Chapter 130

Vol. 11 Ch. 130

ချူးလီက ရေတစ်ခွက်သောက်ပြီး သူ့ဗိုက်ထဲက ပျို့အန်ချင်နေတာကို နည်းနည်းဖြေလျှော့လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာပြောပြခဲ့သည်။ "ကျွန်တော့်မှတ်ဥာဏ်ရဲ့အစကတည်းက ကျွန်တော်က တခြားကလေးတွေနဲ့မတူဘူးဆိုတာကို သိပါတယ်။ ရပ်ကွက်ထဲက ကလေးတွေက စားသောက်ကြတဲ့အခါ အော်ကြဟစ်ကြနဲ့၊ မိဘတွေက သူတို့ကစားနေတာကို ထွက်လာပြီး စောင့်ကြည့်ကြပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာတော့ အဲ့လိုမရှိခဲ့ဘူး "

"အသင့်စားခေါက်ဆွဲခြောက်တွေကို ကိုယ့်ဘာသာဘယ်လိုပြုတ်စားရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်ဘယ်လိုလေ့လာရမလဲဆိုတာတောင် ကျွန်တော် မသိဘူး၊ ဘယ်လိုစားရမှန်းလည်း မသိဘူး။ အဲဒီလူအတွက်၊ သူ့အိမ်က အိပ်ဖို့သက်သက်ပဲ။ သူပြန်လာတဲ့အခါကျရင် သူ့အခန်းထဲမှာ သူ့ဘာသာသူပိတ်နေပြီး စာအုပ်ဖတ်တယ်"

"သူက ကျွန်တော့်အဖေဆိုရင် တခြားလူတွေမှာ ဘာလို့ အမေရှိပြီး ကျွန်တော့်မှာမရှိတာလဲလို့ ကျွန်တော် သူ့ကို မေးခဲ့တယ်" ချူးလီ သူ့လက်သည်းခွံတွေကို ဆွဲနေပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောခဲ့သည်။ "ဒီမေးခွန်းက သူ့ကို အမြဲတမ်း ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်"

"နောက် ကျွန်တော် အသက်နည်းနည်းလေးကြီးလာ တော့ တစ်ကြိမ်မှာ သူ စာဖတ်ခန်းထဲ ခေါ်ခဲ့တယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှု လုပ်တဲ့ စေတနာ့ဝန်ထမ်း တစ်ချို့ မှာ ပြဿနာ တစ်ချို့ရှိနေတဲ့ပုံပဲ။ အသင်းအဖွဲ့ က ခွင့်ပြုချက်နဲ့ ရန်ပုံငွေ မပေးဘဲ သူ့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အမြန်ရပ်တန့်ခဲ့တယ်။"

သူ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ချူးလီ အဲဒီလူကို အရူးတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူက အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်ရသည်။

တံခါးနားမှာ လဲလျောင်းရင်း ဖုန်းပြောနေတာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နားထောင်ခဲ့ပြီး ဆဲလ်ဖုန်း ပြုတ်ကျသွားတာကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့အိပ်မက်ဆိုးများ စတင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ မ မသိခဲ့ပေ။

"ဒါက တစ်ခုတည်းသော နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ လေသံနဲ့ သူ ကျွန်တော့်ကို စကားပြောခဲ့တာပဲ၊ မှောင်နေတဲ့ အခန်းထဲက ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်ခွင့်ပေးပြီး ကျွန်တော့်ကို lollipopတစ်ခုပေးခဲ့တယ်။"

"ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူမိတယ်။ ကျွန်တော် lollipop အခွံဖြဲပြီးဖွင့်ခဲ့တယ် အဲ့တာကိုတော့ စားဖို့သတ္တိမရှိဘူး။ အမှောင်ခန်းထဲမှာ သူက ဆလိုက်နဲ့ကစားပြီး ကျွန်တော့်ကို အတင်းကြည့်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ပထမဆလိုက်မှာ အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီး စကားပြောနေတဲ့ပုံပဲ..."

"ရပြီ၊ မပြောနဲ့တော့"

ရှဲ့ယွမ် သူ့လက်သီးတွေကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ထားသည်။

ချူးလီ အရမ်းနာခံပြီး ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှဲ့ယွမ်၏ လက်သီးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြေလျှော့ခဲ့ကာ ပြတင်းပေါက်သို့ သွားလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို ငြိမ်သက်စေရန် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။

"အတိတ်အကြောင်း ထပ်မပြောတော့ဘူး၊ တစ်နှစ်ခွဲအတွင်းမှာ ကျွန်တော်ခြေထောက်ဒဏ်ရာ သက်သာပျောက်ကင်းလာမှာပါ "

"တစ်နှစ်ခွဲလား "

"မင်္ဂလာပွဲမှာ ရှောင်ယွီကို ကျွန်တော် ခြေထောက်ထော့နဲ့ထော့နဲ့ နဲ့တော့ မချီချင်ဘူး"

တစ်ခုခုကို ပိုကြောက်လေလေ တစ်ခုခုဖြစ်လာလေလေလို့ မကြာခဏပြောလေ့ရှိသည်။ တိုက်ဆိုင်မှုလား ဒါမှမဟုတ် တမင်သက်သက်လားတော့ မသိဘူး။ ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယွီ၊ ဟော့ချန်နဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ပိုင်ချန် တက္ကသိုလ်၏သစ်ပင်တန်းလမ်းတစ်လျှောက်နှင့် ကျန်းမန့်ယီနဲ့ ချန်ယဲ့ တို့၏ရိုမန့်တသ်ဆန်ဆန် မင်္ဂလာဆောင်တွင်ပင် ကျန်းယွီ ဟော့ချန် ကိုအမြဲတွေ့နိုင်သည်။

သူသည် ကျန်းယွီ ၏နောက်တွင် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းသော အရိပ်တစ်ခုလိုဖြစ်နေပြီး ဆိတ်ကွယ်ရာထောင့်တွင် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကျန်းယွီ သည် ဟော့ချန် ၏ ရူးသွပ်ခြင်းကို ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဟော့ချန် ကို သူမ မကြောက်ပေမယ့် ချူးလီ နဲ့ ဟော့ချန် တို့ကြား အဆက်အသွယ်ကို သူမ ကြောက်တယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ [Knowledge] app က သူမကို မစ်ရှင်အောင်မြင်ကြောင်း သတိပေးမထားတာကြောင့် ချူးလီ ထောင်ကျဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိနေဆဲပင်။

ကျန်းယွီ သည် ဟော့ချန် အကြောင်းကို ဘယ်သောအခါမှ မပြောခဲ့ပေ။ ဟော့ချန် သည် သူမအနီးတွင် မကြာခဏဆိုသလို ပေါ်လာပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်တတ်ကြောင်း ချူးလီ ကို သူမ လုံးဝ သိခွင့်မပေးနိုင်ပေ။

ချူးလီ ၏ အတိတ်ဘဝမှာ ဟော့ချန် ကိုသတ်ခဲ့ပြီး ထောင်ဒဏ်တစ်သက်တစ်ကျွန်းချမှတ်ခံခဲ့ရပြီး နောက်တစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျန်းယွီ အလားတူအမှားမျိုးထပ်လုပ်ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယွီ သည် ညဘက်တိုင်း ကောင်းစွာ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ယခင်ဘဝက ကိစ္စများကို အမြဲတမ်း အိမ်မက် မက်နေခဲ့သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် ချူးလီ သည် သွေးများရွှဲနေသော ချွန်ထက်သည့် ဓါးကိုကိုင်ကာ သွေးအိုင်ထဲတွင် ရပ်ပြီး အဝေးမှသူမကို ပြုံးပြနေသည်။

ကျန်းယွီ ချွေးအေးများဖြင့် အိပ်မက်ဆိုးမှ နိုးထလာခဲ့သည်။

ချူးလီသည် ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယွီ၏ စိတ်အခြေနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေသည်ကို သဘာဝအတိုင်းသတိပြုမိခဲ့သည် သူမ ကနေတဲ့အချိန်မှာ သူမ ဟိုယောင်ယောင်သည်ယောင်ယောင် မကြာမခဏဖြစ်ရုံ သာမက သူမအား လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် သူ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်သည့်တိုင် သူမ၏ မျက်လုံးတွေက သူ့ဆီကနေ ကျော်ပြီးကြည့်နေသည်ကို ချူးလီ သတိထားမိသည်။ သူ့အနောက်တစ်နေရာကို ကြည့်နေပြီး ထိတ်လန့်တကြာဖြစ်နေတဲ့းမျက်လုံးတွေနဲ့ကြည့်နေတာ။

ချူးလီ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘာမှ မမြင်တာကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည် ။

၎င်းသည် သူ၏ စေ့စေ့စပ်စပ် ဒီဇိုင်းဆွဲထားသော လက်ထပ်ပွဲ အခမ်းအနားဖြစ်ပြီး ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟများကို သက်သေအဖြစ် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ Esmeral ၏ မြက်ခင်းပြင်ကြီးတွင် ရိုမန့်တစ်ဆန်သော ဒေစီပန်းစည်းများနှင့် ပန်းရောင်ပူဖောင်းများရှိသည်။

ချန်ယဲ့ မှ အဲ့တာကို အကြံဥာဏ်ပေးခဲ့သော်လည်း အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ ပန်းတိုင်းကို ချူးလီ မှ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စီစဥ်ထားခဲ့ပြီး ညနေခင်းတိုင်း လေထဲမှာ အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် မျှော်လင့်ထားသည့် အံ့အားသင့်မှုကို ပေးမည့်အစား ကျန်းယွီက အလွန်ကြောက်နေခဲ့ပြီး သူ စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

ညဘက်တွင် ကျန်းယွီ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။

သူမကိုလက်ထပ်ဖို့ သူ ပရိုပိုစ့်လုပ်တဲ့အချိန်မှာ သူမ ဟော့ချန် ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ဟော့ချန် သည် Esmera ကျောင်းဝင်းရှိ မြက်ခင်းပြင်အဆုံးတွင် ရပ်နေကာ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ ပြုံးနေသည်။

ဒါက ကျန်းယွီကို ကြောက်လန့်လောက်လုပ်ဖို့လုံလောက်စေပြီး သူမ က ချူးလီ ဟော့ချန် ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့ပြီး အဲ့နှစ်ယောက် ထပ်ပြီးရန်ဖြစ်ကြမှာကို သူမ အရမ်းကြောက်နေခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟော့ချန် က သူမကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ရုံသာကြည့်ပြီး သူမထံ မချဉ်းကပ်ခဲ့ပေ။ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတာပြီးသွားတော့ သူ လူအုပ်ထဲမှ ပျောက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းယွီ ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်ထိရှည်တဲ့ ပြတင်းပေါက်များမှတစ်တင့် မိုးရွာနေပုံကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာထိုင်ကာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမလက်ထဲတွင်ရှိသော စိန်လက်စွပ်က ချိုးဥအရွယ်လောက်ရှိသည်။ ဘွဲ့ရပြီးလို့ ချူးလီ စုဆောင်းထားတဲ့ စုဆောင်းငွေတွေအားလုံးကို သူမအား သူစိတ်ကြိုက်လုပ်ထားတဲ့ စိန်လက်စွပ်တစ်ကွင်းလုပ်ကာ ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းယွီ သေသေသပ်သပ် ဖြတ်တောက်ထားသော စိန်လက်စွပ်၏ မျက်နှာပြင်ကို ပွတ်သပ်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများက နူးညံ့နေခဲ့သည်။

ရှဲ့ယွမ်မှာ စီးပွားရေးအမြင်ရှိတယ်ဆိုတာ သက်သေပြခဲ့သည်။ ချူးလီမှာသူရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသည့် စတူဒီယိုက တစ်နှစ်အတွင်း ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို ပြန်လည်ရရှိလာပြီး ယခုနှစ် ပထမနှစ်ဝက်တွင် အမြတ်အစွန်းများလာကာ လစဉ်တိုင်း တစ်လုံးတစ်ခဲတည်း ရနိုင်သည်။ ဖိလစ်ပိုင် အမြတ်ဝေစု။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက ငွေအားလုံးကို လက်ခံပြီး သိမ်းဆည်းဖို့ အထူးအကောင့်တစ်ခုဖွင့်ကား ဘဏ်ကတ်ကို ကျန်းယွီကို လုံလုံခြုံခြုံသိမ်းထားဖို့ ပေးထားသည်။

ကျန်းယွီ အတွက်ပိုက်ဆံမလုံလောက်သော်လည်း နောင်ဆယ်စုနှစ်များကြာအောင် အိမ်ထောင်ရေးတွင် ဘာမဆိုဖြစ်သွားနိုင်ပြီး သူမ၏မိဘများက သူမကို တစ်သက်လုံးထောက်ပံ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျန်းယွီအတွက် အစီအစဉ်ကောင်းများ ချမှတ်ထားတာဖြစ်ရမည်။

မိဘတွေရဲ့ ချစ်လှစွာသော သားတွေမှာ ကျယ်ပြန့်သော အစီအစဉ်များ ရှိသည်။

ကျန်းယွီ သည် ရှဲ့ယွမ် ၏ အစီအစဉ်ကို လက်ခံခဲ့ပြီး ဤဘဏ်ကတ်ကို ကောင်းမွန်စွာ ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ တကယ်တော့ ရှဲ့ယွမ်က ချူးလီ ရဲ့ ၀င်ငွေရင်းမြစ်ကို ခွဲဝေဖို့ Bawang စာချုပ်ကို အသုံးမပြုခဲ့ဘူးဆိုရင်တောင် သူရရှိတဲ့ငွေပမာဏကို ကျန်းယွီကို အခြေခံအားဖြင့် လွှဲအပ်ခဲ့သည်။

အနာဂတ်မှာ ဘဝက ထာဝရပျော်ရွှင်နေရလိမ့်မည်။

ကျန်းယွီ သူ့ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ပြင်သစ်ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က လမ်းပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ဟော့ချန် တစ်ယောက် အဝေးက လှမ်းကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အပြင်မှာ မိုးဖွဲဖွဲလေးရွာနေသည်။ သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မိုးရေကြောင့် သူ့အဝတ်အစားတွေ စိုနေသည်။

သူက ကျန်းယွီ ကို အဝေးက လှမ်းကြည့်နေပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ ဆိုးညစ်တဲ့အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ကျန်းယွီ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ကန့်လန့်ကာတွေကို အလျင်အမြန်ဆွဲကာ အခန်းတွင်းရှိ မီးတွေကိုပိတ်ကာ ဆိုဖာထောင့်တွင် ထိုင်ပြီး ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကိုကိုင်ထားကာ သူမ ထိတ်လန့်သွားခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ သူမနဲ့ ချူးလီရဲ့ အိမ်အသစ်ဖြစ်သည်။ သူတို့ဝင်လာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဟော့ချန် က ဒီနေရာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးသိသွားတာလဲ။

ထိုထက်မက ထိုသို့သောအဆင့်မြင့်ရပ်ကွက်သည် ပြင်ပလူတွေကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဝင်ထွက်သွားလာစေတာလဲ။

ဒုတိယတစ်ချက်တွေးမိတာက အဲဒီလူက ဟော့ချန် ပါ၊ Esmeral မှာ ပြီးခဲ့တုန်းကလိုပဲ သူဘာမှ မလုပ်နိုင်တာကို သူမ ကြောက်နေတယ်၊ သူ ဟိတ်ဟန်ထုတ်ပြီး ဝင်လာတာ မလား?

ကျန်းယွီ တွေးနေရင်းနဲ့ တံခါးကုဒ်ကိုဖွင့်နေတဲ့အသံကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းယွီ အရမ်းကြောက်သွားပြီး ကော်ဖီစားပွဲပေါ်ရှိ သစ်သီးလှီးဓားကို အမြန်ဆွဲယူကာ တံခါးဘက်ဆီ မျက်နှာမူလိုက်သည်။

ထိုလူက နံရံပေါ်ရှိ မီးခလုတ်ကို ဖွင့်ခဲ့သည်။ ကျန်းယွီသည် ဝင်လာတဲ့လူမှာ ချူးလီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းစိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ကျန်းယွီရဲ့လက်ထဲမှာ ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားတာကိုမြင်တော့ ချူးလီ အံ့သြသွားသည် "မင်းဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ"

"အာ ငါ... နင့်အတွက် အသီးတွေ လှီးပေးမယ်လို့ တွေးနေတာ " ကျန်းယွီက သူမစိတ်ထဲက ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ပြီး တမင်ပြောခဲ့သည် "နင် ဓာတ်လှေကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တာနဲ့ နင့်ခြေသံတွေကို ငါကြားတယ်လေ"

ချူးလီ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်ရှိ သစ်သီးပန်းကန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည် "အိုး၊ ဒါဆို လှီးလိုက်တော့ "

ကျန်းယွီရဲ့လက်က ဆေးကြောထားသော စတော်ဘယ်ရီသီးပန်းကန်ကို ထိလိုက်သည်။

သူမ စတော်ဘယ်ရီသီးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ စတော်ဘယ်ရီသီးထိပ်ပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင်အရွက်များကို ဓားဖြင့်လှီးဖြတ်လိုက်သည်။ "ဒါက... အခွံခွာရတာ အရမ်းခက်တယ်။ အဲ့တာကိုခွာဖို့ ဓားနဲ့ လှီးရမှာ" လို့ သူမ ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ချူးလီက သူမဆီလျှောက်လာပြီး "လှီး"ထားတဲ့ စတော်ဘယ်ရီသီးကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲကို ပစ်ထည့်ကာ မေးလိုက်သည် "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ကျန်းယွီက စတော်ဘယ်ရီသီးကို ဝါးရင်း ဘေးကိုကြည့်ကာ သူ့ရဲ့တောက်လောင်သောအကြည့်ကို ရှောင်လိုက်သည် "အဆင်ပြေပါတယ်"

"ထပ်ပြော အဆင်ပြေရဲ့လား"

စူးရှမှုကို ဖုံးကွယ်ထား၍မရကြောင်း သူမ သိထားပြီး "ကျွန်မ ကြောက်တယ်"လို့ ပြတ်ပြတ်သားသားပြောခဲ့သည်။

"ဘာကိုကြောက်တာလဲ"

ကျန်းယွီ က သူမပါးစပ်ထဲက ချိုချဉ်အရသာ စတော်ဘယ်ရီသီးတွေကို ဝါးနေသည် "ငါ ဇနီးကောင်းတစ်ယောက် မဖြစ်မှာကို ကြောက်တယ်၊ နောင်ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်မှာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားမှာကို ငါ ကြောက်တယ်၊ ပင်လယ်ထဲက ရေသူမလေးလို အများကြီးပျော်ရွှင်ရမှာကိုလည်း ကြောက်တယ်။ ပူဖောင်းတွေက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန် နေထွက်တာနဲ့ ပျောက်သွားကြမှာ..."

ကျန်းယွီ မလိမ်ဘူး၊ သူမ တကယ်ကို ကြောက်ရွံ့နေပြီး ဟော့ချန် က သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအားလုံးကို လုယူသွားမှာကို ကြောက်နေသည်။

ချူးလီ ခါးကိုင်းပြီး သူမကို ငုံ့ကြည့်ကာ သူမရဲ့စကားတွေက အမှန်ဟုတ် မဟုတ် အကဲခတ်နေသည် "မင်းမှာ အတွေးတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်၊ တော်တော်လေးကို ရှုပ်ထွေးနေတယ်"

"မိန်းကလေးတွေက သူတို့လက်မထပ်ခင် ဒါကို တွေးကြလိမ့်မယ်၊ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ၊ငါ ခုထိ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး"

“လက်ထပ်ဖို့ ပရိုပိုစ့်လုပ်တာကို မင်း သဘောတူပြီးပြီလေ…” သူ သူမ နားရွက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ဆွဲဆောင်နေတဲ့အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည် “အခု ချိန်မှာ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူးလို့ ပြောရင် အရမ်းနောက်ကျသွားပြီမဟုတ်လား”

"နောက်ကျမှ နောင်တရလို့မရဘူးလား"

"အစ်မ ဒီလိုထပ်ပြောရင် ကိုယ် မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရတော့မယ်နော်" သူက သူ့နက်ကတိုင်ကို ဖြုတ်ပြီး ကျန်းယွီရဲ့လည်ပင်းမှာ ချိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟော့ချန် ၏ ဆိုးသွမ်းသော မျက်နှာနှင့် ပြည့်နေပြီး သူမ လျှတ်ခနဲပြောလိုက်သည် “ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်မယ်… ဒါဆို နင် ငါ့ကို ရိုက်မှာလား”

"......"

ဒီစာကြောင်းကို မေးလာတဲ့အခါ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ချိန်တည်း လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။

ချူးလီက ရှုပ်ထွေးနေတဲ့အမူအရာဖြင့် ကျန်းယွီ ကိုကြည့်ခဲ့သည် "မင်း... မင်းဘာတွေမေးနေတာလဲ"

"ဘာမှမမေးဘူး"

"ကိုယ်က မင်းကို ရိုက်မယ်?"

"ငါမှားသွားပါတယ်။"

"ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တုန်းက အနိုင်ကျင့်ခဲ့လို့လဲ!"

ဒါက တကယ့်ကို စတာဖြစ်ပေမယ့် အခု ချူးလီ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေပုံပါပဲ။ သူ့နက်ကတိုင်ကို ဖြည်ချလိုက်ပြီး သူမကို မထိတော့ဘဲ ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ကာ အသီးပန်းကန်ပြားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ စတော်ဘယ်ရီသီးကို စတင်စားခဲ့သည်။ .

သူ စတော်ဘယ်ရီသီးတွေကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး စားနေတာကိုမြင်တော့ ကျန်းယွီ က သူ့ခါးကို ခြေချောင်းတွေနဲ့ တို့ခဲ့သည် "ငါ့ကို ကျွေးပါဦး"

"ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းက အနိုင်ကျင့်ခဲ့လဲ"

ဒီစာကြောင်းကို သူ ထပ်ခါထပ်ခါ မေးခွန်းထုတ်နေတုန်းပါပဲ။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါနင့်ကိုဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူး"

"မင်းကိုယ့်ကိုလက်ထပ်ရမှာကြောက်နေတာလား ကိုယ်မင်းကိုရိုက်မိမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား" ချူးလီ စိတ်ပျက်သွားပုံပဲ "ဒီလောက်နှစ်တွေကြာနေပြီ ကိုယ်ကမင်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ အဲ့လိုလူလား "

ထိုကာလအတွင်း ကျန်းယွီ သည် ဟော့ချန် ကြောင့် ရူးသွားတော့မည်။ ယောက်ျားက သူမကို တမင်တကာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေသကဲ့သို့ တစ်နေ့လုံး သူမရှေ့တွင် ယိမ်းနွဲ့နေကာ သူမစိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

ပန်းကန်ပြားပေါ်တွင် နောက်ဆုံးစတော်ဘယ်ရီသီး တစ်လုံးရှိနေသေးသည်။ ချူးလီ အဲ့တာကို စားချင်သည်။ ပါးလွှာသော ညအိပ်ဝတ်စုံနှင့် သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို ဆင်မြန်ထားသည့် မိန်းကလေးကို သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စတော်ဘယ်ရီသီးကို သူမပါးစပ်ထဲ ထည့်ပေးဖို့ သူ မခံနိုင်သေးပါဘူး။

ကျန်းယွီ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည် ။ သူမ စားဖို့ အချိန်မရသေးခင်မှာ အမျိုးသားကခေါင်းကိုစောင်းလာကာ သူမနှုတ်ခမ်းတွေကို ငုံ့လိုက်ပြီး ကိုက်ဖို့ အချိန်မရသေးတဲ့ စတော်ဘယ်ရီသီးကို ရှင်းပစ်လိုက်သည်။

စတော်ဘယ်ရီ၏ ချိုမြိန်သော အချဉ်အရသာက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ သွားတွေထိ ပြည့်သွားစေကာ ချူးလီး သူမအား တမင်တကာ အပြစ်ပေးနေပုံရသည်။ သူမ ပါးစပ်ထဲတွင် နူးညံ့ခြင်းမရှိသဖြင့် ခံနိုင်ရည်ကအနည်းငယ် ခက်ခဲလာသည်။ ချူးလီ ရှေ့မှာ တံတောင်ဆစ်ကို ထောက်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“အားလီ…” သူမ၏ အသံက သိမ်မွေ့နေသည်။

ချူးလီ ကော်လာပေါ်ကကြယ်သီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖြုတ်လိုက်သည်။

...

"ကိုယ်မင်းကို ဘယ်တော့မှ အနိုင်ကျင့်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို အနိုင်ကျင့်တဲ့သူကို ကိုယ်သတ်ပစ်မှာ"

ကျန်းယွီသည် ချူးလီ အဲ့တာကို ပြောခဲ့သလားဆိုသည်ကို မမှတ်မိတော့ဘဲ ညတိုင်း ဒီ မမောပန်းတဲ့လူရှေ့မှာ သူမ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် အိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် အတက်အကျကို ခံစားရပြီး မနက်တိုင်း နိုးလာခဲ့သည်။ နိုးလာတာက သဘာဝ မဟုတ်ပေမယ့် ...

ကျန်းယွီသာ် ဤအိမ်ထောင်ရေးနှင့်ပတ်သက်၍ တုံ့ဆိုင်းနေသည့် တစ်ခုတည်းသောနေရာက ဤနေရာဖြစ်သည်။

သူမက ချူးလီ ၏တစ်ခုတည်းသောခံစားချက်အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမနှင့်အတူနေပြီး ဆန္ဒများစွာရှိသည်။ ကျန်းယွီ က သူ့ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကျေနပ်နေပေမယ့် တစ်ခါတလေတော့ တကယ်ကို...

အရမ်းပင်ပန်းတယ်!

လက်ထပ်ပြီးရင် ဒီလူရဲ့လက်ထဲမှာ သေသွားမှာကို သူမ ကြောက်သည်။

အိပ်မက်ထဲမှာတော့ ဒီစာကြောင်းကို သူပြောနေတာကို ကြားဖူးနေပုံရပေမယ့် ဒီစာကြောင်းကို သူပြောတဲ့အခါ နစ်မွန်းမနေသင့်ဘူးဆိုတာ သူမ သိသည်။

ကျန်းယွီ အသဲအသန် ခေါင်းခါချင်သည်၊ ဟစ်အော်ချင်သည်၊ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို ပြောပြချင်ပေမယ့် သူမ အော်မထုတ်ရသေးဘူး သူ့အနမ်းနဲ့ ထပ်ကာထပ်ကာ ချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။

သူက နူးညံ့သိမ်မွေ့နေတာ မဟုတ်သောကြောင့် သူမကို လုံးဝ မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။ သူမ သူ့ကို လက်ထပ်နိုင်လား၊ ဇနီးဖြစ်ချင်လား ၊ ဘယ်တော့မှ လမ်းမခွဲဘူးမလားဟု သူ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးခဲ့သည်။

ကျန်းယွီ ငိုပြီး သဘောတူခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် ငိုခဲ့သည်။