စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီး၏ ဆွဲဆောင်မှုက မျိုးစိတ် နယ်နိမိတ်တွေကို ကျော်လွန်နေတယ်
Vol. 1 Ch. 3
နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်သီးတစ်လုံး မြှောက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က သူမ၏ မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် "ယွီအာ၊ မယ်တော့်ကို ဒီလိုစကားမျိုး ပြောလို့မရဘူး" ဟု ဆိုလာသည်။
"....." နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူမ လှုပ်တောင်မလှုပ်ရသေး။ သူမလုပ်ခဲ့တာက ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်နေချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်ရုံလေးပဲ၊ ဒါကို ဒီအမျိုးသမီးက သည်းမခံနိုင်တော့ဘူးလား?
"နန်းတော်ထဲမှာလည်း နံရံတွေမှာ နားတွေရှိတယ်။ ခုနက မင်းတစ်ယောက်တည်း မယ်တော့်ကို ပြောတာကို မယ်တော် ဘာမှမပြောဘူး၊ ဒါပေမယ့် မင်းနောင်တော်တွေရဲ့ သူလျှိုတွေက ဒီသတင်းကို ဖြန့်လိုက်ရင် သူတို့က မင်းကို မိဘအပေါ် မသိတတ်ဘူးလို့ စွပ်စွဲနိုင်တယ်" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် အလွန်ရိုးသားသော အမူအရာဖြင့် ပြောနေသည်။ "အရည်အချင်းအားလုံးထဲမှာ မိဘအပေါ် သိတတ်ခြင်းက အရေးကြီးဆုံးပဲ။ မင်း မိဘအပေါ် မသိတတ်လို့ မဖြစ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် မယ်တော်နဲ့ မင်းအဘိုးတော်တို့ အသက်ကိုစွန့်ပြီး ကာကွယ်ရင်တောင် မင်းရဲ့ရာထူးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး!"
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် သူမ၏လက်ကို မြှောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဖူးရောင်နေသော အဖုကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာသည် နူးညံ့ကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းမှာမူ သူမ၏ စကားများကြောင့် အံ့အားသင့်ကာ မလှုပ်မယှက်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ စကားအနည်းငယ်က သူမရဲ့ ဧကရာဇ်ရာထူးကို ဆုံးရှုံးသွားစေနိုင်တယ်? ဒါဆို သူမသာ သူမရဲ့ အမေအရင်းကို သတ်လိုက်ရင်ရော? သူမအတွက် ဘယ်လိုအကျိုးဆက်တွေ ရှိလာမလဲ?
"မိုက်မဲလိုက်တဲ့ကလေး" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ခမည်းတော်သာ စောစောနတ်ရွာမစံခဲ့ရင်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့မောင်လေးက နို့စို့အရွယ်မဟုတ်ခဲ့ရင်၊ မယ်တော်က ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို ယောက်ျားလေးလို ဝတ်ဆင်ခိုင်းပြီး ဓားသွားပေါ်လမ်းလျှောက်ရသလိုဖြစ်တဲ့ ဧကရာဇ်ရဲ့နေရာမှာ ထိုင်ခိုင်းရက်မှာလဲ?"
နဉ်ရှောင်ယောင်း လှုပ်ရှားချင်စိတ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဒီအမျိုးသမီးက သရုပ်ဆောင်တော်လွန်းသည်။ သည်းမခံနိုင်ဘူးတဲ့လား? သူ့သမီးအရင်းကို သတ်တုန်းက ဘာလို့ မလိုလားတဲ့ပုံစံမျိုး လုံးဝမပြခဲ့တာလဲ?
"မယ်တော်ကြီး" အပြင်မှ အထိန်းတော်မော့မော့ကြီးတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်းသားချန် နိုးပါပြီ။"
"မင်းရဲ့မောင်လေး နိုးလာပြီ" မယ်တော်ကြီး ရှဲ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "သူက ငယ်သေးတော့ သူနိုးလာတုန်း မယ်တော်အနားမှာမရှိရင် ငိုတတ်တယ်။ မယ်တော် သူ့ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ အရှင်မင်းကြီး၊ မယ်တော့်စကားကို မှတ်ထားရမယ်။ ခုနကလိုမျိုး ထပ်မဖြစ်စေနဲ့။"
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နှလုံးသားထဲမှ လူပုလေးတစ်ယောက်က မယ်တော်ကြီး ရှဲ့ကို လက်ကိုင်ပဝါလေး ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်။ နောက်တစ်ခါပြန်တွေ့ကြတာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် ခွဲခွာပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့တာ အကောင်းဆုံးပဲ!
မယ်တော်ကြီး ရှဲ့သည် သူမ၏သမီး တစ်ခုခုထူးခြားနေသည်ဟု ခံစားနေရဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ နေ့လယ်ခင်းအိပ်စက်ရာမှ နိုးထလာသော သားတော်အတွက် စိုးရိမ်နေသည်။ သူမသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ကိစ္စများကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။ ဤစစ်တုရင်ရုပ်လေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမ၏ နန်းဆောင်ရှိ ကလေးကသာ သူမ၏၊ ရှဲ့မိသားစု၏ အနာဂတ်စည်းစိမ်နှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေအတွက် စစ်မှန်သော အာမခံချက်ဖြစ်သည်။
မယ်တော်ကြီး ရှဲ့ သူမ၏ အခြွေအရံများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်လူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ မယ်တော်ကြီး ရှဲ့ကို ထာဝရရှောင်ရှားနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ဝူထုံပင်ပေါ်မှ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"အဲ့ဒီငတုံးမက အဲ့ဒီရှဲ့အမျိုးသမီးရဲ့ လှည့်စားတာကို ထပ်ခံရပြန်ပြီ၊ မြှောင်~"
"သူ့လို ဧကရာဇ်မျိုးက သေသွားတာပဲ ကောင်းတယ်။ သူ့ဘေးက လူတွေအားလုံးကလည်း အဲ့ဒီရှဲ့အမျိုးသမီးရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေချည်းပဲ၊ မြှောင်~"
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ မျက်နှာသေဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ အနက်၊ အဖြူ၊ အဝါရောင်ရှိသော ကြောင်ဝတုတ်သုံးကောင်သည် ဝူထုံပင်၏ အရွက်များထူထပ်သော အကိုင်းအခက်များပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ လူသားမျိုးနွယ်၏ နောက်ဆုံးခေတ်တွင် လူသားများသည် လူသားများအတွက် မသင့်တော်သော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သာမန်လူသားများထက် သာလွန်သော ခန္ဓာကိုယ်များအထိ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခဲ့ပြီး စွမ်းရည်အမျိုးမျိုးကို တီထွင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းတွင် ကုသနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူမသည် ဇွန်ဘီကိုက်ခံရသော လူများကို မကုသနိုင်သော်လည်း ကင်ဆာအဆင့်မြင့်နှင့် အခြားသော ဆိုးရွားသော ရောဂါများကို လူနာအား နောက်ထပ် ၁၀ နှစ်မှ ၂၀ နှစ်အထိ အသက်ရှင်နိုင်အောင် ကုသပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ထို့အပြင် သူမတွင် တိရစ္ဆာန်များ၏ စကားကို နားလည်နိုင်သော စွမ်းအားလည်း ရှိသည်။ ဤစွမ်းရည်သည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလတွင် အတော်လေး အသုံးမဝင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ကုန်း၊ ရေ၊ လေပေါ်ရှိ တိရစ္ဆာန်အားလုံးသည် ဇွန်ဘီသားရဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လူသားများသည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ရှင်သန်ရန် မသေချာသောကြောင့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များ မွေးမြူရန်ကတော့ မပြောနေနဲ့တော့။ ထို့ကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဒုတိယစွမ်းရည်သည် သူမအား တိရစ္ဆာန်များက အသား၊ အသား၊ အသား၊ အသားစားချင်တယ်! ဟု အော်ဟစ်နေသည်ကိုသာ ကြားနိုင်စေသည်။ （o(╯□╰)o）
"မြှောင်"၊ အစောပိုင်းကတည်းက တိတ်ဆိတ်နေသော ကြောင်နက်ကြီးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူတို့ဘက်သို့ ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အမြီးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။ "ဒီငတုံးမက ငါတို့ကိုတောင် ကြည့်နေသေးတယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီး သေတော့မယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ့ကို ကယ်ဖို့တောင် မသိဘူး! တုံးလိုက်တာ! ငတုံး! သေလိုက်၊ သေလိုက်၊ သေလိုက်!"
"လောင်တ၊ စိတ်လျှော့ပါ"၊ ဘောလုံးလို ဗိုက်ပူနေသော ကြောင်ဝါလေးက ပြောလိုက်သည်၊ "သူက ရုပ်သေးရုပ်လေးပဲ၊ စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးကို ဘယ်လိုကယ်နိုင်မှာလဲ?"
"မြှောင်မြှောင်၊ ဟုတ်တယ်၊ လောင်တ"၊ အမွှေးရှည်ဖြူဖွေးသော ကြောင်လေးက ထပ်ပြောသည်၊ "ငါတို့ စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးကို ဘယ်လောက်ပဲ မြတ်နိုးနေပါစေ၊ အသုံးမဝင်ဘူး။ ဒါတွေက လူတွေရဲ့ ကိစ္စတွေလေ၊ မြှောင်။"
ကြောင်နက်ကြီး၏ အမွှေးများအားလုံး ထောင်ထလာပြီး သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုန်းကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သွားဖြဲပြလိုက်သည်။ သူက ခုန်ကျော်ပြီး သူမကို ကိုက်သတ်ပစ်ချင်နေပုံရသည်။
"....." နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဒီစစ်သေနာပတိချုပ်က ဘယ်သူလဲ? ကြောင်တွေတောင် ဒီလူရဲ့ ပရိသတ်တွေလား? ဒီလူရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက မျိုးစိတ် နယ်နိမိတ်တွေကိုတောင် ကျော်လွန်သွားနိုင်တာလား?!