကို မေ့လိုက်တော့..."

ပုထျန်းယန် အတွက်၊ ဤအတွေ့အကြုံများအားလုံးသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းသည်။

ဒါပေမယ့် "လျိုယဲ့" အတွက် ထိုမှတ်ဉာဏ်များက လုံးဝမခံနိုင်စရာမရှိပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ အရိုးသားဆုံး အလှတရားတွေ ရှိနေတုန်းပါပဲ.....

"လျိုယဲ့" က သူမရဲ့အသက်ကို စွန့်ပြီး ကယ်တင်ချင်ခဲ့တဲ့ ကလေးရှိသည်။

"လျိုယဲ့" ၏ မှတ်ဉာဏ်က ပုထျန်းယန် ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုက်ဝင်နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုအချစ်သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်တွယ်နေခဲ့သည်။

သူမ ချူးလီ ကိုကြည့်လိုက်သည်။

သူမရှေ့က လူငယ်လေးက အရပ်မြင့်မြင့် တောင့်တောင့်တင်းတင်းနဲ့ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ပဟေဠိ အပိုင်းအစများကိုဆော့နေတာကို မြင်လိုက်ရသလိုပင်၊ ထိုအချိန်က သူ၏ မရင့်ကျက်သော မျက်နှာအသွင်အပြင်သည် ယခုအခါ ပို၍ ပြင်းထန်လာကာ မျက်ဝန်းတွေက သူ့ကို ပြသနေသည်။ ကြီးပြင်းလာတဲ့နှစ်တွေက မစိမ်းလန်းဘူး။

ဒုက္ခတွေ အများကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရလိမ့်မယ်။

" ရှောင်လီ"

ပုထျန်းယန် လက်လှမ်းပြီး ချူးလီ ရဲ့ လက်ဖမိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ချူးလီ က အလိုလို နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး ဆုံးရှုံးသွားပုံရသည်

ပုထျန်းယန်က သူ့လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်- " ရှောင်လီ ၊ ငါက အမေပါ"

"အမေ…"

"အမေ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ငါ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခန်းထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ကိန်းဝပ်နေခဲ့တာ။

ဒါက သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်နဲ့ အလင်းရောင်ပါ။

ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းတွင် မီးမှိန်သွားသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးက သူ့အမေမဟုတ်ပေ။

သူ့အမေက...သေသွားပြီ။

သူ့ရှေ့က ပုထျန်းယန်က သူ့အမေနဲ့ ဆင်တဲ့ မျက်နှာမျိုးရှိပြီး မရှင်းလင်းတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေတောင် ရှိပြီး သူ့အပေါ် မှာအနက်ရှိုင်းဆုံး ချစ်ခြင်းမေတ္တာလည်း ရှိပါတယ်..

ချူးလီ သူ့ခေါင်းကို တင်းတင်းလေး မော့လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က အမျိုးသမီးကို ကြည့်ခဲ့သည် "အမေ..."

ဒီအချိန်မှာ ရှဲ့ယွမ် က ရုတ်တရက် သူ့ကော်လာကိုဆွဲပြီး သူ့ကိုကန်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ချူးလီ အေးခဲသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားပြီး ဒဏ်ရာရထားတဲ့ ခြေထောက်ကို ဆောင့်ကန်ခံလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုကြောင့် ရှိုက်သံများ ထွက်လာသည်။

ပုထျန်းယန် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတဲ့အရာအတွက် အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်ပြီး ကျန်းယွီ က ချူးလီ ကို ကူညီဖို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားခဲ့သည် "ဖေဖေ၊ ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ!"

ပုထျန်းယန် လည်း ဆွဲထူပေးခဲ့သာ် " ရှောင်လီသည် ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား!"

ရှဲ့ယွမ် က သူမရဲ့လက်ကို ဖျစ်ပြီး သူမကိုနောက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည် "သူက မင်းရဲ့ကလေးမဟုတ်ဘူး၊ ရှောင်ယွီ ကသာ မင်းရဲ့ကလေး ပြီးတော့ ကိုယ်က မင်းရဲ့ယောကျ်ား။ အဲဒီမိန်းမရဲ့ဘဝက မင်းရဲ့ဘဝမဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဒီကောင်မလေးရဲ့အမေ။ မင်းအခု လူသတ်သမားရဲ့သားကို မှတ်မိနေသေးတာလား။"

ပုထျန်းယန် ကို ရှဲ့ယွမ်က ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ချူးလီနှင့် ပိုမိုနီးကပ်အောင်နေနေခြင်းမှ တားဆီးခဲ့သည်။

ကျန်းယွီက ရှဲ့ယွမ် ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်ကာ သူမမျက်လုံးထောင့်များမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး စိတ်ပျက်စွာပြောခဲ့သည် "ဒါက သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ သူလည်း သားကောင် ဖြစ်ခဲ့တာပဲ"

ရှဲ့ယွမ်သည် ဒေါသနှင့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သုတ်သင်ခံခဲ့ရပြီး ဘာမှ မကြားနိုင်တော့ပေ။

သူ ချူးလီရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ သူ့အဖေ ချူးရှောက် ပုထျန်းယန်ကို လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က လုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်...

"မင်း ငါ့အိမ်ကထွက်သွား ပြီးတော့ ငါ့မိသားစုကို ထားခဲ့ " သူ လေးနက်စွာပြောခဲ့သည် “မဟုတ်လို့ကတော့ ငါ မင်းကို ကြည့်ကောင်းအောင်လုပ်ပစ်မယ် ”

ချူးလီ ခက်ခက်ခဲခဲ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်ကာ တွန့်ဆုတ်စွာ တောင်းပန်ခဲ့သည်။

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် သူ့ခြေထောက်ကို မကာ ရှဲ့ ၏အိမ်တံခါးမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ကျန်းယွီ က သူ့နောက်ကို ချက်ချင်းလိုက်သွားခဲ့ပြီး ရှဲ့ယွမ် က နောက်ကနေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အော်ပြောလိုက်သည် "ကျန်းယွီ ၊ အဖေ့အတွက် ပြန်လာခဲ့!"

ကျန်းယွီ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲာ့ ရှဲ့ယွမ်က ဒေါသတကြီး ဖမ်းပစ်လိုက်ချင်ပေမယ့် ပုထျန်းယန် က သူ့ကို တားခဲ့သည် "ရှင် စိတ်ကိုအေးအေးထား၊ ကျွန်မကလေးအပေါ် ရှင့်ဒေါသကို ဘာလို့ပုံချနေတာလဲ!"

"သူက မင်းရဲ့ကလေးမဟုတ်ဘူး!" ရှဲ့ယွမ် ဒေါသတကြီးအော်လိုက်သည် "သူက လူသတ်သမားရဲ့ ကလေး!"

"ရှင် သူ့ကို အဲ့လိုပြောလို့ မရဘူး"

ပုထျန်းယန် က ရှဲ့ယွမ် ကို အရမ်းချစ်ပေမယ့် လျိုယဲ့ရဲ့ မပြည့်စုံတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူမရဲ့ မူလမသိစိတ်က ရှဲ့ယွမ် ကို ချစ်ခဲ့သည်...

ယခုမူ ချူးလီ သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်အရေးကြီးသော နေရာကို သိမ်းပိုက်ထားသည်။ သူမသည် လျိုယဲ့ ၏မှတ်ဉာဏ်အများစုကို စွန့်ပစ်နိုင်သော်လည်း ချူးလီ... သူမ မစွန့်ပစ်နိုင်ပေ။

" ရှဲ့ယွမ် ၊ ရှင် ကျွန်မသားကို အနိုင်ကျင့်လို့ မရဘူး။"

"သူက မင်းရဲ့သားမဟုတ်ဘူး!"

ရှဲ့ယွမ်ြသည် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူ့ခံစားချက်များကို ဘယ်တော့မှ မပြဘဲ ချုပ်တည်းထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းမရတော့ပေ။ သူအရမ်းဒေါသထွက်နေသည်။ ဤဒေါသသည် နှလုံးသားမှ ဆင်းသက်လာခဲ့တာဖြစ်သည်။

ထိုဒိုင်ယာရီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့နှလုံးသား ကြေကွဲသွားသည်။

"အာ့ထျန်း " သူ သူမ၏မျက်နှာကိုကိုင်ကာ အသက်ကိုမြန်မြန်ရှူကာ သူမ၏နဖူးနှင့်နှာခေါင်းတို့ကို နမ်းလိုက်သည်- "မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ အာ့ထျန်း၊ ကိုယ်နဲ့ ရှောင်ယွီ ရဲ့ အာ့ထျန်း၊ ကိုယ်တို့က မိသားစုတစ်ခုပဲ"

ပုထျန်းယန် က သူ့ကို ပြန်နမ်းလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည် "ရှင် အရင်ဆုံးစိတ်ငြိမ်သွားအောင်လုပ်လိုက်အုံး ဟုတ်ပြီလား "

အမျိုးသမီး၏ နူးညံ့သောအသံဖြင့် ရှဲ့ယွမ် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ဘယ်သူနဲ့မှ ဘာနဲ့မှ မပတ်သက်ချင်တော့ဘူး။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အရေးအကြီးဆုံး အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်ချင်သည်။

...

ချူးလီ သူ့ခြေထောက်က နာကျင်နေပြီး ခပ်ဖြည်းဖြည်း လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။ အေးမြသောလရောင်အောက်တွင် သူ၏ပျော့ပျောင်းသောရုပ်သွင် က အေးစက်တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ကျန်းယွီ က သူ့ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကိုကူညီခဲ့သည် "အားလီ၊ ငါ့အဖေပြောချင်တာက အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး သူက..."

"လူသတ်သမားက သေသွားပြီ၊ ရှဲ့ယွမ် ရဲ့ဒေါသက ထွက်ပေါက်လုပ်ဖို့နေရာမရှိဘူး။ ကိုယ့်က သူ့ရဲ့အကောင်းဆုံးထွက်ပေါက်ပဲ"

ချူးလီ စေ့စေ့စပ်စပ်မြင်လိုက်ရသည်- "သူ ဒေါသထွက်သင့်ပါတယ်၊ ကိုယ် သူ့ကို အပြစ်မတင်ဘူး။"

ကျန်းယွီက ချူးလီ ဝမ်းနည်းသွားမှာကို ကြောက်နေသည်။ တကယ်တော့ ရှဲ့ယွမ်အတွက် သူ့ရဲ့အရင်ကခံစားချက်တွေက လွဲမှားခဲ့တဲ့ပုံမပေါ်ဘဲ ရှဲ့ယွမ်ကို သူ့အဖေအဖြစ် တကယ်ပဲ မှတ်ယူထားခဲ့သည်။ သူ စိတ်တည်ငြိမ်နေသေးတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချရင်း ပြောလိုက်သည် “နင်အဆင်ပြေနေတယ်ဆိုရင် ငါ စိတ်သက်သာရာရပါပြီ”

ချူးလီ ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းယွီ ရဲ့နားထင်ကြားက ဆံပင်တွေကို ထိုးဖွရင်း နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းနဲ့ ငရဲကို တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီးပြီး ၊ ကိုယ့်ရှေ့က အစ်မထက် ပိုအရေးကြီးတာ ဘာမှ မရှိဘူး..."

ကျန်းယွီကို သူ့ရဲ့ "အစ်မ" လို့ သူထင်မှတ်လုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ခံစားရပြီးနောက်၊ ချူးလီကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

သူ့မျက်လုံးတွေက အလွန်ခိုင်မာနေပြီး ဤခိုင်မာသော ခွန်အားသည် ကျန်းယွီကိုလည်း ကူးစက်သွားစေသည်။

ရုတ်တရက်ပင် သူမနှလုံးသားက ယောက်ျားလေးဘက်တွင် တည်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း အခုပြန်သွားသင့်ပြီ၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်းအမေကို ရှာတွေ့သွားပြီလေ။ မင်း သူတို့နဲ့ အတူနေမှပေါ့" ချူးလီက သူ့ဘေးက ကျန်းယွီ ကိုပြောလိုက်သည် "အချိန်ခဏလောက်ပေးပြီးရင် အန်တီ ပု အခြေအနေ ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်။ ကိုယ် သူ့ကို ကူပြီးစိတ်ညှို့ပေးမယ်၊ အတိတ်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်ယူပေးမယ်"

ကျန်းယွီသည် လရောင်အောက်မှ မှုန်ဝါးသောအရိပ်များကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခဏရပ်ပြီး လက်ညိုးထိုးကာ လေးလေးနက်နက်ပြောခဲ့သည်။ "အားလီမှာ အခု အမေရှိသွားပြီ"

"သူမက... မင်းရဲ့အမေလေ "

သူမက သူ့မျက်လုံးများကို အပြုံးဖြင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ "ငါ့အမေက နင့်အမေပဲ "