အခန်း (၄၀၀)

ကျိန်းနွမ်းရှို သည် ယဲ့ယွီ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှား လာသည်ကို နားမလည် ခဲ့ပေ။

သူမသည် ညင်သာစွာ သာ ပြောနိုင်သည်၊ “ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက ဗီလီဂွမ် ပါ။ ရှင် မသိခဲ့ဘူးလား?

ဒါ့အပြင် ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပါဦး?”

ယဲ့ယွီ သည် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင် သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လက်ကိုတချက်ဝှေ့ လိုက်သည်။

ကျိန်းနွမ်းရှို ကို ချည်နှောင်ထားသော အဖြူရောင် အလင်းရောင် သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ် သွားသည်။

ယခု လွတ်မြောက်သွားသော ကျိန်းနွမ်းရှို သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို နာကျင်မှုသက်သာစေရန် လှုပ်ရှားနေရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု ကို ခံစားရသည်။

“ စောင့် ပါဦး၊ ရှင် ဒါက ဗီလီဂွမ် ဆိုတာကို တကယ်မသိခဲ့တာလား?

ရတနာအနံ့ခံမုဆိုး ရဲ့ရတနာလက်နက်တရာကျော်ကြောင့် ရှင် လာခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား?”

“ ရတနာအနံ့ခံမုဆိုး ? သူက ကံဆိုး တဲ့ လူမိုက် ပဲ!”

ယဲ့ယွီ သည် သူမကို ဟန်ပါပါ တချက်ကြည့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင်စစ်ဆေးသည်။

ကျိန်းနွမ်းရှို သည် မျက်ခုံးအနည်းငယ်တွန့်လိုက်သည်။

ကံဆိုး တဲ့ လူမိုက် လား?

သေချာ ရဲ့လား?

နတ်ဘုရားဘုံတွင် ရတနာအနံ့ခံမုဆိုး သည် ကြီးမားသော ကံဇာတာရှိသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် ယုံကြည်ကြသည်။

သူ ဘယ်လိုလုပ် ကံဆိုးနိုင်မှာလဲ?

ကျိန်းနွမ်းရှို သည် အတော်လေး စိတ် ဝင်စား ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ယဲ့ယွီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လေထဲသို့ တက်သွားသည်ကို မြင်သည်၊ ပြီးတော့ အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သည်၊ ပြီးတော့ သူ့၏ လက်ကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ၊

ရေတွက်မရနိုင် သော ကျောက်တုံးများသည် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေဖြင့် လွင့်သွားသည်။

ကောင်းကင်၏တိမ်မြေသားရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လာသည်၊

အလယ်တွင် အပြာရောင် စောင် တစ်ခုရှိသည်။

ယဲ့ယွီ သည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွား သည်၊ စောင် ကို ဖြေချည် သည်။

အထဲမှထွက်လာသော လက်ဖဝါးအရွယ် သစ်သားသေတ္တာတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

အတွင်းတွင် အစိမ်းရောင် ကျောက် ဖား တစ်ကောင်ရှိသည်၊

ပြီးတော့ သူ့ကျောပေါ်မှာ အိတ်သေးသေးလေးတစ်ခုရှိသည်။

ဒါက အတော်လေး ချစ်စရာကောင်း ပုံရသည်။

ဒီအရာကိုမြင်တော့၊

ကျိန်းနွမ်းရှို သည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ် သွားသည်။

ယဲ့ယွီ သည် ဒီလိုလျှို့ဝှက်နေရာမှာ ဖုံးကွယ် ထားတဲ့ ဒီအရာကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ရှာနိုင်တာလဲ?

ဒါက သူ ဒါကို အစတုန်းကတည်းက ဒီမှာရှိမှန်း သိနေသလိုမျိုးပင်။

တကယ်တော့ ကျိန်းနွမ်းရှို မှန်းဆ သကဲ့သို့ပင်၊

ယဲ့ယွီ သည် ဒီအရာ ဒီမှာ သိုလှောင် ထားသည်ကို ကြိုတင် သိရှိ နှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့် အိပ်မက်ဘုံ တွင်၊

ယဲ့ယွီ သည် မြေနတ်ဘုရား ဘုံသို့ရောက်ရှိသောအခါ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ကြားခဲ့သည်။

ကျူလျန် ဟုခေါ်သော နာမည်မသိ နတ်ဘုရားတစ်ပါးသည်၊

နှစ်နှစ် အတွင်းတွင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်းအပျက်အစီးဒါဇင်များစွာတွင် နတ်ဘုရားလက်နက်ပေါင်း တစ်ရာနီးပါး ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်ကတော့ ဒီဂိုဏ်းအပျက်အစီးတွေကို ရေတွက်လို့မရအောင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေပြီးသား ဖြစ်နေတာပါ။

ဘာလို့ သူက အခြားသူတွေ ဘာမှမတွေ့တဲ့ နေရာတွေမှာ အရာတွေကို တွေ့နိုင်တာလဲ?

အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းသည်—သူ့မှာ မှော် ရတနာ - ရှာဖွေ ခြင်း ဖား တစ်ကောင်ရှိခဲ့သည်။

ဖား၏စွမ်းရည်က ရတနာအမျိုးမျိုးကို နေရာရှာပေးရန်ဖြစ်သည်။

ကျူလျန် သည် ထိုအရာကြောင့် နာမည်ကြီးလာပြီး နတ်ဘုရားဘုံတွင် ဝမ်ပေါ နန်းတော် ကိုပင် ဖွင့်ခဲ့သည်၊

သူသည် နတ်ဘုရားလက်နက်များကို လေလံဆွဲ သည့် လုပ်ငန်းကိုအရမ်းအောင်မြင်စွာတည်ထောင် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ဒါကို လူ့လောကမှ ဧရာမဖောင်ဒေးရှင်းကြီးတွေလိုမျိုးကြီးမားတဲ့ ကုမ္ပဏီထောင်တဲ့ပုံစံနဲ့ လုပ်ခဲ့သည်။

ကျူလျန် ၏ ရတနာ-ရှာဖွေခြင်းဖားကို ဗီလီဂွမ် တွင် တွေ့ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

တည်နေရာကိုပင် အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကျူလျန် သည် အမှန်တရားကို မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။

သူက ဒီဖားသည် ရတနာအနံ့ခံမုဆိုးက အရင်တုန်းကအသုံးပြုကာ ရတနာများစွာပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြောသည်။

ဒါကလည်း သူ့ကို နာမည်ကြီးစေခဲ့တဲ့ အရာပဲ။

သို့သော်လည်း၊ ရတနာအနံ့ခံမုဆိုး ၏ ကံက သိပ်ကောင်းပုံမပေါ်ခဲ့ပေ။

သူသည် ဖားကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘဲ ကောင်းကင်ဘေးအန္တရာယ်အတွင်း ပျက်စီး သွားခဲ့သည်။

အစားထိုးအနေဖြင့် ဖားသည် ကျူလျန် ၏ လက်ထဲတွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် ယဲ့ယွီ က သူ့ကို ကံဆိုး တဲ့ လူမိုက် လို့ ခေါ်ရတာ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ကျိန်းနွမ်းရှို ဒီဟာက ဗီလီဂွမ် လို့ ပြောတာကို သူကြားသောအခါ၊

ယဲ့ယွီ တွင် ချက်ချင်း အတွေး တစ်ခု ရှိလာ သည်။

သူသည် ယခင် အိပ်မက်ဘုံ ၏ အချိန်ခုနှစ်များကို သေချာ မသိ ခဲ့ပေ၊

ဒါကြောင့် သူသည် ကျူလျန် က ဒီကာလအတွင်းမှာ ဖားကို ယူသွားလားဆိုတာကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

သူသည် ‘ ကြည့် ကြတာပေါ့’ သဘောထား နှင့်အတူ စတင်ရှာဖွေနိုင်သည်။

အံ့သြစရာ ကောင်းစွာ ဖြင့် သူသည် ဒါကို ကံကောင်းစွာဖြင့်ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

သူ့ကံက သူတို့ထက် ပိုကောင်းပုံရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊

နတ်ဘုရားဘုံ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အရပ်ပုသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးသည် ရုတ်တရက် နှာချေမိသွား သည်။

"ဟတ်ချိုး"

အင်း ၊ ထူးဆန်း တယ်၊ ငါ အရေးကြီးတဲ့အရာတစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားသလိုမျိုး ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ?

ဒါပေမယ့် အဲဒါက ဘာလဲ?

သူ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။

ထိုနတ်ဘုရားသည် ခေါင်းအနည်းငယ်ကို နှဲ့သည်။ တောက် ၊ သူ ဆင်းရဲမွဲတေမှုကြောင့် ရူး သွားတာလား?

သူ့မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး၊ အခုတော့ သူက အရာတွေကို ဆုံးရှုံးနေတာလား?

ဒါက ရှက်စရာ မကောင်း ဘူးလား?

ကျူလျန် သည် ခါးသီးသော အပြုံး ဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှောင်ပြောင် သည်၊ ပြီးတော့ အခြားသူများ ရှာဖွေပြီးသား နတ်ဘုရားဂိုဏ်းအပျက်အစီးများတွင် ဆက်လက်ရှာဖွေသည်။

ရွေးချယ်စရာမရှိပေ၊ သူသည် အသစ်သော ဂိုဏ်းအပျက်အစီးများတွင် ရတနာများအတွက် တိုက်ခိုက်ဖို့ ခွန်အား သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားလက်နက်များ မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် အခြားသူများ ထားခဲ့သောအရာများကိုသာ ကောက်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ဟုတ်တယ်၊ ကံကြမ္မာက ဒီလိုပဲ။

---

အခြားတစ်ဖက်တွင်၊

ဗီလီဂွမ် ၏ အတွင်းပိုင်းတွင်၊

ကျိန်းနွမ်းရှို သည် ချဉ်းကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်၊ “ဒါက ဘာလဲ?”

“ဒါက ရတနာ - ရှာဖွေ ခြင်း ဖား ပဲ!”

ယဲ့ယွီ သည် ဒါကို မြေပြင်ပေါ်မှာ ထားလိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ထျန်ကျန်ချန် ၏ နတ်ဘုရားဓားကို ထုတ်ယူပြီး ဖားရှေ့တွင် ထားလိုက်သည်။

ကျောက်ဖားသည် ချက်ချင်း အသက်ဝင် လာပုံရသည်။

၎င်း၏ ပါးစပ်အရွယ်အစားသည် အဆဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပိုကြီးလာသည်၊ ပြီးတော့ ၎င်း၏ လျှာသည် လိပ်ပြီး နတ်ဘုရားဓားကို မျိုချသည်။

ပြီးတော့ ၎င်းသည် ပုံမှန်အရွယ်အစားသို့ ပြန်ကျုံ့သွားသည်၊ ပြီးတော့ ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အလင်းရောင် နှင့် လင်းလက် သွားသည်၊

၎င်း၏ အသက်ရှင်သန်မှု ကို ပြန်လည် ရရှိ သကဲ့သို့ပင်။

“ အော် !”

ကျိန်းနွမ်းရှို သည် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများဝိုင်းစက်သည်အထိ ပြူးမိသွားသည်။

“ဒါက… ဒါက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားဓားကို စားလိုက်တာလား။

ဒါက ဓားကြောင့် ထိုးခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား?”

ယဲ့ယွီ သည် ညင်သာစွာ ပြုံး ပြီး ဘာမှမပြောပေ။

ရတနာ - ရှာဖွေ ခြင်း ဖား သည် သဘာဝ အားဖြင့် နတ်ဘုရားလက်နက်များကို စားသုံးသော သတ္တဝါဖြစ်သည်။

ဒါကလည်း ဘာကြောင့် သူက ရတနာတွေကို ရှာဖွေရတာလဲ—ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက သူ့ရဲ့ မွေးရာပါ ရှင်သန်မှု စွမ်းရည် ဖြစ်သည်။

“ဒီကနေစပြီး ငါတို့ အတူတူ ခရီးသွားမယ်။ မင်း ငါ့ကို ရတနာတွေ ရှာပေး၊ ပြီးတော့ ငါ မင်းကို စားဖို့ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ?”

ယဲ့ယွီ ၏ စကားများသည် ဖားကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်စေသည်။

ထို့နောက်ဖားလေးက ချက်ချင်း အပျက်အစီးနေရာတစ်ခုဆီကို ခုန်ပြီး သူ့ရဲ့ ခြေသည်းလေးကို အောက် သို့ ခေါင်းလေးဆတ်ကာညွှန်ပြ သည်။

ယဲ့ယွီ သည် ဒါကို မြင်သည်၊

တွန့်ဆုတ် ခြင်းမရှိဘဲ သူသည် စတင်ရှာဖွေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ၊ သူသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးမားသော နတ်ဘုရားဝတ်ရုံတစ်ခုကို တွေ့ရှိသည်၊ ဒါက တောက်ပ နေပုံရပြီး သာမန်မဟုတ်သည်မှာ ရှင်းနေသည်။

ယဲ့ယွီ သည် အချိန်မဆိုင်းပဲ ထိုရတနာကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းသည်။

အံ့သြစရာ မရှိဘဲ၊ ရတနာ - ရှာဖွေ ခြင်း ဖား သည် စားပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် အလုပ်စလုပ်သည်။

မဆိုး ဘူး၊ ဒီကောင်လေးမှာ တာဝန်သိစိတ် ရှိတယ်။

ယဲ့ယွီ သည် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ချီးမွမ်း သည်။

ဆုလာဘ် အနေဖြင့် သူသည် ဖားကို နတ်ဘုရားဝတ်ရုံကို စားရန် ပေးသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ယဲ့ယွီ သည် ဒါကို စိတ်မကောင်းမဖြစ်ခဲ့ပေ။

ဒီကောင်ဗိုက်ပြည့်နေမှ သာ ပိုကောင်းစွာ အလုပ်လုပ်နိုင်လိမ့်မည်။

ပြီးတော့ သူတို့ ခုမှ တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်သင့်သည်။

ဖားသည် ယဲ့ယွီ ကို မယုံကြည်စွာ ကြည့် သည်။

ယဲ့ယွီ က ဒါကို တကယ်ပဲ သူ့ကို ကျွေး ချင်သည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက်၊

ဖားလေးသည် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပါးစပ်ကို ပြန်ဖွင့်ပြီး တလုတ်ထဲ မျိုချလိုက်သည်။

ထို့နောက်ဖားလေးက တိုးတိုးလေးပြောသည်၊ “ နတ်ဘုရား မိတ်ဆွေ ၊ ခင်ဗျား တကယ် ကြင်နာ တယ်၊ ငါ့ရဲ့ ယခင်သခင်ထက် အများကြီး ပိုကောင်း တယ်။

ဒီကနေစပြီး ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ပဲ တွဲ နေတော့မယ်!”

ကျိန်းနွမ်းရှို သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးထားသည်။

“ဒါက… ဒါက စကားပြောနိုင်တာလား?”

ဖားသည် သူမကို မထီမဲ့မြင် ကြည့် သည်။

အရာအားလုံးမှာ စိတ်ဝိညာဉ် များရှိသည်၊ အထူးသဖြင့် နတ်ဘုရားဘုံတွင်ဖြစ်သည်။

ရတနာ - ရှာဖွေ ခြင်း ဖား သည် နတ်ဘုရားသား သားရဲ ဖြစ်သည်၊ လူသားစကားပြောခြင်းက လုံးဝ ပုံမှန် ဖြစ်သည်။

ဒါက ဘာလို့ ဒီလောက် အံ့အားသင့် စရာကောင်းတာလဲ?

ဖားသည် နှာမှုတ် ပြီး သေတ္တာထဲသို့ ပြန်ခုန်သည်။

“ကျွန်တော် စားတာ ဗိုက်အတော်ပြည့်သွားတော့ စားပိုနင့်သလိုဖြစ်သွားတယ်။ ခဏလောက် နားလိုက်ဦးမယ်။

ကျွန်တော် အစာကြေ သွားတာနဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အဆတစ်ရာ ဒါမှမဟုတ် အဆတစ်ထောင် ပြန်ဆပ် ပါ့မယ်။

‘ ခင်ဗျားရဲ့ ငွေအတွက် တန်ဖိုး ’ က ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြပေးပါ့မယ်!”

ဒီလိုပြောပြီးနောက်၊

ဖားသည် ကျောက်စိမ်းကျောက် အဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားသည်။

ဒီအရာကိုမြင်တော့ ယဲ့ယွီ သည် ဒါကို သေသေချာချာ သိမ်းသည်။

မဆိုး ဘူး။ သူသည် နတ်ဘုရားဘုံသို့ရောက်ရှိပြီးနောက် ဤမျှကြီးမားသော လက်ဆောင်ကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဒါက တကယ်ကို မမျှော်လင့် ဘဲ အံ့သြစရာ တစ်ခုဖြစ်သည်။

ကျိန်းနွမ်းရှို သည် မနာလို စိတ်ဖြင့် ယဲ့ယွီ ကို ကြည့် သည်။

သူမသည် ဖား၏စွမ်းရည်များကို သူမ၏မျက်လုံးဖြင့် မြင်ခဲ့ရသည်။

ဒါကြောင့် ရတနာ - ရှာဖွေ ခြင်း ဖား ဟု ဘာကြောင့်ခေါ်သည်ကို အံ့အားသင့်စရာ မရှိ ပေ။

ဘယ်လောက် ချစ်စရာကောင်း ပြီး ဖြူစင် တဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် လေးလဲ၊ ဘယ်အမျိုးသမီးကရော လိုချင်စိတ်ကို မတွန်းလှန် နိုင်မှာလဲ?

ဒါပေမယ့် ဒါက အခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ အပိုင်ဖြစ်သည်၊ သူမရဲ့ အပိုင်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူမမှာ ဒီဟာကို မတရားသဖြင့်လုယူဖို့ ရည်ရွယ်ချက် များ မရှိသည်မှာ သဘာဝကျသည်။

အစားထိုးအနေဖြင့် သူမသည် လက်များကို ပိုက်ပြီး ပြောသည်၊ “ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ နတ်ဘုရား မိတ်ဆွေ ၊ ဒီလို နတ်ဘုရားသား အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် ကို ရရှိတဲ့အတွက်ပါ။

ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထပ်မံ မိတ်ဆက် ပါရစေ။ ကျွန်မနာမည်က ကျိန်းနွမ်းရှို ပါ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မက ကျူရှီး နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ကပါ။

နတ်ဘုရား မိတ်ဆွေ ၊ နတ်ဘုရားဂိုဏ်း တစ်ခုရှိလား? မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ကျူရှီး နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ကို ဘာလို့ မဝင်တာလဲ?”

၄၀၁ ဆက်ရန်