(Extra 1)

ရဲကားထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသောအခါ ချူးလီသည် သူမကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်သားအရွယ်တုန်းက မိုးရာသီဖြစ်တဲ့ ဇွန်လတွင် ကျောင်းဝင်း၏ ရေကန်ဘေးတွင် တွေ့ခဲ့ရသည့်အတိုင်း သူမကသန့်ရှင်းဖြူစင်နေသေးသည်။

သူမက ခြေဖျားထောက်ပြီး ဘဲလေး အကကနေခဲ့သည်။ လှည့်လိုက်တိုင်း၊ ခုန်လိုက်တိုင်း၊ သူမရဲ့ ပခုံးတွေက လိပ်ပြာတစ်ကောင်လို တဖျပ်ဖျပ်လွင့်နေတော့ အားလုံးက ကောင်လေးရဲ့ နှလုံးသားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိမှန်သွားသည်။

ရေကန်နားမှာ အကြော့အရှင်းဆုံး ငန်းဖြူလေးတစ်ကောင်လို လှပပြီး အရမ်းလှသည်။

ချူးလီ သူမကို ချစ်မိသွားခဲ့ပြီး သူ၏ အမှောင်နှင့် တိတ်ဆိတ်သောကမ္ဘာဆီသို့ အလင်းရောင်အနည်းငယ်ကို ယူဆောင်လာပေးသော သူမ၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုနှင့် အလှတရားကို ချစ်မြတ်နိုးသွားခဲ့သည်။

သူမနှင့် စကားပြောရန် သတ္တိကို စုဆောင်းထားသော်လည်း သူ မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒီလောက်ဆိုးတဲ့ အတ္တနဲ့ သူ သူမကိုဘယ်လိုလုပ်ခေါ်ရမှာလဲ။

သူ့အသက် တစ်ရှစ်နှစ်မြောက် မွေးနေ့ နေ့လည်ခင်းတွင် သူသည် အချိုပွဲဆိုင်သို့ ဝင်ရောက်ကာ Black Forest ကိတ်မုန့်တစ်လုံးဝယ်ပြီး ဖဲကြိုးဖြင့် ဂရုတစိုက် ထုပ်ပိုးကာ သူမ၏ စားပွဲပေါ်မှာ ထားခဲ့သည်။ စာသင်ခန်းပြတင်းပေါက်အပြင်မှာ ရပ်ပြီးစောင့်နေခဲ့သည်။

2:15 အချိန်တွင် ကောင်မလေးနှင့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် စာသင်ခန်းထဲသို့ လျှောက်လာရင်း စကားစမြည်ပြောကာ ရယ်မောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ပြီး သူတို့ စားပွဲပေါ်တွင် လှပစွာထုပ်ပိုးထားသော Black Forest ကိတ်မုန့်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကိတ်မုန့်ပေါ်တွင် သူ၏ လှပသော စာလုံးကြီးများဖြစ်ပြီး ရေးသားထားသည် အဲ့တာကတော့-

"မင်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံး မိန်းကလေးပဲ၊ ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်"

အလွန်ရိုးရှင်းတဲ့ ဝန်ခံမှုတစ်ခု၊ ရိုက်ချက်တိုင်းသည် လူငယ်လေး၏ လေးလံသောရိုးသားမှုနှင့် အပြစ်ကင်းစင်သော ဝန်ခံမှုဖြစ်သည်။

အဲ့တာက ချူးလီသည် အခြားသူများအတွက် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပိတ်ထားခဲ့သော ချူးလီ၏ ကမ္ဘာကြီးကို ဖွင့်လှစ်ပေးသည့် ပထမဆုံး အကြိမ်ဖြစ်သည်။

ကျန်းယွီသည် ထိုစကားလုံးများကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသော အပြုံးတစ်ခု သူမပါးစပ်ထောင့်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူမလိုလူတစ်ယောက်ကို တကယ်ကြီး သဘောကျမယ့်သူရှိနေမယ်လို့ သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

အချို့က သူမသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလှဆုံး မိန်းကလေးဟု ထင်မြင်ကြသည်။

"ဒါကိုဘယ်သူပို့ထားတာလဲ!"

"ဘုရားရေ၊ အမည်မသိ ဝန်ခံခြင်းပဲ "

"ဒါက ဟော့ချန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ သူက ကျန်းယွီရဲ့ ချစ်သူမဟုတ်လား။"

"အရမ်းပျော်စရာကြီးပဲ"

ပတ်ဝန်းကျင်က မိန်းကလေးတွေက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မှန်းဆခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချူးလီသည် ဟော့ချန် ဟုခေါ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် သိသည်။

သူက ကျန်းယွီရဲ့ ချစ်သူ။ သူသည် ချမ်းသာသော မိသားစုကဖြစ်ပြီး ကျောင်းတွင် ကျော်ကြားသည်။ သူတပါးအပေါ် သစ္စာစောင့်သိကြောင်း ကြားသိရပြီး ကဏ္ဍတိုင်းတွင် နတ်ဘုရားနှင့် အဆင့်တူဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် မင်းက ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ မိမိကိုယ်ကို လေးစားမှု နည်းပါးတတ်သည်။

ဟော့ချန်နဲ့ ကျန်းယွီ တို့၏ ဆက်ဆံရေးကို သိရှိပြီးကတည်းက ချူးလီ သည် သူ့ကိုယ်သူ ဟော့ချန် နှင့် အမြဲတမ်း နှိုင်းယှဥ်နေမည်ဖြစ်သည်။

သိသော်လည်း နှိုင်းယှဥ်ခြင်း မရှိပေ။

ဟော့ချန် ၏ မိသားစုနောက်ခံသည် သူ့အတွက် အမြဲအလှမ်းဝေးသည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ကျောင်းတွင် အမြဲအလှမ်းဝေးပြီး အဲ့တာက နံပါတ်တစ် ဖြစ်သည့် သူ့အဆင့်များဖြစ်သည်။

ပထမတန်းသည် တစ်ကျောင်းလုံး၏သဘောဆန္ဒဖြစ်ပြီး အထီးကျန်ဆန်သည်။

ချူးလီမှာ သူမကို တိတ်တိတ်လေး ချစ်ဖို့ အရည်အချင်းတောင် မရှိဘူးဆိုတာ သူ့စိတ်ထဲမှာ သိနေသည်။

Black Forest ကိတ်မုန့်ကို မိုးကြိုးကိုစားတဲ့ ဟော့ချန် က နောက်ပိုင်းမှာ အမှိုက်ပုံးထဲကို ပစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲသည် စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ရောက်လာပြီး ချူးလီသည် ပြည်နယ်ချန်ပီယံနှင့်အတူ နိုင်ငံအတွင်း တရားဝင်အရှိဆုံး စိတ်ပညာကောလိပ်သို့ တက်ရောက်ခွင့်ရခဲ့သည်။

သူ့အတွက် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် မမေ့နိုင်သော နှိပ်စက်မှုသည် အထစ်အငေါ့မရှိဘဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ကောလိပ်မှာ သူချစ်တဲ့မိန်းကလေးနဲ့ ပိုထိုက်တန်အောင် သူ့ကိုယ်သူ ပိုသန်မာအောင်လုပ်ဖို့ အသိပညာဗဟုသုတတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆည်းပူးခဲ့သည်။ သူသည် ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခဲ့ပြီး ဘွဲ့လွန်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခဲ့ပြီး စာဆက်လက်လေ့လာကာ ဘွဲ့လက်မှတ်များ အသီးသီးရရှိခဲ့ကာ လုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် ထိပ်တန်းလူငယ်တစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤကြိုးပမ်းမှုအားလုံးသည် ရယ်စရာကောင်းသော အဓိပ္ပါယ်ရှိမည်ကို သူသိပေမယ့်ပေါ့

ဒါပေမယ့် တစ်နေ့မှာတော့ ကံကြမ္မာရဲ့ လက်ဆောင်နဲ့ သူမကို ပြန်တွေ့ရတဲ့အခါ "မင်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးပဲ၊ ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်" လို့ ပြောဖို့ လုံလောက်တဲ့ ယုံကြည်ချက် ရှိလိမ့်မယ်လို့ သူထင်ခဲ့သည်။

ငါက မင်းနဲ့ထိုက်တန်တယ်။

ဒါပေမယ့် သူ့ကံကြမ္မာက သူဆန္ဒအတိုင်း ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။

သူ ဟော့ချန်ကို ပြန်တွေ့ရသောအခါ ၎င်းသည် အဆင့်မြင့်ဘားနှင့် ကလပ်တွင်ဖြစ်သည်။ ဟော့ချန်က တခြားအမျိုးသမီးကို ပွေ့ဖက်ထားကာ ပျော်ပျော်ပါးပါး သောက်စားနေသည်။

ချူးလီက သူတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီဟု တွေးကာ ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့်လည်း နောက်ပိုင်းမှာ ဟော့ချန် အပြင်မှာ ကစားတာကို မကြည့်နဲ့၊သူက သူ့မိန်းမကို စွဲလန်းနေတာ အဲ့တာကအရမ်းမနာလိုစရာကောင်းတယ် လို့ပြောရင်း တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အား မိတ်ဆက်ပေးတာကို ကြားလိုက်ရသည်။

မစ္စစ်ဟော့ က ဘဲလေးအက ကောင်းကောင်း ကတတ်တယ် လို့ ကြားတယ်၊ မစ္စတာ ဟော့ က တကယ်ကြီး ရွှေအိမ်ကြီး ထဲက ရတနာ ပဲ ပြီးတော့ သူမက အရမ်း လှတယ်...

ချူးလီသည် ယောကျ်ားလေးတွေရဲ့ နှိမ့်ချသော အသံကို မကြားနိုင်တော့ပေ။

သူ အရက်မူးနေတဲ့သူကို အေးစက်စွာကြည့်ကာ အရက်မူးပြီးနောက် သူ့ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးကို ပါးရိုက်ကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကန်ကျောက်နေသည်ကို သူ ကြည့်နေခဲ့သည်။

တချို့က မစ္စတာဟော့ အရက်မူးလာရင် ဒေါသထွက်တတ်သည်ဟု ပြောကြသည်။ သူသတိရှိစဉ်အခါမှာ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့သူဖြစ်သည်။

ချူးလီ ၏နှလုံးက တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားသည်။

ထိုလူ၏ ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းသော သဘောထားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ မတွေးဝံ့တဲ့ အရာတွေ ရှိသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ချူးလီကို ဟော့ချန် နှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံသောအခါတွင် သူက လက်ကိုပြပြီး ဟော့ချန် အား အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းသော "အတွေ့အကြုံ" ကို ခံစားစေခဲ့သည်။

ဒီလို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှို့ယူမှုမျိုးဟာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ မူးယစ်ဆေးဝါးထက်တောင် ပိုစွဲလမ်းနေပေမယ့် အကြိမ်အနည်းငယ်အကြာမှာတော့ ဟော့ချန်က ဒီလူမပါဘဲ မနေနိုင်ဘူးဆိုတာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူသည် ထိုလူကို အိမ်သို့ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကောင်းကင်မြင့်ဈေးဖြင့် ငှားရမ်းကာ သူ၏ကိုယ်ပိုင် စိတ်ရောဂါအထူးကုဖြစ်လာစေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချူးလီသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ရတဲ့ မိန်းကလေးကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ထိုမနက်တွင် နေရောင်သည် အလွန်တောက်ပနေ၏။ သူက ဟော့ မိသားစုအိမ်ကြီးရဲ့ ဥယျာဉ်ထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ အမျိုးသမီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နှစ်များစွာကြာပြီးနောက် သူမငယ်ရွယ်နုပျိုတဲ့အသွင်အပြင် မပျောက်ပျက်သွားသေးသည်မှာ ထူးဆန်းသည်။ သူသည် အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် လန်းဆန်းမှုနှင့်အတူ သူမသည် အဖြူရောင် ပိတ်စ ကန့်လန့်ကာနောက်တွင် ရပ်ကာ သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသည်။

မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသောအခါတွင် သူမ သွက်လက်သောကြောင်တစ်ကောင်လို နံရံနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေလိုက်သည်။

သူမမှာ သူမှတ်မိသည့်အရာအဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများတွင် အတက်အကျအနည်းငယ်ရှိနေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ချူးလီသည် သူမ၏ အခြေအနေကို တဖြည်းဖြည်း သိလာခဲ့သည်။

ဒုတိယထပ်တောင်မပြောနဲ့ သူမ အိမ်အပြင်ကိုပင်မထွက်နိုင်ပေ။ အိမ်ရှိအစေခံများ၏ အဆိုအရ ဇနီးသည်က မကြာခဏ ရိုက်နှက်ခံရသည်။

"ဘာလို့မထွက်သွားတာလဲ။ဒါပေါ့ မဒမ်က ထွက်သွားလို့မရဘူး" အစေခံက မကူအညီမဲ့စွာပြောခဲ့သည် "သူမရဲ့အမေက ရောဂါကြောင့် ဆေးရုံတက်နေရတုန်းပဲ။အရမ်းများတဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခတွေက နေ့တိုင်း သူမရဲ့အသက်ကို ချည်နှောင်ထားတယ်၊ ဒါကြောင့် သူမ ထွက်သွားချင်လား၊ မသွားချင်ဘူးလားဆိုတာ မေးခွန်းထုတ်စရာ မဟုတ်ဘူး။ မစ္စတာ ဟော့ မရှိရင် သူ အသက်မရှင်နိုင်ဘူး"

ချူးလီ သည် ထိုစကားများကို လုံးဝမကြားနိုင်တော့ဘဲ သူ့နှလုံးသားက အလွန်နာကျင်ကာ အသက်ရှူကြပ်လာသည်။

မူလက သူမ အဆင်ပြေနေရဲ့လားဆိုတာ သိချင်လို့ သူ နည်းနည်းလေးအစွဲအလမ်းဖြစ်နေခဲ့တာ။ သူမ အရမ်းပျော်နေတယ်ဆိုရင် သူ သူမနဲ့ ဝေးဝေးမှာနေပြီး သူမဘဝကို ဘယ်တော့မှ နှောင့်ယှက်မှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမယ့် အခုအချိန်တွင် ချူးလီသည် သူမ၏ဘဝအား အနီးကပ်မြင်လိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက်နောင်တရသွားခဲ့သည်။

Black Forest ကိတ်မုန့်တစ်လုံးကို သူမလက်ထဲမထည့်ပေးခဲ့ရလို့ သူ နောင်တရမိတယ်၊ သူမကို လုယူပြီးခေါ်သွားလို့ မရတဲ့အတွက် သည်းမခံနိုင်တဲ့အခြေအနေမှာ သူမ ကျရောက်ခဲ့ရတာကို သူ စိတ်မကောင်းပေ။

သူ သတ္တိမရှိဘူး၊ သူ သူရဲဘောကြောင်တယ်။

ဟော့ချန်နဲ့ အိမ်ဖော်ကို စိတ်ညှို့ပြီးမှ သူ စကားပြောရန် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးရလာသည်။

အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်မှမရှိသည်ကိုမြင်တော့ ကျန်းယွီ သည် အောက်ထပ် ပန်းခြံသို့ တိတ်တဆိတ်သွားကာ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ နေပူစာလှုံနေလေသည်။

သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေသည် နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပုံရသည်။

ချူးလီ သူမနောက်မှာ ရပ်နေပြီး သူမရဲ့အရေပြားရဲ့ လက်မတိုင်းကို သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ရင်း အရေပြားပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကို ကြည့်ပြီး သူ့နှလုံးသားက မခံနိုင်တော့ပေ။

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းယွီကခေါင်းလှည့်လာပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ခဲ့သည် "စိတ်ညှို့ပညာရှင် ၊ရှင်က တကယ်တော်တာပဲ ၊ရှင် သူ့ကို အချိန်တိုင်း ပစ်ချနိုင်တယ်"

သူမ စကားပြောသောအခါတွင် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အကန့်အသတ်မရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လန်းဆန်းနေ၏။

"ရှင့် သူ့ကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် စိတ်ညှို့ထားပေးလို့ရမလား" သူမ ညှိနှိုင်းနေတဲ့လေသံဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "သူ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သူ ပိုပြီးအိပ်သွားအောင်လို့လေ"

မကောင်းဆိုးဝါး အိပ်ပျော်နေမှသာလျှင် ငြိမ်သက်ခြင်းအခိုက်အတန့်ကို ရရှိနိုင်သည်။

ချူးလီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် "မင်းဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်းပါပဲ"

"ဘာလို့ ကျွန်မကို မဒမ်လို့ မခေါ်တာလဲ"

"ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုခေါ်ခိုင်းစေချင်လို့လား"

"အဲဒါကို သူတို့ ခေါ်ကြတာ။"

"သူတို့က သူတို့ ကျွန်တော်က ကျွန်တော် "

ကျန်းယွီ ထပ်ပြီး ရယ်လိုက်သည် သူမက ရယ်ရတာကို သဘောကျသည်။

"ကျွန်မနာမည် က ကျန်းယွီ၊ ရှင်ကျွန်မကို ရှောင်ယွီ လို့ခေါ်နိုင်တယ်၊ ကျွန်မအမေက ကျွန်မကိုအဲ့လိုခေါ်တာ"

“ရှောင်ယွီ …” သူသည် အချိုမြိန်ဆုံး သကြားလုံးအရသာကို မြည်းစမ်းလိုက်သကဲ့သို့ ဤစကားလုံးနှစ်လုံးကို လျှာဖျားတွင် လိမ်လိုက်သည်။

သူမ ထပ်မေးလိုက်သည် “စကားမစပ် ရှင့်နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”

"ချူးလီ"

"အဲ့တာကိုဘယ်လိုရေးရတာလဲ"

ချူးလီက သူနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ စာရွက်နဲ့ ဘောပင်ကို သူ့အိတ်ထဲက ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့နာမည်ကို လေးလေးနက်နက် ချရေးခဲ့သည်။

နေရောင်အောက်တွင် စက္ကူဖြူပေါ်၌ "ချူးလီ"ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ပီပီပြင်ပြင် ရေးသားထားသည်။

ထိုစကားနှစ်လုံးကို သူမမြင်လိုက်သောအခါ ကျန်းယွီ ၏မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှုအရိပ်အယောင်များတွေ့လာရပြီး သူမ ခေါင်းကိုမော့ကာ မယုံနိုင်စွာကြည့်ခဲ့သည်။

"ချူးလီ ?"

"အင်း"

"ကျွန်မတို့ အထက်တန်းတက်တုန်းက ရှင်ကကျောင်းရဲ့အဆင့်တွေမှာ ပထမပဲ"

ချူးလီ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည် "ဟုတ်တယ်။"

"ဒါကတကယ် ကံကြမ္မာပဲ၊ ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဆုံနိုင်တာ "

"ကံကြမ္မာ မဟုတ်ဘူး။"

ငါမင်းကိုတွေ့ချင်လို့ မင်းကိုအရူးတစ်ယောက်လိုမျိုး တွေ့ချင်နေလို့...

ချူးလီ အဝေးကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာပြောခဲ့သည်။"ကံကြမ္မာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

"ရှင်တို့ စိတ်ပညာကလူတွေက ကံကြမ္မာကို ယုံကြလား"

"ကံကြမ္မာကို မယုံဘူး၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပဲ ယုံကြည်တယ်"

ကျန်းယွီ သက်ပြင်းချရင်း ဖြည်းညှင်းစွာထလိုက်ပြီး မှောင်မည်းနေတဲ့ အိမ်ထဲကို ပြန်သွားခဲ့သည် "ဒါပေမယ့် ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထပ်ပြီးမယုံတော့ဘူး"

သူမဘဝက ဘယ်တော့မှ လှည့်မကြည့်ဖို့ ရည်မှန်းထားသည်။

မျှော်လင့်ချက်မရှိ၊ အလင်းရောင်မရှိဘူး။

"မှန်တယ်"

အိမ်ထဲကို မဝင်ခင် ကျန်းယွီ လှည့်ပြီး သူ့ကိုပြောခဲ့သည် "ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ Black Forest ကိတ်မုန့်တစ်တုံးရှိတယ်၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတာ၊ကျေးဇူးပြုပြီး စားလိုက်ဦး!"

......

Black Forestကိတ်မုန့်သည် အလွန်နူးညံ့ပြီး ထပ်မှာ ချောကလက်အမွှေးအကြိုင်ပါးပါးလေးနဲ့ အဖြူရောင်ခရင်မ်လေးတွေဖြူးထားသည်။

ကောင်မလေးက ဆိုဖာပေါ် ဒူးကိုဖက်ကာထိုင်နေပြီး သူမကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတဲ့ ကိတ်မုန့်ကိုစားနေတဲ့ ချူးလီကို ကြည့်ခဲ့သည်

"ရှင်သိလား ကျွန်မအထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ကောင်လေးတစ်ယောက်က ကျွန်မကို ဝန်ခံခဲ့တယ်"

ချူးလီ သူ့လက်ထဲမှ ခက်ရင်းကိုကိုင်ကာ ခဏရပ်လိုက်ပြီး ကိတ်မုန့်စားရန် ခေါင်းကိုဆက်ငုံ့ခဲ့သည်- "ဟင်"

"သူက ဘယ်သူလဲတော့ မသိဘူး။ အဲဒီနေ့ နေ့လယ်က သူ ကျွန်မကို Black Forest ကိတ်တစ်ခု ပေးခဲ့တယ် ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ လက်ရေးကလည်း ရှင့်ရဲ့လက်ရေးလိုပဲ အရမ်းလှတယ်။ သူက ကျွန်မက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံး မိန်းကလေးလို့ ပြောထားပြီး ငါ့ကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောတယ်"

ကောင်မလေးက အတိတ်အကြောင်းပြောလာသောအခါတွင် သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်များက အနည်းငယ်ကော့ပြီးပျော်ရွှင်မှုအပြည့်ရှိသော သူမ၏မျက်လုံးတွေနဲ့ပြောခဲ့သည်

"ရှင်သိလား။ ကျွန်မကို ဘယ်သူမှ အဲဒီလိုမချီးကျူးဖူး သလို ကျွန်မကိုကြိုက်တဲ့သူလည်းမရှိခဲ့ဖူးဘူး" သူမသည် ခေါင်းအုံးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက ပျော်ရွှင်သောအကြည့်ကိုပြသနေသည် "သဘောကျတာခံရတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ ဒါပေမယ့် သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး၊ သူဘယ်သူလဲဆိုတာကို ရှင်သိလား"

"ကျွန်တော်.....ကျွန်တော်ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ"

"ဟုတ်သားပဲ " ကျန်းယွီ သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည် "သူက သတ္တိမရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်ရမယ် အဲ့တာကြောင့် သူ့ ဘယ်သူကိုမှ အသိခံမှာမဟုတ်ဘူး"

ဟုတ်တယ်၊ သူက သတ္တိမရှိဘူး သူ့ကိုယ်သူ ရှက်စရာပဲ။

"ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်တုန်းက သူကျွန်မကို ဝန်ခံခဲ့ရင် ကျွန်မသူနဲ့ အတူရှိမယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ မကူညီနိုင်ဘဲ တွေးမိတယ်"

ချူးလီ ခေါင်းကိုမော့ပြီး ဆိုဖာပေါ်ရှိ ကောင်မလေးကို တအံ့တသြကြည့်ခဲ့သည်။

"သူလည်း ကျွန်မလိုပဲ စိတ်အားငယ်နေနိုင်တယ်၊ကျွန်မတို့လည်း ကျွန်မတို့ရဲ့ ရိုးသားမှုနောက်လိုက်လျှောက်ဖို့ သတ္တိတွေ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုအခက်အခဲမျိုးမှာ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရတာထက်စာရင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ...supportပေးရင် ပိုကောင်းတယ်။"

သူမ ပြုံးလိုက်ရင်း မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျလာကာ သူမ အသာအယာ သုတ်လိုက်သည် "တကယ် အဖိုးတန်ပါတယ်၊ တကယ်လို့ အဲ့တာကိုလွမ်းနေရင်လည်း အဲ့တာက မရှိတော့ဘူး၊ နောက်ထပ် .....ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆုံနိုင်တော့ဘူး"

ချူးလီ သည်Black Forestကိတ်မုန့်ကို ခါးသက်စွာ မျိုချလိုက်ပြီး သူမရှေ့ လျှောက်လာကာ ထိုင်လိုက်သည်။

သူမမျက်ရည်တွေကို သူ ဘယ်လောက် သုတ်ပေးလိုက်ချင်နေလဲ၊ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမေ့ဖူးကြောင်း သူမကို ပြောပြချင်သည် ၊ သူမ သူနဲ့လာတွေ့စရာ မလိုပါဘူး၊ သူဘယ်လောက်ပဲအဝေးမှာရောက်နေပါစေ သူမဆီ အမြဲပြေးနေမှာ။

"မငိုပါနဲ့၊ အနာဂတ်က အရှည်ကြီးကျန်ပါသေးတယ်။" သူက သူမကို ကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်"ကျွန်တော် မင်းကို ကူညီမယ်"

"ဒါပေမယ့် ကျွန်မမှာ အနာဂတ်မရှိဘူး" သူမရဲ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည် "ကျွန်မအဖေရဲ့ အကာအကွယ်မပါဘဲ နေနေရတာ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလိုက်လဲ၊ ဘယ်လောက်တောင်မှခက်ခဲလိုက်လဲ"

"နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်လုပ်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ၊ ရှောင်ယွီ၊ မင်းဘယ်လိုဘဝမျိုးနဲ့ မင်းဘယ်လိုလူမျိုးဖြစ်လာဖို့ တွေးကြည့်ဖူးလဲ "

ကျန်းယွီ သည် မှောင်မိုက်နေသောအနာဂတ်ကို မတွေးတော့ဘဲ သူမသည် ဘဝသစ်တစ်ခုကို တစ်ဖန်ပြန်လည်၍ လေးလေးနက်နက် တွေးတောနေမိတော့သည်-

"အဲဒါကို ကျွန်မတွေးဖူးတယ် ၊ အဲဒီအချိန်ရှိလာခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်မအဖြစ်ချင်ဆုံး ဘဲလေးအိမ်မက်ကိုမှီဝဲတဲ့သူမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

"ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်မမှာ celebrity အဖေလည်းရှိမယ်၊ သူ့ကို အမေနဲ့ပြန်ဆုံခိုင်းမယ် ၊ သူက သူမကိုအရမ်းချစ်ရမယ် ပြီးတော့ သူမကို အနှစ် ၂၀ စောင့်ခဲ့တာ။ ကျွန်မဆန္ဒက အရူးတစ်ယောက်ရဲ့အိပ်မက်လို့ ရှင်ထင်လား။"

ချူးလီ ခေါင်းခါလိုက်သည် "မင်းယုံကြည်နေသရွေ့တော့ အဲ့လိုရှိလာလိမ့်မယ်"

"အိုးပြီးတော့ ကျွန်မ ဘဲလေးလောကမှာ အတောက်ပဆုံး ငန်းနက်တစ်ကောင် ဖြစ်လာမယ်၊ ငါ့ရဲ့ အိုင်ဒေါ ပုထျန်းယန် ၊ သူမ မသေရဘူး၊ သူလည်း ကျွန်မကို မြင်ပြီး ချီးမွမ်းလိမ့်မယ်..."

"အဖေနဲ့အမေ။ ကျွန်မမှာ ရည်းစားရှိမယ်လို့ တွေးမိတယ်၊ ကျွန်မက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးမိန်းကလေးလို့ ရေးခဲ့တဲ့သူကို ကျွန်မရဲ့ရည်းစားဖြစ်စေချင်တယ်၊ သူက ရှင့်လိုချောရမယ်၊ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ပြုကြမယ်၊ ကလေးနှစ်ယောက်ရှိလာမယ်၊ ပျော်ရွှင်မယ်၊ လုံခြုံနေမယ်၊ ဘဝကြီးက ချောမွေ့ နေပြီး တစ်သက်လုံး သူကျွန်မကိုပဲ ချစ်နေလိမ့်မယ်"

"သူ မင်းကို ပထမဆုံးစတွေ့ကတည်းက သူ့ဘဝဆုံးခန်းတိုင်တဲ့အထိ ချစ်နေလိမ့်မယ် "