အရှင်မင်းကြီးနှင့် စစ်သေနာပတိချုပ်

"ယား!" ဖန်းထန်က စစ်သားတစ်ဦး၏ ဓားကို လုယူကာ သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သံခမောက်ဆောင်းပြီး သံချပ်ကာဝတ်ထားသော နန်းတွင်းအစောင့်တပ် နှစ်တန်းသည် စစ်ဘက်အရာရှိတစ်ဦး၏ အမိန့်အတိုင်း လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ တိုးဝင်လာကြသည်။ ကွပ်မျက်ကွင်းသည် ယခင်က ဒေါသထွက်နေသော လူများနှင့် သွေးနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ယခုမူ အရာအားလုံး ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်။ ထိုဖိအားကြောင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာသည်။

"မင်း!" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်ဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရသော ဗိုလ်ချုပ်သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူက သူမကို ထိုနေရာတွင်ပင် သတ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လည်ပင်းကို ဖိထားသော လက်သည် တင်းကျပ်လာသော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် ဗိုလ်ချုပ်ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်ပြီး ကွပ်မျက်စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်။ ယခုအခါ ဖန်းထန်နှင့် အခြားအနည်းငယ်က လိုကျစ်ကွေ့ကို အကာအကွယ်ပေးသည့် စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် ဝန်းရံထားကြသည်။ အကယ်၍ နဉ်ရှောင်ယောင်း နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တိုးလာပါက သူတို့က သူမကို သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စင်မြင့်အောက်တွင် လေးသမား ရာပေါင်းများစွာ ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မြှားများအားလုံးသည် ကွပ်မျက်စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ခေါင်းဆောင်ထံသို့ ချိန်ရွယ်ထားကြသည်။

"ဒီကိစ္စအားလုံးရဲ့ အပြစ်က ငါတစ်ယောက်တည်းမှာပဲ ရှိတယ်" လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အက်ကွဲနေသောအသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက သူတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး!"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိုးကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရုံသာ။ မိုးစက်သေးသေးလေးတစ်စက်က သူမမျက်နှာပေါ် ကျလာသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ နွေဦးမိုးတစ်ဖြိုက်ဖြိုက် ရွာချလာခဲ့သည်။

"မိုးရွာနေပြီ!" ဤသည်မှာ သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ဤမျှ ကြည်လင်သန့်ရှင်းသော မိုးကို မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကြည်နူးစွာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လိုကျစ်ကွေ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး?!" အမတ်ချုပ်ကြီးက မျက်နှာချင်းဆိုင် စင်မြင့်မှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း တစ်ယောက်တည်း ကွပ်မျက်စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားပြီး လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ပြုံးရယ်ကာ စကားပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် သူ၏ ကြောက်တတ်ပြီး အားနည်းသော မြေးမလေးက သူ၏ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ဝံ့လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ဝံ့ပေ။

"ဒီနေ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်းက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းရင်း ခန့်ညားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကွပ်မျက်ကွင်းတွင် သေမလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ယခင်က လိုကျစ်ကွေ့သည် ရန်သူနှင့်ပူးပေါင်းပြီး နိုင်ငံကို ရောင်းစားသည်ဟု စွပ်စွဲခံခဲ့ရသော်လည်း ယခု သူ့ကို မသတ်တော့ဘူးလား? နောက်နေတာလား?!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် လုံးဝ အသံမထွက်ပေ၊ ၎င်းမှာ ခြေတစ်လှမ်းက ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို လန့်သွားစေနိုင်သော ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ ပါလာသော အကျင့်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဖန်းထန်နှင့် ကျန်လူများသည် လူအုပ်ကြီးကဲ့သို့ပင် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ စကားများကြောင့် မှင်သက်နေကြသည်။ သူမ သူတို့ထံ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန်ပင် မေ့နေကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးရန် ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။ အသံတိုးတိုးဖြင့် သူမက "မကြောက်နဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းတွေ လှုပ်ရှားသွားပြီး လက်ဖဝါးကနေ နွေးထွေးမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ လက်ကို လိုကျစ်ကွေ့၏ ပခုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အသက်ကို ရှူထုတ်လိုက်သည်။ ဤနေရာသို့ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာပြီးနောက် သူမသည် တိရစ္ဆာန်စကား နားလည်နိုင်စွမ်းကိုသာမက သူမ၏ ကုသနိုင်စွမ်းကိုပါ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်နေသောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မော့ကြည့်ရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမသည် သူ့ကိုသွေးတိတ်အောင်လုပ်ပေးနေပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်နေသောကြောင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံမိသွားသည်။

ဤသည်မှာ စစ်သေနာပတိချုပ် လိုက လက်ရှိဧကရာဇ်ကို ဒုတိယအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမအကြိမ် သူတို့တွေ့ဆုံစဉ်က ပရိသတ်တွေ့ဆုံခန်းမတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော သံချပ်ကာဝတ် နန်းတွင်းအစောင့်များ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မခံရမီ ခဏတာ မြင်လိုက်ရခြင်းသာဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ဤအသစ်စက်စက် ဧကရာဇ်သည် ကြောက်လန့်တကြား ငိုနေသဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့က သူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ၏ရှေ့တွင် ကိုယ်ကိုကိုင်းထားသည်။ သူမ၏ ဝိုင်းစက်တဲ့ ဗာဒံစေ့ပုံ မျက်လုံးများသည် မယ်တော်ကြီး ရှဲ့၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးရှည်များနှင့် မတူပေ။ သူမ၏ သေးငယ်သော နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်၊ မျက်နှာတဝိုက်ရှိ ကလေးဆန်သော အဆီများကြောင့် သူမသည် ကလေးတစ်ယောက် သို့မဟုတ် အန္တရာယ်မရှိသော တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးတစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည်။ ဤအသိက လိုကျစ်ကွေ့ကို သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ 'အရည်အချင်းမရှိသော အုပ်ချုပ်သူ' ဟူသော ကျိန်ဆဲသံကို မျိုချမိသွားစေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ခုနက သူမသည် သွေးများပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သောကြောင့် ဤစစ်သေနာပတိချုပ်၏ ရုပ်ရည်ကို အာရုံမစိုက်မိခဲ့ပေ။ ယခု သူမ ကြည့်ရန် စိတ်ဝင်စားလာပြီး သူ အလွန်ငယ်ရွယ်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ကျက်သရေရှိစွာ ချောမောခန့်ညားနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများသည် ဆေးခြယ်ထားသကဲ့သို့ပင် လှပနေသည်။

ဘုရားရေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်က ဒီလောက်ချောမောခန့်ညားဖို့ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။ သူမတောင် ဒီလောက်မချောဘူး! (စာရေးသူ: ဟဲ့၊ နင်က မိန်းကလေးလေ၊ ဟုတ်ပြီလား?)

"မင်း ငါ့ကို မကယ်နိုင်ဘူး" လိုကျစ်ကွေ့ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာသည်။ သူက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရုတ်တရက် ပြုံးပြပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် "မင်းက ရှဲ့သားအဖနှစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲက ရုပ်သေးရုပ်လေးတစ်ရုပ်ထက် မပိုဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"....." နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်မဖြေခဲ့။ သူက တကယ်ပဲ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်အောင် လုပ်မှရမှာလား?!

"ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့" လိုကျစ်ကွေ့၏မှောင်မိုက်သော အကြည့်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို သူက အလေးပေးပြောလိုက်သည်၊ "ဒီမြေပြင် ပြင်းထန်တဲ့ မုန်တိုင်းကြားမှာ ယိမ်းထိုးနေပြီ။ အရှင်မင်းကြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ဒီလူက ဒီအခြေအနေမှာ ရောက်နေပေမယ့် သူမအတွက် စိတ်ပူပေးဖို့ အချိန်ရှိသေးတယ်လား?

***