(Extra 2)

ကျန်းယွီ အတိတ်ဘဝအကြောင်းကို အိပ်မက်မက်ပြန်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ အိမ်မက်ထဲမှာ သူမ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတဲ့ အမှတ်တရတွေ များစွာရှိသည်။

ချူးလီ သည် သူမကို စိတ်ညှို့ထားပြီး ကိစ္စများစွာကို မေ့သွားစေခဲ့သည်။

ယခုလည်း ဤအသေးအဖွဲ့ အသေးစိတ်အချက်များ အားလုံးသည် စိတ်ထဲတွင် လွှမ်းမိုးလာသည်။

သူမ၏အနာဂတ်အတွက် မျှော်မှန်းချက်၊ သူမ၏ဖခင်အတွက် သူမ၏ဆန္ဒ၊ ပုထျန်းယန်က မသေသေးဘူး၊ သူမသည် သူမ၏ မိခင်ဖြစ်ပြီ၊ သူမမှာကလေးနှစ်ယောက်ရှိလိမ့်မည် ...

ဤအရာအားလုံးကို ဤဘဝတွင် ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

ဝမ်းနည်းခြင်းတွေ အားလုံး ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန်းယွီ အိပ်ပျော်ရာမှ နိုးလာပြီး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူမဘေးနားရှိလူကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲနင်လား" သူမ တစ်ကြိမ်ထပ်မေးလိုက်သည်။ "အားလီ၊ တကယ်နင်လား"

ဒါတွေအားလုံးက ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဒါက သူမအတွက် သူတည်ဆောက်ထားတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုပါပဲ။

"နင် ငါ့ကို စိတ်ညှို့ထားတာလား၊ နောက်ဆုံးဘဝအကြောင်းတွေ အကုန်သိသွားပြီး ငါ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်ယူပေးခဲ့တာလား။"

ချူးလီ မှင်တက်သွားပြီး လှည့်ကာ မသိစိတ်က သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်- "မင်းက ကိုယ့်ကို စိတ်ညှို့ခိုင်းစေချင်လို့ပါ ချစ်လေး၊ ကိုယ် တကယ်အိပ်ချင်နေပြီ"

"မအိပ်နဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောပြဦး" ကျန်းယွီ သူ့ပါးကိုညှစ်လိုက်သည်။ "ဒီညက ငါတို့မင်္ဂလာဆောင်တဲ့ည။ ငါတို့ဘဝက အရမ်းပျော်ရွင်ရမယ်။ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့မှာ နင် ငါ့ကို မက်ဆေ့ခ်ျပို့ခဲ့တာလား"

ချူးလီနောက်ဆုံးတွင် အိပ်ငိုက်နေရာမှ နိုးလာပြီး အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို အသာအယာကိုင်လိုက်သည်။ "ကိုယ် ဒါကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှင်းပြပြီးပြီ၊ ကိုယ်မက်ဆေ့ခ်ျမပို့ဘူး၊ ဖုန်းက ကိုယ့်လက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်"

"ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့်..."

"မင်း ထူးထူးဆန်းဆန်း အိပ်မက်တွေ ထပ်မက်နေပြန်ပြီလား"

"ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် တကယ့်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု။ ငါ နင့်ကို ငါ့ရဲ့အတိတ်ဘဝအကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် နင်က အမြဲတမ်း မယုံဘူး။"

"ဒီတော့ ဒါတွေအားလုံးက ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ညှို့ထားတာဖြစ်မှာကို ကြောက်နေတာလား။"

"အင်း"

ကျန်းယွီ သူ့ မေးစေ့ကိုကိုင်ကာ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်- "လက်တွေ့နဲ့ အိပ်မက်ကြားက ကွာခြားချက်ကို ငါ မပြောနိုင်ဘူး"

ချူးလီ၏ အိပ်ငိုက်ခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အပြည့်အဝ နိုးလာခဲ့သည်။ သူက ရိုးရိုးလေးထထိုင်ပြီး ကျန်းယွီကိုလေးလေးနက်နက်ပြောခဲ့သည်။ "စိတ်ညှို့ခြင်းအတွက် အဓိက နိုးကြားမှု ယန္တရားတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီသော့ချက် အရာဝတ္ထုရဲ့ နိုးထမှု ယန္တရားက အစပျိုးနေသမျှ အိပ်မက်က သေချာပေါက် နိုးလာမှာ"

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

"ဥပမာ၊မင်းကိုယ့်ကို မေ့သွားအောင် ကိုယ့် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် စိတ်ညှို့ဖို့ သုံခဲ့တာက Crystal music box ။ နောက်ဥပမာတစ်ခုကတော့ ကိုယ် လိမ်လား မလိမ်ဘူးလားဆိုတာသိဖို့ မင်း အလိမ်အညာဖော်တဲ့ ကိရိယာကိုသုံးတုန်းက နှလုံးခုန်နှုန်းနဲ့ မင်းကိုကိုယ် စိတ်ညှို့ခဲ့တယ်၊ နိုးထတဲ့ ယန္တရားကို ရှာတွေ့သရွေ့ မင်းနိုးလာနိုင်တယ်..."

ကျန်းယွီ နားလည်သဘောပေါက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါ့ရဲ့ ပြန်ပြီးမွေးဖွားလာခြင်းက နင်ငါ့ကို စိတ်ညှို့ခဲ့တဲ့ ညှို့ယူမှုတစ်ခုပဲဆိုရင် ဒီဟာရဲ့သော့ချက်က ဘာလဲ"

"ကိုယ် မသိဘူး၊ တကယ်လို့ ဒါက စိတ်ညှို့တာသာဆိုရင်၊ အခုလက်ရှိ ကိုယ်က မင်းရဲ့ ဦးနှောက်လှိုင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ နိုးထမှု ယန္တရားက ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းကို ကိုယ်ပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်" ချူးလီက လေးလေးနက်နက် ရှင်းပြခဲ့သည်။ - "အဖြေအစစ်က မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ သိတယ်"

ကျန်းယွီ စဉ်းစားရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုကျောပေးခဲ့သည်။ "ဒါဆို ငါ... စဉ်းစားကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ အိပ်တော့"

ချူးလီက သူမကို မကျေနပ်မှု အနည်းငယ်နဲ့ကြည့်ခဲ့သည်။ "မင်းကိုယ့်ကို နှိုးပြီးတော့ မင်းက အိပ်တော့မို့လား။"

"အမ်"

"ကိုယ် အိပ်လို့မရဘူး"

"အဲ့တော့"

သူ့ပါးစပ်ထောင့်က အနည်းငယ် ကြွတက်လာပြီး သူမကိုသူ့ဆီဆွဲလိုက်သည်။ "ကိုယ့်အစ်မကို ကိုယ်နဲ့ ကစားစေချင်တယ်"

"နင်......"

...........

ဒါတွေအားလုံးက စိတ်ညှို့ထားတာဆိုတာ ကျန်းယွီ ကိုယ်တိုင် လက်ခံယုံကြည်ဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ခက်ခဲသည်။

တစ်ခါတရံမှာ ခံစားချက်က ပြင်းထန်လွန်းသည်၊ အိပ်မွေ့ချခြင်းမှာ ဒီလိုမျိုး ခေါင်းပန်းလှန်ပြီး ညတိုင်း သေဆုံးလိမ့်မယ်လို့ သူမ မယုံပေ။

ဒီနည်းနဲ့ ချူးလီက အရာအားလုံးဟာ တကယ့်အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး သူကတော့ တကယ့်ဖြစ်တည်မှုအရှိဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူမကို ပြောပြခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေထိုင်ခဲ့ပြီး အလွန်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမွှာကလေးလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့အရာတွေ ရှိလာခဲ့သည်။

သမီးလေးနာမည်က ချူးရှု့ ဖြစ်ပြီး၊ သူမက အေးအေးဆေးဆေးနေတတ်တဲ့ မိန်းကလေးပင်။ ဤသည်မှာ ဒီသမီးငယ်အတွက် ချူးလီ၏ အကောင်းဆုံးအမြင်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ ကလေးမလေးမှာ ထူးဆန်းတဲကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိပြီး အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးမဟုတ်သော်လည်း သူမက ပုထျန်းယန် နှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူသည်။

သားလေးနာမည်က ရှဲ့ချန် ပါ။ သူ့စရိုက်က နွေးနွေးထွေးထွေးရှိပြီး ရယ်ရတာကြိုက်သည်။ သူသည် ချူးလီမှာ ရှိသင့်သည့်အရာအဖြစ် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

အဲ့တာက သူ့ကလေးဘဝရဲ့ သည်းမခံနိုင်တဲ့ အမှတ်ရစရာတွေသာ မဟုတ်ရင် ချူးလီက နွေးထွေးကြင်နာတတ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ကလေး၏အမည်နာမကိုပေးခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ချန်ယဲ့ နဲ့ ရှဲ့ယွမ်တို့သည် ကျန်းယွီ ကိုယ်ဝန်ရှိကတည်းက အချိန်အတော်ကြာအောင် ရန်ဖြစ်ကြတာကို မရပ်တန့်ခဲ့ကြပေ။

ယောက္ခထီးနှစ်ယောက်ကို ရန်စဖို့ သိပ်မလွယ်သလို ချူးလီမှာလည်း ပြောပိုင်ခွင့်မရှိတော့ပေ။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်အိမ်ဝင်တစ်အိမ်ထွက် သားမက်ဖြစ်သူမှာ အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။

ရှဲ့ ပဲဖြစ်ဖြစ် ချန် ပဲဖြစ်ဖြစ် ယောက္ခထီးနှစ်ယောက်က တကယ့်အဖေအရင်း ချူးလီရဲ့ ခံစားချက်တွေကို တိုက်ရိုက် လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ကျန်းယွီသည် ချစ်စရာကောင်းသော အမွှာကလေးလေးကို မွေးဖွားခဲ့ပြီး ယောက္ခထီးနှစ်ဦးသည် ယခုအခါ စိတ်သက်တောင့်သက်သာရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ချန်ယဲ့က ပထမဆုံးအနေနဲ့ သားလေးကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး သမီးလေးကို ရှဲ့ယွမ်ဆီ ထားခဲ့ချင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ချူးလီက သူ့သမီးကို ပိုမျက်နှာသာပေးသည်။ ကျန်းယွီကို သူ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သူ့ဖခင်၏ အနိုင်ကျင့်တာခံခဲ့ရကြောင်းကို ပြောပြပြီးနောက် ယခု သူကြီးပြင်းလာသောအခါတွင် သူသည် ဖခင်နှစ်ဦး၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရတော့မည်၊ ဒီဟာကို ဘယ်လိုလူသားက ခံစားနေရတာလဲ ....

ကျန်းယွီက သူ့သမီးကို ပြင်းထန်တဲ့သဘောထားကြီးစွာနဲ့ ပြန်ခေါ်သွားပြီး ချူးလီကို နာမည်ပေးခိုင်းခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ချူးလီသည် သူမအား ချူးရှု့ ဆိုတဲ့ နာမည်ကောင်းလေးကို ပေးခဲ့သည်။

သူ့သားအတွက်ကတော့ ရှဲ့ယွမ်သည် ချန်ယဲ့ကို အနှစ်တစ်ရာလုံးလုံး ဘလော့မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ပြီးနောက် ချန်ယဲ့က ဆူဆဲပြီး စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။

ခွေးက အရင်းရှင်လို့ခေါ်တယ်။

ကျန်းယွီသည် နှစ်အတော်ကြာအောင် အိပ်မွေ့ချခြင်း၏ နိုးထမှု ယန္တရားက ဘာလဲဆိုတာကို သူမ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ စကားတစ်ခွန်း ဒါမှမဟုတ် အရာဝတ္ထုတစ်ခုလား။

နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးခဲ့သည်။

ချူးလီ၏ မွေးနေ့တွင် ကျန်းယွီသည် ကိတ်မုန့် မှာရန် ကိတ်မုန့်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။

ကိတ်မုန့်ကို မနက်ခင်းမှာ ပို့ပေးလာခဲ့ပြီး ကျန်းယွီက အိမ်မှာ လောဘကြီးတဲ့ ကြောင်နှစ်ကောင်ကို အဲ့တာကိုမခိုးဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

"ဒါက အဖေ့အတွက် မွေးနေ့ကိတ် "

"အဖေက တို့တွေကို ကောင်းတာမှန်သမျှ ပေးတတ်တယ်။အဲ့တာက အရေးကြီးတဲ့ဟာဖြစ်လို့ ငါတို့ မပြသင့်ဘူး"

ရှဲ့ချန်နှင့် ချူးရှု့တို့က ဤကိတ်မုန့်ကို ကာကွယ်ပြီး ခိုးယူမည်မဟုတ်ကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ကတိပေးခဲ့ကြသည်။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျန်းယွီ ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ချန်ယဲ့ ရောက်လာသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်က ရေခဲသေတ္တာထဲက ကိတ်မုန့်ကို ကာကွယ်ပြီး သံချပ်ကာတပ်သားတွေနဲ့တူကာ လိုချင်တပ်မက်နေတဲ့ နတ်ဆိုးဘုရင် ချန်ယဲ့ကို ခုခံတွန်းလှန်နေခဲ့သည် ...

"ဖိုးဖိုး၊ ဖိုးဖိုးက စတားလေ၊ ကိတ်မုန့်စားလို့မရဘူး!"

ချန်ယဲ့က အခုမှ ရိုက်ကူးရေးကပြန်လာပြီး ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ သူ့ရင်ဘတ်ကကျောမှာကပ်နေပြီ။ ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ ကိတ်မုန့်ရှိတယ်ဆိုတာ သူသိပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေသည်- "စတားတွေက ဘာလို့ ကိတ်မုန့်မစားရမှာလဲ။ မင်းတို့အမေဆို ကတဲ့အချိန်တိုင်း ကိတ်မုန့်စားလို့ရတယ်၊ ငါကျဘာလို့ စားလို့မရတာလဲ"

"ဒီကိတ်မုန့်ကို အမေက အဖေအတွက် ဝယ်ထားတာ။ အဲဒါ အဖေမွေးနေ့အတွက်"

"အသက် ၃၀ နီးပါးရှိနေပြီ၊ မွေးနေ့က ဘာဖြစ်လဲ။ ဒါ့အပြင် မင်းတို့အဖိုးကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ကောင်းတဲ့အရာတွေ ထားဖို့ကိစ္စပဲမဟုတ်ဘူးလား"

"မရဘူး!"

.....

ကာကွယ်ရေးက အရမ်းထိရောက်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်က ညင်ညင်သာသာနဲ့ ခက်ခက်ခဲခဲ စကားစမြည်ပြောကြပေမယ့် ချန်ယဲ့အား ကိတ်မုန့်ကို တကယ်ထိခွင့်မပေးခဲ့ပေ။

ဒါပေမယ့် ရှဲ့ယွမ်က ညဘက်မှာရောက်လာပြီး ကျန်းယွီ ရှေ့မှာ ရေခဲသေတ္တာထဲက ကိတ်မုန့်ကိုထုတ်ပြီး ကိုက်စားလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

"မင်းအမေလုပ်ထားတဲ့ ဒူးရင်းကိတ်မုန့်ကို ငါစားရတာ နည်းနည်း ပျို့အန်ထားတော့ အရသာပျက်သွားသလိုပဲ " ရှဲ့ယွမ်က ကိတ်မုန့်ကိုစားရင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ပြောခဲ့သည်။ " ငါ့သားမက်ရဲ့ မွေးနေ့ကိတ်ကို အနစ်နာခံပြီးစားပေးမယ် ငါ့အသက်ကိုအဖေ့အပေါ် အပ်ထားလိုက်ပြီ"

ပုထျန်းယန် သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ကိုပြန်လည်ရရှိလာကတည်းက သူမ၏ "ဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှု" သည်ပို၍မွန်မြတ်လာသည်ကို ကျန်းယွီသိသည်။ ရှဲ့ယွမ် သည် အိမ်တွင် နေ့တိုင်း သူမကြောင့် “ဖျက်ဆီး” ခံထားရပြီး သူ့သမီး၏ အိမ်တွင်သား နေ့တိုင်း စားနိုင်သည်။

"အဖေ! ဒါက အားလီအတွက် သမီးဝယ်ထားတဲ့ မွေးနေ့ကိတ်၊ ဒီညအဖေဒါကိုစားလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ရတော့မှာလဲ"

"အဖေ သမီးအတွက် နောက်တစ်လုံး မှာပေးမှာပေါ့"

"ပြောတာတော့ လွယ်တာပေါ့၊ အခုမှာပေး၊ ကြိုတင်မှာထားတာက လုံးဝ အလျင်စလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆို ကိတ်မုန့်ဆိုင်ကို သွားပြီးတော့ ကိတ်မုန့်အသေးလေးတစ်ခု ဝယ်လိုက်" ရှဲ့ယွမ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောခဲ့သည်။ "ငါ့သားမက်က ကိတ်မုန့်အကြီးကြီးနဲ့ မတန်ဘူး"

ချန်ယဲ့ လည်း သူ့လက်ကို ဆန့်ကာ လက်ညှိုးနဲ့ ခရင်မ်ကိုယူလိုက်ပြီး ပီတိတဖွားဖွားနဲ့ပြောခဲ့သည် "ငါ ပြောမယ် ငါ့ကို မပေးနဲ့ "

ကျန်းယွီ သည် သူမ၏ဖိနပ်ကိုလဲစီးကာ ကိတ်မုန့်အသစ်ဝယ်ဖို့ စတိုးဆိုင်သို့ထွက်သွားရုံမှတပါး ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။

ယွီရှီ အလယ်တန်းကျောင်း ဂိတ်ပေါက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်က ကိတ်မုန့်ဆိုင်သို့ သူမ လျှောက်လာသောအခါ ရင်းနှီးတဲ့ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ကော်လာကကြယ်သီးကိုဖွင့်ထားသော အဖြူသန့်သန့်ရှပ်အင်္ကျီကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး အထက်တန်းကျောင်းမှ ချောမောသော ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့် လည်ပင်းကို ကောင်းစွာဖော်ထားသည်။

သူ့လက်ထဲတွင် Black Forest ကိတ်မုန့်တစ်တုံးဖြင့် greeting cardကို အလေးအနက်နဲ့ ရေးနေသည်။

"မင်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံး မိန်းကလေးပဲ၊ ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်"

ကျန်းယွီ သည် သူ့ထံသို့ လျှောက်လာကာ greeting cardပေါ်တွင် စာလုံးသေးသေးလေး တစ်ကြောင်းကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ အဲ့တာက အရင်ဘဝက သူမ ကိတ်မုန့်လက်ခံခဲ့ရတုန်းက greeting cardပေါ်တွင် ရေးထားသည့် စာတန်းနှင့် အတူတူဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဲဒီ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတွေ ထွက်လာပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်းနီရဲလာခဲ့သည်။

ချူးလီ ဗလာကျင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူချစ်ရတဲ့ကောင်မလေးက မျက်ရည်ကျနေပြီဆိုတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ရှင်က သူပဲ၊ ဟုတ်တယ် မလား"

ချူးလီ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီး greeting cardကို စာအိတ်ထဲသို့ သေချာထည့်ပြီးနောက် ပန်းပွင့်စတစ်ကာလေးကို ကပ်ကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကျန်းယွီ၏လက်ထဲကို လေးနက်စွာ ပေးခဲ့သည်။

"ကျွန်မကိုပြောဦးလေ ရှင် ဟုတ်တယ်မလားလို့"

သူသည် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှ မျက်ရည်များကို လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်ပြီး Black Forestကိတ်မုန်းကို ဓားဖြင့်လှီးလိုက်ကာ သူမ၏ ပါးစပ်နားဆီတေ့ပေးခဲ့သည်။ "ဒီနေ့က ကိုယ့်ရဲ့မွေးနေ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ကိတ်မုန့်စားလိုက်ပါဦး "

ကျန်းယွီ နာခံစွာဖြင့် စားလိုက်သည်။ သူမ ငယ်ငယ်တုန်းက Black Forest ကိတ်မုန့်ကို မြည်းတောင်မမြည်းရသေးခင်မှာ မကောင်းဆိုးဝါး ဟော့ချန် ရဲ့ လျှင့်ပစ်လိုက်တာကို ခံခဲ့ရသည်။

"ရှင်က သူပဲ။" ကျန်းယွီ ထိုလူ၏ခါးကို ပွေ့ဖက်ကာ သူမ၏မျက်နှာကိုသူ့ လည်ပင်းတွင် မြှုပ်နှံခဲ့ထားသည်- "ရှင်ဆိိုတာကျွန်မသိတယ်"

ဇာတ်သိမ်းက ပြောင်းလဲသွားသည်။ အချိန်နှင့်နေရာတို့သည် ရောယှက်နေပြီး၊ အနာဂတ် ချူးလီနှင့် လက်ရှိသူက အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးအဲ့တာကို မှတ်မိနေသည်။

ချူးလီ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ထောင်ကျနေတဲ့နှစ်တွေအတွင်းမှာ ဒါမှမဟုတ် တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် အဲဒီမှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ ကိုယ် ထပ်ပြီးအဲ့တာတွေလုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ကိုယ်သတ္တိရှိခဲ့ရင် မင်းဒီလောက်ထိဒုက္ခတွေခံရမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကိုယ်တစ်ကြိမ်ထက်ပိုပြီးတွေးခဲ့မိဖူးတယ် "

ကျန်းယွီ ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့ အရာအားလုံးကို စတင်နေပြီးပြီပဲ"

ချူးလီ သူမ၏ဆံပင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်" လို့ နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။

အဲ့တာက ကိစ္စမရှိတော့ဘူး၊ သူတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ခဲ့ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အမြဲတမ်း လေးလေးနက်နက် ချစ်သွားကြလိမ့်မည်။